Op zo’n moment ben ik helemaal happy. Omdat er na iedere dag weer een nieuwe komt, die nog meer te bieden heeft. Waar ik weer het maximale uit (mezelf) kan halen. Het klinkt allemaal zo logisch. Oud worden. Gisteravond had ik een verjaardagsfeestje, het feestvarken werd 30. Een week ervoor probeerde ze deze dag nog te ontlopen, tijdens de borrel was het acceptatieproces achter de rug.

Waarom vinden we ouder worden zo erg? Mij is het laatste jaar helaas duidelijk geworden dat oud worden niet vanzelfsprekend is. Misschien dat ik er daarom ook niet tegenop zie. Ik vind het juist mooi. Je leert prioriteiten stellen, doorloopt verschillende fases in je leven en cliché maar waar; ouder worden komt met de jaren.

Terwijl ik hier dankbaar en blij zit te wezen met mijn leventje, zal morgen het leven van een 30-jarige verloren gaan. Ik zit hier in een tweestrijd. Mijn eigen ‘happy feelings’ versus de oneerlijkheid van het leven. Maar dát is het leven. Een grote tweestrijd, waar je je zelf een weg doorheen moet slaan. Helaas krijgt niet iedereen daar evenveel tijd voor en pakt het niet altijd positief uit.

Nog meer genieten van de tijd die ik wel heb en de dingen die ik mee mag maken. Iedere dag weer. En extra voor die mensen die het niet gegund is.

Lichamelijke pijn is makkelijk uit te drukken. Soms zie je groen van misselijkheid en ziek zijn, scheel van de hoofdpijn. Mannen zijn grote aanstellers als ze pijn hebben, vrouwen gebruiken het om ergens onder uit te komen.

Geestelijke pijn is ook overal met handen en voeten duidelijk te maken. Een gebroken hart, luduvudut is overal bekend. Een overleden persoon? Met een kruis maak je duidelijk dat er iemand is overleden en als je een kruis slaat moet er gebeden worden voor iemand op een ziek- of sterfbed.

Gevoel en pijn is universeler dan we vaak denken. Soms is een gezichtsuitdrukking genoeg om te zien dat je even niet wilt praten, alleen maar een knuffel wilt of juist volledig met rust gelaten wil worden. Soms wordt er juist van je verwacht dat je er over praat over verantwoordelijkheid aflegt voor je gedrag. Maar bij veel pijn helpt dat niet. Sommige dingen zitten te diep om met een aai over je bol, twee zinnen praten kwijt te raken.

Heel soms is het fijn om alleen met je pijn te zijn. Bijvoorbeeld aan het graf van een dierbare, bij een bepaald liedje. Soms voel je lichamelijke pijn als versterking van je geestelijke pijn. Kan je overgeven omdat je je zo verdrietig voelt, geen hap door je keel krijgen van de zenuwen of voel je je zo ellendig dat je er misselijk van bent.

Soms wordt je ineens met je neus op de feiten en de pijn gedrukt. Hoe hard je ook probeert je te verzetten, soms moet je toegeven. Komt die pijn, lichamelijk of geestelijk, om je weer met beide benen op de grond te zetten. En alleen door toe te geven daaraan, kom je van die pijn af. Is dat het enige echt werkende medicijn. Dag pijn!

Gisteravond kreeg ik een kippenvel bericht. De broer van een vorig jaar overleden vriend, bleek hetzelfde onder de leden te hebben. Net 30 jaar, botkanker en opgegeven. In een jaar tijd zien zijn ouders twee van hun zonen kapot gaan aan kanker. Wat doe je dan? Probeer je dan nog te vechten, wil je dan nog strijden terwijl je eigenlijk al weet dat je hoe dan ook verliest? Blijf je sterk voor je kind, of durf je te laten zien dat je hier aan onder door gaat?

Uiteindelijk kun je niets anders dan je bij dit soort berichten neerleggen, het is al voor je bepaald. Makkelijk gezegd, je wilt niet zomaar opgeven. Voor jezelf niet, maar ook niet voor de ander. Dan is het net alsof je akkoord gaat met een dergelijk doodsvonnis. En het klinkt heel makkelijk, je bij dit soort berichten neerleggen. Dat kan niemand zonder blikken of blozen. Sommigen ontdekken na dit soort nieuws een soort oerkracht, overlevingsdrang. Anderen veranderen in apathische kamerplanten die wachten tot het zwaard van Damocles heeft toegeslagen zodat ze daarna weer langzaam verder kunnen, opbouwen.

