Op de HAVO schreef ik voor lichamelijke opvoeding een verslag over “Mijn hekel aan sport”. Ik weet nog dat ik er een 9 voor had. En dat omdat ik een pesthekel had aan de verplichte gymles. Van jongs af aan was ik sportief bezig met sporten die ik zelf leuk vond. Gym/turnen, tafeltennis, steps, en daarna hockey. Dingen die ik vrijwillig had gekozen, die ik goed kon. Tien jaar geleden gleed ik moeiteloos in een split of spagaat, een veldloop kon ik makkelijk aan als ik had gewild. Maar omdat het verplicht was, zette ik me minimaal in. Vorig jaar werd ik ziek en was de trap oplopen voor mij al topsport. Daarna deed ik enkele hardloop pogingen, die ik onverhoopt moest staken. Mijn lichaam wilde niet. Gisteren stond ik voor het eerst sinds tijden weer in de sportschool. Onder begeleiding van een personal trainer bij het Sport Medisch Centrum Amsterdam ga ik de komende tijd een uur per week aan de slag, om mijn conditie weer op peil te krijgen. Want met dit weer wil ik ook graag fietsen, zonder afgepeigerd aan te komen.

Onder begeleiding

Het voelt als een enorme afgang, een vernedering en is alles behalve leuk. De confrontatie in de sportschool is heftig. Nooit heb ik moeite hoeven doen voor een beetje conditie en een fit lichaam. Nu kijk ik in de spiegel naar een lichaam wat niet meewerkt. Wat op is na 5 minuten fietsen en 10 minuten crosstrainer. Alleen sporten mag ik niet, dus die begeleiding is geen luxe, maar een must. Samen hebben we een plan opgesteld om binnen 3 maanden weer een beetje zonder ademnood te kunnen bewegen. Om energie uit het bewegen te halen, in plaats van de rest van de dag een wazig gevoel in mijn hoofd. Best ambitieus misschien, maar ik voel me nu niet fijn in mijn eigen lichaam. Tijd om dat luie lijf aan het werk te zetten en grenzen op te zoeken. Zo hoop ik sporten weer leuk te gaan vinden en binnenkort met plezier mezelf weer in het luie zweet te werken. Met dat ene uurtje onder begeleiding sporten red ik het niet. Maar dankzij goede begeleiding lig ik iedere week in het zwembad te poedelen. Zwemmen. Een veel grotere straf kan je me niet aandoen. Maar alles voor weer een fijn en gezond lijf wat me weer goed past!

Support

Zo makkelijk als het me vroeger af ging, zo zal het niet snel meer worden. Aldus de motiverende woorden van mijn arts. Het gekke is dat ik ondanks bijna een jaar ziek zijn, ziekenhuis in en uit, onderzoek hier en daar, niet hoef te rekenen op support van een verzekeraar of overheid. Ik had beter mijn arm kunnen breken, want alle ‘revalidatie’ die je daarna nodig hebt, krijg je keurig vergoed. Bacterie Timmy heeft echter geen procedure in de medische wereld, want Timmy was onbekend. Pas een volgende met dezelfde bacterie zal daar een beroep op kunnen doen. Alle kosten zijn destijds netjes verzekerd, maar wil ik nu sporten, massages of fysiotherapie, dan moet ik dat uit eigen zak betalen. Ook begeleiding toen ik ziek was, valt niet onder een potje of budget, dat hoort de maatschappij voor je te doen. Daarmee hield niet alleen mijn leven tijdelijk op, maar ook dat van vrienden die zich voor mij inzetten. Die support, een heleboel wilskracht en een eigen bedrijf runnen, maakten mij gelukkig beter. En met diezelfde power zal ik mezelf naar het zwembad en de sportschool sleuren. Die uren zal ik mezelf supporten en voorhouden dat het vanzelf leuker en makkelijker gaat. De spierpijn van vandaag is een goede motivatie. Ze doen het nog en zelfs geringe inspanning heeft dus effect. Met kleine stapjes, om over een paar maanden weer grote huppelsprongen te kunnnen maken!

