Waar gisteren tijd was voor herinnering, is vandaag een mooie dag om vooruit te kijken. De lente lijkt in aantocht, het zonnetje doet steeds harder haar best. Tijd voor positieve berichten en geluiden. Voor alle Apple fans kwam dit zojuist naar buiten: de Apple Store op het Leidseplein gaat zaterdag 3 maart open. Aan alle speculaties kwam vandaag een einde. Apple gekken kunnen hart ophalen in de grote nieuwe winkel, waar de grootste Genius afdeling ter wereld te vinden is. In Parijs en Barcelona heb ik een aantal keer ondervonden hoe snel en efficiënt de Genius professionals je Apple producten kunnen repareren en eventueel vervangen, echt een geweldige service!

Apple en Mobile World Congres

Zondag vertrek ik naar Barcelona voor het Mobile World Congres, de grootste beurs over mobiel ter wereld. Apple doet hier nooit aan mee, zij organiseren liever hun eigen events. De opening op deze datum, en op donderdag 1 maart voor de pers, is dan ook enigszins opvallend te noemen, aangezien veel van de (tech) pers die week in Barcelona zal zitten. Voor mij is het een mooie terugkomer in Amsterdam en ik ga zaterdag 3 maart zeker een kijkje nemen!

Februari is een gekke maand. Ik vier mijn verjaardag, waar opa al 2 jaar niet meer bij is. Iets meer dan een week later, vandaag, op de 20e, denk ik terug aan zijn sterfdag. Alweer 2 jaar geleden, na een kort maar heftig ziekbed. Hoewel iedereen afscheid heeft kunnen nemen, blijft het lastig. Oneerlijk, want ik had mijn opa en oma nog vele jaren samen gegund. Dat heeft iedereen natuurlijk bij geliefden, maar het was voordat mijn opa ziek werd ook nooit bij me opgekomen dat hij er ineens niet meer zou zijn. Relatief jong, gezond, bewegelijk als hij altijd leek.

Vandaag haal ik mooie herinneringen op, denkend aan opa, oma en iedereen die hem mist. Aan de stoel, waar vele anderen inmiddels op hebben gezeten, maar altijd opa’s stoel zal blijven.

Zondag was ik jarig en dat vierde ik in Barcelona. Zaterdagavond brak het feest al los. Met Spaanse vrienden M. en X., Patrick en Evelien werd er uiteraard gegeten, want dat is must #1 bij een Spaanse verjaardag. Veel en lekker eten. Na een uitgebreide tafelsessie, een prachtig cadeau (Smythson Places to Remember notitieboek) en veel hilarische foto’s met Incredibooth later, werd het tijd voor een bezoek aan de bar. Het populaire Bobby Gin, een ginbar met zo’n 50 verschillende soorten gin. En in Spanje krijg je vooral gin, met een beetje tonic, in halve vissenkommen. Iets voor twaalven haakten ook vrienden uit Parijs aan en werd ik toegezongen door de fijne mensen om mij heen. Overigens is trakteren als je jarig bent iets wat de Spanjaarden niet kennen en mijn gasten waren dan ook blij verrast dat het etentje voor mijn rekening was, maar betalen voor de drankjes mocht daarna niet meer .

Buiten

Zondag was ik echt jarig en was het een voor Spaanse begrippen koude dag. Toch maakte het zonnetje het aangenaam en na een lekker ontbijt in de typisch Spaanse bar Ciutat Comtal was het tijd voor wat zonnestralen. In Parc Guell was het heerlijk, genieten van het prachtige park en de bijzondere mozaiek van Guadi, lekker mensen kijken en compleet verrast worden met ontroerende live muziek. Toen ik daar stond, in het zonnetje in het park, waar muziek uit Amelie werd gespeeld, pinkte ik even een traan weg. De muziek werd namelijk ook gespeeld op de afscheidsdienst van iemand die ik het ook had gegund om zo te kunnen genieten van het leven. Ik besefte me ineens hoe gelukkig ik was en dat dat vooral komt door dit soort kleine, onverwachte momenten. Vervolgens even snel uitgewaaid op het strand en lekker geluncht bij Mamarosa, waarna Evelien terug moest naar het koude Amsterdam.