Ik besef me na dit soort berichten des te meer dat het leven kort en kwetsbaar is, dat je daar zelf iets van moet maken en dat je je eigen geluk in de hand hebt. Het leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen.

Desbetreffend persoon heeft zich neergelegd bij zijn lot. Weet wat hij kan verwachten en wil er niet op wachten. Een begrijpelijke keus vind ik. Zijn ouders gelukkig ook, hoe moeilijk het ook is. Ondanks dat ze zich genoodzaakt voelden zich neer te leggen bij dit bericht, weet ik dat ze in de toekomst zullen vechten. Om te voorkomen dat dit nog meer gezinnen kapot maakt. Vechten tegen kanker in het algemeen, omdat het voor hun eigen kind niet meer mag baten.

Ik wil jullie ontzettend veel sterkte wensen de komende week, en natuurlijk daarna. Woorden schieten tekort.

Waarom zouden wij beter zijn omdat we het anders doen? Soms is het juist goed om anders te doen. Rijst bij mij meteen de vraag, wat is anders? Is het anders als je niet volgens de gevestigde orde dingen doet? En is anders ook raar? Het schijnt van wel.

Mijn leven is nu compleet anders dan vorig jaar. Toen was mijn leven veilig, zeker en voorspelbaar. Nu flierefluit ik er lekker op los. Alles is anders en voor mij is alles beter. Nog steeds stuit dat soms op onbegrip. Eerder wilde ik mijzelf steeds naar anderen bewijzen. Dat probeer ik nu niet eens meer. Ik weet dat het goed is, straal uit dat het juist fijn is dat alles anders is.

Ik ben mezelf. Dan maar anders. Zeker niet beter. Wel echter.

Het is eng als anderen je op dat moment zien, als je zwakke plek ontdekt is. Je kwetsbaar opstellen is iets moeilijks, maar tegelijkertijd erg mooi. Want dat betekent dat je iemand volledig vertrouwt, je voor diegene openstelt. Ik heb een aantal zwakke plekken en verschillende mensen die die kennen. Over het algemeen kan ik daar ook heel open over zijn, al zijn er natuurlijk momenten waarop je je te zwak voelt om over je zwakke plekken te praten.

Het ene moment ben je nou eenmaal kwetsbaarder dan het andere. Ik kan heel goed de harde tante naar buiten spelen en pas toegeven tijdens die 5 minuutjes alleen. Soms ook niet en dan is het fijn om kwetsbaar bij iemand die je dierbaar is te kunnen zijn.

De afgelopen maanden heb ik geen eigen plek gehad. Ziek? Pech, je kan moeilijk de hele dag bij een vreemde in huis zitten terwijl diegene aan het werk is. Niet m’n dag? Jezelf bij elkaar rapen en gewoon doorgaan. Ik heb mezelf beter leren kennen, gezien dat sommige zwakke plekken zijn verdwenen en daar anderen voor terug zijn gekomen. Maar bovenal heb ik ingezien dat ik af en toe kwetsbaar mag zijn en de juiste mensen om mij heen heb om dat bij toe te geven.

En nu weer de harde tante spelen. Werk aan de winkel!

Wat is een Ghost Writer precies? Simpel; iemand die schrijft namens een ander, zonder daar zelf per se credits voor te krijgen. Waarom zou je dat willen, iemand anders’ geest schrijver zijn? Niet per se bij gebrek aan voldoende eigen verhaal. Het is vaak een opstapje, een training voor je aan je eigen werk begint. Het levenswerk van een ander op papier zetten is immers minder werk dan van je eigen leven een levenswerk op papier maken.

In de film wordt weinig daadwerkelijk geschreven, of herschreven, de oorspronkelijk aangenomen ‘ghost writer’ is namelijk onder verdachte omstandigheden overleden. Er wordt veel onderzocht, geinterviewd en daardoor moet je de rode draad ontdekken die de eerste geestschrijver ook ontdekte.

