Een half jaar geleden zou het probleem verholpen moeten zijn: cillindertje in een nieuwe bril en huub-huub-barbatruuk, weg met het dubbelzien. Helaas dachten mijn ogen daar anders over en begonnen de problemen alleen maar erger te worden.

Alle mogelijke oogonderzoeken werden op mijn blauwe kijkers toegepast, op zoek naar de oorzaak. De oogarts was radeloos na alle positieve uitslagen, enige zichtbare afwijking was een ontsteking die tegen littekenweefsel aan zat. Maar die zat er nog niet zo lang.

Vandaag mocht ik weer door de medische molen. Luchtballonnetjes kijken, lampje volgen, letters en cijfers lezen en bij ieder glaasje wat me voor werd gezet maar roepen of het zo ‘beter wordt of wordt het zo slechter’. Toen ik aangaf dat mijn bril meer op een sterke magneet lijkt die probeert mijn oog eruit te trekken, snapte ze dat dat cilinder niet op deze manier zou werken, ook al heb ik die volgens de metingen wel echt nodig om beter te kunnen zien.

Opeens leek daar het euvel: mijn hersenen laten zich niet door zoiets kunstmatigs als een bril foppen. Dus mag ik volgende week een nieuwe high-tech lens komen testen. Proefkonijn spelen. Ik doe het graag, als ik straks weer scherp kan stellen en in- en uit kan zoomen op de plaatjes die in mijn ogen worden geprojecteerd.

Soms wou ik wel eens dat mijn ogen net zo makkelijk te vervangen waren als de lens voor je camera. Even beetje draaien en wrikken en klaar. Een contactlens is er niets bij. We zullen het volgende week meemaken…

Bijna een week in Spanje. Veel gewerkt, maar door het andere ritme tussendoor ook veel ontspannen. Genieten en de tijd nemen voor het (lekkere) eten, niet dat gehaast als je in de rij staat, als je een winkel binnen stapt begroet worden door alle aanwezigen.
Kleine dingen, maar die maken het verschil met Nederland groot.

Meteen merkbaar in Nederland is weer het ‘9 to 5′ ritme, wat me mateloos irriteert. Sneeuw in het noorden en oosten, betekent meteen dat half werkend Nederland mag aansluiten in de file. Waarom geen flexibelere tijden? Neem een voorbeeld aan de universiteitsbibliotheek. Die snapt dat je als student niet kan wennen aan het ingebakerde burgerleven wat je gedoemd bent te gaan leiden als je werkende bent.

Nu ik weer in Nederland ben neem ik me voor om het Spaanse ritme meer over te nemen. Een ochtendmens ben ik niet, maar met een avond lang doorgaan heb ik geen probleem. Zeker niet als ik de dagdelen die ik niet nuttig ben, leuk kan besteden; shoppend, slapend, lezend, zonnend, etend of sightseeingend.

Maar het lijkt in Nederland onmogelijk, kantoor is tussen 8 en 18 uur open, daarna ga je eten, nog wat voor de buis hangen, slapen en de dag is weer voorbij. De dag erop ziet er hetzelfde uit. Toevallig las ik afgelopen weekend in een boek dat onze hersenen periodes waarin dagelijks hetzelfde ritme zit, niet onthouden. Die dagen heb je voor je ‘brains’ dus niet geleefd.

Reden genoeg dus om met z’n allen van dat 9 to 5 stramien af te stappen, eens tegendraads te doen en je ritme eens flink aan de tand te voelen. Want het is toch zonde om de dagen die je leeft als een robot aan je voorbij te laten gaan.

Het moment om weer een extra tasvulling mee te zeulen: vanaf nu kan ik nergens meer heen zonder zonnebril. Zoveel mogelijk loop ik rond met een zwarte waas voor m’n ogen. Niet omdat ik bang ben voor vroege kraaienpoten en rimpels, maar ik verdraag het felle zonlicht in mijn ogen slecht. Voor de rest ben ik de grootste fan van zon die er rondloopt, in de schaduw zitten komt dan ook nooit in mij op.

Hoe kun je nu beter het nieuwe voorjaar beginnen dan met een nieuwe zonnebril? Vanaf vandaag paradeer ik rond met een hip geval op mijn neus en zowaar, toen ik de winkel uitstapte begon de zon ook hier eindelijk te stralen.

