alleen, ontroostbaar, steun, verdriet
In Feelings, Memories on 25/02/2010 at 19:19
Soms doen er zich momenten voor waarop je je ontroostbaar voelt. Het grootste stuk chocolade, je lievelingskost, het doet er allemaal niet toe. Degene van wie je graag een knuffel, schouder om op te huilen of lieve woorden wilt, is onbereikbaar. Je voelt je alleen op de wereld.
Voor mij is er dan een ding wat me er weer bovenop helpt: muziek. In combinatie met grote bezorgde kattenogen die je vragend aankijken. Als ik me zo voel, luister ik graag melancholische muziek. Niet dat ik zwaarmoedig ben, maar meer omdat het dan lijkt alsof een ander het nog veel slechter heeft.
Damien Rice, Gary Jules, Saybia, je zult ze allemaal op mijn iPodje terug vinden. Tussen de zomerse Beirut en de swingende Paul Kalkbrenner.
Momenteel speelt Munford & Sons overuren, als het een ouderwets cd’tje was had ik die nu kapot en grijs gedraaid.
Zware mannenstemmen, afwisselend vrolijke en melancholische klanken. Volgens mij Iers of Schots het is Brits. Als ik er naar luister doemt de Fisherman’s Friend reclame altijd bij me op: stoere zeemannen in een gezellig volle kroeg, die het even te zwaar krijgen als ze aan thuis denken.
Ik hoop dat iedereen ergens troost in kan vinden in deze tijd. De mooie herinneringen, anekdotes, het moment en de manier waarop opa stierf, het idee dat hij er zelf vrede mee had en alles heeft kunnen zeggen wat hij wilde.
Morgen het grote afscheid. Zoals hij het wou. Daarna zal de impact pas echt gaan doordringen, het gemis nog meer voelbaar zijn.
Dan moet er niemand alleen achter blijven met een ontroostbaar gevoel, maar moeten we er met en voor elkaar zijn. Gedeeld verdriet is half verdriet. Het zou zomaar iets kunnen zijn wat opa had gezegd…
ambitie, geluk, gunning, heft in eigen handen, hervonden, kans, nieuwe weg, steun, www.blancotekst.nl
In Adventures, Career on 23/07/2009 at 11:30
Soms loopt niet alles volgens plan. Zoals mijn ‘jobhunt’ van de afgelopen tijd. Lichtelijk moedeloos door de argumenten bij sommige afwijzingen. Maar ik laat me niet kennen, ik trek de stoute schoenen aan en kies voor mezelf.
Letterlijk én figuurlijk, want ik begin voor mezelf. Op dit moment besta ik ‘echt’ voor de Kamer van Koophandel. Vanaf vandaag bezit ik mijn eigen freelance tekstbureau, Blanco Tekst. Een eerste klus roept, een tweede staat in de wacht. Van mezelf heb ik drie maanden de tijd gekregen om te zien of ik het met mijn freelance klussen ga redden, of ik er uiteindelijk van ‘rond kom’. Is dat niet het geval, zal ik op zoek gaan naar een baan ‘er bij’.
Vandaag geen tijd voor doemscenario’s, maar een gevoel van trots en een enorme bewijsdrang. Enthousiast vandaag bezig met m’n klus, tussen het voorbereiden van de mini-vakantie door. Lang leve het eigen ondernemer zijn en je eigen tijd indelen. Vandaag ‘officieel’ geworden en vanavond weg voor een ontspannend weekend berglucht.
Deze stap had ik nooit genomen zonder de stimulans en steun uit mijn omgeving, de kansen die ik krijg doordat iemand het aan durft om met mij in zee te gaan. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik ga er voor 250% voor, wil het onderste uit de kan en het maximale uit mezelf halen.
Eindelijk heb ik mezelf en mijn ambities hervonden, niet langer afwachtend, maar het heft zelf in handen nemend. Kansen krijg je niet, die creëer je. Bij deze.
Blanco Tekst is te vinden op www.blancotekst.nl waar nog hard aan gewerkt moet worden, zowel qua looks als qua inhoud. Het komt allemaal op mijn to-do lijst voor volgende week, wat me stiekem wel zwaar valt, control freak die ik ben. Eerst een weekend genieten samen met lief, ontspannen voordat ik mezelf een drukke periode in stuur. Met toestemming neem ik mijn EEE-pc mee, dus wie weet krijgen we nog een hele regenachtige dag waarop ik nog wat kan werken. Mijn vingers kriebelen!