Uniek is ze vast niet, maar ik ben super trots op haar. Mijn oma is sinds kort een digi-oma. Digitaal sinds haar computer- en internet cursus en inmiddels mail ik met oma. Toen opa 3 jaar geleden begon over een computer in huis en dat hij wilde leren internetten, moest ze er niets van hebben. Tijdens zijn cursus kwam ze steeds vaker, nieuwsgierig als ze was, een kijkje nemen. Toen werd opa ziek, vlak voordat hij onder de knie kreeg hoe hij kon e-mailen. Wel kon hij zelf z’n marktplaats advertenties online zetten en wist hij alle voor hem belangrijke pagina’s langs te surfen. Door opa’s ziekbed en zijn overlijden stond de computer te versloffen in de woonkamer. Vorig jaar kwam de mededeling dat ze het toch zelf wilde leren. Een tijdje gebruikte ze de vaste computer van opa, maar inmiddels heeft ze haar eigen laptop.

Digi update

Zo kreeg ik een e-mail voor mijn verjaardag, die ik vierde in Barcelona. Stuur ik haar een e-mailtje, vol trots, omdat ze vorige week in de plaatselijke krant stond. Met foto en uitleg, waarom ze gestart is met de computer cursus en wat ze nu vooral op internet doet. Toen ik het gescande artikel zag glom ik stiekem van trots. Mijn oma gaat met de tijd mee en gebruikt internet op haar manier. Zo verbreedt ze haar, kan ze meedoen met de puzzels en foto’s kijken van de kleinkinderen. Oma, ik ben trots op je!

Al een tijdje zit het me dwars. De stempels die je opgedrukt krijgt of de hokjes waar je in wordt gestopt. Vaak alleen gebaseerd op de buitenkant, uiterlijk en oppervlakkige uitingen. In plaats van dat we vragen waar verandering, een irritatie of afwijkende mening vandaan komt, nemen we niet de moeite om te achterhalen wat achterliggende gedachte of oorzaak is. Nee, stempel erop, hokje dicht en lekker huichelig achter iemands rug praten over wat er allemaal wel niet verkeerd is.

Kortzichtig

Het lijkt wel of we steeds kortzichtiger worden, terwijl Nederland toch echt bekend staat om haar tolerantie. Tot op zekere hoogte en binnen eigen levensstijl, want is het anders, dan is het fout. In een wereld waarin we 24/7 via alle mogelijke kanalen met elkaar communiceren, lijkt me dit een grove fout. Ga de conversatie aan. Wat is er mis met feedback en kritiek geven tegen de persoon zelf? Waarom praten we er liever met anderen over, wetende dat het toch wel terecht komt bij degene waar het voor bedoeld is? Op die manier ontstaat er alleen maar meer ergernis, miscommunicatie en doe je anderen onnodig pijn. Niemand doet alles goed. Maar soms wel met een reden of een oorzaak. Vraag voor je oordeelt.

Stempel

Ik leef geen standaard leefstijl. Dat ben ik op korte termijn ook niet van plan. Daarom respecteer ik iedereen met trouwplannen, huisje-boompje-beestje leven en thuisblijvers niet minder. Op de trouwplannen na had ik zo’n leven. Wat mij benauwde en nu erg ver van me afstaat. Ik geniet volop van mijn vrijheid. Ik heb geen auto, geen wederhelft, geen huisdier. Ik werk hard en beloon mijzelf daar voor met lekker eten en goede kwaliteitsproducten, want daar voel ik me fijn bij. Daar heb ik voor gewerkt. Ik hoef alleen rekening te houden met familie en vrienden en zij met mijn reislust en ontdekkingsreizen. Van familie en vrienden krijg ik fijne dingen. Lieve, trotse woorden, complimenten, support als het nodig is, een pas op mijn plaats wanneer ik doordraaf. Of prachtige tastbare dingen. Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe er gevochten kan worden om geld, als je er niet meer bent of op een andere manier afscheid van elkaar neemt. Daarom geniet ik nu liever van wat ik verdien, bouw ik mijn eigen zekerheden op, maar ik werk nu niet voor ‘later’. Ik spaar niet voor een bruiloft, autorijden mag ik niet, een huis kopen wil ik niet. Erop uit trekken, ervaringen delen, ontmoeten en ontdekken, dat is wat ik wil. En er een beetje goed uit zien, want dat opent fijne deuren.

