Sabine De Witte

Posts Tagged ‘ns’

, , , , ,

Daar was ‘ie weer

In Notes on 09/02/2010 at 17:25

Het kan geen toeval zijn. Sterker; toeval bestaat niet. Alles is met een reden. Dat terzijde. Weer zit ik in de trein met DE conducteur. Drie keer is scheepsrecht. Deze keer is de trein voller, dus een lang gesprek zit er niet in. Wel is de ‘tone of voice’ van dit gesprek een stuk positiever.

Vanaf 1 maart krijgt hij een nieuw leven: hij heeft de voogdijzaak gewonnen en krijgt voor het grootste deel de zorg van de kleine op zich. In het vervolg moet de nare ex alimentatie aan hem gaan betalen en dankzij een omscholing van de NS kan hij kantoorwerk vlak bij huis gaan doen. Zijn ouders zullen op de kleine passen als hij moet werken. Zijn leven is 180 graden gedraaid. Zijn humeur, gezichtsuitdrukking en uitstraling met hem. Ik feliciteer hem en ben oprecht blij. Het rechtssysteem in Nederland kent dus toch nog gerechtigheid. Ik ben absoluut voorstander van power-vrouwen, maar als moeder krijg je vaak iets te veel power toegekend.

Wat er wel niet kan veranderen in korte tijd. Als je maar volhoudt en niet opgeeft, blijft geloven in jezelf, waar je voor staat en je eigen kracht. Even zijn al mijn negatieve gedachten omtrent de NS verdwenen. De flexibiliteit naar deze jongeman toe, is niet terug te zien op het spoor. Toch blijkt ze een menselijke kant te hebben. Wat een fijn bericht op deze toch al fijne dag.

Dag meneer de conducteur. Ik zal tot 1 maart naar je uitkijken en hoop dat we nog eens een leuk en langer gesprek over de toekomst zullen hebben. Wat de toekomst ook brengen zal. Er is altijd een lichtpuntje, een opening ook al lijkt die ver weg en onvindbaar in het donker. Als je maar wilt.

, , , ,

De conducteur

In Notes on 04/01/2010 at 10:59

Ondanks het slechte weer, de koude temperatuur en opstartend Nederland is het vandaag rustig richting Amsterdam. De coupé nagenoeg leeg, trein rustig en passerende stations verlaten. De forenzen zitten alweer keurig op hun deprimerende kantoortjes en na de december-ns-perikelen lijkt het erop alsof iedereen die kon, maar thuis is gaan werken.

Mijn eerste officiële reis met OV-chipkaart. Ouderwetse controle met een jolige conducteur die er vandaag nog even in moet komen. Hij wilde zowaar mijn nieuwe pas gaan stempelen. We kijken elkaar lachend aan en herkennen elkaar van een kleine maand geleden. Een guitige man, 28 jaar en de vorige keer heeft hij me zijn levensverhaal gedaan. Geïntrigeerd had hij gekeken naar mijn ijverige getik en gevraagd wat ik deed.

Een leuk gesprek volgde en hield me nog lang bezig. Want deze man is niet voor zijn lol conducteur geworden. De ambitieuze salesman stond ineens op straat dankzij ‘de crisis’, maar heeft nog wel zijn ex-vrouw en kindje te onderhouden. Dikke alimentatie, zijn kind nauwelijks zien en geen werk meer te krijgen in zijn branche. Wat moet je dan? Van een WW kan hij z’n alimentatie niet eens betalen en zijn ex dreigde dat hij dan zijn kind niet meer mocht zien. Met zijn rug tegen de muur.

De vorige keer had hij een trieste, verslagen blik in zijn ogen. Hij had zich gewonnen gegeven, zijn ex had aan het langste eind getrokken en eigenlijk hoefde het allemaal niet meer zo. Hij had niet jarenlang gestudeerd om nu kaartjes te knippen en bijna alles wat hij verdiende af te moeten staan, alleen thuiskomend ’s avonds in een klein ongezellig appartementje.

Vandaag is hij jolig en vrolijk. We kletsen verder over hoe het nu met hem gaat. Hij laat zich omscholen via het UWV en werkt parttime als conducteur. Het houdt hem van de straat, anders komen de muren van zijn kleine ‘huis’ veel te veel op hem af. De feestdagen waren zwaar voor hem, maar dankbaar dat hij gezond is en zelfs een dag met zijn kind heeft mogen doorbrengen.