Logo ontworpen door @nicolekebolleke (www.twitter.com/nicolekebolleke)
@nicolekebolleke (nu wel goed 
) heeft een logje gewijd aan het tot stand komen van het logo
familie, loslaten, steun, trots
In Feelings, Frustrations on 01/07/2009 at 10:20
Soms is het noodzakelijk, moet je mensen en wensen los laten. Maar fijn en makkelijk is het niet. Zeker niet als je, net als ik, sommige dingen al zo lang wenst. Nog moeilijker is het als je er toe gedwongen wordt.
Toen ik op kamers ging, vond mijn moeder dat nog wel even slikken. Samen zochten we naar meubels en klusten we er een gezellig plekje. In het begin kwam ik veel in de weekenden thuis, tot ik besloot te gaan hockeyen. Na een tijdje waren we allemaal gewend, zag moeders dat het goed ging en kon ze ‘loslaten’.
Met uit huis gaan heb ik nooit moeite gehad, wat ik soms wel lastig vond en vind, is mijn verantwoordelijkheidsgevoel voor mijn familie. Misschien komt het omdat ik de oudste ben, maar er hoefde maar iemand een scheet dwars te zitten, of ik ging er heen. Niet altijd een goede keus geweest, maar ik ging gewoon op mijn gevoel af. Inmiddels heb ik dat wat beter leren inschatten; wanneer is het echt nodig, hebben zij er wat aan, heb ik er wat aan?
Vrij...
Nu moet ik gedwongen broer weer loslaten. Wat vooral moeilijk is omdat je weet dat hij niet lekker in zijn vel zit, omdat het eigenlijk niet goed met hem gaat. Dat frustreert. Afgelopen zondag zijn we wezen barbecuen bij mijn ouders, en had ik continue zes borden en zes keer bestek in mijn hand. FF wennen. Vandaag de eerste happening, waarbij hij schittert in afwezigheid en echt ontbreekt. Zusje krijgt vandaag haar diploma. Sluit vandaag een levensfase af en staat aan de rand van een nieuw avontuur.
Ik weet mijn eigen uitreiking nog goed, en was blij dat mijn ouders, broertje en toen in mijn ogen mini-zusje daarbij waren. Erna ging ik echter niet naar huis, maar werd dit heugelijke feit gevierd op een erg geslaagd feestje. De rozen die ik kreeg bij de uitreiking, hebben de avond niet overleefd. Maar wat voelde ik mij trots op dat moment. Stiekem richting familie kijkend bij het zetten van mijn handtekening op mijn diploma.
Vandaag ben ik dus broer én grote zus. Valt nog niet mee…
hervinden, steun, thuis, weg
In Uncategorized on 27/06/2009 at 10:29
Op het moment dat ik dit schrijf, zijn we allemaal aan het bekomen van de schrik. Hoewel het misschien wel een goed idee is, blijft het me overrompelen.
Mijn broertje vertrekt voor onbepaalde tijd naar een zonnig Grieks eiland. Om te werken, te genieten, maar vooral om zichzelf te hervinden. Of een Grieks eiland daarbij noodzakelijk is, daar heb ik zelf mijn vraagtekens bij, maar ik respecteer zijn keuze. Hij heeft het niet makkelijk gehad, maar het ons ook niet altijd even makkelijk gemaakt om te helpen. Behalve klaar staan kon ik vanaf de zijlijn toekijken. Net op het moment dat alles beter leek te gaan, komt dit besluit.
Absoluut geen slecht idee, om een buitenlands avontuur aan te gaan. Maar het moet geen wegloopactie zijn, om je leven en problemen hier te vergeten. Want kun je dan nog wel terug komen? Dan blijf je toch altijd vechten tegen de spoken uit je verleden? Het idee dat we niet ff spontaan samen de stad in kunnen, hij spontaan een bakkie komt doen of dat ik hem op zaterdag niet meer hoef aan te komen moedigen bij de voetbal, doet pijn. Ook al is de afstand relatief klein, is er internet en skype en kan je na wat speurwerk relatief goedkoop vliegen. Ik ga hem missen. Misschien meer dan hij zelf beseft.
Afscheid nemen is nooit mijn sterkste kant, dan rollen er in plaats van woorden alleen maar tranen uit. In alle rust schrijf ik hem nu een mail. En zoek ik mijn heil in de muziek. Wat zijn er toch veel liedjes over afscheid en het maken van keuzes…
Sweet Goodbyes – Krezip
Some support
