Sinds maandag is het zover. Vanaf een uur of 19 trilt de binnenstad van alle zingende en schreeuwende wandelaars die mee doen aan de wandelvierdaagse. Ieder jaar is er één avond waarop de hele kudde zich door onze smalle straat wurmt, in een lang, te vaak onderbroken lint. Voornamelijk kinderen zingen de longen uit het lijf, hun begeleiders vermaken zich uitstekend met het naar binnen gluren. Daarbij geven ze dit jaar klaarblijkelijk geen acht op kinderen die fijn aan de brievenbus klepperen, de buxusbol bij de voordeur een aai geven, laat staan op de kinderen die gewoon met hun vette handen op de ramen ongegeneerd naar binnen kijken, gekke bekken trekkend en wel.

Gelukkig viel de kudde gister mee, deden wat boze blikken naar de gluurders wonderen en begon er halverwege een flinke regenbui. Toen was het tijd voor mij om te lachen, lekker binnen met een kopje thee. Ook ik deed vroeger mee, met de gymnastiek. Prachtig vond ik het, samen lopen, zingen en vooral op de laatste dag, als zelfs opa en oma je binnen kwamen halen. Mét bloemen (leuk voor moeders) en veel snoep (daarom deed je eigenlijk mee). Vier avonden lang lopen, in totaal 20 kilometer. Stelde geen zak voor, en ik kan me ook niet herinneren dat ik het ver vond. Daar was het ook eigenlijk te gezellig voor.

Maar het lopen door de woonwijken, was er toen niet bij. Wij gingen de velden in, waar nu de nieuwbouwwijk Bergierslanden is verrezen (daar keken wij nog naar de konijnen), of we liepen richting het ziekenhuis (vol bewondering voor alle ooievaars). Bij ons gingen er geen ghetto blasters mee om iedereen aan het zingen te krijgen, de leidsters zongen voor, wij braaf na. Mijn ouders offerden zich ook jaarlijks, om de beurt, op om mee te lopen. Ik zie mezelf nog lang niet lopen hoor, in die kleurrijke stoet! We hebben het hier weer gehad, kennelijk ben ik nog niet burgerlijk genoeg om de wandelvierdaagse te kunnen waarderen!

Zo werden we gister continue bekeken (wij zaten aan de eettafel, allebei te laptoppen)

Gelukkig kwamen ze niet maandagavond langs, toen ik WWDC probeerde te volgen via de vele live-streams. Niet dat ik zo geobsedeerd ben door een eventuele nieuwe iPhone, maar omdat ik het prachtig vind om te zien hoe Apple dat fantastisch goed heeft aangepakt. Wereldwijd zaten er velen aan hun beeldscherm gekluisterd, in afwachting van de nieuwe MacBooks, een eventueel tablet en vooral de nieuwe software voor de huidige 3G iPhone en de nieuwste iPhone 3G, die in Nederland op 26 juni uit gaat komen. T-mobile heeft weer het alleenrecht, dus wat zullen die twee bedrijven hard lachen. Vooral omdat vorig jaar het eerste model uitkwam, mét twee-jarig abonnement. Mensen die net de 3G hebben aangeschaft, voelen zicht genaaid, maar is dat terecht? Ok, de nieuwe OS 3.0 biedt niet exact hetzelfde als de 3GS, maar kun je echt niet zonder video of voice memo? Als dit dingen zijn die je nu op je iPhone mist, had je misschien gewoon een Android, Symbian of Windows Mobile toestelletje moeten nemen.

De 17e zet ik gewoon de nieuwe update op mijn aaifoontje, de 26ste blijf ik relaxed thuis met mijn 3G pielen, en ik lach hard in mijn vuistje om al die mensen die zich op de fora druk maken over hun nog lopende abonnement maar die koste wat kost de 3GS willen. Wachten loont! En wat goede research ook!

Dé iPhone 3GS