dagboek, digitaal, moleskine, reisverslag, schrijven, verslag
In Notes on 11/10/2009 at 22:06
Niet de slecht bekende, vrouwonvriendelijke ‘zwarte boekjes’ die mannen zoals McSteamy of George Clooney bij zouden houden om hun ‘veroveringen’ te raten. Maar de geweldige Moleskine boekjes. Schoonzus U. gebruikt ze al sinds ik haar ken. Ik deed toen nog niet zo veel met schrijven dat ik daar mooie boekjes voor kocht. De verplichte dingen maakte ik op m’n bakbeest-laptop of een papiertje uit m’n kladblok.
Pas sinds kort gebruik ik ze zelf. Eentje voor al mijn plannen, ideeën en overleg. En sinds kort vertrouw ik aan de ander mijn ‘geheimen’ toe. Vorige week zaterdag in Parijs nog met het City Notebook in m’n hand gestaan, maar voor een dag was het wel erg kort. Bovendien is het heel 1.0 om met een boekje of kaart de toerist uit te hangen, daar heb je tegenwoordig de iPhone voor.
Ineens zie ik de boekjes overal opduiken, behalve in de plaatselijke boekwinkels. Zo af en toe blader ik door m’n aantekenboekje, grijnzend kijkend naar mijn gekriebel op papier. Het stevige papier wat nog ‘ouderwets’ naar papier ruikt. Niet statisch zoals het meeste printpapier.
Dat ik er nu eentje als soort van dagboek gebruik, is helemaal apart. Vroeger schreef ik nauwelijks. Ik sloot mezelf middagen op om te tekenen of te schilderen. Maar vriendinnetje E. hield wel een dagboek bij. In een schrift, wat ze altijd heel goed wist te verstoppen. Dat wilde ik ook, en ik begon iedere keer fanatiek. Maar na 3 dagen had ik het wel weer gezien. Ik zag er het nut niet van in, vond het schrijven niet leuk en had ook niet het idee dat er iemand op mijn verhaal zat te wachten. Want stiekem droomden we natuurlijk van een heuse ontdekking, mijn dagboek heette niet voor niets, hoe origineel, ook Kitty.
Naast mijn digitale leventje hier op mijn blog dus aan het schrijven geslagen. Het is fijn om dingen van je af te schrijven, maar ook prettig om zo af en toe terug te lezen. Dat merk ik bij ons ‘reisverslag’. Af en toe kom ik het tegen en lees ik weer even wat we die 5 heerlijke dagen gedaan hebben. Even een momentje ‘stop de tijd’.
Grappig om in dit digitale tijdperk weer terug te grijpen naar old school dingen.
censuur, dagboek, gevoelens, kwetsbaar, leven, open
In Career, Feelings on 16/07/2009 at 11:30
Open en bloot is mijn blog sinds kort voor iedereen. Mijn ouders zijn op de hoogte (Google weet m’n blog goed te vinden 
), op hyves is mijn blog te vinden, dus er blijft maar weinig geheim over mijn leventje.
Even heb ik er aan gedacht om wat censuur toe te passen, maar ik doe het ook niet. Mocht je iets lezen wat je kwetsend vind, weet je me te vinden. Daarbij, ik schrijf het vooral voor mezelf. Natuurlijk vind ik het leuk als ik reacties krijg en zie dat mijn blog wel degelijk gelezen wordt. Maar ik hou geen blog bij voor anderen.
Waarom ik dan geen dagboek bij hou, lekker anoniem? Omdat ik schrijven te leuk vind, daar graag reacties op krijg en het zie als een stimulans als mensen aangeven mijn blogjes of schrijfstijl te waarderen. Dat niet iedereen dat doet, maakt me niet uit. Niemand is verplicht het te lezen. En stel nou, dat ik een dagboek bij hou, wat op een dag, als ik er al niet meer ben, gevonden wordt. Wat heb ik er dan aan als mensen zeggen: ‘Goh, ze kon best leuk schrijven, jammer dat ze daar niets mee heeft gedaan.’
Want ik weet dat ik ‘iets’ met mijn schrijven wil gaan doen, kan gaan doen. Of er iemand op me zit te wachten, geen idee. Misschien wel, misschien blijft het bij af en toe een klusje. Voor mezelf ‘moet’ ik het doen. Dan heb ik het geprobeerd, mezelf bewezen, ook al faal ik misschien jammerlijk.
Toch voel ik me door mijn blog wel eens ‘naakt’ en ‘kwetsbaar’. Maar misschien is het juist wel dat ik me zo open stel, wat mijn blog interessant maakt. Praten over mijn gevoel, daar ben ik niet zo goed in. Het neertikken in een documentje of op papier zetten, gaat als vanzelf. Voor mezelf.
Iedereen bedankt voor de leuke reacties op mijn blogje in de Revu. Mocht je hem niet kunnen kopen, maar toch belangstelling hebben, heb ik een ingescande versie voor de liefhebbers 
Met dank aan @patjem
Handle me with care please
Bij deze iedereen bedankt die hier het afgelopen jaar gelezen en gereageerd heeft, me kansen heeft geboden, voorzien heeft van goede adviezen of er gewoon voor me was. 
