Mijn nieuwe stulpje zit op een prima plek, Albert Cuyp/Van Wou voor de Amsterdam-kenners onder ons. Hier kan ik prima ‘s avonds alleen over straat en zodra ik het raam open zet maak ik onderdeel uit van het bruisende stadsleven hier.

Toch voelt het als terug bij af. Een kamer van 3 bij 4, zelfs als student had ik het luxer. Het is nu een opslagplek van spullen die ik dagelijks nodig heb, geen thuis. Maar met de weinige tijd die ik er doorbreng is het perfect. Een eigen plek, geen logeerpartijen of zwervingen van adres naar adres meer. Een beetje rust geeft het wel, maar het voelt ook als enorme stap terug. Terwijl ik op alle andere fronten sprongen vooruit ga, zit het qua het vinden van een nieuw thuis niet mee.

Je kan niet alles hebben, zo blijkt maar weer. Is het het waard? Zakelijk succes boven alles wat ik heb achter gelaten? Volmondig ja. Een stabiel prive komt vanzelf, en was dat ook niet de reden dat ik hier nu zit? Ik geniet van de achtbaan van elke nieuwe dag, die dagelijks weer een onvoorspelbare nieuwe route maakt. Soms wou ik dat ik de tijd terug kon draaien en ik nog wel genoot van alle zekerheid, dat is namelijk zo veel makkelijker. Maar maakte me zoveel ongelukkiger.

Terug bij af. Opnieuw alleen. Maar daar sla ik me, met hulp van lieve vrienden, ook wel weer door heen.

Voor mij is er dan een ding wat me er weer bovenop helpt: muziek. In combinatie met grote bezorgde kattenogen die je vragend aankijken. Als ik me zo voel, luister ik graag melancholische muziek. Niet dat ik zwaarmoedig ben, maar meer omdat het dan lijkt alsof een ander het nog veel slechter heeft.

Damien Rice, Gary Jules, Saybia, je zult ze allemaal op mijn iPodje terug vinden. Tussen de zomerse Beirut en de swingende Paul Kalkbrenner.
Momenteel speelt Munford & Sons overuren, als het een ouderwets cd’tje was had ik die nu kapot en grijs gedraaid.

Zware mannenstemmen, afwisselend vrolijke en melancholische klanken. Volgens mij Iers of Schots het is Brits. Als ik er naar luister doemt de Fisherman’s Friend reclame altijd bij me op: stoere zeemannen in een gezellig volle kroeg, die het even te zwaar krijgen als ze aan thuis denken.

Ik hoop dat iedereen ergens troost in kan vinden in deze tijd. De mooie herinneringen, anekdotes, het moment en de manier waarop opa stierf, het idee dat hij er zelf vrede mee had en alles heeft kunnen zeggen wat hij wilde.

Morgen het grote afscheid. Zoals hij het wou. Daarna zal de impact pas echt gaan doordringen, het gemis nog meer voelbaar zijn.
Dan moet er niemand alleen achter blijven met een ontroostbaar gevoel, maar moeten we er met en voor elkaar zijn. Gedeeld verdriet is half verdriet. Het zou zomaar iets kunnen zijn wat opa had gezegd…