Een 1.0 opbiechting: ik ben een prikbord fan. Krijtbord is ook leuk, maar een prikbord maakt iets heel persoonlijks van alledaagse dingen. Het rooster van de sportschool, de reservesleutel, een familiefoto, een krantenknipsel waarin een bekende is genoemd, een plaatje uit een magazine met een mooie bank etc. Sinds ik kleiner woon, me vooral op digitale dingen richt en ik praktisch nooit thuis ben, is het prikbord in de vergetelheid geraakt. Op de koelkast plak ik nog wel eens iets met een magneetje, maar altijd op de kant die niemand ziet. Maar sinds kort is er een digitaal alternatief; Pinterest. Het is zelfs meer dan een prikbord, eigenlijk is het een moodboard. Waar je alles wat je leuk vindt op vast kunt pinnen. Al een tijdje pinde ik er af en toe iets op, sceptisch, want het is best tijdrovend. Maar de mogelijkheden en de boards van anderen werken aanstekelijk. Menig pin heb ik inmiddels al geplaatst…

Mobiel moodboard

Pinterest kun je achter je computer doen, maar ook op je mobiel. Eigenlijk is het een soort Fashiolista voor alles! Leuk als je ergens moet wachten of onderweg iets tegenkomt wat je mooi vindt en wilt delen. Zelf vind ik het erg handig om als ik magazines lees de dingen die mij inspireren meteen op Pinterest te zetten. Inmiddels werkt de mobiele applicatie weer stabiel en kan je ook makkelijk via je telefoon iets uploaden. Wel zo handig. Al je pins kun je handig categoriseren, je hebt een paar standaard boards, maar je kunt ook je eigen toevoegen. Zo creatief ben ik nog niet bezig geweest, want veel van mijn items vallen in de standaard categorieën. Travel, For the Home, Books worth reading, Places etc. Volg mij op Pinterest of vraag mij om een uitnodiging! Ook zijn er al ware kunstwerken te ontdekken. Ik verdenk deze 21 fanatiekelingen van het opzeggen van hun vaste baan, want waar halen ze anders hun tijd vandaan?

Helaas is er een boel gebrek aan creativiteit bij (nieuwe) online platformen, copycat Pinspire heeft niet eens de moeite genomen om andere kleuren te kiezen. Voordeel is dat het in alle talen beschikbaar is, het andere voordeel wat ze hadden heeft Pinterest nu ook: een Pin it button voor in je browser, om alles snel toe te kunnen voegen.

Eindelijk viel de eerste sneeuw van deze veel te zachte winter. Hoewel het in Amsterdam een winterse aanfluiting is, begint het deze week ergens op te lijken. De krokusjes die al opkwamen zullen deze week genadeloos doodvriezen, net als de muggen die zich tot voor kort nog steeds in mijn huis ophielden. Of het komt omdat ik tijdens de Elfstedentocht van ’85 geboren ben, geen idee, maar van mij mag het de komende weken blijven vriezen. Ik krijg meteen zin om te schaatsen. Vorige week toen ik op de pistes stond begon het ook te kriebelen, als mijn gezelschap zich op de piste had begeven had ik me er misschien ook aan gewaagd.

Koele kikker

Toch heeft het weinig geholpen dat ik in februari ben geboren, koukleum is mijn middle name en kou zelf mijn ergste vijand. Gelukkig kan je je op deze temperaturen prima kleden en is mijn voorraad thermokleding groot. Ik ben vooral een koele kikker als ik in het zonnetje in sneeuw of op het ijs sta. Fietsen of met de trein tijdens winterse buien sla ik liever over, dat is vragen om problemen.
Ik ben niet alleen een koele kikker als het gaat om winterpret. Ook als het gaat om goede doelen. Afgelopen weekend stond er een artikel in Het Parool magazine over kleding. Regelmatig gooi ik kleding wat ik langere tijd niet heb gedragen, miskopen of andere items in de Zak van Max of de Leger des Heils container. Daarmee maak ik van mijn overbodige luxe een goede daad. Dat doe ik niet om mijn schuldgevoel af te kopen, maar omdat ik het anderen gun. Groot was dan ook mijn verbazing dat de inhoud van deze zakken niet volledig naar de goede doelen gaat. Sterker nog, slechts 2/4 komt daar terecht. Nadat eerst kledinginkopers voor € 0,30 per kilo de voor hun waardevolle items hebben opgekocht. Deze verkopen zij vervolgens voor veel geld door aan winkel inkopers, die er al flink voor in de buidel moeten tasten. (Vintage) winkels als Laura Dols verkopen de kleding vervolgens door, en zo eindigt iets in plaats van bij het goede doel weer in de consumptiemaatschappij. Als ik dat soort dingen lees, speelt mijn zakelijke kant op en ga ik zonder pardon over op een ander goed doel, wat wel waarmaakt wat ze pretenderen.

