herinneringen, leven, ritme, vergeten
In Notes on 09/03/2010 at 10:10
Terug in het witte, koude Nederland. Niet dat het in Spanje super warm was, maar heb toch nog een dagje in t-shirt over het strand in Valencia kunnen paraderen.
Bijna een week in Spanje. Veel gewerkt, maar door het andere ritme tussendoor ook veel ontspannen. Genieten en de tijd nemen voor het (lekkere) eten, niet dat gehaast als je in de rij staat, als je een winkel binnen stapt begroet worden door alle aanwezigen.
Kleine dingen, maar die maken het verschil met Nederland groot.
Meteen merkbaar in Nederland is weer het ‘9 to 5′ ritme, wat me mateloos irriteert. Sneeuw in het noorden en oosten, betekent meteen dat half werkend Nederland mag aansluiten in de file. Waarom geen flexibelere tijden? Neem een voorbeeld aan de universiteitsbibliotheek. Die snapt dat je als student niet kan wennen aan het ingebakerde burgerleven wat je gedoemd bent te gaan leiden als je werkende bent.
Nu ik weer in Nederland ben neem ik me voor om het Spaanse ritme meer over te nemen. Een ochtendmens ben ik niet, maar met een avond lang doorgaan heb ik geen probleem. Zeker niet als ik de dagdelen die ik niet nuttig ben, leuk kan besteden; shoppend, slapend, lezend, zonnend, etend of sightseeingend.
Maar het lijkt in Nederland onmogelijk, kantoor is tussen 8 en 18 uur open, daarna ga je eten, nog wat voor de buis hangen, slapen en de dag is weer voorbij. De dag erop ziet er hetzelfde uit. Toevallig las ik afgelopen weekend in een boek dat onze hersenen periodes waarin dagelijks hetzelfde ritme zit, niet onthouden. Die dagen heb je voor je ‘brains’ dus niet geleefd.
Reden genoeg dus om met z’n allen van dat 9 to 5 stramien af te stappen, eens tegendraads te doen en je ritme eens flink aan de tand te voelen. Want het is toch zonde om de dagen die je leeft als een robot aan je voorbij te laten gaan.
foto's, herinneringen, leven, plaatjes kijken
In Feelings on 21/11/2009 at 11:36
We maakten de balans op. Rekenden de vierkante meters uit. En concludeerden dat 4 laptops (+ een antieke die niet meer in gebruik is, eigenlijk 5 dus) en een vaste pc misschien ietwat veel was voor ons nederige stulp. Daarbij had lief al een paar keer geroepen dat zijn bureau op kantoor te klein was. Dus besloten we dat de vaste pc weg moet (tot die iMac er komt, daarvoor hebben we ineens alle ruimte, zelfs voor dat 27″ scherm).
Ik verhuisde donderdag dus van mijn fijne warme werkplek beneden tijdelijk naar ‘kantoor’, het domein van lief. De inhoud van de vaste pc kopieerde ik snel naar de externe schijf, ondertussen gewoon doorwerkende. De schijf had ik al gebruikt als back-up voor foto’s. En nu ben ik al die foto’s vakkundig aan het doornemen. Passeren ruim 8 jaar de revue. Voornamelijk van mijn leven; het examenjaar op de Havo, de 4 jaar in Groningen en alle avonturen die ik daar beleefde, de eerste kiekjes van lief en mij, tot op vandaag.
Ik word er emotioneel van. De tijd gaat zo snel, misschien is dit wel de ‘flits’ die mensen in hun hoofd voorbij komen op een moment waarop ze denken dat hun leven voorbij is. Veel lachende gezichten, lammige foto’s en veel levendige herinneringen. Toen ik terug kwam uit Zeeland kocht ik mijn eerste digitale camera, daar had ik wegwerptoestelletjes gebruikt. Je ziet meteen een stijgende lijn in de hoeveelheid foto’s.
Sinds ik mijn iPhone heb maak ik dagelijks foto’s. Grappige situaties, zelfportretjes, plekken waar ik kom of een foto van een advertentie waarin iets staat wat ik wil onthouden. Nu ik al die foto’s zie, zou ik ze het liefst allemaal laten afdrukken om ze zo af en toe te pakken en door te bladeren. Of er allemaal fotoboeken van willen laten maken, per periode. Doodsbang ben ik altijd dat ik foto’s kwijt raak. Alsof er dan een stukje af zou sterven. Alsof het het bewijs is dat ik besta.
Dit moet ik gewoon vaker doen. Op een druilerige zaterdagochtend foto’s kijken. Zien dat ik geleefd heb en dat nog steeds doe. En ondanks de emoties bij sommige foto’s, geeft het me ook een heel tevreden gevoel. Ik ga nog even plaatjes kijken…
girl talk, herinneringen, plannen, vriendinnen
In Notes on 10/09/2009 at 08:29
Dinsdagmiddag zag ik sinds lange tijd vriendinnetje D. weer. Van mei tot september zit ze altijd ‘all over the place’ en spreken we elkaar minder, maar als we elkaar weer zien hebben we genoeg te vertellen. Hoewel we heel verschillend zijn, verbaas ik me met regelmaat over de dingen die we wel gemeen hebben of waar we allebei tegen aan lopen.