Kleine dingen

Regelmatig ontvang ik van volslagen onbekenden e-mails met bewondering. Voor het bijzondere leven wat ik leid. Dat zijn niet mijn woorden. Maar ik besef me dat wel degelijk. Maar na een reisje ben ik als een kind zo blij met iets simpels als een boterham met chocopasta (sorry, nutella uiteraard stempel), vind ik het heerlijk om de stem van mijn ouders weer te horen en aanbiedingen bij de supermarkt of de markt te kopen. Dat ik met een cadeau gekregen designer tas aan mijn arm loop, verandert daar niets aan. Dat ik Chanel nagellak fijner vind dan die van de HEMA, heeft niets met het merk of de prijs te maken, maar met kwaliteit en kleur. Ik hou van de service die je bij een duur product koopt, waardoor het genot om iets te kopen nog iets groter wordt en je er extra lang van kunt nagenieten. Om te werken en mezelf daarvoor te belonen. Met bijvoorbeeld een reisje Parijs met Pasen, met vrienden. Omdat het kan. Omdat verderop minder kortzichtig wordt geoordeeld. Ik ga in Amsterdam niet naar een schoonheidsspecialiste, gun mezelf niet zo snel een avondje bioscoop, sauna of massage. Iets wat op reis makkelijker gaat. Daar is het vrij. Geen geroddel, want ze kennen je niet. Vaak een compliment, zomaar, van een onbekende. Een kletspraatje, glimlach en iedereen vervolgt zijn eigen weg.

Visueel

Laatst schreef ik over Pinterest. Daar waar je alles visueel maakt wat je mooi vindt, interessant, wat je ooit wilt hebben, waar je nog naar toe wilt. Daar waar het wel toegestaan is, om uit te komen voor dure spullen, zonder meteen een stempel te krijgen. Fashion bloggers plaatsen hun outfitposts en gesponsorde kleding massaal op Pinterest en krijgen vele ‘Likes’ en ‘Followers’. Geen haan die er naar kraait dat het voor veel mensen onbereikbare spullen zijn. We blijven massaal hartjes geven aan al dat moois. Is dat niet kortzichtig? Kun je niet beter nastreven wat wel haalbaar is, in plaats van uren achter je scherm hartjes uitdelen zonder er zelf beter van te worden? Een grote stempel is het daar.

Stempelkaart

Hallo, ik ben Sabine. Ik hou van reizen, eten en mooie spullen. Maar ook van een simpele boterham met pasta, een e-mail van mijn oma, een klein cadeautje met een boodschap van mijn zusje, een pannekoek eten op de camping bij mijn broertje, een volle stempelkaart bij de koffiezaak op de hoek, koopjesjagen bij de Action en Aldi pizzabroodjes. Voor alles werk ik even hard. En van alles geniet ik optimaal. Waar kan ik het stempel hardwerkende levensgenieter krijgen?

Eindelijk viel de eerste sneeuw van deze veel te zachte winter. Hoewel het in Amsterdam een winterse aanfluiting is, begint het deze week ergens op te lijken. De krokusjes die al opkwamen zullen deze week genadeloos doodvriezen, net als de muggen die zich tot voor kort nog steeds in mijn huis ophielden. Of het komt omdat ik tijdens de Elfstedentocht van ’85 geboren ben, geen idee, maar van mij mag het de komende weken blijven vriezen. Ik krijg meteen zin om te schaatsen. Vorige week toen ik op de pistes stond begon het ook te kriebelen, als mijn gezelschap zich op de piste had begeven had ik me er misschien ook aan gewaagd.

Koele kikker

Toch heeft het weinig geholpen dat ik in februari ben geboren, koukleum is mijn middle name en kou zelf mijn ergste vijand. Gelukkig kan je je op deze temperaturen prima kleden en is mijn voorraad thermokleding groot. Ik ben vooral een koele kikker als ik in het zonnetje in sneeuw of op het ijs sta. Fietsen of met de trein tijdens winterse buien sla ik liever over, dat is vragen om problemen.
Ik ben niet alleen een koele kikker als het gaat om winterpret. Ook als het gaat om goede doelen. Afgelopen weekend stond er een artikel in Het Parool magazine over kleding. Regelmatig gooi ik kleding wat ik langere tijd niet heb gedragen, miskopen of andere items in de Zak van Max of de Leger des Heils container. Daarmee maak ik van mijn overbodige luxe een goede daad. Dat doe ik niet om mijn schuldgevoel af te kopen, maar omdat ik het anderen gun. Groot was dan ook mijn verbazing dat de inhoud van deze zakken niet volledig naar de goede doelen gaat. Sterker nog, slechts 2/4 komt daar terecht. Nadat eerst kledinginkopers voor € 0,30 per kilo de voor hun waardevolle items hebben opgekocht. Deze verkopen zij vervolgens voor veel geld door aan winkel inkopers, die er al flink voor in de buidel moeten tasten. (Vintage) winkels als Laura Dols verkopen de kleding vervolgens door, en zo eindigt iets in plaats van bij het goede doel weer in de consumptiemaatschappij. Als ik dat soort dingen lees, speelt mijn zakelijke kant op en ga ik zonder pardon over op een ander goed doel, wat wel waarmaakt wat ze pretenderen.

