Funda

MagaLogue

Uiteraard ben ik geabonneerd op de nieuwsbrief van VT Wonen. Afgelopen woensdag tijdens werktijd kwam die van maart binnen. Normaal kan ik me keurig inhouden en wachten tot ik er de tijd voor heb gemaakt om naar te kijken. Maar nu niet. Want het eerste MagaLogue was er. Een magazine en catalogus met alle verkoopadressen. Online is ook een groot deel van de collectie te koop.

Wat heb ik me zitten vergapen. Het liefst zou ik alles (behalve de kinderkamer dingen) meteen willen bestellen. Hoe hebberig kan je worden?! Canvas vlinderstoelen, krukjes, bankjes, poefjes, planken, vloeren. Helaas staat nergens hoe je aan een huis komt waar je al die geweldige spullen in kwijt kunt en waar ze qua licht, ruimte etc. het beste in uit komen. Tipje voor de redactie zeg maar, ik voorzie een goede samenwerking met Funda en VT wonen!

Je bent gewaarschuwd, kijken is voor eigen risico! Hier vind je het online MagaLogue!

Post to Twitter

Crisistijd thuistijd

In tijden van crisis bezuinigen we op van alles. De A-merken worden vervangen door huismerken, een wekelijks bioscoopje wordt het huren van een dvd, een avondje kroeg wordt een avondje bij vrienden borrelen.

We worden veel meer op ons eigen ‘thuis’ aangewezen. Brengen er veel meer tijd door, zeker als je inmiddels door de crisis op straat bent komen te staan. Het aanbod in huizen blijft stijgen, de prijzen dalen en ook de rentes zijn gunstig. Helaas zijn de banken wat kieskeuriger en is het een aanrader om eerst je oude stulp kwijt te raken voor je je in een nieuwe hypotheek stort. Dus wat is er op een brakke regendag nou leuker dan een beetje rondneuzen op Funda?

Uren kan ik me er mee vermaken, maar al een paar weken valt mij op dat de foto’s steeds ‘huiselijker’ worden. Niet meer een compleet leeg, onpersoonlijk huis, maar een aanrecht waaraan je kunt zien dat er geleefd wordt. Foto’s blijven steeds vaker zichtbaar, en ook katten mogen steeds vaker blijven soezen op de stoel, terwijl de makelaar mooie kiekjes maakt. Het is dat je door je pc niet kan ruiken, want ik durf te wedden dat tijdens het maken van de foto’s de geur van verse koffie en appeltaart je neus binnen zou dringen. Alles voor de verkoop.

Funda-trend: huiselijkheid!

Funda-trend: huiselijkheid!

Wat mij betreft een goede zet. Want al koop je een nieuw huis in deze tijd, dan wordt er nog bezuinigd op de inrichting. De designoutlets schieten als paddestoelen de grond uit, IKEA kampt met leveringsproblemen voor veel standaard artikelen en de accessoires komen steeds vaker van de Blokker en de HEMA. Dus alle ideetjes voor huiselijkheid en sfeer zijn natuurlijk welkom.

Ook de spelletjes worden weer uit de kast getrokken, en de ouderwetse ‘zaterdagavond-spelletjesavond’ wordt steeds vaker weer ingevoerd. En waarom ook niet? Waarom moeten we altijd maar weg zijn om het leuk te hebben?

Inmiddels heb ik weer heel wat te koop staande huizen in mijn ‘volglijstje’ staan. Omdat ik ze leuk vind, omdat ze apart zijn, of omdat ze in Haarlem staan voor vriendinnetje D. Weer een paar uur van de dag doorgekomen. Inmiddels is het droog, dus is het tijd om wat te gaan doen. Vanavond gaan we asperges eten bij mijn ouders. Want ook dat is bezuinigen. Met grotere groepen eten. En nog gezellig ook. Met al die huiselijkheid komen we de crisis wel door.

