herdenken, mening, mohammed b., theo van gogh, tolerantie, vrijheid
In Notes on 02/11/2009 at 18:01
Normaal gesproken ben ik een vrij beheerst en beschaafd meiske, al zeg ik het zelf. Tenzij ik het ergens niet mee eens ben. Meestal gaat het dan om instanties die mij facturen sturen waar ik stijl van achterover sla, contracten die verlengd worden ondanks dat ik de bevestiging van de opzegging in mijn keurige administratie heb zitten of andere ongein. Vooral telefonisch ben ik dan niet de vriendelijkste.
Nog geen 10 jaar geleden zou het niet in me opkomen om iets te zeggen als ik het idee had dat mij onrecht aan werd gedaan of als ik het ergens niet mee eens was. Inmiddels betrap ik mezelf erop dat ik steeds vaker uit m’n slof schiet of dat ik me steeds meer moet gaan inhouden. Vooral om kleine dingen, zoals iemand die voorkruipt bij de kassa, hulpeloze oude mensen of asociale figuren in het verkeer.
Vandaag vijf jaar geleden had Mohammed B. tot 10 tellen geen zin meer. Hij was al te ver heen, verpest door dingen die hem niet aanstonden. Het koste Theo van Gogh zijn leven. Op laffe wijze, totaal niet passend bij Van Gogh, zich nauwelijk kunnen verzetten. Ik kan me niet meer herinneren waar ik was toen ik dit hoorde, ik denk gewoon thuis, toen nog in Groningen. Ik weet wel dat ik met stomheid geslagen was, dat ik dacht dat het gedaan was met de tolerantie in ons land.
Het valt mee, want Wilders leeft nog. Ondanks de vele bedreigingen en gewaagde uitspraken. Er is vandaag veel aandacht voor de dood van Theo, en terecht. Het zet me aan het denken, want door mijn ‘woede-aanvallen’ riskeer ik natuurlijk ook wel eens wat. Moet ik me inhouden? Wil ik dat? Altijd eerst tot 10 tellen? Ben je brutaal als je zegt wat je denkt? En moet iedereen dat maar gewoon pikken? Als je het mij vraagt wel, want alleen op die manier leren we een ander misschien nog een beetje fatsoen en dwing je misschien nog wat respect af.
En dan is de dood van Van Gogh niet voor niets geweest.
betrouwbaar, motor, ns, ov, ov-kaart, rijbewijs, vrijheid
In Adventures, Notes on 16/08/2009 at 15:17
Vanaf morgen begint het Noorden weer aan de dagelijkse (school)sleur. Althans, de basisscholen. Gedaan met de vakantiepret, de rust op de weg en de drukte in de stad, op de stranden en in de pretparken. De eerste schooldag na de vakantie. Altijd spannend en na zes weken vakantie keek ik er altijd wel weer naar uit.
Morgen breekt voor mij weer een dag ‘vrij zijn’ aan. Niet in de zin van het niets doen, maar in de zin van onbeperkt overal heen kunnen, zonder kaartjes te hoeven kopen. Vanaf morgen is mijn OV weer geldig. Voorgaande jaren meed ik tijdens de vakantieperiode het openbaar vervoer zoveel mogelijk. Deze zomer was dit onmogelijk, vanwege mijn opdrachten voor Blanco Tekst. De keren dat ik betaalde voor een kaartje, werd ik 9 van de 10 keer niet gecontroleerd, had ik vertraging of vergaten ze een treindeel te ontkoppelen. Dat is nog erger dan zelf vergeten uit te checken met je OV-chipkaart.
Toch vreemd dat zo’n pasje je een gevoel van vrijheid kan geven. Wat als ik mijn OV straks moet inleveren? Mijn rijlessen staan op een laag pitje, aangezien ik nog twee maanden moet wachten op mijn oogsterkte en nieuwe bril. Dubbel zien tijdens het rijden is niet echt ideaal, dus blijven lessen is momenteel zonde van het geld. Inmiddels spreken in mijn omgeving steeds meer mensen hun verwachtingen uit, dat het rose pasje misschien niet haalbaar is. Maar zo makkelijk geef ik niet op.
Tot nu toe heeft mijn rij-instructrice me er al bijna een jaar doorheen gesleept. Desondanks stap ik nog steeds als onzeker, bang vogeltje achter het stuur. Of dat zal veranderen op den duur, geen idee. Maar tot zij uitspreekt dat het misschien beter is om te stoppen, blijf ik proberen. Lief zegt wel eens dat hij zich vrij voelt achter het stuur, dus ook die vrijheid wil ik kunnen ervaren. Ook daarin wil ik onafhankelijk zijn. Ultieme vrijheid zou je pas ervaren als je je motorrijbewijs hebt, maar die ambitie heb ik al laten varen. Zo’n monsterlijk zwaargewicht tussen m’n benen, gevoelig voor elk hobbeltje of steentje op de weg, daar zie ik mezelf niet echt op rond crossen. Ik zie iedereen al grinniken bij alleen al het idee.
Vanaf morgen ligt Nederland weer gratis aan mijn voeten, voor twee maanden. Daar ga ik dus optimaal gebruik van maken. Iemand die mee treint naar Maastricht? 
Zo'n motor durf ik nog wel te rijden
afsluiten, den haag, luiheid, punt, student, studie, verleidingen, vrijheid
In Adventures on 02/07/2009 at 10:39
Weer een periode afgesloten, nadat zus gister haar diploma in ontvangst mocht nemen. Een tenenkrommende ‘Talentshow’, die te lang duurde en grappen die slecht overkwamen in een warme zaal, herinnerden weer aan oude tijden.
Als ik er rondloop, is er op het oog veel veranderd, maar ik kan me niet voorstellen dat het voor mij alweer zeven jaar geleden is dat ik er rond liep. Nog goed kan ik me de onzekerheid uit het eerste jaar en de verveeldheid uit het vijfde jaar herinneren. Net zoals op de basisschool, was ik toe aan iets nieuws.
Nu is er geen reden om nog weer terug te keren, zijn mijn ouders niet meer verplicht tot lange, warme en saaie avonden voorlichting of presentaties, hoeven ze niet meer ‘bang’ te zijn voor weer een brief over stout zusje. Punt. Klaar. Over. Nieuwe ronden, nieuwe kansen.
Ze heeft nu een jaartje de tijd om te laten zien dat ze zich prima zelf kan redden, want ook voor haar lonkt ‘de grote stad’. Wel het Westen, maar meer uit studie-oogpunt dan om de stad zelf, Den Haag. (Volgens mij is ze daar namelijk nog nooit geweest ) Eerst de verleidingen van Zwollywood en de vrijheid als ’student’ leren weerstaan.
Ik zie dat wel goed komen, ze is niet op haar bekkie gevallen en hoewel ze soms wat makkelijk is, kent ze haar verantwoordelijkheden. Nu maar hopen dat ze een goede keus maakt, want ik blijf het vroeg vinden om op je 17e een keuze te moeten maken waar je de rest van je leven gevolgen van merkt.
Eerst vakantie. Helemaal volgens haar levensmotto: ‘Lang leve luiheid’.
Het zat er al vroeg in...
