afplakken, lui oog, pleister
In Notes on 02/02/2010 at 10:53
Geen uiteenzetting over het kinderachtige plakbeleid van zielige politieke partijen die zich onsportief gedragen in de losgebarsten verkiezingsstrijd. Die borden zijn best representatief voor Nederland als je het mij vraagt; te klein voor veel verschillende (kleine) partijen. Maar mijn politieke voorkeur zal ik hier niet gaan bespreken.
Het is meer een ritueel, wat ik van kleins af aan al verafschuw. Als schattig meisje met zijstaartje, strikje en muizentrui moest ik er aan geloven; een afgeplakt oog. Bedoeld om je ‘luie oog’ weer mee te laten doen, door het goede oog af te laten plakken. Zo wordt je gedwongen met je luie oog te kijken. Toen geen probleem; ik kon niet lezen en schrijven en had ook geen bril nodig. Nu daarentegen, zie ik met mijn ‘luie oog’ geen bal. Toch moet ik weer gaan plakken. Minstens een uur per dag kijken met mijn slechte oog. Dat is een uur per dag verkwisten, want wat moet je gaan doen als je alleen maar schimmen ziet?
De stickers zijn nog even lelijk, er zitten nog steeds ‘fleurige’ plakkers bij om je sticker van een vogel, bloemetje of piraat te voorzien en epileren hoef ik dan maar aan 1 kant. Gelukkig waren de plakkers niet op voorraad bij de arts en kan ik zogenaamd mijn bezoekje naar de apotheek niet meer in mijn weekschema in plannen. Tegen die tijd hoop ik weer een oproep van de oogarts te hebben gekregen voor vervolgonderzoek. Alsof hij een weekje niet plakken zou merken.
In plaats van plakken heb ik mezelf een weekje ‘afkicken’ opgelegd. Alleen achter mijn scherm kruipen voor de noodzakelijke, geld opbrengende zaken. Dus even geen geblog meer, een Twitter-dieet en geen tijd verspillen op Facebook etc. Kennelijk heeft mijn vervelende oog dat nodig en aangezien je die niet zomaar vervangt moet ik er maar even zuinig op zijn.
Afgeplakt… rust!
afplakken, lui oog, oogarts, orthoptist
In Feelings, Notes on 11/08/2009 at 08:34
Als klein meisje liep ik parmantig rond met een afgeplakt oog. Ik heb een zogenaamd ‘lui oog’. Niets aparts, wel onhandig. Daardoor zie ik namelijk geen diepte. Dus in Disneyland Parijs waren al die 3D films niet aan mij besteed, fietste ik vroeger regelmatig tegen paaltjes aan of kwam die volleybal precies op mijn neus, door mijn fantastische inschattingsvermogen. Nu heb ik er vooral last van tijdens het autorijden, want het verschil tussen 3 of 5 meter zie ik niet. Maar kan wel cruciaal zijn.
Als klein meisje moest ik regelmatig voor controle naar de orthoptist of oogarts. In Zwolle, waar ik nog steeds de weg naar de afdeling kan dromen. De geur, de lego in de wachtkamer en de brievenbus voor je ponsplaatje, het is me allemaal heel erg bijgebleven. Terwijl ik er op latere leeftijd eigenlijk nooit meer ben geweest.
Vandaag moet ik weer naar de oogarts. De afdeling is verplaatst van locatie Sophia naar de Wezenlanden, de leuke orthoptiste van vroeger werkt er niet meer en de arts waarmee ik een afspraak heb, heb ik nooit eerder gezien. Vandaag wandel ik dus niet aan mama’s hand de bekende route, maar gaat vriendjelief gezellig mee. Ongetwijfeld zullen de handelingen ongeveer hetzelfde zijn; lampje volgen, bord oplezen, parachute kijken en door wat glaasjes gluren. Toch vind ik het, voor mijn gevoel, net zo spannend als vroeger.
Gelukkig ben ik inmiddels te oud voor de mooie afplakstickers, dus bang daarvoor hoef ik niet meer te zijn. En wellicht is daar inmiddels wel een alternatief voor. Misschien mag ik wel weer op de film, want volgens lief ben ik héél bijzonder hilarisch als ik zonder bril naar het scherm van een laptop of telefoon kijk. Een nieuwe bril komt er sowieso, want nu ik dagen niets anders doe dan naar mijn scherm kijken, moet ik mijn ogen wat meer vertroetelen. Hopelijk blijven de jampotglazen voorlopig nog uit…
Met zulke mooie pleisters + spannende sticker liep ik vroeger rond. Balen dat ik de Spongebob versie gemist heb!