Post to Twitter

Liberté, égalité, fraternité

Aux Champs Elysees – Joe Dassin

De lijfspreuk van Frankrijk. Het land waar ik mij al jaren lang enorm mee ‘verbonden en betrokken’ voel. Geen taal zo mooi als de Franse, geen keuken zo culinair hoogstaand, geen landschap zo variërend. Ik ben een Francofiel. And I’m proud of it. We hebben gewoon een ‘klik’. Zoals je die ook met mensen kunt hebben.

Regelmatig voer ik daar met mijn liefste heftige discussies en strijd om. Hij heeft meer van de wereld gezien en volgens hem is Italië wel honderd keer zo mooi en beperk ik mij door zo gefocust op Frankrijk te zijn. Ik doe het niet met opzet. Wil ook heus wel naar een ander land. Maar Frankrijk en ik hebben gewoon een band.

Regelmatig droom ik dat ik woon in Parijs. Of flaneer langs de boulevards in Nice. Een huisje in de Alpen heb. Tour langs de west-kust. Heerlijk vind ik het om in mijn eentje weg te zwijmelen bij Franse films. De bekenden, zoals Amelié en Chocolat, maar ook films die ze uitzenden op TV5 of Le Monde. Uren kan ik me vermaken met huizen in Frankrijk op Funda. Ware paleizen of rampzalige opknappers, maar ik ze me daar al rondlopen in kluspak. In mijn beeld is alles in Frankrijk altijd in balans, romantisch en vreedzaam.

Amelié in Paris

Amelié in Paris

Wellicht komt het door onze vakanties. Waar ik ‘s ochtends pain, baguette, croissants aux chocolat en een krantje ging halen. Altijd hoopte ik dat er op de camping geen bakker of winkeltje zat, en ik het dorp in moest. De meeste dorpen zagen er verlaten en vervallen uit, met af en toe een verstokte oude man of vrouw op een bankje. Een dikke, vriendelijke bakkersvrouw, die van mijn poging tot Frans altijd kon maken wat ik bedoelde. En me dus deed geloven dat ik goed Frans sprak. Dorpjes die aan het eind van de dag tot leven kwamen. Volle terrassen, gelach, gedans, genot en vooral veel heerlijk eten en drinken. Je werd meegezogen in de sfeer van onbezorgdheid en onbezonnenheid.

Liberté. Vrijheid. Voor mijn gevoel ervaar ik dat ultiem in Frankrijk. Égalité. Gelijkheid. Arm of rijk, jong of oud. Alles leeft er dichter en meer bij elkaar. Fraternité. Broederschap. Hoewel Frankrijk bekend staat om hun norse bevolking, voel je toch een soort verbondenheid onderling.

Het zijn exact de ingrediënten die je nodig hebt binnen je familie en relatie. Als alles in balans is, zit je goed. Helaas werkt het niet altijd zo simpel. Vooral in families zijn er altijd mensen die zich ‘meer’ voelen. Vanwege een grotere auto of betere baan. Of gewoon, omdat ze zichzelf zo belangrijk vinden. Dan zal er ook geen broederschap zijn. Laat staan vrijheid, want je zult je zelf niet zijn bij personen waarmee je niet in balans bent.

Nu het weer hier vandaag betrekt en mijn dag, zelfs mijn weekend weer helemaal volgepland is, heb ik zin omgewoon in de auto te stappen en naar Frankrijk te rijden. Een paar dagen maar. Het liefst in een open auto, met leren koffer achterop, een shawl door mijn haar en uiteraard een te grote zonnebril. Want dan gaan we natuurlijk wel in stijl.

