conducteur, crisis, ns, ov chipkaart, vertraging
In Notes on 04/01/2010 at 10:59
Ondanks het slechte weer, de koude temperatuur en opstartend Nederland is het vandaag rustig richting Amsterdam. De coupé nagenoeg leeg, trein rustig en passerende stations verlaten. De forenzen zitten alweer keurig op hun deprimerende kantoortjes en na de december-ns-perikelen lijkt het erop alsof iedereen die kon, maar thuis is gaan werken.
Mijn eerste officiële reis met OV-chipkaart. Ouderwetse controle met een jolige conducteur die er vandaag nog even in moet komen. Hij wilde zowaar mijn nieuwe pas gaan stempelen. We kijken elkaar lachend aan en herkennen elkaar van een kleine maand geleden. Een guitige man, 28 jaar en de vorige keer heeft hij me zijn levensverhaal gedaan. Geïntrigeerd had hij gekeken naar mijn ijverige getik en gevraagd wat ik deed.
Een leuk gesprek volgde en hield me nog lang bezig. Want deze man is niet voor zijn lol conducteur geworden. De ambitieuze salesman stond ineens op straat dankzij ‘de crisis’, maar heeft nog wel zijn ex-vrouw en kindje te onderhouden. Dikke alimentatie, zijn kind nauwelijks zien en geen werk meer te krijgen in zijn branche. Wat moet je dan? Van een WW kan hij z’n alimentatie niet eens betalen en zijn ex dreigde dat hij dan zijn kind niet meer mocht zien. Met zijn rug tegen de muur.
De vorige keer had hij een trieste, verslagen blik in zijn ogen. Hij had zich gewonnen gegeven, zijn ex had aan het langste eind getrokken en eigenlijk hoefde het allemaal niet meer zo. Hij had niet jarenlang gestudeerd om nu kaartjes te knippen en bijna alles wat hij verdiende af te moeten staan, alleen thuiskomend ’s avonds in een klein ongezellig appartementje.
Vandaag is hij jolig en vrolijk. We kletsen verder over hoe het nu met hem gaat. Hij laat zich omscholen via het UWV en werkt parttime als conducteur. Het houdt hem van de straat, anders komen de muren van zijn kleine ‘huis’ veel te veel op hem af. De feestdagen waren zwaar voor hem, maar dankbaar dat hij gezond is en zelfs een dag met zijn kind heeft mogen doorbrengen.
Bijna bij Amersfoort moet hij er echt vandoor, de weinige mensen die nog in de trein zitten controleren. Maar vandaag ziet hij dingen door de vingers, we moeten allemaal weer even inkomen. Afstand nemen van onze verplichte vrije dagen en weer ons heil zoeken in de dagelijkse gang van zaken. We nemen afscheid met een lach en hij roept nog na dat hij me volgende maand wel weer in de trein ziet zitten en dan mijn verhaal wel eens wil horen.
Ik grinnik na, de vertraging die mijn dag bijna verpeste alweer vergeten. Ik mag mijn handen dicht knijpen, realiseer ik me eens te meer. Met deze beste kaartjesknipper komt het ook weer goed. Als je maar wilt, echt iets wilt, dan lukt het. Met wat extra moeite en wat extra steun, van je omgeving, of zomaar van een onbekende. Een fijn begin van een nieuwe werkweek in het nieuwe jaar vol nieuwe kansen voor iedereen.
overlast, sneeuw, vertraging
In Notes on 18/12/2009 at 10:21
Waar ik zo naar uitkeek, een laag sneeuw, is gisteren uitgekomen. En goed ook, met een kleine 30 centimeter in de tuin. De hele dag van genoten, tot ik naar mijn ouders in het naastgelegen dorpje moest. Geen bus die meer die kant op ging. Dankzij tweepcare werd ik toch voor het huis van mijn ouders afgeleverd. Nogmaals dank, @MartijntenCaat!
De sneeuw zorgt dus niet alleen voor sneeuwpret, maar ook voor flinke problemen in het openbaar vervoer en op de weg. Toch typisch, in buurland Duitsland valt regelmatig een dik pak sneeuw en ook al komt het onverwacht, het land lijdt er niet onder. Als hier 3 centimeter sneeuw ligt, kan de trein al niet meer rijden en komen de gemeentelijke strooiwagens en sneeuwschuivers pas hun schuren uit. Stel je voor dat je preventief op pad moet, dat kost geld!
Onbewandelde sneeuw, een prachtig gezicht. Het gekraak onder je voeten, je voetsporen terug zien. Honden-, katten- en vogelpoten die hun sporen in de sneeuw achterlaten. Blije kinderen op de slee, asociale, niet opgevoede kinderen die sneeuwballen tegen autoruiten en de ramen van huizen aangooien. Gooi lekker op elkaar! En ’s nachts; vooral stilte.
Alles is gedempt. Bijna eng, als je in je bed ligt en niets buiten hoort. Het lijkt even alsof de buitenwereld niet meer bestaat. ’s Ochtends vroeg is er niets meer te merken van de stilte. Ritmisch gaan de ijskrabbers de auto’s onder het raam ontdoen van de opgevroren sneeuw en dikke ijslaag. Geen onaangetaste sneeuw meer te zien, maar grijze drap, opgevroren en vastgeplakt op de straat. De sneeuwpret is wel weer leuk geweest, wanneer kunnen we schaatsen? Gedempte sloten, plassen en grachten. Nog meer plezier.
ns, proef, spoorboekje, trein, vertraging
In Notes on 01/09/2009 at 12:18
Iedereen is in rep en roer. De NS heeft gister een proef gestart, waarbij treinen op het traject Amsterdam – Eindhoven niet meer volgens het boekje rijden. Om de 10 minuten vertrekt er op dat traject een trein, maar hoe laat en vanaf welk spoor is tot op het laatste moment onbekend.
Het ‘heilige’ NS-boekje is zomaar verworpen en ik vermoed sterk dat ze op deze manier het percentage vertraagde/te late treinen gewoon willen verbloemen. Maar het idee is zo slecht nog niet. In tegenstelling, in veel Europese landen hebben ze een dergelijk metro-systeem. Wel met een vast spoor, maar geen vaste tijden. Je gaat naar het perron en je weet als er net een voor je neus wegrijdt, dat je maar even hoeft te wachten op de volgende. Geen halve uren, zoals nu als er eens een trein uitvalt.
Wij Nederlanders doen liever alles ‘volgens het boekje’. Hoe tolerant en vooruitstrevend we onszelf ook vinden, het moet wel volgens de regeltjes. Zeker als we denken dat we er zelf minder van worden, hebben we ineens recht op van alles. Ik word er een beetje moe van. Lekker hypocriet, we balen van de steeds meer opkomende ‘Big Brother is Watching You’-mentaliteit van de regering, tenzij het ons uit komt. Wordt er zeven jaar reisinformatie opgeslagen, staat iedereen op z’n achterste poten, stel je voor dat je niet naar college ging maar lekker naar het strand!
Normen en waarden staan niet alleen in het boekje en die pas je niet alleen maar toe als het je uit komt. Dus niet op z’n Hollands mopperen dat je nooit fatsoenlijk de trein uit kunt stappen, en zelf wel tussen de uitstappende mensen naar binnen glippen zodat je toch een zitplaats scoort. Niet gaan zeiken op mensen die bellen in de stilte coupe en zelf de luidruchtigste gesprekken voeren over die leuke, uit de hand geëscaleerde stapavond.
Ben benieuwd of de NS proef het haalt, ik ben wel voorstander van het systeem. Mits de Trein-app een paar minuten van te voren maar aangeeft waar ik zijn moet 