Als een prinsesje

Mijn verjaardag werd extra feestelijk met een nachtje slapen in het Mandarin Oriental. Dit hotel is mijn vaste werkplek als ik in Barcelona ben, maar verder dan de lobby, het restaurant en het dakterras had ik het eigenlijk nog nooit gezien. Een uitgebreide review volgt, maar de fles cava en de chocoladetaart voor mijn verjaardag waren een goed begin van het verblijf! Als een ware prinses werd ik in de watten gelegd, en het bevestigde voor mij dat luxe niet zit in de grootte van de kamer, maar in de kleine dingen, als personeel wat je aanspreekt bij naam, weet wat voor thee je drinkt en je ook nog kan herinneren als je 4 maanden niet geweest bent. Het gevoel dat je thuiskomt en kunt genieten van dezelfde dingen om je heen. Iets simpels als een waterkoker, conditioner voor je haar (echt, de combinatie van chloorwater en goedkope shampoo resulteert bij mij in een coupe ravage en om na ieder tripje een afspraak bij de kapper te moeten maken gaat echt te ver…), bodylotion en gratis drinkwater, veroorzaken bij mij een instant happiness moment als ik op reis ben. Terwijl het eigenlijk geen luxe is, want thuis is dat allemaal voor handen. Net als internet in hotels, wat tegenwoordig geen luxe goed meer is, maar pure noodzaak. Ondergedompeld in luxe en slapen als een prinsesje, een perfecte afsluiter van een geweldige 27e verjaardag, waarop ik werd overspoeld met verjaardagswensen. Een verjaardag ver van huis en familie, wat op zo’n dag toch altijd even wennen is, maar met een echt jarig gevoel. Bedankt iedereen voor de felicitaties!

Vrijdagochtend vertrok ik in alle vroegte naar het mooie Londen. Na de VIP experience was de security check aan de gate een wereld van verschil. Niks vriendelijkheid, maar gehaaste medewerkers die machstvertoon proberen uit te oefenen door slordig met spullen om te gaan. Hallo lelijke vlek op mijn dure Travelteq… Voor het winterse weer in Nederland in witte vlokken naar beneden begon te dwarrelen, stond ik overzees in de zon. Leuk, die KLM citydeals . Met de Express trein van Heathrow naar het hotel en ook al was het maar kort, wat een genot! Gratis WiFi, goede stoelen en magazines als Wallpaper, Elle en Red voor in je tas. Ik verbleef in het Hoxton Hotel, een bruisend en betaalbaar 3-sterren hotel in de wijk Shoreditch. Vanaf daar de metro is het een kleine 10 minuten naar Old Street of Picadilly Circus.