Wees transparant en er is niets aan de hand

Er is niets mis met vintage kleding of tweedehands kleding. Ik verkoop goede stukken regelmatig op Marktplaats en koop er ook wel eens iets. Maar dat goede doelen niet transparant zijn over dit soort dingen, zorgt iedere keer voor een wrange smaak in mijn mond. Weer blijkt dat het niet volledig terecht komt waar je denkt dat je aan geeft. Ik vind dit pure misleiding en deze kleding doelen kunnen van mij de spreekwoordelijke zak krijgen. In het vervolg geef ik liever aan de plaatselijke kringloopwinkel, of zet ik het wel bij de vuilnis, want die wordt wekelijks geplunderd. Daarbij ga ik er vanuit dat dat die mensen het misschien wel net zo hard nodig hebben als de kindjes in Afrika. Waarom is er geen transparantie? En waarom krijg ik steeds vaker het idee dat op globaal niveau er niets van klopt? Lokaal zie je resultaat en weet je wat er van terecht komt. Ik weet dat ik mijn kleding ook kan verkopen aan partijen die het dan weer voor je proberen te verkopen, maar ik hoef er niets voor. In de veronderstelling dat ik anderen help, is dat goed genoeg. Probeer ik anderen een warm hart toe te dragen, krijg je dit soort koele feiten op je bord. Vanavond staan er 2 dozen kleding bij het vuil. Daar kunnen redelijk wat mensen warm de nacht mee doorkomen dacht ik zo…

Vrijdagavond was de opening van weer een stukje klasse op de Amsterdamse Wallen. Concept store Saint Germain opende haar deuren. Deze nieuwe store brengt art, fashion en vintage. Tijdens de opening waren prachtige foto’s van Violette Hoogakker te bewonderen. Ik hou van fotografie en de stijl van Violette Hoogakker is na Carli Hermes een van mijn favorieten. Verder is er samenwerking met ontwerpster Charlotte Kan en designer Yvonne Kwok. Omdat het afgelopen week Amsterdam Fashion Week was, hingen er ook nieuwe designers als Marloes Blaas. Leuk initiatief is de Play & Pose Pop up collectie van Charlotte Kan om jezelf als model op de kaart te zetten!

Klasse op de Wallen

Met Saint Germain is er weer wat extra klasse op de Wallen. Hoewel het lekker verstopt zit in de Oude Armsteeg, is het een bezoek aan meer dan waard. De Parijse klasse en creativiteit van de wijk Saint Germain proef je. Waar de gemeente met tijdelijke fashion exposities en creatieve samenwerkingen probeert te stimuleren om het gebied van en rond de Amsterdamse Wallen veiliger en aantrekkelijker te maken, lijken dit soort eigen initiatieven veel beter te werken. Door de drukke openingen heb ik niet heel veel mooie en duidelijke foto’s van de winkel kunnen maken, maar Saint Germain heeft een geweldig filmpje gemaakt waarin ze zichzelf mooi op de kaart zetten.

