Steeds vaker hoor je verhalen van mede-studenten dat het vinden van een (afstudeer)stage steeds lastiger wordt, zeker als je niet van plan bent naar het Westen te trekken. Inmiddels ligt bij ons de druk hoog, want het contract van lief wordt niet verlengd per september, en de IBG stopt met het sponsoren van mij per oktober.

Lastig parket, maar in deze tijd hebben we allebei niet zoveel te kiezen. Mocht het toch niet bevallen, een (half) jaar vliegt voorbij. Alles beter dan werkloos thuis zitten. Gelukkig zitten we allebei zo in elkaar; we grijpen liever met beide handen de kansen die we wél krijgen aan, dan te weigeren omdat het niet helemaal is wat je zelf voor ogen hebt. Handen uit de mouwen en gaan, veel minder wordt je er nooit van.

Nog ff een paar weekjes aan poten, een lekker lang weekend naar Praag, een kleine maand door worstelen voor een weekje Bormes les Mimosas. Dan is het alweer september en slaan we allebei hopelijk nieuwe wegen in. Nieuwe uitdagingen. Voor mij altijd welkom.

Die lange vakantie naar Rhodos, komt nog wel. Onze nieuwe vloer plannen kunnen nog prima even wachten. Schilderen moeten we zelf maar gaan doen, gelukkig hebben we allebei geoefende ouders. Liever wat (financiële) zekerheid. Prioriteiten verleggen, hoe vervelend soms ook. Geld maakt niet gelukkig, maar fijn om te hebben is het wel.

We gaan gewoon maar door, we laten ons niet kennen. Mocht je denken te kunnen helpen, schroom niet om te mailen En nee, we gaan niet richting het Westen. Ook de huizenmarkt in Meppel is niet gunstig gestemd, en we zitten hier veel te prima!

Wij zien het nog niet somber in!

Nee, weer een turn down op een sollicitatie. Natuurlijk ben ik voor een bijbaantje of stage wel vaker afgewezen. Soms om de meest uiteenlopende redenen. Maar afgewezen worden om wat voor reden dan ook, is nooit leuk. Een verzoek om een traineeship werd vorig jaar wel heel bruut afgewezen. Aangezien ik op jonge leeftijd samenwoon, zou ik niet ambitieus zijn, laat staan flexibel.

Die laatste kreeg ik ook gister weer om mijn oren. Tijdens het gesprek kwam de vraag of ik bereid was te verhuizen voor deze baan. Het kantoor zit in Amersfoort, en ik zou andere vestigingen elders in het land moeten bezoeken. Amersfoort – Meppel is prima te reizen en past in onze planning, om over een aantal jaar meer die kant op te verhuizen. Maar niet op korte termijn. Zonder vaste contracten geen hypotheek, en in deze crisistijd zouden we ons huis niet eens kwijt raken. Iets wat we op dit moment ook helemaal niet willen.

Uiteraard zit er meer achter, want dit is natuurlijk een reden waar je niets mee kunt. Mag je zoiets verlangen van (potentiele) werknemers? De moed is me even in de schoenen gezakt, terwijl iedereen me probeert op te beuren om meteen een andere leuke vacature te zoeken. Hoe kom ik als onervaren bijna-afgestudeerde op de arbeidsmarkt? Tuurlijk had ik een bijbaan kunnen zoeken die bij mijn studie aan sluit. Maar als je tijdens je (droom)studie moet stoppen, heb je daar ff geen zin in. Zeker niet als de alternatieve studie een noodgreep is. Ik moet wat, waar zitten zo min mogelijk exacte vakken in, waar kan ik wat mee? Toen was Communicatie hot, lagen de banen er in voor het oprapen. Nu ik bijna afgestudeerd ben, weet ik ongeveer wat ik wil. En is er wel communicatie involved, maar niet de hoofdzaak.

Had ik toen maar geweten wat ik wou, dan was mijn CV allang gerichter. Nog steeds heb ik genoeg ambities, ik wil veel, kan slecht kiezen. Maar hoe zet ik alles op poten, hoe bereik ik dat?

Veel vragen, wat me onzeker maakt. En wéér een afwijzing maakt dat ik nóg meer ga twijfelen. Genoeg gekniest. Gister al in een hoekje van de bank gekropen, vandaag een nieuwe dag. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Alle balletjes maar laten rollen, in de hoop dat er eentje in de goal terecht komt. No matter how long it will take. Ik wil doen wat ik leuk vind. Omdat ik dat ook kan. Lang leve Vacaturbank en Monsterboard?

Declined