Vriendelijk en beleefd

Wat mij meteen opviel was de vriendelijkheid en beleefdheid. Op straat, in de bus, in het restaurant. De klant staat voorop. Kom je aangehold om in de bekende rode dubbeldekker te stappen dan stopt de chauffeur netjes. Hoe vaak rijdt de tram of bus mij in Amsterdam voorbij als ik kom aangehold, omdat de lijnen niet op elkaar aansluiten? In winkels krijg je complimentjes, ze vragen waar je vandaan komt en lijken oprecht geïnteresseerd. Niet zoals in New York, alles voor ‘the tip’, maar het gevoel dat ze het leuk vinden dat je er bent. Via de Apple Store, Camden Market en Laduree kwam ik aan bij The Hospital Club voor een zakelijke lunchafspraak. Privé clubs zijn heel gewoon in Londen en dit was ook een erg fraai exemplaar. Opgericht door Paul Allen van Microsoft en bedoeld als co-working space waar je elkaar kunt inspireren en stimuleren. Met een muziekstudio, retro meubels en een goede keuken, snel en gratis internet en open minded mensen. Wat een energie! Daar liet ik mijn ‘to do list’ (de Wallpaper gids met een lading extra tips van o.a. Ambar Surastri zien aan 2 Londen kenners, die eigenlijk geen toevoegingen hadden. Als ik een paar van die plekken zou bezoeken, zou ik zeker een goede Londen experience hebben! Na de lunch werd het tijd voor een zonnebril (vergeten, gelukkig was er een Ray Ban zaak verderop met een hip, en wit, SS12 exemplaar zodat ik weer een hip montuur op mijn neus kan zetten) en een rondje London Eye. Met een prachtige zonsondergang en een wijds uitzicht was het even genieten op grote hoogte.

The Hoxton Hotel

Aangeraden door 2 bekenden die net zo ‘picky’ zijn als ik als het gaat om hotels, koos ik voor een verblijf in het Hoxton hotel. Het hotel weet urban life, klassiek Engels interieur en betaalbare luxe als geen ander te combineren. Net als in New York waren er niet alleen hotelgasten, maar was de lobby overdag gevuld met werkende locals en was het ‘s avonds een bruisende bedoeling en een fijne mix tussen ‘toeristen’ en locals die genoten van The Hoxton Grill en de fijne cocktails. De open haard was ook erg prettig! De kamer was ruim, had een waterkoker (en gratis thee, koffie, melk en water, hoe chill!), een tv en een simpele badkamer met stortdouche. Internet was draadloos en gratis, in de lobby snel en op de kamer prima. Maar zoals het hoort heb ik de kamer alleen gezien om te slapen en te douchen, verder lekker veel de hort op! Een fijne sfeer, vriendelijk personeel en prima ligging. Rondom het hotel zaten veel leuke restaurants, bars en de wijk Shoreditch staat bekend om haar bruisende nachtleven. Een aanrader voor een verblijf in Londen, in ieder geval tot het citizenM Londen hotel open gaat…

Push the champagne button

Zaterdagmiddag, na een shop en struin sessie door Carnaby street en de Liberty te plunderen (beste.winkel.ooit), was het tijd voor lunch. Bob Bob Ricard was gereserveerd door een oude bekende van E. Dit Frans-Russische restaurant had niet alleen een bijzondere kaart (zoals een -18 graden Vodka menu), maar ook een geweldig interieur; kitsch, blauw, goud en Frans. Het meest opvallend was de ‘Press to order champagne’ button aan tafel. Die beviel mij wel! Na heerlijke verse zalm met kaviaar, champagne en tonijn tartaar, een heerlijk Engels accent en uitstekende service was het hoogste tijd voor weer wat frisse lucht om van de champagne walm bij te komen. (Leuk afscheid, een tweet namens BobBobRicard waarin ze mij bedankten voor mijn compliment over hun restaurant. In Glasgow ontdekte ik eerder al hoe goed restaurants in de UK social media inzetten). Een bezoekje aan de Portobello Market in Notting Hill deed haar werk. Gluhwein om warm te blijven, sjokkend langs vele kramen vintage, antiek, bont en boeken, heerlijk om daar schat te zoeken! Maar meteen het nadeel van een vliegreis, iets meenemen is lastig.