Bijna bij Amersfoort moet hij er echt vandoor, de weinige mensen die nog in de trein zitten controleren. Maar vandaag ziet hij dingen door de vingers, we moeten allemaal weer even inkomen. Afstand nemen van onze verplichte vrije dagen en weer ons heil zoeken in de dagelijkse gang van zaken. We nemen afscheid met een lach en hij roept nog na dat hij me volgende maand wel weer in de trein ziet zitten en dan mijn verhaal wel eens wil horen.

Ik grinnik na, de vertraging die mijn dag bijna verpeste alweer vergeten. Ik mag mijn handen dicht knijpen, realiseer ik me eens te meer. Met deze beste kaartjesknipper komt het ook weer goed. Als je maar wilt, echt iets wilt, dan lukt het. Met wat extra moeite en wat extra steun, van je omgeving, of zomaar van een onbekende. Een fijn begin van een nieuwe werkweek in het nieuwe jaar vol nieuwe kansen voor iedereen.

, , , ,

Volgens het boekje

In Notes on 01/09/2009 at 12:18

Iedereen is in rep en roer. De NS heeft gister een proef gestart, waarbij treinen op het traject Amsterdam – Eindhoven niet meer volgens het boekje rijden. Om de 10 minuten vertrekt er op dat traject een trein, maar hoe laat en vanaf welk spoor is tot op het laatste moment onbekend.

Het ‘heilige’ NS-boekje is zomaar verworpen en ik vermoed sterk dat ze op deze manier het percentage vertraagde/te late treinen gewoon willen verbloemen. Maar het idee is zo slecht nog niet. In tegenstelling, in veel Europese landen hebben ze een dergelijk metro-systeem. Wel met een vast spoor, maar geen vaste tijden. Je gaat naar het perron en je weet als er net een voor je neus wegrijdt, dat je maar even hoeft te wachten op de volgende. Geen halve uren, zoals nu als er eens een trein uitvalt.

Wij Nederlanders doen liever alles ‘volgens het boekje’. Hoe tolerant en vooruitstrevend we onszelf ook vinden, het moet wel volgens de regeltjes. Zeker als we denken dat we er zelf minder van worden, hebben we ineens recht op van alles. Ik word er een beetje moe van. Lekker hypocriet, we balen van de steeds meer opkomende ‘Big Brother is Watching You’-mentaliteit van de regering, tenzij het ons uit komt. Wordt er zeven jaar reisinformatie opgeslagen, staat iedereen op z’n achterste poten, stel je voor dat je niet naar college ging maar lekker naar het strand!

Normen en waarden staan niet alleen in het boekje en die pas je niet alleen maar toe als het je uit komt. Dus niet op z’n Hollands mopperen dat je nooit fatsoenlijk de trein uit kunt stappen, en zelf wel tussen de uitstappende mensen naar binnen glippen zodat je toch een zitplaats scoort. Niet gaan zeiken op mensen die bellen in de stilte coupe en zelf de luidruchtigste gesprekken voeren over die leuke, uit de hand geëscaleerde stapavond.

Ben benieuwd of de NS proef het haalt, ik ben wel voorstander van het systeem. Mits de Trein-app een paar minuten van te voren maar aangeeft waar ik zijn moet ;)

Spoorboekje

, , , , , ,

Weer vrij

In Adventures, Notes on 16/08/2009 at 15:17

Vanaf morgen begint het Noorden weer aan de dagelijkse (school)sleur. Althans, de basisscholen. Gedaan met de vakantiepret, de rust op de weg en de drukte in de stad, op de stranden en in de pretparken. De eerste schooldag na de vakantie. Altijd spannend en na zes weken vakantie keek ik er altijd wel weer naar uit.

Morgen breekt voor mij weer een dag ‘vrij zijn’ aan. Niet in de zin van het niets doen, maar in de zin van onbeperkt overal heen kunnen, zonder kaartjes te hoeven kopen. Vanaf morgen is mijn OV weer geldig. Voorgaande jaren meed ik tijdens de vakantieperiode het openbaar vervoer zoveel mogelijk. Deze zomer was dit onmogelijk, vanwege mijn opdrachten voor Blanco Tekst. De keren dat ik betaalde voor een kaartje, werd ik 9 van de 10 keer niet gecontroleerd, had ik vertraging of vergaten ze een treindeel te ontkoppelen. Dat is nog erger dan zelf vergeten uit te checken met je OV-chipkaart.