Als je de jungle in gaat is een zakmes met meerdere opties een must op je paklijst. Mijn vader ging niet op vakantie zonder zijn rode Victorinox mes met 100.000 opties. Ook buiten vakanties om was deze binnen handbereik. Toen vond ik het echt een mannending, maar als je regelmatig reist en soms wat langer onderweg bent, is het onmisbaar. Ooit een schaar in een hotelkamer zien liggen? There you go. Inmiddels weet ik dat je ook prima met een aansteker irritante kaartjes uit kleding kunt branden, maar lelijke etiketjes krijg je er niet uit. Best zonde om op een leuk feestje in een hippe stad je nieuwe buy aan te trekken en de hele avond met het etiket uit je jurk te lopen. Victorinox geeft gehoor aan vrouwen en hun crisissen on the go. Een mini-zakmes met Japans design, de Victorinox Tomo. Britse papier snijder Rob Ryan ontwierp het strakke, simpele design. In plaats van een zwaar, mannelijk zakmes is het nu strak en vrolijk. Naast een klein, vlijmscherp mesje zit er ook een schaar en een, uiteraard onmisbare, vijl aan.

Multifunctionele vrouwenvriend

Sinds ik het de Victorinox Tomo heb, heb ik ook in het gewone dagelijkse leven al vele toepassingen gevonden. Geen vieze mandarijnschillen meer onder mijn nagel, maar netjes gesneden schillen. Een splinter uit mijn vinger gehaald met het mesje, en vele draadjes losgeknipt met de schaar. De Tomo is klein en je kunt hem aan je sleutelhanger hangen. Ik heb er een nieuwe vriend bij, de Tomo zit standaard in mijn tas. Aangezien het een mes is, mag dit niet in je handbagage maar het is zo klein, dat hij altijd in je koffer past! Het Zwitserse merk speelt slim in op alledaags gebruik en vrouwen als nieuwe doelgroep, wat een strak design en wat plastic al niet kan doen!

Comfortabele outdoor vakantie

Zelf ben ik niet een die hard outdoor die graag primitief met een tentje op de rug trekt en door bergen tjokt, maar ik ben wel een natuurfreak. Zo heb ik in de zomer van 2009 zowaar gekampeerd in de Zwitserse bergen. Een Victorinox mes was niet nodig, want primitiever dan in een tent slapen werd het niet. Terwijl ik genoot van het zonnetje in de sneeuw zag ik vele professionele bergbeklimmers passeren. Vol bewondering, want hoe gaaf het ook is om op de top van een berg te staan en mijlenver te kunnen kijken, als ik niet met een (stoeltjes)lift kan, dan blijf ik liever beneden. De Tomo herinnert mij aan de comfortabele outdoor vakanties, zoals toen in Brienz, en vroeger met mijn ouders in een stacaravan op de camping in de Franse Alpen. Alle comfort en faciliteiten bij de hand, midden in de natuur, maar zonder de ongemakken die er normaal mee gemoeid zijn. De Tomo heeft de basis, niets extra’s, maar altijd bruikbaar. En hij ziet er leuk uit in je tas!

Pastis stond al lang op mijn lijstje om eens te bezoeken. Maar vanwege de werkzaamheden er voor, leek het me nooit zo’n geschikte plek om rustig te ontbijten, werken, lunchen of dineren. Vandaag, grijs, druilerig en nat, was ik toe aan een beetje Parijs. Pastis is een Frans bistro restaurant, stiekem geïnspireerd door hotspot Pastis in New York. Waar ik dus niet had gereserveerd *stom!*, maar waar zij wel at. Je kunt er terecht voor ontbijt, lunch, diner en, geheel in Parijse stijl, buiten genieten van een wijntje, als het Hollandse weer het toestaat.

Goede start

Vanochtend begon ik mijn dag goed en gezond met Turkse yoghurt, granola en fruit en een flinke kop thee. Gratis WiFi, dus rustig e-mail doorlopen, eindelijk een hotel voor Londen boeken (volgende week ga ik daar heen, tips zijn welkom!) en daarna aan het werk. Het was er erg rustig, van de werkzaamheden krijg je binnen niets mee maar het verpest wel je uitzicht. Heel eventjes waande ik me in Parijs. Al miste ik de ‘garçons’ die in hun mooie werkkleding je bedienen en half Frans half Engels grapjes met je maken. Sterker nog, het leek erop alsof de dame van de bediening er weinig zin in had. Iets wat me iedere keer weer enorm irriteert, want het lijkt wel alsof je alleen in Amsterdam niet op een fijne manier bediend kunt worden. En, minor detail, de Franse chansons bleven ook uit…