Helaas. De plicht roept. Kan ik vannacht gewoon weer lekker verder dromen. Over een leuke Franse garçon, ik in een prachtige jurk en een heerlijk glas wijn op een terrasje in Parijs. Je maintiendrai. Mijn gewone, ook best wel leuke Hollandse leventje. Vandaag de uitslag van de Nobiles Blogwedstrijd. Als die me niet met beide voeten weer aan de grond zet… ;)

Post to Twitter

Fortuyn's laatste woorden, de niet zo perfecte stoel en de lege zaterdagavond

Een beetje laat, maar pas vandaag hoorde ik het fragment uit de radioshow van Ruud de Wild. Afgelopen vrijdag zond hij fragmenten uit van het laatste interview dat Pim Fortuyn aan hem gaf. Deze beste man wist me te bemoeien door de reuring die hij teweeg bracht. Al was ik het niet overal mee eens, hij had veel standpunten die me aanspraken. Daarnaast was hij een charismatische verschijning met humor. Dat laatste blijkt ook uit de uitzending van vrijdag. Gewoon even luisteren. Als laatste eer aan Pimmetje ;)

Pimmetje

Pimmetje

Een vriend van ons is op zoek naar een huis, ook in pittoresk Meppel. Zaterdagmiddag liet hij een stulpje zien waar hij momenteel interesse in heeft. Lief en ik waren meteen enthousiast: jaren dertig, centrum, antracietgrijze muren, klepbank, mooie vloer, openslaande tuindeuren en een hele redelijke prijs. Toen we verder keken, zagen we verdacht veel overeenkomsten met ons huidige stulpje en onze toekomstwensen. Helaas, nog steeds student, dus wij moeten hier nog even blijven zitten. (Niet erg hoor). Wel viel ons oog meteen op de stoelen daar. Daar zoeken wij ons suf naar! Precies die! Al zou een ander kleurtje nog wel leuk zijn. Een zoektocht door internet leerde ons snel dat ze gewoon uit de blauwe blokkendoos komen. En die stoelen, hadden we allemaal afgekraakt. Te iel, wiebelig en neppig. Dus niet een bezoekje, maar onze jacht gewoon voort zettend. En anders moet ik handige opa misschien toch eens vragen.

De stoelen. Had ik al gezegd dat ze ook mijn droombuffetkast hebben?

De stoelen. Had ik al gezegd dat ze ook mijn droombuffetkast hebben?

Afgelopen zaterdag was ook de laatste uitzending van Vuurzee. Ik heb het vanaf aflevering 1 gevolgd, nadat ik het eerste seizoen samen met mijn lief had gespot. Niet op de zaterdagavond zelf, maar later in de week, met de netbook op schoot en oordopjes in. Bij aflevering 10 roept vriendlief ineens: ‘He, dat keek ik eerder toch ook? Is dit het vervolg? O maar dat wist ik niet! Zullen we kijken?’. En zo heb ik de afgelopen twee afleveringen met lief samen op de bank aan de tv gekluisterd gezeten. Maar wat zullen we dan in een gat vallen aanstaande zaterdag! Ik Hou Van Holland is ook wel een beetje geweest. Misschien moeten we dan maar weer es ouderwets de kroeg in. Of buiten met de terrashaard aan de Mojioto’s. Maar wat hoop ik dat het volgende seizoen niet weer zo lang op zich laat wachten. Damn, wat een goede serie! Misschien moet ik gewoon de dvd’s bestellen. Kan lief ze allemaal nog zien. Op zaterdagavond. Dat ik ze ken, maakt me niet uit, er gebeurt zoveel, misschien merk ik weer wat leuks op!

Vuurzee Serie 2 op DVD

Vuurzee Serie 2 op DVD

Post to Twitter

Bouwval gezocht

Geen ambitieuze plannen aan deze kant. In tegenstelling, een grootschalig klusproject zal vermoedelijk het einde van onze relatie betekenen. Een vriend zonder geduld en weinig kluservaring en een eigenwijze ikke die alles zelf wil proberen, is geen gouden combinatie.

Neem daarbij een incomplete gereeschapskist en de ramp is compleet. Al moet ik toegeven, nadat vriendlief op vrijdagmiddag om 16.55u het voor elkaar kreeg de aardlekschakelaar op te blazen, dat het inmiddels best aardig gaat. Zo aardig dat we onze kunsten komend weekend bij schoonzus U. mogen gaan vertonen.