Wees transparant en er is niets aan de hand

Er is niets mis met vintage kleding of tweedehands kleding. Ik verkoop goede stukken regelmatig op Marktplaats en koop er ook wel eens iets. Maar dat goede doelen niet transparant zijn over dit soort dingen, zorgt iedere keer voor een wrange smaak in mijn mond. Weer blijkt dat het niet volledig terecht komt waar je denkt dat je aan geeft. Ik vind dit pure misleiding en deze kleding doelen kunnen van mij de spreekwoordelijke zak krijgen. In het vervolg geef ik liever aan de plaatselijke kringloopwinkel, of zet ik het wel bij de vuilnis, want die wordt wekelijks geplunderd. Daarbij ga ik er vanuit dat dat die mensen het misschien wel net zo hard nodig hebben als de kindjes in Afrika. Waarom is er geen transparantie? En waarom krijg ik steeds vaker het idee dat op globaal niveau er niets van klopt? Lokaal zie je resultaat en weet je wat er van terecht komt. Ik weet dat ik mijn kleding ook kan verkopen aan partijen die het dan weer voor je proberen te verkopen, maar ik hoef er niets voor. In de veronderstelling dat ik anderen help, is dat goed genoeg. Probeer ik anderen een warm hart toe te dragen, krijg je dit soort koele feiten op je bord. Vanavond staan er 2 dozen kleding bij het vuil. Daar kunnen redelijk wat mensen warm de nacht mee doorkomen dacht ik zo…

Het woord transparant is de rode draad van 2011 voor mij geweest. Transparantie over waar ik ben, wat ik doe, wat ik er van vind geven. Ongevraagd. Ongenuanceerd. Oprecht en eerlijk. Ik weet graag waar ik aan toe ben, wat ik wil en deel mijn mening. Zo ga ik zakelijk en privé met dingen, gevoelens en ervaringen om. Nadat ik in 2010 mijn vrijheid en zelfstandigheid aan het aftasten was, heb ik in 2011 vooral geleerd om te zeggen en doen waar het op staat. Wilde ik eerder liever de goede vrede bewaren, nu kies ik bewuster voor mijzelf. Dat scheelt een hoop frustratie, opwinding en onvrede heb ik gemerkt. Het valt niet altijd in goede aarde en heeft soms even tijd nodig, maar over het algemeen wordt eerlijkheid en directheid goed gewaardeerd. Transparant zonder doorzichtig te zijn.

Geen focus

In 2011 kwam ik er achter dat ik geen focus op 1 onderdeel wil leggen, maar de dingen die ik leuk vind graag met elkaar verbind. Mijn nieuwsgierigheid, de nieuwe ontdekkingen en de scherpte die me dat in het dagelijkse en zakelijke leven oplevert, inzetten. Ik sloeg mijn vleugels nog meer uit, ook steeds vaker zelfstandig. Wat sommigen ervaren als vervelend, mijn checkins etc., leverde me dit jaar prachtige dingen op. Ik mag het citizenM magazine curaten, krijg uitnodigingen voor openingen en feestjes, maak de leukste reizen en werd in New York geïnterviewd over mijn kijk op het hotelwezen, content en hoe je mensen aan je kunt verbinden. Ik hou van analyseren en op basis daarvan bekritiseren. Kritiek is iets positiefs, daar kan je van leren. De checkins laten niet alleen zien wat ik nu doe, maar brengen me ook op bijzondere plekken en daardoor maak ik kennis met geweldige nieuwe mensen. Geen focus betekent ook dat werk en privé naadloos door elkaar heen loopt, op een andere manier zou ik mijn werk ook niet kunnen integreren. Dit jaar bezocht ik 3 grote internationale congressen, MWC in Barcelona, Social Media Week in Glasgow en LeWeb’11 in Parijs. Waar ik geweldige mensen ontmoette, blogte en geïnspireerd raakte, kennis op deed en deelde. De energie die ik daarvan kreeg, is onbeschrijfelijk.