Vriendelijke prijs

De gerechten op de menukaart zijn inderdaad typisch Frans en voor een bistro niet heel verrassend. Wel vond ik de prijzen erg vriendelijk, zeker omdat ze wel met verse en goede producten werken. Mijn ontbijt was dan wel geen culinair hoogstandje, het was niet een flutje yoghurt met een paar stukjes fruit en goedkope muesli, zoals ik wel eens eerder heb meegemaakt. En fijne Mr. Jones thee. Een leuke plek voor een afspraak of als je even in een andere omgeving wilt werken! Wat ik overigens wel een verrassing vond; ze accepteren geen credit cards. Geen probleem qua betaling, maar ik ben een groot voorstander van plastic en volgens mij is een credit card een redelijk ingeburgerd betaalmiddel… Tipje voor Pastis Amsterdam!

Pastis Amsterdam zit op de
Eerste Constantijn Huygensstraat 15
(het pleintje tussen de Derde Helmersstraat en Bosboom Toussainstraat, Oud West)
Reserveren kan via 020 616 6166

Vorig jaar leerde ik via Instagram Marta kennen. Ze runt een succesvolle social media monitoring startup in Barcelona, is nog gekker op foto’s maken en is local manager van de Instagramers Barcelona community. Ze liet me vorig jaar al geweldige hotels, dakterrassen en restaurants zien, maar ik als niet-Barcelona inwoonster kwam ook op plekken die zij nog niet kende. Of juist op dezelfde plekken. Ze werd mijn eerste vriendin in Barcelona. Ook haar vriend, Xavier, runt een succesvolle start-up, het besloten netwerk Sibarit.us. Een term die in Spanje gebruikt wordt voor mensen die houden van het goede leven. Jep, daar hoor ik ook bij. Na een avondje gin-tonics en Spritz drinken bij het Art hotel, grapten we over een vakantie met z’n 4-en, want ook Patrick hadden ze inmiddels leren kennen. En zo gezegd, zo gedaan. Vrijdagavond vertrokken we naar Andorra. De bedoeling was dat Patrick en Marta zouden gaan snowboarden, maar er lag nauwelijks sneeuw en wat er lag was vooral ijs. Dus het werd een weekend vol eten, drinken, foto’s maken en luxe. Heerlijk!

3 Landen in 2 dagen

Vrijdag aten we na aankomst in het Plato restaurant, wat een geweldige kaart heeft. Zaterdag gingen we sneeuw happen in Vallnord, een prachtig wintersportgebied waar alles echt super goed voor elkaar is. Vorig jaar zat ik daar gewoon te werken, dit jaar genoten we van de zon, het eten, de wintersportende mensen en goede gesprekken. Marta en Xavier zijn Catalaans, maar schuwen het niet om de gevoelige economische situatie te bespreken. Ook zij verbazen zich over de hoge werkloosheid onder onze leeftijdsgenoten, want zij bewijzen beide dat als je echt wilt, er genoeg werk is en succes te behalen valt. De frustratie is duidelijk merkbaar, maar ze geven ook aan dat ze door hard te werken er zelf voor zorgen dat ze een goed leven hebben. En dat is het voornaamste verschil met Nederland: de Spanjaarden die het goed hebben, hebben ook echt een goed leven. Inclusief 2e huis, veel winkelen, reizen en lekker eten. Zondag ontbeten we uitgebreid en luxe in het Hermitage Hotel, waar de Spa helaas was volgeboekt, waaraan duidelijk te merken is dat ondanks de weinige sneeuw Andorra nog steeds in trek is. Daarna rijden we richting Pas de la Casa, meer richting de Franse Pyreneeën. Daar lag meer sneeuw, waren ze aan het sneeuwscooteren en met honden aan het sleeën, geweldig! Vorig jaar heb ik dit al gedaan in Grandvalira, het andere grote wintersportgebied van Andorra, dus nu alleen toegekeken. Daarna nog even heerlijk op het terras genoten van de zon en de frisse berglucht, om daarna via Frankrijk door te rijden naar het 2e huis van de ouders van Marta in de bergen. Na een ontvangst met champagne en hapjes, een trotse vader die vertelde dat de voorzitter van FC Barcelona 2 huizen verderop zijn residentie heeft en een bescheiden Spaanse moeder. Het leven in Spanje gaat echt alleen maar om lekker eten als ze vrije tijd moeten besteden, want na de hapjes daar (op zondag is dit een Spaanse traditie, rond 12.00u, voor luchtijd en dit heet ‘Vermoet’) werd het tijd voor tapas in een restaurantje verderop. Daarna was het alweer tijd om afscheid te nemen en naar de airport te rijden. Spanje, Andorra en Frankrijk, 3 landen in 2 dagen, een goede roadtrip door de Pyreneeën!