Toch vreemd dat zo’n pasje je een gevoel van vrijheid kan geven. Wat als ik mijn OV straks moet inleveren? Mijn rijlessen staan op een laag pitje, aangezien ik nog twee maanden moet wachten op mijn oogsterkte en nieuwe bril. Dubbel zien tijdens het rijden is niet echt ideaal, dus blijven lessen is momenteel zonde van het geld. Inmiddels spreken in mijn omgeving steeds meer mensen hun verwachtingen uit, dat het rose pasje misschien niet haalbaar is. Maar zo makkelijk geef ik niet op.

Tot nu toe heeft mijn rij-instructrice me er al bijna een jaar doorheen gesleept. Desondanks stap ik nog steeds als onzeker, bang vogeltje achter het stuur. Of dat zal veranderen op den duur, geen idee. Maar tot zij uitspreekt dat het misschien beter is om te stoppen, blijf ik proberen. Lief zegt wel eens dat hij zich vrij voelt achter het stuur, dus ook die vrijheid wil ik kunnen ervaren. Ook daarin wil ik onafhankelijk zijn. Ultieme vrijheid zou je pas ervaren als je je motorrijbewijs hebt, maar die ambitie heb ik al laten varen. Zo’n monsterlijk zwaargewicht tussen m’n benen, gevoelig voor elk hobbeltje of steentje op de weg, daar zie ik mezelf niet echt op rond crossen. Ik zie iedereen al grinniken bij alleen al het idee.

Vanaf morgen ligt Nederland weer gratis aan mijn voeten, voor twee maanden. Daar ga ik dus optimaal gebruik van maken. Iemand die mee treint naar Maastricht? ;)

Zo'n motor durf ik nog wel te rijden

Zo'n motor durf ik nog wel te rijden

, , , , ,

Beperkte vrijheid

In Frustrations on 17/07/2009 at 10:46

Vermoedelijk is het om ons te pesten, onze vakantie onnodig duur te maken en ter vergroting van de agressiviteit in het openbaar vervoer. Van 16 juli tot 16 augustus is de OV-studentenkaart niet geldig en kun je alleen reizen met korting. Zonder die korting wordt een retourtje Amsterdam net zo duur als een enkeltje Parijs – Rotterdam, heerlijk die Nederlandse monopoly van de NS!

Aangezien ik nog wekelijks hard werk aan het verkrijgen van ‘hét’ rosé pasje, heb ik er weinig aan als de auto eens voor de deur staat. Mijn fiets en ik hebben ook geen hele hechte band, dus vooral mijn benen brengen mij overal heen. Meestal in de combi met het openbaar vervoer. Sinds gister voel ik me dan ook enigszins gehandicapt, beperkt in mijn vrijheid.

Niet even naar Breukelen voor een bezoekje aan S., niet het nieuwe appartementje in Den Haag bekijken van R., mijn thee-date met S. moet wachten tot na de 16e en iedere twee weken moet ik op station Zwolle nu mijn fiets gaan verplaatsen om te voorkomen dat de gemeente hem in beslag neemt, waar ik lief nu maar voor moet gaan strikken, want snel op en neer wordt nu al snel een duur grapje.

Wat ga ik die OV-kaart missen als ik afgestudeerd ben. En dan heb ik nog niet eens de goede tijd meegemaakt waarin het ding áltijd geldig was. Geen Goede Vrijdag waar je ineens op moet betalen, vrij reizen in het weekend én doordeweeks. Optimaal heb ik altijd gebruik gemaakt van mijn OV-kaart. Carnaval in Breda, werken in Zeeland, vriendinnetjes bezoeken all over the country, woonbeursje hier, studiebeursje daar. Hoe vaak ik het openbaar vervoer ook heb vervloekt, vanwege vertragingen, uit(een)vallende treinen, overvolle treinen, blad op het spoor én vooral gecancelde laatste treinen, het idee dat je zo in een gele rups kunt stappen en overal in Nederland weer uit kunt stappen, vond ik erg fijn. Het maakte Nederland echt ‘klein’, zelfs al zijn de verbindingen niet altijd optimaal. Een treinreis Meppel – Doetinchem duurt namelijk minstens 2:11. Gelukkig ben ik wel met een klein uurtje in Amersfoort/Utrecht en is Amsterdam met iets meer dan anderhalf uur ook ‘te doen’.

Nu even een maand vooral Meppel. En wat uitspatting in het weekend met de wagen, lang leve lease. Prima uit te houden, maar toch voelt het als een straf. Ongetwijfeld dat ik deze maand bij een treintripje vergeet een kaartje te kopen, waardoor ik in de trein zal zitten met het idee dat ik ‘iets’ vergeet, maar wat? Kan NS geen mooie iPhone app maken, zoiets als MyOrder maar dan voor je OV-kaartjes? Die chipkaart is toch al geen succes.

