achtervolging, dromen, monster onder bed, nachtmerrie
In Adventures on 13/09/2009 at 11:10
Als ik ziekig ben, kan ik er de klok op zetten: nachtmerries. Niet dat ik gillend wakker word, maar wel klam van het zweet, in de war en onder de indruk. Vaak zijn het dan ook dezelfde nare dromen achter elkaar. En van die dromen die je overdag ook nog bezig houden, je overvallen.
Ineens ben je dan weer dat kleine meisje wat bang is voor monsters onder het bed, in schaduwen enge beesten ziet en met je knuffel op de overloop staat te huilen om mama. Al doe je dat natuurlijk niet meer op je 24ste en heb ik niet eens een knuffel, afgezien van twee harige katten en lief dan.
Om nachtmerries te voorkomen kijk ik al niet naar thrillers, horrorfilms of clowns by night. Nachtelijke boswandelingen of spooktochten zijn zeker niet aan mij besteed, ik ben een schijterd eerste klas. Zo erg, dat ik net, alle plekken waar ik over gedroomd heb, even langs ben gelopen. Nergens vleermuizen, spijlen, geen as in de container en andere bizarre dingen. Zo ben ik iets meer gerustgesteld, al blijft die droom nog in mijn hoofd spoken. Vandaag geen kleine dutjes op de bank, alleen gezond voedsel en wat actiefs op het programma. Mezelf uit putten zodat ik vannacht hopelijk lekker en zonder nare dromen slaap. En misschien voor het slapen gaan eens een zoetsappige Disneyfilm opzetten. Als dat niet helpt…
abstract, bob ross, dromen, droomverklaren, nachtmerrie, salvador dalí, schetsboekje, schetsen, schilderen, tekenen, tekening
In Adventures, Notes on 21/07/2009 at 07:59
Ontzettende tuttebel die ik ben, maar iedere keer als ik weer een leuke, bizarre of enge droom heb gehad, struin ik het net af op zoek naar de betekenis. Staat me die niet aan, bel ik met @dkformsma, die het voor me weet te relativeren of op te leuken.
Na mijn bizarre ‘bevallen van een gremlin en door minder splijten’ droom, mijn recent gekweekte trauma voor de inktvis uit Pirates of the Carribean die een wel erg stevige grip op me had, nu iets aangenaam bizars.
Al drie dagen lang lijkt het alsof Bob Ross, Salvador Dalí en mijn vroegere tekenlerares a.k.a Wallie, mij in hun ‘macht’ hebben. Al eerder schreef ik dat ik mijn teken- en schilderhobby weer op wilde pakken, maar daar is het tot nu toe bij gebleven. Nu teken ik al drie nachten lang in mijn droom. Dezelfde tekening.
De tekening lijkt totaal niet op eerder ‘standaard en braaf’ werk. Sterker nog, het is weinig realistisch, een stijl waar ik eigenlijk niet van hou.
Stiekem heb ik net een snelle schets gemaakt, om de tekening niet te vergeten. Die schetst lijkt exact, de details, de schaduwen, alles klopt. Als ik de schets zou uitwerken met m’n HB12 tot echte, harde lijnen, zou ik hem misschien zelfs mooi gaan vinden.
Ze hebben hun punt gemaakt. Ik neem m’n schetsboekje de Zwitserse Alpen in. Wie weet maak ik prachtige abstracte bergen. Of gewoon een Zwitserse koe. En in de verloren minuutjes van vandaag, zoek ik m’n HB12-vriend op.
The Persistence of Memory van Dalí
