Sabine De Witte

Posts Tagged ‘thuis’

, , , ,

Kaal

In Feelings, Notes on 29/06/2010 at 10:24

Het huis klonk hol, de muren zijn kaal. De katten een (voorlopig) laatste aai en met lood in m’n schoenen, een brok in m’n keel en tranen in m’n ogen trok ik de voordeur dicht. De namen zijn al van de voordeur en het voelt meteen niet meer als ‘ons’ huis, laat staan het mijne.

Het was maar een huis, het zijn maar spullen. Maar samen vormde het een ‘thuis’. Een eigen plek. Nu staat alles bij mijn ouders in mijn oude kamer en heb ik de kamer van mijn broertje als opslagplek. Tijd om uit te zoeken heb ik nog niet gehad. Morgen weer een dagje in de dozen duiken en ondertussen hard zoeken naar een plekje waar ik een nieuw thuis van kan maken.

Volgende week eerst een weekje Spanje om bij te komen en op te laden voor de zomer, want het werken gaat gewoon door. En stukje bij beetje krijgt alles een plekje, is er steeds meer geregeld en ben ik steeds een stukje zelfstandiger. Maar het voelt, net als het huis, vervelend kaal. Even slikken en weer doorgaan, genoeg werk en leuke dingen op stapel om even afstand te kunnen nemen. Al blijven er van die momenten, dat niets op kan tegen dat lege gevoel. Maar alles went…

, , ,

Feels like home again

In Notes on 27/11/2009 at 16:57

En toen was ik weer thuis. Na de laatste maaltijd onaangeraakt terug te hebben gestuurd. Na de laatste behandeling. Met een afspraak voor een poliklinische afspraak en mijn arts op het hart te hebben gedrukt dat ik me niet weer gezond laat opnemen. Met mijn koffertje wat om 9uur al ingepakt klaar stond, te wachten op het grote ontslagmoment.

Weer lekker in m’n eigen stulp. Waar alles mag en niet moet, zonder vervelende ritmes en vaste tijden. Ritme en regelmaat lap ik de komende week heerlijk aan mijn laars. Ga lekker doen waar ik zin in heb, wanneer ik er zin in heb. En heel hard de afgelopen week in halen, want ik heb het gevoel alsof ik een maand op een andere planeet heb gezeten. Storm? Niets van gemerkt. Koud? Dat was het binnen ook. Weer normaal en lekker eten, weg met die gekookte aardappelen en overkookte verlepte groente, toetjes vol E’s en rochelende ziekenhuismaten.

Lekker op m’n eigen bank. Wasje draait en ik lig lekker met een kopje thee op de bank. Met een kat. Want die heeft me gemist en ik was bijna vergeten hoe fijn zo’n warm beest op je schoot aanvoelt. Weer eens wat anders dan m’n macbook. Het is me de afgelopen week wel vaker gevraagd, hoe ik de tijd doorkwam. En vooral hoe ze dat vroeger deden zonder internet en telefoon. Goede vraag. De vorige keren dat ik in het ziekenhuis lag had ik geen behoefte aan tv, laptop en telefoon.

Nu thuis even een klein slaapje om m’n eigen bank. En ook dit voelt weer even onwennig. Zomaar doen wat ik wil in m’n eigen huis. En niemand om me heen. Fijn, zo’n momentje voor mezelf.

En dit ga ik zeker niet missen:

Ziekenhuis eten

, , , ,

Onwennig

In Cocooning, Feelings on 29/09/2009 at 10:54

Ruim 6 1/2 jaar woon ik niet meer bij mijn ouders. Ik ben de oudste, dus voor moeders was het even wennen. Maar we hebben samen mijn eerste kamertje leuk ingericht (was een super kamer, gemeubileerd in helemaal mijn smaak) en ook de tweede kamer heeft ze helpen ‘customizen’.

De eerste weekenden ging ik altijd naar huis, later werd dat wat minder of ging ik gewoon ‘even op en neer’. Als ik wat langer bleef, dan kwamen er toch wat strubbelingen. Want ik deed de dingen in mijn tempo op mijn manier, en niet meer als het gezegd werd. Wat was het dan weer fijn om in mijn eigen kamertje, op eigen terrein, te zijn!

Nog regelmatig kom ik bij mijn ouders over de vloer, maar er slapen doe ik eigenlijk nooit meer. Had ik eerder nog een eigen kamer, ook dat is niet meer. Soms voelt het alsof ik op bezoek ben in mijn ouderlijk huis, zeker als er weer dingen verandert zijn of ik niet meer weet waar dingen liggen.

Er is echter een plek, waar ik me altijd helemaal ‘thuis’ voel. Daar heb ik menig uurtje doorgebracht (nee, niet het toilet), op zaterdagmiddag uitgebreid badderen en tutten in de badkamer, radio aan, deur op slot, kop thee mee en me in alle rust voorbereidend op een hectische avond werken in het restaurant. Dat was echt ‘mijn’ moment. Gister stond ik er weer, en iedere keer als ik ‘thuis thuis’ onder de douche stap, vliegt de tijd voorbij. Volkomen op m’n gemak sta ik daar lekker te treuzelen onder de warme straal.

Onze badkamer lijkt qua tegelwerk erg op die van mijn ouders, onze douche is heerlijk. Maar toch mis ik daar de rust en de ruimte. Ik blijf me verbazen over hoe snel je je ergens thuis kunt voelen, ook al is het nog wel onwennig. Zeker nu ik de afgelopen tijd steeds weg ben geweest en in Amsterdam overnachtte. Hoewel het leven uit een koffer me nog steeds niet bevalt.