Het luxe leven

Waar het in Nederland vaak als ‘opschepperig’ wordt gezien als je in een restaurant een fles champagne laat aanrukken, in Spanje en Andorra laat je er alleen maar mee zien dat je geniet van het leven en dat je het goed hebt. Ze gaan naar Andorra en genieten daar in de weekenden van rust en het goede leven, om bij te komen van het harde werken. Dat zijn inderdaad geen ‘medewerkers’ maar ondernemers, want hard werken en Spanje is een combinatie waar we in Nederland vaak om moeten lachen. Andorra is/was een belastingparadijs, dus een goedkoop toevluchtsoord voor de rich & famous. Je vindt er veel luxe restaurants, hotels, spa’s en winkelcentra met dure merken. Op straat zijn geen buitenlanders of zwervers te vinden, want Andorra weert daklozen en immigranten vakkundig. Een heel verschil met Barcelona, waar je continue op je spullen moet letten en een beroving altijd op de loer ligt. Het voelt veilig, er is veel politie op straat en in tegenstelling tot de Spaanse politie, zijn ze vriendelijk en behulpzaam. De mensen zijn er vrolijk en genieten zichtbaar van de rust en de luxe. Andorra is dus geen wintersportbestemming voor de apres-skiers die er graag een biertje doen, want alles is er stijlvol en beschaafd. Zelfs de Russen die om 11u beginnen met wodka achterover slaan, weten zich te gedragen. Voor mij is Andorra je even dompelen in de weelde van het goede leven. Perfect om even bij te komen en je weer op te laden voor een nieuwe periode hard werken. Wat overigens niet wil zeggen dat ik alleen maar genoegen neem met luxe en champagne. Maar ik vind het fijn als er wat comfort tegen over het werken staat Ben je dus op zoek naar een wintersportoord waar je laveloos apres-skieen niet als vereiste geldt, dan kan ik je Andorra van harte aanbevelen!

Voor meer foto’s, bekijk mijn Andorra set op Flickr

Deze quote van Paolo Coelho past geweldig bij hoe ik mij voel. Ik voel me nooit buitenlander als ik op reis ben, misschien ook wel omdat ik geen standaard toerist ben. Iedere keer verbaas ik me over de gastvrijheid en vriendelijkheid als je op reis bent. Volgende week staat Londen op de reisagenda, ik kan niet wachten! Na een korte break is het weer even inkomen vandaag!

Vorige week ging ik vrijwillig 3 dagen sapkuren. Ik mocht een nieuwe Sapmeesters kuur uitproberen, en hoe ik begon heb je hier al kunnen lezen. Nu, 3 dagen verder, een terugblik.
Wat me na dag 1 namelijk al opviel, was dat mijn huid eerst erg onrustig werd, maar op dag 2 al begon te stralen! Daarnaast stond ik stukken makkelijker en energieker op. Ik ben geen ochtendmens, maar de dagen van de sapkuur verliepen de ochtenden makkelijker. Honger heb ik niet gehad, wel trek en de behoefte aan iets in je mond waar je op moet kauwen. Het voelt onnatuurlijk als je dat niet meer hoeft. Ook de complimenten voor de support en de betrokkenheid van Sapmeesters! Op dag 1 volgde halverwege de dag al een mailtje met praktische tips en steun, en ook op dag 2 en 3 waren ze nauw betrokken bij de voortgang. Ik vond het fijn dat ik hun altijd kon bellen/mailen, mocht er iets zijn.