Les trois garçons en zingende Florence

Na een lekkere lunch was het zaterdagavond weer tijd voor een culinair hoogstandje. Les trois garcons was wederom weer een Frans restaurant. Tja, de Engelse keuken is niet bepaald hoogstaand als het gaat om diner en ik probeer varkensvlees te mijden. Het restaurant zelf was ingericht met kitsch, opgezette dieren en hangende tasjes, er klonken Franse chansons en de kaart was impressive. Lastig kiezen! Tijdens de kir royal en de amuse bekeek ik niet alleen het restaurant eens goed, maar ook de andere gasten. En de dame tegenover mij kwam me ineens vaag bekend voor. Het bleek Florence Welch, van Florence + the Machines, de zangeres en muze van Karl Lagerfeld. Wederom een bevestiging; dit restaurant zat wel snor. Het voorgerecht was heerlijk, de wijn vloeide rijkelijk en het dessert paste niet meer. Maar het toetje van de avond was wel dat Florence een jarige vriend in het restaurant toezong. Wat een stem! Een heerlijke avond, die werd afgesloten met een gin-tonic en een voorzichtig dansje bij de buren en een barre tocht door de sneeuw naar het hotel taxirit naar het hotel 3 straten verderop. Waar het feest nog even doorging in de hotellobby. En het moet gezegd, hoewel vaak een tikkeltje ordinair, doen de Britten tenminste hun best voor een avondje stappen! Hakken, jurkjes, dassen en geen sneaker te zien!

The Albion – op z’n Engels

Zondagochtend bleek er een flinke laag sneeuw te liggen, was de terugvlucht al vertraagd (alleen was KLM even vergeten te bellen) en was het glibberig. Gelukkig stond er nog een laatste tip voor het ultieme Engelse ontbijt, op glij afstand van het hotel. The Albion. Biologisch en organisch eten, vers gebakken brood en gebak, scrambled eggs met spek zoals het hoort en bediening die je geweldig in de watten weet te leggen. Het ontbijt liep door in lunch en werd afgesloten met taart. Gelukkig moest er daarna nog lang geslenterd worden in het Tate Modern museum en een wandeling over de Tower Bridge.

Zondag ben ik jarig. Dan tel ik alweer 27 jaar. En waar sommigen problemen hebben met ouder worden, heb ik daar zeker geen last van. Het hoort er bij en ik geniet er van. Hoewel ik af en toe wel even slik als ik op foto’s ineens een kraaienpootje bespeur. Ouder worden hoort er nou eenmaal bij en ik vind dat iedere leeftijd zo haar eigen charme heeft. Natuurlijk zijn leeftijden als 16, 18 en 21 belangrijker, want dan ben je ‘volwassen’ en heb je ineens meer rechten (en plichten, maar die vergeet iederee vaak voor eigen gemak). Het afgelopen jaar heb ik voor mijn gevoel beter leren loslaten. Loslaten dat je aan bizarre eisen van jezelf moet voldoen, laat staan om naar een verwachtingspatroon te leven.

Bewust

Iets wat je lang hebt gedeeld en van jezelf (en anderen) hebt verwacht, kun je niet zomaar loslaten. Dat heeft tijd nodig. Zo ben ik een tijdje boos geweest op mijzelf, dat ik geen genoegen nam met wat ik had. Nu ben ik me er van bewust dat dat alleen zo was omdat ik meer in mijn mars had en daar geen uitlaadklep voor had. Hoewel ik ‘snel’ leef, van hot naar her reis en voor sommigen soms wat ongrijpbaar ben, ben ik me bewuster van mijzelf dan ooit. Ik leef bewust (niet te verwarren met gezond). Dat anderen er soms bewust voor kiezen om dat niet te doen, blijft moeilijk te bevatten.

Oud en versleten

Als verjaardagscadeau heb ik geen grote wensen, behalve op deze manier (en het liefst ook gezond) oud en versleten worden. Nog volop lerend, iedere dag genietend en dat iedere dag kunnen delen met fijne mensen en familie. Van de mooie dingen die ik mag doen, de plekken die ik kan ontdekken en de vrijheid die ik heb. Zo oud worden wens ik iedereen toe. Nog 5 nachtjes slapen, en ik ben weer een stapje dichterbij dichter bij de 30… Happy Birthday to me.

