Eindelijk viel de eerste sneeuw van deze veel te zachte winter. Hoewel het in Amsterdam een winterse aanfluiting is, begint het deze week ergens op te lijken. De krokusjes die al opkwamen zullen deze week genadeloos doodvriezen, net als de muggen die zich tot voor kort nog steeds in mijn huis ophielden. Of het komt omdat ik tijdens de Elfstedentocht van ’85 geboren ben, geen idee, maar van mij mag het de komende weken blijven vriezen. Ik krijg meteen zin om te schaatsen. Vorige week toen ik op de pistes stond begon het ook te kriebelen, als mijn gezelschap zich op de piste had begeven had ik me er misschien ook aan gewaagd.

Koele kikker

Toch heeft het weinig geholpen dat ik in februari ben geboren, koukleum is mijn middle name en kou zelf mijn ergste vijand. Gelukkig kan je je op deze temperaturen prima kleden en is mijn voorraad thermokleding groot. Ik ben vooral een koele kikker als ik in het zonnetje in sneeuw of op het ijs sta. Fietsen of met de trein tijdens winterse buien sla ik liever over, dat is vragen om problemen.
Ik ben niet alleen een koele kikker als het gaat om winterpret. Ook als het gaat om goede doelen. Afgelopen weekend stond er een artikel in Het Parool magazine over kleding. Regelmatig gooi ik kleding wat ik langere tijd niet heb gedragen, miskopen of andere items in de Zak van Max of de Leger des Heils container. Daarmee maak ik van mijn overbodige luxe een goede daad. Dat doe ik niet om mijn schuldgevoel af te kopen, maar omdat ik het anderen gun. Groot was dan ook mijn verbazing dat de inhoud van deze zakken niet volledig naar de goede doelen gaat. Sterker nog, slechts 2/4 komt daar terecht. Nadat eerst kledinginkopers voor € 0,30 per kilo de voor hun waardevolle items hebben opgekocht. Deze verkopen zij vervolgens voor veel geld door aan winkel inkopers, die er al flink voor in de buidel moeten tasten. (Vintage) winkels als Laura Dols verkopen de kleding vervolgens door, en zo eindigt iets in plaats van bij het goede doel weer in de consumptiemaatschappij. Als ik dat soort dingen lees, speelt mijn zakelijke kant op en ga ik zonder pardon over op een ander goed doel, wat wel waarmaakt wat ze pretenderen.

Wees transparant en er is niets aan de hand

Er is niets mis met vintage kleding of tweedehands kleding. Ik verkoop goede stukken regelmatig op Marktplaats en koop er ook wel eens iets. Maar dat goede doelen niet transparant zijn over dit soort dingen, zorgt iedere keer voor een wrange smaak in mijn mond. Weer blijkt dat het niet volledig terecht komt waar je denkt dat je aan geeft. Ik vind dit pure misleiding en deze kleding doelen kunnen van mij de spreekwoordelijke zak krijgen. In het vervolg geef ik liever aan de plaatselijke kringloopwinkel, of zet ik het wel bij de vuilnis, want die wordt wekelijks geplunderd. Daarbij ga ik er vanuit dat dat die mensen het misschien wel net zo hard nodig hebben als de kindjes in Afrika. Waarom is er geen transparantie? En waarom krijg ik steeds vaker het idee dat op globaal niveau er niets van klopt? Lokaal zie je resultaat en weet je wat er van terecht komt. Ik weet dat ik mijn kleding ook kan verkopen aan partijen die het dan weer voor je proberen te verkopen, maar ik hoef er niets voor. In de veronderstelling dat ik anderen help, is dat goed genoeg. Probeer ik anderen een warm hart toe te dragen, krijg je dit soort koele feiten op je bord. Vanavond staan er 2 dozen kleding bij het vuil. Daar kunnen redelijk wat mensen warm de nacht mee doorkomen dacht ik zo…

Het woord transparant is de rode draad van 2011 voor mij geweest. Transparantie over waar ik ben, wat ik doe, wat ik er van vind geven. Ongevraagd. Ongenuanceerd. Oprecht en eerlijk. Ik weet graag waar ik aan toe ben, wat ik wil en deel mijn mening. Zo ga ik zakelijk en privé met dingen, gevoelens en ervaringen om. Nadat ik in 2010 mijn vrijheid en zelfstandigheid aan het aftasten was, heb ik in 2011 vooral geleerd om te zeggen en doen waar het op staat. Wilde ik eerder liever de goede vrede bewaren, nu kies ik bewuster voor mijzelf. Dat scheelt een hoop frustratie, opwinding en onvrede heb ik gemerkt. Het valt niet altijd in goede aarde en heeft soms even tijd nodig, maar over het algemeen wordt eerlijkheid en directheid goed gewaardeerd. Transparant zonder doorzichtig te zijn.

