conducteur, doorzeten, geluk, ns, treinreis, verandering
In Notes on 09/02/2010 at 17:25
Het kan geen toeval zijn. Sterker; toeval bestaat niet. Alles is met een reden. Dat terzijde. Weer zit ik in de trein met DE conducteur. Drie keer is scheepsrecht. Deze keer is de trein voller, dus een lang gesprek zit er niet in. Wel is de ‘tone of voice’ van dit gesprek een stuk positiever.
Vanaf 1 maart krijgt hij een nieuw leven: hij heeft de voogdijzaak gewonnen en krijgt voor het grootste deel de zorg van de kleine op zich. In het vervolg moet de nare ex alimentatie aan hem gaan betalen en dankzij een omscholing van de NS kan hij kantoorwerk vlak bij huis gaan doen. Zijn ouders zullen op de kleine passen als hij moet werken. Zijn leven is 180 graden gedraaid. Zijn humeur, gezichtsuitdrukking en uitstraling met hem. Ik feliciteer hem en ben oprecht blij. Het rechtssysteem in Nederland kent dus toch nog gerechtigheid. Ik ben absoluut voorstander van power-vrouwen, maar als moeder krijg je vaak iets te veel power toegekend.
Wat er wel niet kan veranderen in korte tijd. Als je maar volhoudt en niet opgeeft, blijft geloven in jezelf, waar je voor staat en je eigen kracht. Even zijn al mijn negatieve gedachten omtrent de NS verdwenen. De flexibiliteit naar deze jongeman toe, is niet terug te zien op het spoor. Toch blijkt ze een menselijke kant te hebben. Wat een fijn bericht op deze toch al fijne dag.
Dag meneer de conducteur. Ik zal tot 1 maart naar je uitkijken en hoop dat we nog eens een leuk en langer gesprek over de toekomst zullen hebben. Wat de toekomst ook brengen zal. Er is altijd een lichtpuntje, een opening ook al lijkt die ver weg en onvindbaar in het donker. Als je maar wilt.
ambitie, behalen, bewust, doel, geluk
In Career, Notes on 11/11/2009 at 16:45
De afgelopen tijd lijkt het alsof ik veel bewuster ben geworden. Van mijzelf vooral, van de sterfelijkheid, mijn leefomgeving, gewoontes en behoeften. Helaas ben ik er nog niet bewuster op gaan eten, wat handig zou zijn met de decembermaand in aantocht, maar dat terzijde.
Soms voelt het alsof ik mezelf de afgelopen tijd ‘herontdek’ en me de jaren er voor wat heb verwaarloosd. Ik weet ook hoe dat komt. Omdat ik niet wist wat ik wilde. Omdat ik maar wat deed, omdat het moest. Er wordt van je verwacht dat je in een keer de juiste studie kiest, al weet wat je daarmee wilt en je daar zodanig mee bezighoudt dat je CV nauw aansluit bij je opleiding en je zo aan de bak kan. Maar de opleiding die ik wilde doen, lukte niet, de opleiding die ik koos was meer een ‘ik moet toch wat’. Uiteindelijk, nu ik aan het werk ben, geen slechte keus maar het voelde toen ik er mee bezig was niet goed. Dus stortte ik me maar op andere dingen. Randactiviteiten die ook zeer zinvol zijn geweest, maar niet altijd studiegerelateerd.
Inmiddels weet ik het juiste woord voor de afgelopen jaren waarin ik zo met mezelf aan het ruziën was over wat ik wilde: ik voelde me ontheemd in de wereld van de mogelijkheden. Ik zag de kansen niet, staarde me blind op het eerst moeten bepalen wat ik wilde. Maar hoe kom je daar achter als je niets probeert? Juist, niet! Soms heb je ergens diep verstopt wensen die steeds weer terug komen. ‘Eigenlijk wil ik nog heel graag …. leren’. ‘Als ik later groot ben, wil ik … kunnen’. Dingen die je steeds verder vooruit schuift omdat je denkt dat de tijd er niet rijp voor is of omdat je eerst wilt afmaken wat moet. Maar van uitstel komt afstel en zo laat je kansen aan je neus voorbij gaan die je pas later herkent als kansen.
Het mag dan een soort noodgreep zijn geweest waarom ik nu doe wat ik doe, ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld. Wat een rust in mijn hoofd, nu ik niet meer uit hoef te zoeken wat ik wil, maar doe wat ik wil. Gisteravond voerde ik een lang gesprek met vriendinnetje S. over haar lang gekoesterde wens die steeds weer boven komt. Ook zij durft de stap te zetten en gaat een poging wagen. Lukt het niet? Jammer, je hebt het in ieder geval geprobeerd en eindelijk toe gegeven aan dat stemmetje in je hoofd. Want volgens mij zittend die stemmetjes er niet voor niets, maar om je te stimuleren. Om er wat mee te doen. Op je bek gaan bestaat niet, want later zul je pas merken wat het je heeft geleerd en daardoor heeft opgeleverd.