Misschien heb je mijn tv-debuut al gezien, gisteren was ik in de uitzending bij F.C. ZZP, een nieuw programma van RTL 7. Helaas werd in de intro mijn naam verkeerd genoemd (Sabine Witte? Iedereen die mij kent weet dat de ‘De’ redelijk heilig is ) en blijft het raar om jezelf terug te zien, maar stiekem ben ik natuurlijk erg trots. De opnames van het programma zijn bij Spaces, ‘mijn’ werkplek. En daarom deed ik ook mee, om uit te leggen waarom ik als ZZP’er zelfstandig ondernemer wel gebruik maak van kantoorruimte.

Sabine De Witte op tv

Heb je het gemist? Je kunt het terugkijken via de website van RTL.

Een 1.0 opbiechting: ik ben een prikbord fan. Krijtbord is ook leuk, maar een prikbord maakt iets heel persoonlijks van alledaagse dingen. Het rooster van de sportschool, de reservesleutel, een familiefoto, een krantenknipsel waarin een bekende is genoemd, een plaatje uit een magazine met een mooie bank etc. Sinds ik kleiner woon, me vooral op digitale dingen richt en ik praktisch nooit thuis ben, is het prikbord in de vergetelheid geraakt. Op de koelkast plak ik nog wel eens iets met een magneetje, maar altijd op de kant die niemand ziet. Maar sinds kort is er een digitaal alternatief; Pinterest. Het is zelfs meer dan een prikbord, eigenlijk is het een moodboard. Waar je alles wat je leuk vindt op vast kunt pinnen. Al een tijdje pinde ik er af en toe iets op, sceptisch, want het is best tijdrovend. Maar de mogelijkheden en de boards van anderen werken aanstekelijk. Menig pin heb ik inmiddels al geplaatst…

Mobiel moodboard

Pinterest kun je achter je computer doen, maar ook op je mobiel. Eigenlijk is het een soort Fashiolista voor alles! Leuk als je ergens moet wachten of onderweg iets tegenkomt wat je mooi vindt en wilt delen. Zelf vind ik het erg handig om als ik magazines lees de dingen die mij inspireren meteen op Pinterest te zetten. Inmiddels werkt de mobiele applicatie weer stabiel en kan je ook makkelijk via je telefoon iets uploaden. Wel zo handig. Al je pins kun je handig categoriseren, je hebt een paar standaard boards, maar je kunt ook je eigen toevoegen. Zo creatief ben ik nog niet bezig geweest, want veel van mijn items vallen in de standaard categorieën. Travel, For the Home, Books worth reading, Places etc. Volg mij op Pinterest of vraag mij om een uitnodiging! Ook zijn er al ware kunstwerken te ontdekken. Ik verdenk deze 21 fanatiekelingen van het opzeggen van hun vaste baan, want waar halen ze anders hun tijd vandaan?

Helaas is er een boel gebrek aan creativiteit bij (nieuwe) online platformen, copycat Pinspire heeft niet eens de moeite genomen om andere kleuren te kiezen. Voordeel is dat het in alle talen beschikbaar is, het andere voordeel wat ze hadden heeft Pinterest nu ook: een Pin it button voor in je browser, om alles snel toe te kunnen voegen.

Eindelijk viel de eerste sneeuw van deze veel te zachte winter. Hoewel het in Amsterdam een winterse aanfluiting is, begint het deze week ergens op te lijken. De krokusjes die al opkwamen zullen deze week genadeloos doodvriezen, net als de muggen die zich tot voor kort nog steeds in mijn huis ophielden. Of het komt omdat ik tijdens de Elfstedentocht van ’85 geboren ben, geen idee, maar van mij mag het de komende weken blijven vriezen. Ik krijg meteen zin om te schaatsen. Vorige week toen ik op de pistes stond begon het ook te kriebelen, als mijn gezelschap zich op de piste had begeven had ik me er misschien ook aan gewaagd.

