huis, koffer, materialistisch, ontheemd
In Cocooning, Feelings on 10/04/2010 at 09:42
Hoewel ik hou van mooie spullen, als ik iets wil hebben me in allerlei bochten kan wringen om het te krijgen (mits budget het toe laat, die enorme design wishlist heb ik al ergens verstopt, het moet wel haalbaar zijn), ben ik me er van bewust dat het maar spullen zijn. Ik ben niet materialistisch, geluk haal je nou eenmaal niet uit een nagellak of iPad.
Zeker nu ik veel onderweg ben, merk ik dat. Maar het gevoel van een eigen plek en omringd zijn door je eigen spullen, geven je een gevoel van veiligheid en comfort, maken dat je je ergens welkom voelt. Zeker als ik een paar dagen in Amsterdam zit en ik van te voren m’n spullen pak, bekruipt me dat ‘ontheemde’ gevoel. Je moet rekening houden met het weer, events, spontane dingen en je mist altijd wel iets wat je net dan graag bij je had willen hebben. Als ik op reis ga en uit mijn koffer leef, heb ik daar minder moeite mee, dan ervaart iedereen wel eens dat ‘stom, als ik dat NU bij me had’-gevoel, iedereen leeft met minder spullen en dat is dan ook geen probleem. En als het echt onmisbaar is, schaf je het ter plekke nog eens aan.
Een eigen huis, een plek onder de zon is belangrijker dan ik had gedacht. Als ik in Amsterdam ben, wens ik een eigen plek in een leuke buurt, ben ik in Meppel dan weet ik hoe ik gehecht ben aan huis, tuin, ruimte en privacy. Home is where the heart is, een bekend gezegde dat jaren aan de muur heeft gehangen, zonder dat ik me bewust was van de betekenis. Nu ervaar ik dat gevoel. Waar ik ook ben, ik voel me thuis bij mezelf en bij wat ik doe. Ik ben mijn eigen huis.
forenzen, koffer, reizen, verhuizen
In Feelings, Notes on 23/10/2009 at 23:23
Deze week kwam DE mededeling; volgende week is mijn laatste week vrij reizen. Vrijdag de 30ste moet ik mijn OV-kaart inleveren. Een dag die de boeken ingaat als historisch, want vanaf dan is het gedaan met ‘zomaar even in de trein stappen’ en het halve land door crossen. Vanaf dan moet alles strakker gepland, moet er efficiënt worden gewerkt en zal ik nog vaker aan mijn telefoon gekluisterd zijn.
Momenteel leef ik aardig uit ‘mijn koffer’, ga vaak op en neer en mis geen enkele bijeenkomst, netwerkborrel of open kennismakingssessie. Dat wordt flink afkicken. En alle slimme trucjes om met je OV-chipkaart goedkoper te kunnen reizen op de voet volgen.
Stiekem krijg ik wel verhuiskriebels. In Meppel hebben lief en ik het allebei wel een beetje gezien, we mengen ons nauwelijks in het sociale leven daar, hebben onze vrienden ook voornamelijk buiten het leuke stadje en hoe centraal Meppel tot nu toe ook altijd voor ons geweest is, dat valt nu voor ons allebei tegen. Het liefst zouden we ons huisje in een iets grotere versie mee willen nemen en in Haarlem neer willen zetten, inclusief tuin.
Want ons huisje is nog steeds een echt thuis, waar we ons allebei helemaal lekker voelen, een rustpunt. Voorlopig blijven we lekker zitten in ons gezellige stulpje. Je moet altijd wat te wensen houden.
huis, koffer, onwennig, reizen, thuis
In Cocooning, Feelings on 29/09/2009 at 10:54
Ruim 6 1/2 jaar woon ik niet meer bij mijn ouders. Ik ben de oudste, dus voor moeders was het even wennen. Maar we hebben samen mijn eerste kamertje leuk ingericht (was een super kamer, gemeubileerd in helemaal mijn smaak) en ook de tweede kamer heeft ze helpen ‘customizen’.
De eerste weekenden ging ik altijd naar huis, later werd dat wat minder of ging ik gewoon ‘even op en neer’. Als ik wat langer bleef, dan kwamen er toch wat strubbelingen. Want ik deed de dingen in mijn tempo op mijn manier, en niet meer als het gezegd werd. Wat was het dan weer fijn om in mijn eigen kamertje, op eigen terrein, te zijn!
Nog regelmatig kom ik bij mijn ouders over de vloer, maar er slapen doe ik eigenlijk nooit meer. Had ik eerder nog een eigen kamer, ook dat is niet meer. Soms voelt het alsof ik op bezoek ben in mijn ouderlijk huis, zeker als er weer dingen verandert zijn of ik niet meer weet waar dingen liggen.
Er is echter een plek, waar ik me altijd helemaal ‘thuis’ voel. Daar heb ik menig uurtje doorgebracht (nee, niet het toilet), op zaterdagmiddag uitgebreid badderen en tutten in de badkamer, radio aan, deur op slot, kop thee mee en me in alle rust voorbereidend op een hectische avond werken in het restaurant. Dat was echt ‘mijn’ moment. Gister stond ik er weer, en iedere keer als ik ‘thuis thuis’ onder de douche stap, vliegt de tijd voorbij. Volkomen op m’n gemak sta ik daar lekker te treuzelen onder de warme straal.
Onze badkamer lijkt qua tegelwerk erg op die van mijn ouders, onze douche is heerlijk. Maar toch mis ik daar de rust en de ruimte. Ik blijf me verbazen over hoe snel je je ergens thuis kunt voelen, ook al is het nog wel onwennig. Zeker nu ik de afgelopen tijd steeds weg ben geweest en in Amsterdam overnachtte. Hoewel het leven uit een koffer me nog steeds niet bevalt.
Ik hou van reizen, maar de gehaastheid die daar bij schijnt te horen, daar wordt ik onrustig van. Zodra ik met mijn koffer de deur uit loop, loop ik nog 100 x na wat ik in heb gepakt en ben ik tot het moment dat ik mijn koffer weer open, bang dat ik iets vergeten ben. En juist omdat ik daar zo bang voor ben, vergeet ik iedere keer wel wat. Wat is het dan weer fijn om thuis te zijn, waar je alles om je heen hebt. Home is where the heart is. Absoluut waar. En je kan ook zeker meerdere ‘homes’ hebben. Want ook bij mijn ouders voel ik me nog steeds ‘thuis’ genoeg om te doen waar ik zin in heb. En zelfs bij mijn schoonouders durf ik ongegeneerd op de bank in slaap te vallen.
Wat zal ik zaterdag als ik thuis kom mijn plekje weer waarderen!