Smakelijke sappen

Via Twitter deelde ik dagelijks mijn sapjes en de ingrediënten, waar veel wisselende reacties op kwamen. Maar de sapjes waren zeer goed te doen, er was er maar eentje die ik echt niet lekker vond. En ik had moeite met de aloë vera shot ‘s ochtends, terwijl de cranberry en citroen zonder probleem gingen. ‘S ochtends eerst een glas citroensap met water drinken is iets wat ik ook al heel lang iedere ochtend probeer te doen, en cranberrysap vind ik ook lekker. Met groot verschil tussen de Oceanspray sap en de verse sap, geen suikers. Als tussendoortje nam ik de bouillon en dronk ik verder heel veel kruidenthee die bijgeleverd was, en water. De 2e avond nam ik voor het eerst het kleidrankje, wat voelt alsof je een glas water met zand naar binnen werkt en meteen een zwaar gevoel in je maag geeft. Maar de volgende ochtend stond ik wel fit op en had ik geen opgeblazen gevoel, zoals ik normaal wel vaak heb als ik gegeten heb. Dat gevoel heb ik tijdens de sapkuur niet meer gehad, door de vele toiletbezoekjes. Om de 15 minuten plassen, geen probleem als je op kantoor zit, maar toen ik donderdagochtend van een afspraak kwam moest ik op de terugweg even een pitstop tussendoor maken. Het geeft wel een heel schoon gevoel, en om niet teveel in details te treden; je ziet het ook zuiverder worden. Deze week had ik geen lunch- of diner afspraken, wat het wel een stuk makkelijker maakte. Omdat ik verder de hele dag thee mocht drinken, heb ik dat niet echt gemist, net als alcoholische drankjes.

Onderschatte inspanning

In de gebruiksaanwijzing, bij de overhandiging van het pakket en ook in de mails werd er gewaarschuwd voor inspanning; het werd afgeraden. Dat vond ik de eerste 2 dagen best overdreven, want het ging me makkelijk af. Maar ze kregen gelijk…
Donderdag was mijn laatste dag en omdat ik om 18.30u vloog nam ik rond lunchtijd de laatste soep en een sapje, en om 17.00u mijn laatste sapje. Ik had even onderschat wat een aanslag een vlucht toch iedere keer weer op mijn lichaam is, sinds ik de bacterie van vorig jaar had, is mijn evenwichtsorgaan nog steeds niet helemaal in orde. Dus bij aankomst in Barcelona had ik barstende hoofdpijn, ondanks het vele water wat ik voor, tijdens en na de vlucht dronk. Ik dook meteen mijn bed in, maar werd ook vrijdagochtend wakker met barstende hoofdpijn. Omdat ik mijn gewone eetpatroon weer mocht opbouwen, ontbeet ik met een sandwich met humus, verse jus d’orange en thee. Wat mijn buik met veel protest accepteerde. De hoofdpijn verdween aan het eind van de middag, met wat hulp van een ibuprofen en heel veel water drinken. De late lunch bestond uit een proeverij van tonijn, ansjovis, vers brood, olijfolie en cava. Het was een soort zuurdesembrood en mijn lichaam vond dat verder geen probleem. Het beetje cava heb ik daarna met heel veel water weer goedgemaakt. Cava, goede wijn en champagne zijn echt een onweerstaanbare verleiding voor mij, ook nadat ik net zo goed bezig was. Strafpunten voor mijn eigenwijsheid.

