De lichtval op deze dagen maakt zulke mooie plaatjes, ik blijf ze vast leggen. Ik koester deze dagen en licht er van op.

De wereld licht op. Zal dat ook de kerstgedachte zijn?

Inmiddels zijn er 7 jaren ‘student zijn’ verstreken. Een periode met veel hoogtepunten, waar ik veel heb geleerd over hoe mensen in elkaar steken en al vrij in het begin van mijn studie werd geconfronteerd met het feit dat dingen niet altijd lopen zoals je wilt of in gedachten had en het leven niet alleen maar mooi is. Iets wat ik tot toen nauwelijks besefte.

Zeven jaar. Steeds vaker word ik overvallen door een moment van bezinning, reflectie. Wat als? Als ik toen? Hoe had ik dat aan moeten pakken? Heb ik er juist aan gedaan? Vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen. Ik kan mezelf dezelfde vragen blijven stellen, spijt hebben, maar ook bewust kiezen om niet meer terug te kijken maar juist vooruit. De toekomst kan ik zelf sturen. Dat ik niet tijdens mijn studie naar het buitenland ben geweest, wil niet zeggen dat die kans er niet meer is.

Afgelopen dagen een boel nagedacht, steeds weer tot de conclusie komend dat ik nog jong ben en de wereld aan mijn voeten ligt. Beperkingen omzetten naar kansen, dromen omzetten naar werkelijkheid. Ik ben mijn toekomst. Met een verleden waar ik graag aan terug denk, want het heeft me gebracht en gevormd tot wat ik nu heb en ben. Zeker geen tijd die verloren is. Verstreken tijden, die het herleven af en toe best waard zijn, om me scherp te houden.

Vandaag is een dag die me veel laat denken, vooral laat beseffen dat het leven kort is en je er alles uit moet halen wat er in zit. Live life to the max. Dat heb je zelf in de hand, maar we zijn zo gauw geneigd om alleen de dingen te doen die ‘veilig’  voelen of door mensen om ons heen gedoogd worden. Echt voor ons zelf kiezen doen we niet zo snel.

Naast mijn werk heb ik vandaag een paar momentjes voor mezelf in gepland. Even reflecteren, terug kijken en herinneringen ophalen en mezelf af en toe vertroetelen. Tussen de teksten en websites door wat muziek draaien, waar ik bepaalde momenten aan heb gehangen of aan dingen terug moet denken. Soms met een brok in m’n keel, dan weer met een lach. Ondertussen wat foto’s kijken, van lang geleden, toen het besef dat leven en dood zo dicht naast elkaar lagen maar klein was. Fijn om op zo’n dag thuis te werken. Na je ontbijt met een maskertje achter de laptop te kruipen, tot lunchtijd rondhobbelend in je huispak, maar ondertussen wel op je to do lijst kunnen blijven strepen.

Vandaag besef ik me eens te meer dat je je eigen geluk bepaalt met de wegen die je inslaat, de mensen waar je mee omgaat en de keuzes die je maakt. Weer besluit ik om voor mezelf te kiezen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Onbewust laat je je toch door anderen beïnvloeden, soms zelfs sturen.

Die momenten voor jezelf, van zelfreflectie, zijn soms confronterend maar altijd goed. Dingen gaan nu eenmaal niet altijd zo zoals je ze graag ziet gaan. Wij denken altijd dat we pas gelukkig zijn als alles klopt: familie, liefde, gezondheid, werk en carrière, materialistische zaken. Helaas is er vaak altijd wel een onderdeel wat niet 100% klopt. Maar betekent dat dat je nooit gelukkig kunt zijn? Volgens mij niet. Het betekent dat je moet genieten van wat er wel is, van de kleine dingen in het leven.

De uitspraak “Heb geen spijt van de dingen die je niet gedaan heb, maar wees trots op de dingen die je wel gedaan hebt!”  slaat de spijker op z’n kop. Beter een fout maken, deze erkennen en verder gaan, dan altijd maar kiezen voor veilig en vertrouwd en later spijt hebben van de gemiste kansen.

Nu is het tijd voor een kopje thee en een Mars Icecream (het zonnetje schijnt inmiddels flauwtjes), als lekker momentje voor mezelf. Met wat muziek van Herbert Grönemeyer, want hij maakt me altijd aan het lachen met zijn grappige teksten over droevige dingen. Vandaag heb ik ook een ‘Flugzeuge im Bauch’.

Waarom er vandaag een vliegtuig in m’n buik zit? Omdat er vandaag iemand jarig had moeten zijn. Zie hier.