Volgens schema

Mijn leventje is alles behalve rustig en gestroomlijnd, en toch voel ik eindelijk rust van binnen. Alles wat ik doe deel ik met fijne mensen, en hoewel het soms puzzelen is om familie te zien, reisschema’s naast elkaar leggen nodig is om af te spreken en ik het hele jaar door een ‘fijne vakantie gewenst’ te horen krijg als ik weer ergens heen ga, is dit het schema wat ik graag leef. Tot de onrust weer toeslaat is dit wat me gelukkig maakt. Dit jaar had voor mij vooral pieken, de dalen daar liet ik me niet te diep in mee sleuren. Iedereen is gezond, de basis waar ik op terug kan vallen is gelukkig, stabiel en er altijd voor me en meer kan je als mens toch niet wensen?

Mijn moment

Punkmedia, journalist, fotograaf, twitteraar en videomaker heeft op zijn blog een prachtige serie terugblikken van (bekende) Twitteraars. Hun ‘mijn moment‘ van 2011 delen ze. Prachtig hoe ze terug kijken op hoogte- en dieptepunten, hoe de trots uit hun verhalen is op te maken, maar ook vervelende ervaringen hun invloed hebben gehad. Al deze mensen hebben deze ervaring op hun manier ‘omarmd’ en hebben het meegenomen in hun rugzak. Ze hebben zich er niet door laten vormen, het heeft een plek gekregen en ze zijn verder gegaan. Hebben het omgebogen tot iets positiefs. De momenten zijn herkenbaar, echt. Transparant.

Mijn 2011

Kiezen uit 1 ‘mijn moment’ lukt me niet, want zonder de dalen niet de pieken etc. Cliché, maar waar. Veel inzichten die ik het afgelopen jaar kreeg, dingen die ik leerde, maken dat dit jaar gewoon klopt. 2011 heeft rust gebracht, privé, zakelijk, binnen mijn familie en vooral in mijzelf. Ik hoop dat in 2012 voort te kunnen zetten, te blijven delen en transparant te kunnen zijn. En nog meer mooie ontmoetingen, samenvloeiingen en ontdekkingsreizen te mogen beleven. Ik geniet van de laatste dagen van 2011, kijk terug op veel fijne momenten.

Wat was jouw favoriete moment van 2011? En wat is je goede voornemen voor 2012? Een heel fijn uiteinde!

Een ultiem geluksmomentje, in Parijs onder de Eiffeltoren een crêpe eten!

Eindelijk, nadat ik steeds al een voorkeur had bij de blogs van Garance Dore, kan ik zelf de vergelijking tussen Parijs en New York maken. Heel vermakelijk zijn haar ‘Paris vs. New York…’ blogs met bijbehorende schetsen en je kunt merken dat haar verhuizing naar New York nog niet de Parisienne uit haar heeft gehaald. Ook het hilarische blog ParisvsNewYork weet de verschillen steeds treffend te verbeelden/verwoorden. Mijn voorkeur gaat uit voor Parijs, en dat nadat ik bijna 2 weken in NYC heb rondgelopen. Zo lang achter elkaar ben ik zelfs nog nooit in Parijs geweest! Waarom toch Parijs? Ik voel me daar meteen thuis. Niet eerst tijd nodig om te ‘aarden’, maar het gevoel hebben dat je er tussen past. Dat wordt extra versterkt als er vaak aan je gevraagd wordt welke metro je moet hebben of waar die straat is, wat mij altijd overkomt in Parijs. Maar ook qua levensstijl past Parijs beter bij mij.

Parijs vs. New York wonen

In Parijs zie ik mijzelf meteen wonen. In Montmartre in een appartementje, met in de verte uitzicht op de Sacre Coeur. In New York zag ik dat niet gebeuren. Door de hoge gebouwen voelde het benauwd en donker. Ik hou van ruimtelijk, klassieke panden, pleintjes etc. Niet bepaald het straatbeeld van New York, tenzij je Time Square een ‘gezellig plein’ vindt.