Koele kikker

Toch heeft het weinig geholpen dat ik in februari ben geboren, koukleum is mijn middle name en kou zelf mijn ergste vijand. Gelukkig kan je je op deze temperaturen prima kleden en is mijn voorraad thermokleding groot. Ik ben vooral een koele kikker als ik in het zonnetje in sneeuw of op het ijs sta. Fietsen of met de trein tijdens winterse buien sla ik liever over, dat is vragen om problemen.
Ik ben niet alleen een koele kikker als het gaat om winterpret. Ook als het gaat om goede doelen. Afgelopen weekend stond er een artikel in Het Parool magazine over kleding. Regelmatig gooi ik kleding wat ik langere tijd niet heb gedragen, miskopen of andere items in de Zak van Max of de Leger des Heils container. Daarmee maak ik van mijn overbodige luxe een goede daad. Dat doe ik niet om mijn schuldgevoel af te kopen, maar omdat ik het anderen gun. Groot was dan ook mijn verbazing dat de inhoud van deze zakken niet volledig naar de goede doelen gaat. Sterker nog, slechts 2/4 komt daar terecht. Nadat eerst kledinginkopers voor € 0,30 per kilo de voor hun waardevolle items hebben opgekocht. Deze verkopen zij vervolgens voor veel geld door aan winkel inkopers, die er al flink voor in de buidel moeten tasten. (Vintage) winkels als Laura Dols verkopen de kleding vervolgens door, en zo eindigt iets in plaats van bij het goede doel weer in de consumptiemaatschappij. Als ik dat soort dingen lees, speelt mijn zakelijke kant op en ga ik zonder pardon over op een ander goed doel, wat wel waarmaakt wat ze pretenderen.

Wees transparant en er is niets aan de hand

Er is niets mis met vintage kleding of tweedehands kleding. Ik verkoop goede stukken regelmatig op Marktplaats en koop er ook wel eens iets. Maar dat goede doelen niet transparant zijn over dit soort dingen, zorgt iedere keer voor een wrange smaak in mijn mond. Weer blijkt dat het niet volledig terecht komt waar je denkt dat je aan geeft. Ik vind dit pure misleiding en deze kleding doelen kunnen van mij de spreekwoordelijke zak krijgen. In het vervolg geef ik liever aan de plaatselijke kringloopwinkel, of zet ik het wel bij de vuilnis, want die wordt wekelijks geplunderd. Daarbij ga ik er vanuit dat dat die mensen het misschien wel net zo hard nodig hebben als de kindjes in Afrika. Waarom is er geen transparantie? En waarom krijg ik steeds vaker het idee dat op globaal niveau er niets van klopt? Lokaal zie je resultaat en weet je wat er van terecht komt. Ik weet dat ik mijn kleding ook kan verkopen aan partijen die het dan weer voor je proberen te verkopen, maar ik hoef er niets voor. In de veronderstelling dat ik anderen help, is dat goed genoeg. Probeer ik anderen een warm hart toe te dragen, krijg je dit soort koele feiten op je bord. Vanavond staan er 2 dozen kleding bij het vuil. Daar kunnen redelijk wat mensen warm de nacht mee doorkomen dacht ik zo…

Vrijdagavond was de opening van weer een stukje klasse op de Amsterdamse Wallen. Concept store Saint Germain opende haar deuren. Deze nieuwe store brengt art, fashion en vintage. Tijdens de opening waren prachtige foto’s van Violette Hoogakker te bewonderen. Ik hou van fotografie en de stijl van Violette Hoogakker is na Carli Hermes een van mijn favorieten. Verder is er samenwerking met ontwerpster Charlotte Kan en designer Yvonne Kwok. Omdat het afgelopen week Amsterdam Fashion Week was, hingen er ook nieuwe designers als Marloes Blaas. Leuk initiatief is de Play & Pose Pop up collectie van Charlotte Kan om jezelf als model op de kaart te zetten!