Geen roze bril of zwarte kijk op de wereld, maar een bruine waas die de zonnestralen vrolijk en modieus begroet. Foto volgt. Morgen tijdens een dagje cultureel doen in Valencia met 20 graden.

Toen ik ging studeren ging ik niet meer met m’n ouders mee, maar zelf. Met de bus, de eerste keer vliegen, een maand werken in Zeeland. Maar ook het eerste half jaar van mijn studie iedere dag op en neer van Staphorst naar Groningen. Toen ontdekte ik mijn grootste talent: ik kan werkelijk overal slapen. Helemaal in een schommelende trein. Maar ook in een warme auto ben ik zo vertrokken.

Reisziekte is mij totaal onbekend. Gelukkig hebben ook mijn broertje en zusje hier geen last van (gehad), want het lijkt me verschrikkelijk om de hele tijd naast iemand met een kotszak voor zich te zitten. Af en toe komt mijn maaginhoud voorbij als ik door een scherpe klaverbladbocht ga, maar daar blijft het bij. Al moet ik uren in de auto zitten, snoep ik continue, ik voel me prima.

Vliegangst heb ik al helemaal nooit begrepen. Ja, een klein mankement heeft grotere gevolgen dan een foutje in de auto, maar tot nu toe botsen er nog steeds meer auto’s dan vliegtuigen die uit de lucht vallen. Zodra we weer horizontaal in de lucht hangen ga ik van tukkenstein, pas tegen landingstijd ontwaak ik van de druk op m’n oren en misschien word ik tussentijds eens wakker van de kou, want de treintemperaturen zijn stukken aangenamer dan die karige 15 graden in het vliegtuig.

Niet heel gezellig, al dat geslaap van mij tijdens het reizen, maar des te gezelliger ben ik als ik fris en fruitig aankom op de plaats van bestemming. Als je eenmaal aan het reizen geslagen bent, is de reislust volgens mij niet meer te temmen…

Het slechte nieuws over opa hoorde ik, toen ik in het zonnetje zat, omringd door een hoop stadsmusjes en brutale meeuwen. Donderdag werd ik voor het eerst wakker door het enthousiaste gefluit van vogels en gister was er het zonnetje wat me wekte.

Kleine dingen waaruit de komt van het voorjaar af te leiden zijn. Krolse katten, groene puntjes uit de plantenbak waar over een poosje de tulpen en hyacinten weer omhoog komen.

Het zijn die kleine dingen waar je zo ontzettend van kan genieten, waar nu hoop uit te halen is. Tegelijk is het raar, dat alles maar door gaat als jij gehuld bent in een waas van verdriet.

Die kleine dingen kunnen me flierefluitend door de stad laten zwalken, genietend van de zon, mensen op straat, grappige tafereeltjes en andere leuke straatbeelden.

Ik ben een flierefluiter. Dacht ik eerder dat ik niets liever wilde dan een stabiel thuis, word ik nu steeds onrustiger. Gelukkig wordt mijn reislust uitstekend gevoed door mijn werk en vertrek ik morgen naar Spanje. Na het zien van de weersvoorspellingen, pak ik flierefluitend mijn koffer.

Het leven gaat door. Ik moet weer door. Wat niet wil zeggen dat ik wegvlucht, mijn verdriet wegstop. Nee, de kleine, onverwachte herinneringen maken juist dat je weer door kan. Iedere keer zie ik weer voor me hoe opa ergens binnen kwam en verschijnt er een grijns op m’n gezicht. Z’n handen diep in z’n zakken, z’n opa pet, wenkbrauwen opgetrokken en serieuze blik, broedend op een leuke binnenkomer of slechte grap. De herinneringen blijven, ook al blijft ‘zijn’ stoel leeg.

Nooit eerder had ik van zo dichtbij de organisatie van een afscheidsdienst meegemaakt, niet nagedacht over wat er allemaal wel niet bij kwam kijken en hoe moeilijk het moet zijn om tussen je verdriet door noodzakelijke beslissingen te nemen. Het zet je zelf meteen weer aan het denken hoe jij zou willen dat mensen je herinneren en hoe je eigen afscheid er uit zou moeten zien.