Waarom zou je in andermans schaduw blijven staan? Omdat je geen lef hebt? Niet genoeg vertrouwen hebt in je eigen verhaal? Om te oefenen voor ‘het echte werk’? Wat mij betreft is het omdat je er een uitdaging in ziet. Het vertalen van andermans ervaringen naar een leesbare, aantrekkelijke tekst is altijd een kunst. Je moet ‘feeling’ hebben bij het verhaal wat je moet vertellen, je kunnen vinden in meningen, ideeen en keuzes van diegene of professoneel genoeg zijn om afstand te kunnen doen daarvan.

Voor de twitter-volgers onder mij, al een paar maanden komen er af en toe tweets voorbij met #ghostwriter als onderwerp, gericht aan @arispens. Samen met haar en @bonnykramer, ben ik begonnen aan een nieuwe uitdaging, nieuw project, waar het ghostwriten onze inspiratiebron voor is geweest. Het businessplan is bijna uitgewerkt en we hebben er ontzettend veel zin in. We waren allemaal al lekker druk, maar nemen nu wat extra hooi op onze vork om dit prachtige idee tot een succes te gaan maken. Gelukkig zijn we alledrie ontzettend ‘down to earth’, dus maak je geen zorgen, wij zorgen wel dat we er niet als geesten bij gaan lopen. Snel meer!

Ik zie het om mij heen bij bijvoorbeeld mijn zusje. Haar waarheid is de enige waarheid en o wee als je haar gelijk durft te weerspreken (die eigen mening en sterke wil is ook meteen haar handelskenmerk die haar verder zal laten komen). Of bij andere mensen die altijd kiezen voor de makkelijke weg, alleen maar kiezen voor leuke dingen en als iets dichterbij komt, serieuzer wordt, haken ze af. Waarom zou je je gevoel uitschakelen, niet naar je hart luisteren als je nu al weet dat dat consequenties gaat hebben? Ligt het aan mij, of is de generatie van na ’85 daadwerkelijk aan het ontsnappen voor grote mensen dingen, kijken ze niet vooruit en handelen ze alleen vanuit het nu? Durven ze niet volwassen te worden of stellen ze dat zo lang mogelijk uit?

Ik was al jong wat serieuzer, wist precies wat ik wilde en raakte van slag toen ik voor het eerst leerde dat het niet altijd gaat in het leven zoals jij zou willen. Daarmee ging ik de confrontatie aan, zoals ik geleerd heb van mijn ouders. Als je echt iets wilt en het lukt niet via weg A, kan je via omweg B en hard werken nog prima bereiken wat je wilt. Je moet alleen wel accepteren dat je van je route moet afwijken. En dat je het niet alleen kan doen. Soms heb je andere mensen gewoon nodig, als kruiwagen, als raadgever of gewoon als persoon die je stimuleert en motiveert. Zeker als je zelf eigenlijk geen motivatie hebt.

Het lijkt alsof de generatie na ’85 ook een andere betekenis heeft gegeven aan ‘mensen nodig hebben’. Dat interpreteren ze vaak als mensen gebruiken. Misbruiken. Ze spannen anderen voor hun karretjes, doen hun profijt ermee en vervolgens krijg je stank voor dank. Verwende, luie jonge mensen die het leven zien als een groot lolletje, slecht voor zichzelf en hun toekomst zorgen en door te doen alsof alles alleen maar leuk is, vooral zichzelf verloochenen. Juist door ouder te worden leer je gevoelens te herkennen en daar zou je wat mee moeten doen, in plaats van ze te verstoppen voor jezelf en anderen. Toegeven daaraan is een kracht en is niet altijd makkelijk. Daar moet je een beetje zelfverzekerd voor zijn. Daar moet je anderen voor vertrouwen en respecteren, omdat ze je alleen maar dingen willen leren.

Stel je open op, neem eens wat vaker dingen van anderen aan, die hebben het beste met je voor en durf eens lef te hebben en voor jezelf op te komen. Daarmee laat je zien dat je daadwerkelijk volwassen bent en zul je respect afdwingen. Door een gesprek aan te gaan kom je tot nieuwe inzichten waar je uiteindelijk beter van wordt en wat mooie dingen oplevert. Kom maar langs als je durft!

*Door zo’n instelling ben ik verder gekomen en ik hoop dat ik daar anderen mee kan motiveren. Niet bedoeld om mijzelf een veer in de r**t te steken.

Mijn nieuwe stulpje zit op een prima plek, Albert Cuyp/Van Wou voor de Amsterdam-kenners onder ons. Hier kan ik prima ‘s avonds alleen over straat en zodra ik het raam open zet maak ik onderdeel uit van het bruisende stadsleven hier.