Zij is ook meteen het enige vriendinnetje wat samenwoont, dus onze mannen gaan iedere keer heerlijk over de tong. Uiteraard niets dan lof. Waar we eerder tijdens de reclames in Sex and the City ons beklag deden over vriendjes, scharrels en ex-en, zitten we nu burgerlijk en tevree onder het genot van een hapje en een drankje gelukkig te zijn. Allebei zijn we sinds kort aan het werk met onze ambities, zijn we in een andere fase beland. Geen middelbare school of studentjes meer, maar ‘in serious business’.
Heerlijke open gesprekken, soms het verleden oprakelend, maar vooral genietend van het nu en wat de toekomst nog brengen zal. Babbelend over katten, honden en kinderen, maar ‘het’ onderwerp blijft mannen. Geen mooie verhalen over jagen en avontuurtjes en geen krokodillentranen meer als dat lekkere ding je niet zag staan.
Ik blijf me verbazen over vriendschappen en hoe mensen soms met elkaar om gaan. Als D. en ik elkaar maanden niet spreken, sturen we af en toe een sms, mailtje of tweet. Zo weten we dat alles nog in orde is, de uitgebreide verhalen komen vanzelf weer. Als we weer ouderwets lang aan de telefoon bijkletsen, over een beurs lopen of elkaar meeten voor een quick lunch of whatever. Sommige vriendschappen ontgroei je, anderen verwateren gewoon.
Het mooie vind ik nu, is dat je vriendschappen combineert. Met bekenden nieuwe mensen ontmoeten. Een netwerk creëren waar privé en zakelijk samen gaan, waar je wat voor elkaar kunt betekenen.
Zo’n middagje ‘girltalk’ geeft weer energie en inspiratie. Herkenning van bepaalde dingen geeft een soort bevestiging, dat we toch niet gek zijn. We hebben weer plannen gemaakt, leuke dingen in het verschiet. Soms is het heerlijk om aan de stereotype van vervelende giebelmeid te voldoen. Niet te vaak, maar dat lukt ook niet met onze drukke agenda’s. Blij met mijn vriendinnetjes!
gouwe ouwe, herinneringen, megatop 100, muziek, nederlandstalig, raad je plaatje, smartlappen, top 40
In Memories, Notes on 11/06/2009 at 12:47
Sinds een paar weekjes hebben we een nieuwe laptop. Altijd leuk, zo’n nieuwe gadget, maar het blijft vervelend om al je gegevens over te moeten zetten. Wel meteen een excuus om de boel eens even goed te sorteren. Speciaal een externe harde schijf voor gekocht, meteen een goede back-up.
Inmiddels zijn de foto’s uitgezocht, en heb ik gister tijdens een SOG-momentje de muziekcollectie overgezet. Lang leve de Shuffle in iTunes, want ik ging als een speer, toen er heuse ‘gouwe ouwe hits’ afgespeeld werden, waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze op de vorige laptop had staan. Heerlijk heb ik meegezongen met La Bouche, DJ Paul Elstak en Ace of Base. Droomde ik even weg bij Children van Robert Miles, stond ik even stil bij wat muziek met diepere betekenis voor mij, en danste de kamer door op Gigi d’Agostino.
Grappig om weer dingen te herinneren uit die tijd, bij sommige nummers zie ik mezelf weer zitten, op mijn oude kamertje op zaterdagmiddag, met mijn cassetterecorder de MegaTop 100 opnemend en ondertussen meezingend. Heerlijk vond ik dat. Of mijn eerste ‘disco-feestje’ toen we in groep 8 op zaterdagavond naar de SOOS gingen. Wat voelde ik me toen groot! Ik weet zelfs nog wat ik aan had die avond, hoe de jongens heetten die we daar ontmoetten en wat we dronken!
Muziek doet zoveel met je, ik kan niet zonder! Eigenlijk staat hier altijd wel de radio, een iPod of iTunes aan, wat we ook doen. We spelen samen met regelmaat ‘Raad je plaatje’, leuk in de auto of op de bank met wat drankjes. Dankzij Shazam kunnen we checken wie er gelijk had, maar meestal gaat die eer aan mij voorbij. Lief is een wandelende jukebox, inlusief jaartallen. Ook hij kan uitvoerig vertellen wanneer hij een bepaald nummer voor het eerst hoorde o.i.d, erg leuk.
Mijn muzieksmaak is erg breed, vaak hangt het van mijn stemming af wat ik luister. Als ik gewoon wat simpel werk doe, staat vaak alles op shuffle, schijnt de zon dan doet Lady Gaga het hier de laatste tijd goed, maar met de plensbuien van vandaag trek ik me liever terug op de bank, met een boek, kop thee en het leed dat Damien Rice heet op de achtergrond. Die laatste mag echter alleen als lief niet thuis is, hij hoort nog liever onze katten onophoudelijk jammeren, dan de stem van deze beste man. Tja, smaken verschillen. Metallica en ACDC hoeft hij ook niet te draaien waar ik bij ben.
Voor ik de trein ga halen, maak ik nog even een dansje terwijl ik meezing met ‘Why tell me why’ van Anita Meyer. Heerlijk om dan met een stofdoek door de kamer te zwieren!
Lekker fout; Goud van Oud