Vandaag was mooi. Heel bewust hebben we afscheid genomen in het huis van opa en oma, hem uit huis begeleid, onder het geklepper van de buurtooievaar en overvliegende partner en het gekraai van zijn haan, terwijl het vogelhuis de hele ochtend gevuld was met hongerige vogels en de vogels uit zijn volière zich opvallend vaak langs de rand van hun verblijf lieten zien. Opa was groot vogelliefhebber, kon uren doorbrengen tussen zijn gevederde vrienden. De afscheidsdienst was mooi; een zorgzame vader, opa en overgrootopa is niet meer. Hij stond voor iedereen klaar en bij iedereen in huis heeft hij zijn eigen plekje in de zin van een bureau, kaptafel, bed, vogelhuis, lawaaiige windmolen of plantenbak. Het leven is vergankelijk, daar zouden we iedere dag naar moeten leven.

Tijdens de tocht van het huis naar het dienstgebouw, leek de tijd even stil te staan. Mede omdat het daar nog gewoonte is om uit respect langs de kant te gaan staan als je een stoet passeert. Maar ook door de zogenaamde ‘burenplicht’, die zorgen dat de stoet overal door kan rijden en het verkeer wordt geregeld, het huis aan kant is bij thuiskomst van de dienst, koffie schenken, klokken luiden en andere tradities, die je dan pas kunt waarderen.

Hij werd naar zijn laatste rustplaats gereden onder begeleiding van kleinzoons en mannelijke aanhang. Stonden ze buiten in de regen te wachten tot de rouwstoet klaar was voor vertrek naar de begraafplaats, tijdens het lopen verscheen een flauw voorjaarszonnetje, wat de vogels in de buurt ‘aanzette’ om ook hun laatste eer te bewijzen.

Het is goed zo. We hebben uitgebreid de tijd gehad om afscheid te nemen en de impact zal de komende dagen, weken en zelfs jaren nog merkbaar zijn. Na de dienst vertrokken we met de hele familie naar het huis van oma (ook dat is wennen), om een broodje te eten. Zonder dat iemand iets zei bleef ‘zijn’ stoel leeg. Totdat alle plaatsen bezet waren en iemand zo moedig was om de stap te zetten. De eerste stap in een leven zonder opa. Er zullen nog veel ‘eerste stappen’ volgen, wat niet makkelijk zal zijn. Zeker niet voor oma. Het doet pijn om mensen zoveel verdriet te zien hebben. We moeten loslaten, doorgaan. Genieten van dag tot dag, want wij zijn nog niet uitgeleefd.

Lieve opa, rust zacht. Het is goed zo en dat weet je.

Voor mij is er dan een ding wat me er weer bovenop helpt: muziek. In combinatie met grote bezorgde kattenogen die je vragend aankijken. Als ik me zo voel, luister ik graag melancholische muziek. Niet dat ik zwaarmoedig ben, maar meer omdat het dan lijkt alsof een ander het nog veel slechter heeft.

Damien Rice, Gary Jules, Saybia, je zult ze allemaal op mijn iPodje terug vinden. Tussen de zomerse Beirut en de swingende Paul Kalkbrenner.
Momenteel speelt Munford & Sons overuren, als het een ouderwets cd’tje was had ik die nu kapot en grijs gedraaid.

Zware mannenstemmen, afwisselend vrolijke en melancholische klanken. Volgens mij Iers of Schots het is Brits. Als ik er naar luister doemt de Fisherman’s Friend reclame altijd bij me op: stoere zeemannen in een gezellig volle kroeg, die het even te zwaar krijgen als ze aan thuis denken.

Ik hoop dat iedereen ergens troost in kan vinden in deze tijd. De mooie herinneringen, anekdotes, het moment en de manier waarop opa stierf, het idee dat hij er zelf vrede mee had en alles heeft kunnen zeggen wat hij wilde.