Werken in Parijs of New York

Hoewel ik in New York qua taal beter zou kunnen werken, past de werkcultuur niet bij mij. Er is meer dan alleen werk, iets wat ik in Amsterdam en Parijs altijd prima weet te combineren. Maar doordat het straatbeeld in New York zo wordt bepaald door de werkcultuur, zeker in de buurt van Wallstreet, lijkt het altijd gehaast. De Mediterraanse werktijdens preken mij aan, dat merk ik niet alleen in Parijs, maar ook in Altea en Barcelona. Een dag lijkt veel langer en efficienter en ik merk echt dat een lange pauze mij goed doet.

New York vs Paris streetstyle

De straatstijl van New York, daar had ik hoge verwachtingen van. Iedereen zou er hip en ‘eigen’ uit zien, mocht ik de foto’s van The Sartorialist geloven. Helaas. Veel slonzige te dikke Amerikanen, veel sneakers en een lelijke extra tas voor de hakken die op kantoor pas aan gaan. Weinig mooie mensen, veel ‘gelijke’ gezichten. Doe mij dan maar de stijl van Parijs, altijd netjes en chique. Ook mijn Parijse vrienden zien er altijd uit om door een ringetje te halen, zelfs als ze een ‘casual’ day hebben, kun je ze niet betrappen op slonzig of vergeten details.

Eten in Parijs en New York

Hoewel de ‘coffee to go’ cultuur in New York een perfect excuus is voor de Hermes koffiehouder, geniet ik lekker even op een terrasje van een thee. Ook dat is voor mij te gehaast, te snel. Doe mij maar de typische gevlochten stoelen, waar iedereen in Parijs ‘s ochtends even de krant doorleest of een sigaretje rookt voordat de werkdag begint. Dan het eten. In New York zijn de restaurants waar ik echt bijzonder heb gegeten best spaarzaam, er is me maar weinig zo bijgebleven als de plekken waar ik in Parijs heb gegeten. Voor de ‘beste’ restaurants to be seen moet je weken van tevoren op de wachtlijst en als ik ergens een hekel aan heb… Ook had ik grote verwachtingen van de cupcakes. Magnolia Bakery was ‘de’ plek om de Sex and the City cupcakes te proberen, die best tegen vielen. Ook andere cupcakes konden voor mij niet op tegen de macarons van LaDuree. Die ik gelukkig ook in New York kon halen.

Ben jij meer Parijs of New York? Waarom?

Om mijn liefde voor Parijs nog even kracht bij te zetten, NSMBL plaatste deze prachtige Parijs foto’s!

Kerst 2011 zit er bijna op. Geen witte, maar een zachte. Een zalig kerstfeest, een van de betere sinds jaren. Nadat ik me zaterdag over de Albert Cuyp markt waagde, de gestresste Albert Heijn vermeed door naar de biologische winkel verderop te gaan, was het kerstavond tijd voor de aftrap van 3 dagen lekker eten. Een bezoekje aan het nieuwe Conservatorium Hotel. Dit hotel is een van de mooiste hotels qua inrichting. Een bijzondere uitstraling, opvallend design en een hapje en drankje is er opvallend betaalbaar. Het hotel is nog niet officieel geopend, maar ‘soft’. Dat is te merken aan details die nog niet af zijn, personeel wat nog niet op elkaar is ingewerkt en voorzieningen die nog niet te gebruiken zijn zoals de parkeergarage en de shop in shops. In de bar (met apart rookgedeelte) genoot ik van een port en sigaartje, om daarna de ‘Ocean box’ te proberen. Oesters, Hollandse garnalen en blini’s met zalm in een bekende rijstbox voor € 12,00. Daarna at ik bij Lab111 in Amsterdam-West. Een echte aanrader, dit restaurant in het voormalig Pathologisch Laboratorium. Het eten was heerlijk, de Franse keuken heeft een leuke en onverwachte twist, de Libanese wijn paste perfect, het personeel was goed en de inrichting van het restaurant was verrassend. Fijne gesprekken, goed eten en een gezellige sfeer en een prachtige wijn als kerstcadeau, om daarna pakjes onder de boom uit te pakken.