Ik ga weer aan het werk. Aan huis gekluisterd. O, en NS/OV Nederland, als jullie dan toch bezig zijn met veranderingen, maak dan ook eens een goed systeem. Kijk het af van steden als Berlijn, Parijs en Praag. Dan heb ik, met velen, veel minder moeite met betalen voor vervoer. Als het maar betrouwbaar is.

ovchipkaartlogo

, , , , , ,

Treinetiquette

In Adventures on 19/06/2009 at 22:59

Na een intensieve dag, vol interessante wendingen, begon ik aan mijn weg naar huis. Een treinrit van Utrecht naar Meppel, waar ik iets langer dan een uur over zou doen. De heenreis ging voorspoedig, althans, zonder vertragingen. Wél met een hoop ergernissen, net zoals de terugreis.
In alle ‘hallen’ hangt een bordje met de Huisregels van de NS. Echter niemand lijkt ze na te leven. In de stilteruimte wordt hard gepraat, gebeld en gelachen. In de tweede klas zitten velen met voeten op de bank zonder het fatsoen te hebben er een krantje onder te leggen, om nog maar niet te beginnen over de vele reizigers die op vrijdagavond doodleuk hun bagage op de stoel naast zich zetten, muziek op max en doen alsof ze liggen te slapen, zo voorkomend dat er iemand naast ze komt zitten.
Begrijpelijk, want ook ik zit het liefst alleen op een twee- of vierzitsplek. Maar niet bij drukte. Ook ga ik dan niet zitten bij een stel bierdrinkende,  luidruchtige jongeren, sterker nog, ik heb me door ze weg laten pesten. De bedwelmende alcoholwalm kon ik niet meer hebben, na zelf wat alcoholische versnaperingen te hebben genoten. Hun lawaai werd me teveel, en na een paar minuten stond ik mijn net veroverde zitplek in de hal aan een van de ‘dudes’ af. Ze noemden zichzelf al hangjongeren, en het glinsterende zilver wat aan een van de jongens’ riem hing, deed me besluiten om me gewonnen te geven. Wat het precies was, geen idee, maar de jongen nam vaak de moeite om zijn t-shirt zo te trekken dat ik het geglinsterd niet onopgemerkt kon laten.

Bestaat er niet zoiets als ‘treinetiquette’? Je houdt je gewoon aan de door de NS gestelde regels, laat mede-reizigers in hun waarde en goed kunnen reizen met het OV, eet geen boterhammen pindakaas, lakt niet en public je nagels, laat staan dat je de hele coupé mee laat genieten met jouw muziek.
Ben ik de enige met fatsoen? Vanochtend zat ik ook in de stilte-coupé. Een zakenman een plek naast mij, sprak twee luidruchtig pratende en lachende dames aan, op het feit dat ze plaats hadden genomen in deze specifieke coupé. Maar weinigen nemen deze serieus. Personeel incluis. Want toen de dames na de berisping van de zakenman op oude voet verder gingen, deed de man zijn beklag bij de langslopende conducteur. Deze antwoorde met een doodleuk: ‘Maar meneer, ik ben geen politie-agent, en als u er samen niet uitkomt, kunt u misschien beter een andere plek zoeken’. Verwonderd keek ik richting conducteur. Had ik dat wel goed gehoord?
Bestaan er dan geen normen en waarden meer in het OV? Is de NS, een groot bedrijf, te klein om op te treden tegen deze verloedering? Reizen met de trein is niet aantrekkelijk in Nederland, op welk traject dan ook. Heb je niet te maken met vertraging, dan is de trein wel zo vol dat je de hele reis moet staan. Wordt je uitgescholden door zwartrijders, die tegen de conducteur beweren dat ze met korting met je mee kunnen reizen, als je dat ontkent.

Huisregels NS

Lieve medereizigers, kijk eens om je heen. Denk ook eens aan een ander. Gun die extra ruimte aan een staande passagier. Zet je tas in het bagagerek. Neem geen bier of frites mee als de trein overvol en warm is, op een lang traject. Zet je telefoon op trilstand, in plaats van je favoriete beltoon met de stiltecoupé te delen. Neem boterhammen met kaas mee, daar wordt iedereen op kantoor ook blijer van. Maar vooral; lach of praat eens met elkaar. Toon belangstelling, wees vriendelijk en beleefd. Van de files in ons kikkerlandje komen we niet af. Dan kunnen we toch beter de alternatieven wat aantrekkelijker maken?