Wordt eens bewust van dat stemmetje en luister er eens naar. Het roept niet voor niets. En ik gun iedereen die rust in je hoofd, de kick van het luisteren en merken dat het werkt, dat gelukzalige gevoel wat je daardoor ervaart. Ik gun het iedereen om van zijn hobby zijn werk te maken. Kies bewust. Niet omdat het moet.
aannemen, blij, geluk, gunnen, jaloers
In Frustrations on 15/09/2009 at 23:02
Sommige mensen hebben een hoge gunfactor. Helaas voor de goede doelen en energiemaatschappijen geldt dit niet altijd voor het door hun ingehuurde personeel. Deze loop ik dan ook stug voorbij.
Goede verkopers met gunfactor vind ik erg belangrijk. Voor ik iets aanschaf wil ik er zeker van zijn dat ik dat ik dat bij de juiste partij doe. Een leuke babbel of goed advies, daar hecht ik veel waarde aan.
Dat niet iedereen geschikt is daarvoor, moge duidelijk zijn. Iedereen heeft wel eens chagrijnig een winkel verlaten omdat er onkundig personeel stond.
Niet alleen verkopers moeten een gunfactor hebben. Persoonlijk vind ik het erg menselijk en nobel om mensen om mij heen ook geluk te gunnen, in werk, liefde, gezondheid etc.
Dat is voor mij heel vanzelfsprekend. Dat dat niet voor iedereen zo is, daar kom ik af en toe op pijnlijke wijze achter.
Jaloerse reacties, misplaatste vergelijkingen of mensen die graag baas boven baas willen zijn, om de buitenwereld af te troeven. Als je je daardoor gelukkig moet voelen, ben je wel erg triest.
Gun een ander toch die fijne dingen, je hebt zelf in dr hand wat er op je pad komt.
Zo. Mijn paarse kleur van woede zakt weer wat. En ik zal er altijd voor waken dat IK niet groen van jaloezie zal zien…
ambitie, geluk, gunning, heft in eigen handen, hervonden, kans, nieuwe weg, steun, www.blancotekst.nl
In Adventures, Career on 23/07/2009 at 11:30
Soms loopt niet alles volgens plan. Zoals mijn ‘jobhunt’ van de afgelopen tijd. Lichtelijk moedeloos door de argumenten bij sommige afwijzingen. Maar ik laat me niet kennen, ik trek de stoute schoenen aan en kies voor mezelf.
Letterlijk én figuurlijk, want ik begin voor mezelf. Op dit moment besta ik ‘echt’ voor de Kamer van Koophandel. Vanaf vandaag bezit ik mijn eigen freelance tekstbureau, Blanco Tekst. Een eerste klus roept, een tweede staat in de wacht. Van mezelf heb ik drie maanden de tijd gekregen om te zien of ik het met mijn freelance klussen ga redden, of ik er uiteindelijk van ‘rond kom’. Is dat niet het geval, zal ik op zoek gaan naar een baan ‘er bij’.
Vandaag geen tijd voor doemscenario’s, maar een gevoel van trots en een enorme bewijsdrang. Enthousiast vandaag bezig met m’n klus, tussen het voorbereiden van de mini-vakantie door. Lang leve het eigen ondernemer zijn en je eigen tijd indelen. Vandaag ‘officieel’ geworden en vanavond weg voor een ontspannend weekend berglucht.
Deze stap had ik nooit genomen zonder de stimulans en steun uit mijn omgeving, de kansen die ik krijg doordat iemand het aan durft om met mij in zee te gaan. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik ga er voor 250% voor, wil het onderste uit de kan en het maximale uit mezelf halen.
Eindelijk heb ik mezelf en mijn ambities hervonden, niet langer afwachtend, maar het heft zelf in handen nemend. Kansen krijg je niet, die creëer je. Bij deze.
Blanco Tekst is te vinden op www.blancotekst.nl waar nog hard aan gewerkt moet worden, zowel qua looks als qua inhoud. Het komt allemaal op mijn to-do lijst voor volgende week, wat me stiekem wel zwaar valt, control freak die ik ben. Eerst een weekend genieten samen met lief, ontspannen voordat ik mezelf een drukke periode in stuur. Met toestemming neem ik mijn EEE-pc mee, dus wie weet krijgen we nog een hele regenachtige dag waarop ik nog wat kan werken. Mijn vingers kriebelen!
Logo ontworpen door @nicolekebolleke (www.twitter.com/nicolekebolleke)
@nicolekebolleke (nu wel goed 
) heeft een logje gewijd aan het tot stand komen van het logo