Eerste kerstdag: eten, film kijken en relaxen

Een relax dag zonder de hele tijd thuis te hangen. Na een ontbijtje belandde ik samen met vrienden bij Sucre voor een high tea. Op zondag is het vaste prik dat we ergens koffie drinken, maar 1e Kerstdag was er natuurlijk veel dicht. Nadat de champagne voor prosecco werd uitgescholden, begonnen we de high tea toch echt met champagne bubbels. De hapjes waren niet heel spannend, maar het was gezellig ouwehoeren. Daarna even een uurtje bankhangen om vervolgens Sherlock Holmes – A game of Shadows in de bios te gaan kijken. Ik hou van klassieke verhalen in een nieuw jasje, helemaal van detectives. Tel daar Robert Downey Jr., Jude Law en Parijs als scene bij op, en het is voor mij perfect. Nog vol van de high tea en het snaaien tijdens de film bleef een uitgebreid kerstdiner thuis uit, maar ging wel de heerlijke wijn open, goede afsluiter van een eerste kerstdag.

Tweede kerstdag: gourmetten en familie

Tweede kerstdag stond in het teken van familie en gourmetten, net zoals half Nederland. Gezellig met z’n allen, lekker eten en drinken, quality time doorbrengen. Na het uitbuiken langs bij oma, die ik binnenkort regelmatig mijn belevenissen kan mailen nu ze is begonnen met een computer cursus en zelfs een laptop heeft. In navolging van opa gaat ook oma met de tijd mee. Daarna was het weer tijd om de trein naar Amsterdam te nemen, hoewel veel mensen vrij zijn ben ik blij dat ik morgen weer lekker aan de slag mag.

Sommige trouwe lezers mochten deze kaart in de brievenbus vinden, anderen moeten hem nog ontvangen (echt, PostNL, mijn brief uit New York was sneller dan de kerstkaarten in Nederland worden bezorgd, vorige week donderdag op de bus gedaan en nog steeds veel niet aangekomen!). Deze kaart stuurde ik dit jaar naar familie, vrienden, relaties. Veel treffender kon bijna niet, een kerstige versie van mijn logo, gevonden bij de HEMA.

Wens

Ik wil iedereen een hele fijne kerst wensen en geniet van de laatste dagen van 2011, met familie, vrienden, geliefden.
2011 was een jaar wat voorbij vloog, waar ik op terug kijk met een hele grote lach. Het bracht mooie dingen, ik kon mijn vleugels nog verder uit slaan en heb eindelijk een gevoel van rust gevonden. Rust in de zin van doen wat ik wil. In plaats van me te focussen op 1 ding, heb ik juist meer verschillende dingen gedaan en is wat ik doe alleen maar veelzijdiger geworden. Alles behalve saai, en deze momenten kan ik met heel veel fijne mensen delen. Ik kijk uit naar 2012, een nieuw jaar voelt toch altijd weer een beetje als een frisse start. Naast de standaard kerstwens wil ik dan ook wensen dat je je gevoel durft te volgen, wel rationeel nadenkend natuurlijk, maar je kunt je gevoel niet tegenhouden. Het zal blijven knabbelen, als je nu het gevoel hebt dat je iets mist, verkeerd doet of een keuze hebt gemaakt uit andere beweegredenen. De onrust die ik jarenlang voelde, wordt nu gevoed door wat ik iedere dag doe, door mijn eigen nieuwsgierigheid en ontdekkingen. Er aan toegeven zal alles behalve rustig verlopen en niet altijd leuk zijn. Maar uiteindelijk levert het heel veel op. Een gelukkige ‘jij’.
Vrolijk kerstfeest!

Vandaag is mijn derde Twitterverjaardag. Niet dat ik dat zelf bijhou, maar krijg ik ieder jaar een reminder in de vorm van een tweet voor. Uiteraard. Vaker schreef ik over de mooie dingen die Twitter voor mij heeft voortgebracht. Een bekend cliche om niet-Twitteraars toch te overtuigen van het nut en de zin van Twitter.