Klasse op de Wallen

Met Saint Germain is er weer wat extra klasse op de Wallen. Hoewel het lekker verstopt zit in de Oude Armsteeg, is het een bezoek aan meer dan waard. De Parijse klasse en creativiteit van de wijk Saint Germain proef je. Waar de gemeente met tijdelijke fashion exposities en creatieve samenwerkingen probeert te stimuleren om het gebied van en rond de Amsterdamse Wallen veiliger en aantrekkelijker te maken, lijken dit soort eigen initiatieven veel beter te werken. Door de drukke openingen heb ik niet heel veel mooie en duidelijke foto’s van de winkel kunnen maken, maar Saint Germain heeft een geweldig filmpje gemaakt waarin ze zichzelf mooi op de kaart zetten.

Als je de jungle in gaat is een zakmes met meerdere opties een must op je paklijst. Mijn vader ging niet op vakantie zonder zijn rode Victorinox mes met 100.000 opties. Ook buiten vakanties om was deze binnen handbereik. Toen vond ik het echt een mannending, maar als je regelmatig reist en soms wat langer onderweg bent, is het onmisbaar. Ooit een schaar in een hotelkamer zien liggen? There you go. Inmiddels weet ik dat je ook prima met een aansteker irritante kaartjes uit kleding kunt branden, maar lelijke etiketjes krijg je er niet uit. Best zonde om op een leuk feestje in een hippe stad je nieuwe buy aan te trekken en de hele avond met het etiket uit je jurk te lopen. Victorinox geeft gehoor aan vrouwen en hun crisissen on the go. Een mini-zakmes met Japans design, de Victorinox Tomo. Britse papier snijder Rob Ryan ontwierp het strakke, simpele design. In plaats van een zwaar, mannelijk zakmes is het nu strak en vrolijk. Naast een klein, vlijmscherp mesje zit er ook een schaar en een, uiteraard onmisbare, vijl aan.

Multifunctionele vrouwenvriend

Sinds ik het de Victorinox Tomo heb, heb ik ook in het gewone dagelijkse leven al vele toepassingen gevonden. Geen vieze mandarijnschillen meer onder mijn nagel, maar netjes gesneden schillen. Een splinter uit mijn vinger gehaald met het mesje, en vele draadjes losgeknipt met de schaar. De Tomo is klein en je kunt hem aan je sleutelhanger hangen. Ik heb er een nieuwe vriend bij, de Tomo zit standaard in mijn tas. Aangezien het een mes is, mag dit niet in je handbagage maar het is zo klein, dat hij altijd in je koffer past! Het Zwitserse merk speelt slim in op alledaags gebruik en vrouwen als nieuwe doelgroep, wat een strak design en wat plastic al niet kan doen!

Comfortabele outdoor vakantie

Zelf ben ik niet een die hard outdoor die graag primitief met een tentje op de rug trekt en door bergen tjokt, maar ik ben wel een natuurfreak. Zo heb ik in de zomer van 2009 zowaar gekampeerd in de Zwitserse bergen. Een Victorinox mes was niet nodig, want primitiever dan in een tent slapen werd het niet. Terwijl ik genoot van het zonnetje in de sneeuw zag ik vele professionele bergbeklimmers passeren. Vol bewondering, want hoe gaaf het ook is om op de top van een berg te staan en mijlenver te kunnen kijken, als ik niet met een (stoeltjes)lift kan, dan blijf ik liever beneden. De Tomo herinnert mij aan de comfortabele outdoor vakanties, zoals toen in Brienz, en vroeger met mijn ouders in een stacaravan op de camping in de Franse Alpen. Alle comfort en faciliteiten bij de hand, midden in de natuur, maar zonder de ongemakken die er normaal mee gemoeid zijn. De Tomo heeft de basis, niets extra’s, maar altijd bruikbaar. En hij ziet er leuk uit in je tas!