Toch voelt het als terug bij af. Een kamer van 3 bij 4, zelfs als student had ik het luxer. Het is nu een opslagplek van spullen die ik dagelijks nodig heb, geen thuis. Maar met de weinige tijd die ik er doorbreng is het perfect. Een eigen plek, geen logeerpartijen of zwervingen van adres naar adres meer. Een beetje rust geeft het wel, maar het voelt ook als enorme stap terug. Terwijl ik op alle andere fronten sprongen vooruit ga, zit het qua het vinden van een nieuw thuis niet mee.

Je kan niet alles hebben, zo blijkt maar weer. Is het het waard? Zakelijk succes boven alles wat ik heb achter gelaten? Volmondig ja. Een stabiel prive komt vanzelf, en was dat ook niet de reden dat ik hier nu zit? Ik geniet van de achtbaan van elke nieuwe dag, die dagelijks weer een onvoorspelbare nieuwe route maakt. Soms wou ik dat ik de tijd terug kon draaien en ik nog wel genoot van alle zekerheid, dat is namelijk zo veel makkelijker. Maar maakte me zoveel ongelukkiger.

Terug bij af. Opnieuw alleen. Maar daar sla ik me, met hulp van lieve vrienden, ook wel weer door heen.

Die avond liep ik E. tegen het lijf. We hadden elkaar een jaar ervoor eens ontmoet in de plaatselijke boerendisco. Sinds die avond waren we ‘samen’. Bijna 5 jaar lang, vandaag zou ons eerste lustrum zijn geweest.De dag heeft ineens een hele andere invulling.

In plaats van dat eerste lustrum vier ik nu mijn nieuwe leven. Dat voelt raar en fijn tegelijk. Ik koester de fijne momenten en de leuke herinneringen en dat zal ik altijd blijven doen. Nu wil ik alleen maar verder, doorgaan. In Amsterdam iets opbouwen naast mijn werk. Daar ben ik lekker mee bezig; ik heb hier fijne oude en nieuwe vrienden en verveel me geen minuut. Het heeft ook geen zin om tijdens de spaarzame vrije minuten wel terug te kijken. ‘Als… dan’, het heeft allemaal niet mogen baten en dat is goed zo. Op naar nieuw te maken jubileums, lustrums en festiviteiten…

Niet alleen mensen zijn angsthazen. Ik ken inmiddels een groot aantal mensen met talent, creativiteit en goede ideeën. Jammer dat ze niet het lef hebben om daar wat mee te doen. Nee je weet nooit van te voren hoe het gaat lopen, je neemt altijd een risico en de kans op een farce zal altijd aanwezig zijn. Maar fouten maken is menselijk. Jezelf doelen stellen is juist goed, zo daag je jezelf steeds weer uit.

In de wereld waar ik werkzaam in ben, online marketing, volgen vernieuwingen en veranderingen elkaar snel op. Ik zorg ervoor dat ik daar bovenop zit, als een van de eersten die kennis heb om te delen en daarmee kansen te creëren voor derden. Regelmatig valt mijn mond open van verbazing. Grote bedrijven en MKB’ers die stug blijven volhouden aan oude successen, geen risico willen nemen of alles eerst onderbouwd willen zien met 5 succesverhalen en positieve cijfers. Aan de ene kant is dat logisch, marketing gaat om de resultaten. Anderzijds past het absoluut niet bij de snelheid van vernieuwingen en de ontwikkeling van bijvoorbeeld de beschikbare middelen.

Ik dacht altijd dat ik een angsthaas was, die het standaard proces na de studie zou doorlopen. Gelukkig heb ik dat doorbroken, het lef gehad om risico te lopen. Inmiddels ervaar ik juist hoe leuk het is om een idee, wat begint met iets kleins, uit te werken. Het maken van plannen, je plannen delen en daardoor te verbeteren, ze uitvoeren en uiteindelijk succes of een flop te pakken hebben geeft een enorme kick. Ik ben niet bang om op mijn bek te gaan, want daar leer ik alleen maar van.

Angsthazen van Nederland, verzamel u, schraap alle moed bij elkaar en ontdek hoe leuk het is om een kans uit te werken tot een schaalbaar resultaat. Baat het niet, schaadt het niet.