360 graden anders

Drie jaar geleden zag mijn leven er compleet anders uit. Ik studeerde nog, woonde samen en was op zoek naar iets om mijn nieuwsgierigheid te voeden. Waar vullen anderen hun dag mee? Is wat ik doe interessant genoeg voor anderen? Kan Twitter voor mij verschil maken? Twitter vergrootte in mum van tijd mijn wereld. Ik kwam, op af en toe een bezoekje Groningen of Utrecht na, in contact met een wereld buiten de vertrouwde stadsmuren van Meppel. Al snel maakte ik online vrienden, die ik offline ontmoette. Kreeg ik online waardering, voor dingen waar ik offline niet zo makkelijk over sprak. De onrust, het gevoel van stilstand. Maar ik wist op dat moment even niet meer hoe ik mijzelf en mijn leventje weer in beweging kreeg. Twitter bleek het antwoord. Mijn passie voor schrijven bleef niet onopgemerkt, het leverde zelfs af en toe iets op. Het gaf vertrouwen, bevestiging en uiteindelijk kreeg ik via Twitter het laatste zetje wat ik nodig had om mijn hart te volgen. Op de dag dat ik met Twitter begon was ik sceptisch. Heb ik wel iets bij te dragen? Zitten anderen wel op mijn berichten te wachten? Al snel bleek dat ik niet de enige was die het leuk vond om een kijkje te nemen in andermans leven. En dat je tussen de tweets van iemand door, een hoop te weten kon komen over diegene. Twitter bracht me werk, vrienden, kansen en uitdagingen. Steun als het even niet zo lekker ging. Hulp bij het zoeken naar een huis, support bij het afscheid van mijn oude leven en het opbouwen van mijn nieuwe. Het is een klankbord waar altijd wel iemand een luisterend oor kan bieden.

Nodige duwtje

Zonder Twitter was mijn leven ook absoluut anders geweest dan 3 jaar geleden. Maar het bracht toen alles in stroomversnelling. Het is niet ‘dankzij’ Twitter dat mijn leven anders is, maar het was het duwtje wat ik nodig had. Het bracht dingen die toen ontbraken. Van alle beslissingen uit de afgelopen jaren, is gaan Twitteren de allerbeste geweest. Nog steeds verlegt het grenzen, kom ik daardoor in contact met leuke mensen en mooie kansen. Het gaf me inzicht in mijn eigen leven en mijn ontevredenheden. Soms lees ik mijn eigen tweets door. Gewoon, om te lezen wat ik ook alweer deel. Dan lees ik geen ontevredenheid en stilstand. Maar energie en vooruitgang. Ik ben continue in beweging, kom overal en deel graag wat ik tegenkom. Of het interessant is om te volgen, dat vraag ik me nauwelijks nog af. Ik wil het graag delen. Dat ene duwtje wat zoveel deuren opende. Waardoor ik mijn hart durfde te volgen.

Happy Twitversary to me, and who I can be.

Er loopt een hoop creatief talent op de aarde rond. Zelfs in ons eigen kikkerlandje. Regelmatig kom ik (creatief) talent tegen, en deze wil ik graag in de spotlights zetten. Dit keer 2 die zich goed uit de voeten weten te maken met teken- en schildermateriaal.

Gaby407

Gaby Zwaan ken ik via Twitter. Hij springt er met zijn tweets makkelijk bovenuit en zijn kunststijl spreekt me erg aan. Herkenbaar, origineel en opvallend. Gaby timmert al een aantal jaren als kunstenaar aan de weg en dat vergaat hem erg goed. Hij kreeg het voor elkaar om Lance Armstrong tijdens de Tour de France achterom te laten kijken naar zijn eigen portret op de straat, Doutzen Kroes heeft haar portret ontvangen en sinds kort heeft Gaby een expositie in New York. Ik was bij de opening en daar liepen meer dan 400 enthousiaste Gaby liefhebbers rond en waren veel van zijn werken al snel verkocht. Er was tv, de nodige modellen en ware kunstkenners. Ga zeker langs bij de Broadfoot & Broadfoot Gallery in SoHo, want z’n werken komen er prima tot hun recht!

IkbenTessel

Tessel Spreuwenberg is creatief brein, vormgever, kunstenaar, fotograaf en stylist. Alles freelance en in alles is ze goed. Ik werd verliefd op een t-shirt met uil (het verhaal achter mij en mijn uilenliefde volgt binnenkort… ik verzamel/spaar ze niet). Ze maakte voor mij een ander exemplaar en het leuke er aan is dat er van ieder shirt maar 1 exemplaar is. Niet op zoek naar een t-shirt maar naar een decorontwerp, foto reportage of bijzondere kleding? Bij IkBenTessel zit je goed!

*ik heb wat problemen met het uploaden van plaatjes, vandaar geen leuke foto’s, maar die volgen snel!*