Opgeblazen

Vrijdagavond, naar aankomst in Andorra, begon mijn mini-vakantie en daarmee vergat ik ook even mijn gezonde patroon van de afgelopen week. Champagne, heerlijke rode wijn, zuurkool met spek en een flink stuk varken op mijn bord (normaal gesproken eet ik bijna geen varkensvlees, omdat ik daar meteen last van krijg; droge plekken en buikpijn). Na het eten was mijn energiepunt tot ver beneden 0 gedaald en had ik buikpijn. Eigen schuld, dikke bult. Zaterdagochtend in het hotel vooral veel verse jus d’orange, fruit, magere yoghurt en wat cornflakes gegeten. Ondanks het lichte ontbijt zat ik erg snel vol. De rest van de dag heel veel water gedronken en later op de piste heerlijk genoten in de zon, van lamsvlees. Op zich ook licht verteerbaar, maar nog te zwaar voor mijn darmen. Weer buikpijn. Veel water en thee drinken hielp, en ‘s avonds een groene salade en paella. Het toetje, wat echt te lekker was, moest ik na 3 happen laten staan. Opgeblazen, vol en buikpijn. Een dag geen alcohol, met lekkere dutjes tussendoor. Vandaag heb ik me zwaar misdragen tijdens de brunch in een luxe spa hotel. De bedoeling was om vanmiddag een massage te nemen, maar helaas is daar geen tijd meer voor. Dat zondigen, met donuts, spek en een dikke laag jam, daar boet ik nu alweer een tijdje met veel buikpijn en een ongemakkelijk gevoel voor. De rest van de dag maar weer braaf aan de thee. Wel is mijn huid nog steeds stralend en rustig, maar het energieke gevoel van vorige week is weg. Ik ben me nog weer bewuster geworden van de slechte invloeden van eten op mijn lichaam, en dit weekend was een goed moment om in te zien dat ik de enige ben die dat kan veranderen. De hele week ben ik tijdens de sapkuur sterk genoeg geweest om eten en andere verleidingen te weerstaan, dus waarom zou ik dat de komende tijd ook niet gewoon doen? Dit was mijn laatste weekend onbeperkt genieten, vanaf nu meer mate, beleid en discipline.

Reset

Het grappige is dat Monique gister een vergelijkbare conclusie schreef op Culy. Na deze reset van je lichaam komt alles harder en bewuster aan. Omdat ik donderdag weg ben, weet ik niet precies hoeveel ik door de kuur ben afgevallen. Donderdagochtend was ik 3,5 kilo kwijt. Afvallen moet niet het voornaamste doel zijn om deze sapkuur te doen, want dat eet je er meteen weer aan zodra je gewoon mag eten. Voor een goede schoonmaak en bewustwording van je voedingspatroon, is dit zeker een aanrader. Voor de sceptici; de kuur heeft vooral een korte termijn effect, maar een ‘reboot’ kan nooit kwaad en een schoon begin maakt het makkelijker en een goede motivatie om beter te letten op wat je eet! Dank Sapmeesters, voor dit inzicht en deze ervaring!

Heb je je altijd al afgevraagd hoe onze BN’ers, politici en de koninklijke familie vliegen en hoe ze ongezien hun vliegtuig halen? Ik kreeg gisteren een heuse VIP experience, die ik via Privium had gewonnen. Privium op zich is al een special treatment, doordat ik daar lid van ben hoef ik niet in de rij voor de paspoortcontrole en geen € 4,00 voor een flesje water of € 8,00 voor een broodje te betalen tijdens het wachten, ik krijg met mijn Privium zelfs korting bij winkels op Schiphol. Maar de VIP experience gaat nog een stapje verder. Zelf inchecken, je bagage afgeven en in de rij staan voor het boarden, hoeft niet. Twee uur voor de vlucht kun je in een eigen privé ruimte ontspannen, werken of zelfs nog een vergadering houden en bezoek ontvangen.

