bloemen, bloemig, fleurig, geur, katten, rozen, rozig, zeg het met bloemen
In Notes on 05/09/2009 at 12:08
Het lijkt wel of ik steeds meer op moeders ga lijken. Al jaren is het bij mijn ouders vaste prik; op vrijdag bij de weekendboodschappen een bloemetje mee nemen. Er staat daar altijd wel een bloemetje op tafel. Ik moest er in huis weinig van hebben, vooral omdat de katten er binnen no time een zooi van maakten als er een bepaalde soort in verwerkt was.
Sinds ik vorige week thuis kwam en er van lief een mooi bosje rode rozen op tafel stond (in mijn nieuwe MENU rubberen vaas waar ik al heel lang op zat te wachten), vond ik dat het er toch best leuk uitzag. Nog een beetje sceptisch naar de katten toe, maar ik gaf ze het voordeel van de twijfel. Een week hebben ze gestaan, toen was het mooie er af. En de katten hebben er wonderlijk genoeg niet naar om gekeken.
Maar wat was het ineens kaal en om nou weer dat bonsaiboompje op tafel te zetten, tijd voor wat anders. Dus kocht ik gister voor het eerst sinds ik lange tijd, bloemen voor mezelf. Wederom roosjes, in een mooie zalmtint. Voor mijn gevoel is het profiel ‘burgerlijk’ nu helemaal compleet, maar zo hou ik nog een beetje zomer in huis. Voor het contrast steek ik vanavond wel weer winterse geurkaarsjes aan, want zo’n klein bosje bloemen heeft weinig geureffect in ons stulpje.
Eerder kocht ik alleen bloemen om weg te geven. Want je kunt zoveel ‘zeggen’ met bloemen.Voorlopig stralen deze roosjes weer een week ‘vrolijkheid’ uit. Wat kleur tussen al het grijs, binnen en buiten.
apple, bloemen, bokkenpootjes, dip, iphone, maandag, thee, vertroetelen, wwdc
In Cocooning, Feelings on 08/06/2009 at 11:36
Altijd heb ik mijn woordje klaar, moeiteloos rollen er hele zinnen uit mijn vingers als er iets getypt moet worden en zelden sta ik met mijn mond vol tanden.
Behalve vandaag. Of het de wekelijks terugkerende maandagdip is, gebrek aan inspiratie of gewoon omdat me het een en ander dwars zit, geen idee. Dat vandaag niet zo productief word als ik zou willen, maakt de dag niet prettiger. Maar je hebt soms gewoon van die dagen. Tot nu toe lijken de bokkenpootjes (heel pak) en de vele thee hun werk te gaan doen, en heb ik Damien Rice maar ingeruild voor de vrolijke riedeltjes van Lady Gaga. Geen diepzinnige, zware teksten, maar geestige woordspelingen. Het uitkafferen van de niet zo vriendelijke meneer van de klantenservice heeft me ook al enigszins opgelucht.
Toch raar, er gaan zoveel gedachten in me om, en toch voelt het ‘leeg’. Nu al weet ik dat ik, ondanks papieren én digitale boodschappenlijst, dat ik weer iets zal vergeten, vermoedelijk cruciaal voor het avondeten. De teksten die ik vandaag maak, durf ik nog niet op te sturen, wetend dat er domme fouten in staan waar ik nu keihard overheen lees.
Eigenlijk zou ik nu het liefst opgeven, lekker met een boek in een hoekje van de bank willen kruipen, zeehonddeken, kat en pot thee erbij. Maar helaas. De plicht roept.
Please Apple, make my day. Presenteer asap OS 3.0, hou ons niet langer in spanning wat betreft de nieuwe iPhone, waar ik dan nog 1 1/2 jaar op moet wachten, en show all the innovations you’ve got. Vul mijn lege hoofd met technische termen en maak me blij. Nog ff wachten tot 19.00u vanavond, voor ze het bekend maken. En hopen dat ik via Twitter op de hoogte gehouden word, want de live stream kijken zit er ff niet in.
En tot die tijd, maak ik mezelf maar blij met een bloemetje. Digitaal uiteraard, want irl is die in huis geen lang leven beschoren, met die gekke poezebeesten van ons.
Voor mij. Van mij.
