bevrijding, thuis, ziekenhuis, ziekenhuisavonturen
In Notes on 27/11/2009 at 16:57
En toen was ik weer thuis. Na de laatste maaltijd onaangeraakt terug te hebben gestuurd. Na de laatste behandeling. Met een afspraak voor een poliklinische afspraak en mijn arts op het hart te hebben gedrukt dat ik me niet weer gezond laat opnemen. Met mijn koffertje wat om 9uur al ingepakt klaar stond, te wachten op het grote ontslagmoment.
Weer lekker in m’n eigen stulp. Waar alles mag en niet moet, zonder vervelende ritmes en vaste tijden. Ritme en regelmaat lap ik de komende week heerlijk aan mijn laars. Ga lekker doen waar ik zin in heb, wanneer ik er zin in heb. En heel hard de afgelopen week in halen, want ik heb het gevoel alsof ik een maand op een andere planeet heb gezeten. Storm? Niets van gemerkt. Koud? Dat was het binnen ook. Weer normaal en lekker eten, weg met die gekookte aardappelen en overkookte verlepte groente, toetjes vol E’s en rochelende ziekenhuismaten.
Lekker op m’n eigen bank. Wasje draait en ik lig lekker met een kopje thee op de bank. Met een kat. Want die heeft me gemist en ik was bijna vergeten hoe fijn zo’n warm beest op je schoot aanvoelt. Weer eens wat anders dan m’n macbook. Het is me de afgelopen week wel vaker gevraagd, hoe ik de tijd doorkwam. En vooral hoe ze dat vroeger deden zonder internet en telefoon. Goede vraag. De vorige keren dat ik in het ziekenhuis lag had ik geen behoefte aan tv, laptop en telefoon.
Nu thuis even een klein slaapje om m’n eigen bank. En ook dit voelt weer even onwennig. Zomaar doen wat ik wil in m’n eigen huis. En niemand om me heen. Fijn, zo’n momentje voor mezelf.
En dit ga ik zeker niet missen:
kakelen, mannengesprekken, ziekenhuis, ziekenhuiseten
In Notes on 23/11/2009 at 20:43
Daar lig je dan. Helemaal gezond maar noodgedwongen opgenomen vanwege een vervelende jeuk. Lang, oninteressant verhaal. Maar goed, de eerste dag zit er bijna op. Ik lig gezellig tussen de oude mannen. Inmiddels ken ik al hun (plas)problemen, levensverhalen en hebben ze allemaal een hogere bloeddruk vanwege de jonge dame met haar laptop, die met koptelefoon op niet het meest gezellige gezelschap is.
En dan zeggen ze nog dat vrouwen altijd zo kakelen! Nou, die mannen kunnen er ook wat van! Misschien dat ik er nog wat van opsteek, van die mannen gesprekken. Want die zitten wel anders in elkaar dan de gesprekken die ik met vriendinnen voer. Het ene moment gaat het over het licht in de kamer en het lezen van de krant en vervolgens worden alle doden van de afdeling besproken, wat een mooie opening naar de overleden vrouw van man 1 is.
Een van de mannen die vanochtend weg mocht heeft me al gewaarschuwd voor de nacht, want alle mannen snurken. En uit ervaring weet ik al, ziekenhuisnachten zijn lang! Nooit problemen met logeerpartijtjes, maar deze sla ik liever over. Gelukkig is er wifi, mag en kan ik gewoon lopen en met koptelefoon op kan ik hier prima werken. Maar de tijd blijft voorbij kruipen en ik heb nog 4 van deze dagen te gaan.
Van bezoekuur tot bezoekuur. Time goes by, so slowly!
dermatoloog, dokter, huisarts, kletsen, schamen, sjonnie, tandarts, wachtkamer, wonderdokter, ziekenhuis
In Adventures on 05/06/2009 at 11:39
Soms is het onvermijdelijk. Bij de huisarts, tandarts of in het ziekenhuis. Wachten. Vaak onbegrijpelijk lang, terwijl je personeel af en aan ziet lopen met koffie en goed uitziende broodjes. En je hard probeert je knorrende maag te verhullen, in de meestal stille wachtkamer.
Vandaag zat ik er weer. Om 9.30 was mijn afspraak, maar na mijn laatste bezoek haalde ik het niet in mijn hoofd te vroeg te komen. Anderhalf uur heb ik toen braaf zitten wachten. Om vervolgens te horen te krijgen dat ik maar bloed moet laten prikken. Held die ik ben, trok ik bleek weg en was blij dat mijn broertje mee was. Vandaag moest ik toch echt alleen. Met een vervelend gevoel in mijn buik, nam ik plaats. Het zat behoorlijk vol wachtenden, dus ik had me al voorbereid op een lange zit. Een oude 101 woonideeën erbij gepakt en rustig bladereng en vriendelijk gedag zeggend tegen nieuwe wachtenden. Totdat… er een oudere man, type ‘Sjonnie’ inclusief wit hemd en gouden ketting, joggingbroek en Adidas-badslippers plaats nam. Gedaan met de rust.
De beste man vertelde, aan iedereen die probeerde hem te ontwijken, dat hij altijd zoveel bekenden tegenkwam in het ziekenhuis. Mijn idee was meteen: of je komt hier te vaak, of je zou eens wat vaker van de bank achter de tv met je pot bier af moeten komen. Ook mijn overbuurvrouw dacht hetzelfde, en we glimlachten naar elkaar. De beste man vertelde honderd uit, over zijn buurvrouw die hij net tegenkwam. En de mensen die nu bij de balie stonden, die kende hij ook wel. Maar ze zeiden hem geen gedag terug.
Nog nooit ben ik zo blij geweest dat mijn naam geroepen werd. Even was ik vergeten waarvoor ik ook alweer kwam, zo graag wilde ik verlost worden van deze man. Hij was inmiddels rechtstreeks tegen mij aan het praten, dat er echt niet alleen oude mensen kwamen. Want zo leek het als je de wachtruimte in keek. Hij was blij dat er ook jongere mensen naar de dermatoloog gingen. Anders kregen we misschien wel een verkeerd beeld van oud worden. Waarom kwam ik eigenlijk, wilde hij graag weten. Uiteraard ging hem dat niets aan. Inmiddels weet ik vooral hoe ik niet wil oud worden. Zielig, eenzaam en om een praatje verlegen in de wachtkamer.
Mijn glimlach veranderde in een grote smile, toen er een ouder stel bij de balie stond, met een Amsterdams accent (mijn dermatoloog schijnt nogal een wonderdokter te zijn, en mensen komen van heinde en ver speciaal voor hem naar het ziekenhuis in M.) Ze hadden een hevige discussie over het feit dat de wachtkamer vol zat en ze weinig trek hadden in wachten, want ze waren al zo lang onderweg. Het Sjonnie-mannetje stond op, en bood ze hun plek bij de arts. Hij kon nog wel even wachten. Bekenden genoeg om mee te praten. Arme stoelpoten…
In een vergelijkbare, knusse en volle wachtruimte zat ik vanmorgen