Ik hou van reizen, maar de gehaastheid die daar bij schijnt te horen, daar wordt ik onrustig van. Zodra ik met mijn koffer de deur uit loop, loop ik nog 100 x na wat ik in heb gepakt en ben ik tot het moment dat ik mijn koffer weer open, bang dat ik iets vergeten ben. En juist omdat ik daar zo bang voor ben, vergeet ik iedere keer wel wat. Wat is het dan weer fijn om thuis te zijn, waar je alles om je heen hebt. Home is where the heart is. Absoluut waar. En je kan ook zeker meerdere ‘homes’ hebben. Want ook bij mijn ouders voel ik me nog steeds ‘thuis’ genoeg om te doen waar ik zin in heb. En zelfs bij mijn schoonouders durf ik ongegeneerd op de bank in slaap te vallen.

Wat zal ik zaterdag als ik thuis kom mijn plekje weer waarderen!

, , , , , ,

Rusteloos

In Cocooning, Feelings on 09/07/2009 at 13:07

Nooit geweten wat een dorp of stad voor effect op je kan hebben. Iedereen houdt wel van de idyllische dorpjes met mooie boomgaarden en schattige boerderijtjes. Een historische binnenstad met drukke grachten en gezellige pleinen, daar voelt iedereen zich ook wel thuis.

So do I. Tot mijn 18e woonde ik bij mijn ouders in Staphorst. Daarna vertrok ik naar Groningen, een half jaartje in de knusse A-straat, daarna drie jaar aan het Gedempte Zuiderdiep. Groningen bruist en leeft, op ieder moment van de dag. Maar gaat ook vervelen, als je studententijd op zin einde loopt. Nu woon ik alweer 3 1/2 jaar in pittoresk Meppel. Iets meer dan een half jaar in de Lindestraat, in november drie jaar op onze huidige stek, een paar honderd meter verderop.

Als ik vanaf het station naar ons huis loop, kijk ik tevreden om me heen. Mooie huizen, leuke mensen, rust. Als ik door de stad loop, is er altijd bedrijvigheid. Al vermijd ik deze liever vandaag, vanwege Donderdag Meppeldag, ‘ons’ trots. Zodra je de stad verlaat, ligt alles aan je voeten; bos, water, weilanden. ‘Grote’ steden zijn makkelijk bereikbaar en qua reistijd zitten we hier best centraal.

De afgelopen weken ben ik een paar keer in Amsterdam geweest. Zodra ik daar uit de trein stap, ervaar ik een enorme rusteloosheid. De drukte, de haast en de ‘ik-mentaliteit’ die velen uitstralen, maakt dat ik me niet ‘thuis’ voel. Iedereen verklaart me voor gek, maar het is iets wat ik in andere steden helemaal niet ervaar! Haarlem, Utrecht, Den Haag, overal voel ik me wel op mijn gemak. Maar niet in ‘de stad van Nederland’. Hoe mooi het daar op sommige plekken ook is, de grachten, de Begijnhof, het Vondelpark. Hoeveel interessanter het is om daar op een terrasje om je heen te kijken, naar zoveel verschillende type mensen.

Het grote, massale, geen idee wat het is, waardoor ik me zo voel in Amsterdam. Het voelt in ieder geval niet als ‘thuis’. En ‘thuiskomen’ vind ik nog steeds een heerlijk gevoel.

HuisO, en voor de BN’ers hoef ik er ook niet heen. Vanmiddag treedt LUV hier op, clown Bassie, Jim Bakkum, Ben Cramer, Willeke Alberti allemaal komen ze hier een donderdag voorbij. Heb je er nog één vrij: check www.donderdagmeppeldag.nl wat er te beleven valt. Ik blijf lekker thuis, behalve als Mokum naar Meppel komt (nederlandstalig). Dan komen er weer bussen vol uit de Jordaan, en is het echt feest!

, , ,

No Goodbyes

In Uncategorized on 27/06/2009 at 10:29

Op het moment dat ik dit schrijf, zijn we allemaal aan het bekomen van de schrik. Hoewel het misschien wel een goed idee is, blijft het me overrompelen.

Mijn broertje vertrekt voor onbepaalde tijd naar een zonnig Grieks eiland. Om te werken, te genieten, maar vooral om zichzelf te hervinden. Of een Grieks eiland daarbij noodzakelijk is, daar heb ik zelf mijn vraagtekens bij, maar ik respecteer zijn keuze. Hij heeft het niet makkelijk gehad, maar het ons ook niet altijd even makkelijk gemaakt om te helpen. Behalve klaar staan kon ik vanaf de zijlijn toekijken. Net op het moment dat alles beter leek te gaan, komt dit besluit.

Absoluut geen slecht idee, om een buitenlands avontuur aan te gaan. Maar het moet geen wegloopactie zijn, om je leven en problemen hier te vergeten. Want kun je dan nog wel terug komen? Dan blijf je toch altijd vechten tegen de spoken uit je verleden? Het idee dat we niet ff spontaan samen de stad in kunnen, hij spontaan een bakkie komt doen of dat ik hem op zaterdag niet meer hoef aan te komen moedigen bij de voetbal, doet pijn. Ook al is de afstand relatief klein, is er internet en skype en kan je na wat speurwerk relatief goedkoop vliegen. Ik ga hem missen. Misschien meer dan hij zelf beseft.

Afscheid nemen is nooit mijn sterkste kant, dan rollen er in plaats van woorden alleen maar tranen uit. In alle rust schrijf ik hem nu een mail. En zoek ik mijn heil in de muziek. Wat zijn er toch veel liedjes over afscheid en het maken van keuzes…

Sweet Goodbyes – Krezip

Some support

Some support