Morgen het grote afscheid. Zoals hij het wou. Daarna zal de impact pas echt gaan doordringen, het gemis nog meer voelbaar zijn.
Dan moet er niemand alleen achter blijven met een ontroostbaar gevoel, maar moeten we er met en voor elkaar zijn. Gedeeld verdriet is half verdriet. Het zou zomaar iets kunnen zijn wat opa had gezegd…

Al snel werd het niet meer mogelijk om zelf je bed uit te gaan. Alles werd teveel. Je liet het maar over je heen komen, je vooral druk makend om oma. Toen de diagnose bekend werd, lymfe klier kanker, wist je genoeg. Je begon met afscheid nemen, ‘tot gauw’ draaide je om tot ‘ja kom maar snel weer’. Heel bewust liet je weten wat je wilde. Toch liet je je niet helemaal kennen. Geheel tegen alle verwachtingen in, leefde je ineens op. Zelfs de artsen stonden versteld en snel werd er nog een onderzoek uitgevoerd.

Je vechtlust, strijdend ten onder. Eigenwijs en koppig, De Witte waardig.
Veel te vroeg, veel te snel. Hoe vaak ik niet heb gehoopt ‘hij redt het wel’.
Het mocht niet zo zijn en dat doet pijn.

Geen leuke gesprekken meer over de nieuwe gekkigheden, anekdotes van vroeger, scherpe onverwachte grappen en opmerkingen en geen oprecht geïnteresseerde vragen meer over hoe het gaat. Je wist altijd precies wat iedereen deed, alles was interessant en als je het ergens niet mee eens was, stak je dat niet onder stoelen of banken. Geen tompoucen meer op een verjaardag. Geen stevige hand of ferme knuffel.

Lieve opa, ik ga je ontzettend missen. Maar nooit vergeten.

Heel stom, want daardoor stel ik een telefoontje juist vaker uit. Niet het juiste moment, genante plek of in de buurt van teveel mensen.

Afgelopen weekend lag het internet er thuis af. Alleen met mijn iPhone kon ik nog mailen, facebooken etc. Ik voelde me ongemakkelijk. Niet lekker m’n feedreader doorspitten en andermans verhalen lezen, gluren op die gave woonwinkelsite of nog meer onbelangrijks.

Hoe ernstig het met ons is gesteld, bleek onder meer gisteren. Max, 1 1/2 jaar oud, kan iPhones ontgrendelen en zelf door de foto’s bladeren. Niet heel vreemd als je ouders allebei zo’n apparaat hebben, maar kinderspeelgoed is het niet.

Ook in het ziekenhuis zie je steeds
meer en vaker een laptop op een ziekenbed. Vorige week grapte opa nog dat hij nodig moest buurten bij zijn overbuuf, die de hele tijd achter et scherm zat. Misschien kon ze mij wel vinden en kon hij ook in het ziekenhuis mijn verhaaltjes lezen… Slik… Mijn opa, die ik een dik jaar geleden met veel
moeite aan het internetten heb gekregen. Marktplaats, mijn site, teletekst, alles kon hij vinden. Mailen lukte hem per ongeluk, daar zouden we nog eens tijd voor inplannen. Want dat was wel mooi, dan kon hij foto’s van zijn achterkleinkinderen bekijken en kon ik hem op de hoogte houden van mijn zaak.

Dit weekend bekende hij dat hij niet meer in staat was geweest te buurten bij de buuf, mijn verhaaltjes al lange tijd niet had gelezen. Inmiddels is hij bijna nergens meer toe in staat. Dat zien, doet pijn. Wat zal hij zich in de steek gelaten voelen door zijn eigen lichaam.

Hem leren mailen, daarvoor is het te laat. Maar ik geloof dat we hoe dan ook ‘in touch’ blijven. Tot gauw!

Mijn verjaardag werd geweldig ingeluid, maar de dag zelf was weinig feestelijk. Dit jaar geen tompoucen en bezoek van opa, maar hem opzoeken in het ziekenhuis.

Hoe dubbel voelt een verjaardag als je je zorgen maakt om iemand die zo ziek is. Leven en dood, geluk en ongeluk liggen zo dicht naast elkaar, werd zo pijnlijk duidelijk.

Nog steeds kunnen we alleen afwachten, op bezoek gaan en hopen. Het grote 25-feest blijft voorlopig uit. Er zijn belangrijkere dingen in het leven. Duimen om een wonder bijvoorbeeld.