Per auto naar het vliegtuig

Gisteren werd ik dus netjes opgewacht bij de VIP ruimte, die echt heel goed verstopt is. Tijdens het wachten in de aparte ruimte werd ik op mijn wenken bediend. Drankjes, en zelfs een broodje voor de vlucht (niet voor mij vanwege de laatste dag sapkuren), gratis WiFi. Ondertussen werd mijn bagage ingecheckt, boarding pass en ID gecheckt en als ik had gewild had ik ook nog via een aparte sluis naar de shops kunnen gaan om te winkelen. Dat liet mijn to do list niet toe en aangezien ik naar Andorra ga kan ik daar al genoeg tax-free shoppen. Om 18u werden we opgehaald (ik mocht iemand meenemen en aangezien ik met Patrick reis kwam dat goed uit) uit de VIP lounge. Na een bodyscan en een hele relaxte security check (geen onvriendelijke, gehaaste beveiligers, geen halve uitkleedsessie) reden we per limousine (Audi A8) naar het vliegtuig, over het platform. Erg gaaf, om daar waar je normaal als passagier niet kan komen, over Schiphol te rijden. Onder de neus van het vliegtuig werd de auto geparkeerd en moest er even gewacht worden tot het toestel gereed was. Vervolgens mocht ik als eerste het vliegtuig betreden via de trap, terwijl ik boven door het raam de wachtende passagiers verbaasd zag toekijken. Een leuke ervaring en het niet hoeven boarden en door de standaard security check was heel fijn. Zo kun je zo lang mogelijk goed gebruik maken van je wachttijd en nuttige dingen doen, want alleen bij de gedachte aan een uitkleedsessie en eindeloos boarden raak ik al gefrustreerd. Een verademend begin van de vlucht, maar vliegen blijft voor mij een noodzakelijk kwaad. En dat je bij aankomst dan zelf weer met je bagage moet slepen was even balen.

Een filmpje van de VIP lounge waar ik verbleef, met eigen muziek op de achtergrond.

Sinds ik aan het sapkuren ben lijk ik wel obsessed door eten. En dat ik geen keukenprinses ben is wel duidelijk. De keren dat ik thuis eet probeer ik zorgvuldig te vermijden, ik ben koningin ‘excuses om buiten de deur te eten’ bedenken. Maar, heel soms, is thuis eten ook wel fijn. Na een lange dag, waarna ik verder niet meer hoef te werken en met een film of serie op de bank plof bijvoorbeeld. Verleidelijk is het om dan een pizza te bestellen, sushi te laten komen etc. Maar gezond is anders. Gelukkig zijn daar nu een aantal hele goede oplossingen voor. Als je in Amsterdam woont, that is…

STACH – biologisch en vers

STACH zit op de Van Woustraat en is een ‘eetwinkel’. Kant-en-klare maaltijden, vers gemaakt met veelal biologische gezonde ingrediënten. Verse pizza’s (al een stuk gezonder), pasta, soep, salade etc. STACH is een prachtige plek, ik ben grote fan van het ‘font’ dat ze gebruikten en het toeval wil dat STACH tegenover de Albert Heijn zit. Handig voor je andere boodschappen

Marleen kookt (en bezorgt thuis)

Marleen kookt en bezorgt sinds kort ook bij mij in de buurt en als ik deze week niet aan het sapkuren was geweest, had ik nu haar kookkunsten gereviewed. Voor nu blijft het alleen bij de tip. Marleenkookt.nl is een kook- en bezorgservice, voor lekkere en gezonde maaltijden. Iedere week ontvang je het weekmenu en als je binnen het bezorggebied woont, kun je aan de hand van 2 handige e-mails met het menu, je maaltijden inplannen. Het is dus geen lastminute service, maar als je van tevoren weet wanneer je thuis eet en liever niet kookt, is dit ideaal. Alle maaltijden worden aan het eind van de week van je rekening afgeschreven, dus geen gedoe met cash aan de deur. Wel zo veilig. Het eten ziet er echt heerlijk uit, alle ingrediënten zijn uitgebreid beschreven en na zo’n thuisbezorgde maaltijd hoef je je dus niet schuldig te voelen. Hoera voor Marleen!

Foodware

Er zijn genoeg traiteurs in Amsterdam, maar dit is toch wel mijn favoriet. Je kunt er lunchen, dineren en afhalen en het smaakt altijd goed. Verse ingrediënten, gezond eten en ook als je eens wat uitgebreider wilt eten prima voor- en nagerechten to go. Tot nu toe zat Foodware alleen op de Looiersgracht, Westerstraat en de Corn. Crusemanstraat, maar nu zit er eentje op loopafstand, in de Eerste van der Helststraat. Een beter alternatief voor het dure Stamppotje, waar ik iedere keer weer een beetje verdrietig van word en nog een bevestiging dat afhalen niet ongezond hoeft te zijn!