Geen bouwval voor ons dus, al zijn wij in ons blok van 6 huizen uit 1910 wel het enige huis wat helemaal gestript is geweest. Geen houten balken onder de vloer (beton gestort), geen houten zichtbare balken aan het plafond want deze zijn vervangen door nieuwe en behangen met kabels. Overal dubbelglas en behalve wat simpelheid van vorige bewoners, wonen we hier veilig. Terwijl het huis naast ons nog onder de schrootjes en linoleum zit (zie Funda – Wilhelminastraat Meppel), heeft het huis daarnaast een vloer die los laat waardoor de wenteltrap in het midden van de woonkamer niet volkomen veilig meer is. Wat er onder de vloer allemaal gebeurt, mag de volgende bewoner gaan onderzoeken. Gratis bij de koop. Heel vreemd dat het al een jaar te koop staat ook…

bouwval

Waar ik nu eigenlijk heen wil, je raadt het al: ‘Bouwval gezocht’. Een tv-programma van rtl4, waar iedere dinsdag om 20.30u is te aanschouwen wat voor bouwvallen er in Nederland bestaan. En imbicielen die het kopen. Zonder plan, zonder genoeg budget, zonder na te denken bij wat er allemaal aangetroffen kan worden, beginnen ze als een kip zonder kop te slopen. ‘Het wordt altijd beter,’ is een vaak gehoord motto.Voor ons wordt het ook geen nieuwbouwhuis, maar mocht er veel aan een huis moeten gebeuren, besteed ik dat liever uit aan mensen die er wel verstand van hebben.

Het is een van mijn lievelingsprogramma’s. Alle denkbare doemscenario’s komen voor in iedere aflevering. Een volgelopen kelder, schimmels & paddestoelen, rottende balken, rotte kozijnen, Polen die alles wat van hout is slopen inclusief de bovenverdieping die vanwege te krap budget niet gedaan hoeft te worden… E. en ik genieten hiervan. Geen enkele koper heeft een taxatierapport of bouwtechnische keuring laten doen. Waarbij wij ons dan weer afvragen, hoe de financiering dan geregeld kan worden. Onze bank verplichte ons tot beider en heeft deze regel voor alle huizen ouder dan 1950. Wat mij niet meer dan logisch lijkt. De kosten van dit rapport en de keuring, zijn een schijntje vergeleken bij wat er anders tijdens het klussen naar boven kan komen en moet worden opgelost. Als je dit voor de koop weet, kun je hier rekening mee houden in de koopprijs, je hypotheek of kan zelfs de verkopende partij hier nog op aangesproken worden.

Tuurlijk hoef je geen Thomas van Eigen Huis & Tuin te zijn, Dennis van Woon & Klus Magazine of alleskunnende klusjesman. Maar met nul ervaring een bouwval zelf op willen knappen, is in veel gevallen naief. Wij lachen wel, om een ver overschreden budget, verbouwing die terug te zien is bij ‘Help mijn man is klusser’ (vanavond 20.30u RTL4) of intens geschrokken en teleurgestelde Bob.

Bob & Peter

Nog iets pikants, als we het toch over onroerend goed hebben: Maandag begon de Net5 serie ‘Verborgen Verbreken’. Aan ons hebben ze vaste kijkers. De aflevering begon met de liquidatie van de makelaar. In het hoofd geschoten. Gisterochtend in Bussum heeft er een dergelijk incident plaatsgevonden. Vriendlief en ik riepen allebei in koor: Zeker ook gekeken!

En nu ga ik nog even de jaarlijkse OZB uitpluisen. Vroeg ik 2 weken geleden het WOZ-bedrag aan waar dit jaar het bedrag op is gebasseerd. Krijg ik keurig in de mail een berichtje dat de WOZ-waarde van ons huis €147.000 bedraagt. Krijg ik zaterdag de rekening: WOZ-waarde waarop het bedrag is gebasseerd bedraagt: €149.000. Scheelt zo’n €150,00. Nog wel de moeite waard dus!

Post to Twitter