Geen focus

In 2011 kwam ik er achter dat ik geen focus op 1 onderdeel wil leggen, maar de dingen die ik leuk vind graag met elkaar verbind. Mijn nieuwsgierigheid, de nieuwe ontdekkingen en de scherpte die me dat in het dagelijkse en zakelijke leven oplevert, inzetten. Ik sloeg mijn vleugels nog meer uit, ook steeds vaker zelfstandig. Wat sommigen ervaren als vervelend, mijn checkins etc., leverde me dit jaar prachtige dingen op. Ik mag het citizenM magazine curaten, krijg uitnodigingen voor openingen en feestjes, maak de leukste reizen en werd in New York geïnterviewd over mijn kijk op het hotelwezen, content en hoe je mensen aan je kunt verbinden. Ik hou van analyseren en op basis daarvan bekritiseren. Kritiek is iets positiefs, daar kan je van leren. De checkins laten niet alleen zien wat ik nu doe, maar brengen me ook op bijzondere plekken en daardoor maak ik kennis met geweldige nieuwe mensen. Geen focus betekent ook dat werk en privé naadloos door elkaar heen loopt, op een andere manier zou ik mijn werk ook niet kunnen integreren. Dit jaar bezocht ik 3 grote internationale congressen, MWC in Barcelona, Social Media Week in Glasgow en LeWeb’11 in Parijs. Waar ik geweldige mensen ontmoette, blogte en geïnspireerd raakte, kennis op deed en deelde. De energie die ik daarvan kreeg, is onbeschrijfelijk.

Volgens schema

Mijn leventje is alles behalve rustig en gestroomlijnd, en toch voel ik eindelijk rust van binnen. Alles wat ik doe deel ik met fijne mensen, en hoewel het soms puzzelen is om familie te zien, reisschema’s naast elkaar leggen nodig is om af te spreken en ik het hele jaar door een ‘fijne vakantie gewenst’ te horen krijg als ik weer ergens heen ga, is dit het schema wat ik graag leef. Tot de onrust weer toeslaat is dit wat me gelukkig maakt. Dit jaar had voor mij vooral pieken, de dalen daar liet ik me niet te diep in mee sleuren. Iedereen is gezond, de basis waar ik op terug kan vallen is gelukkig, stabiel en er altijd voor me en meer kan je als mens toch niet wensen?

Mijn moment

Punkmedia, journalist, fotograaf, twitteraar en videomaker heeft op zijn blog een prachtige serie terugblikken van (bekende) Twitteraars. Hun ‘mijn moment‘ van 2011 delen ze. Prachtig hoe ze terug kijken op hoogte- en dieptepunten, hoe de trots uit hun verhalen is op te maken, maar ook vervelende ervaringen hun invloed hebben gehad. Al deze mensen hebben deze ervaring op hun manier ‘omarmd’ en hebben het meegenomen in hun rugzak. Ze hebben zich er niet door laten vormen, het heeft een plek gekregen en ze zijn verder gegaan. Hebben het omgebogen tot iets positiefs. De momenten zijn herkenbaar, echt. Transparant.

Mijn 2011

Kiezen uit 1 ‘mijn moment’ lukt me niet, want zonder de dalen niet de pieken etc. Cliché, maar waar. Veel inzichten die ik het afgelopen jaar kreeg, dingen die ik leerde, maken dat dit jaar gewoon klopt. 2011 heeft rust gebracht, privé, zakelijk, binnen mijn familie en vooral in mijzelf. Ik hoop dat in 2012 voort te kunnen zetten, te blijven delen en transparant te kunnen zijn. En nog meer mooie ontmoetingen, samenvloeiingen en ontdekkingsreizen te mogen beleven. Ik geniet van de laatste dagen van 2011, kijk terug op veel fijne momenten.

Wat was jouw favoriete moment van 2011? En wat is je goede voornemen voor 2012? Een heel fijn uiteinde!

Een ultiem geluksmomentje, in Parijs onder de Eiffeltoren een crêpe eten!

Eindelijk, nadat ik steeds al een voorkeur had bij de blogs van Garance Dore, kan ik zelf de vergelijking tussen Parijs en New York maken. Heel vermakelijk zijn haar ‘Paris vs. New York…’ blogs met bijbehorende schetsen en je kunt merken dat haar verhuizing naar New York nog niet de Parisienne uit haar heeft gehaald. Ook het hilarische blog ParisvsNewYork weet de verschillen steeds treffend te verbeelden/verwoorden. Mijn voorkeur gaat uit voor Parijs, en dat nadat ik bijna 2 weken in NYC heb rondgelopen. Zo lang achter elkaar ben ik zelfs nog nooit in Parijs geweest! Waarom toch Parijs? Ik voel me daar meteen thuis. Niet eerst tijd nodig om te ‘aarden’, maar het gevoel hebben dat je er tussen past. Dat wordt extra versterkt als er vaak aan je gevraagd wordt welke metro je moet hebben of waar die straat is, wat mij altijd overkomt in Parijs. Maar ook qua levensstijl past Parijs beter bij mij.

Parijs vs. New York wonen

In Parijs zie ik mijzelf meteen wonen. In Montmartre in een appartementje, met in de verte uitzicht op de Sacre Coeur. In New York zag ik dat niet gebeuren. Door de hoge gebouwen voelde het benauwd en donker. Ik hou van ruimtelijk, klassieke panden, pleintjes etc. Niet bepaald het straatbeeld van New York, tenzij je Time Square een ‘gezellig plein’ vindt.

Werken in Parijs of New York

Hoewel ik in New York qua taal beter zou kunnen werken, past de werkcultuur niet bij mij. Er is meer dan alleen werk, iets wat ik in Amsterdam en Parijs altijd prima weet te combineren. Maar doordat het straatbeeld in New York zo wordt bepaald door de werkcultuur, zeker in de buurt van Wallstreet, lijkt het altijd gehaast. De Mediterraanse werktijdens preken mij aan, dat merk ik niet alleen in Parijs, maar ook in Altea en Barcelona. Een dag lijkt veel langer en efficienter en ik merk echt dat een lange pauze mij goed doet.

New York vs Paris streetstyle

De straatstijl van New York, daar had ik hoge verwachtingen van. Iedereen zou er hip en ‘eigen’ uit zien, mocht ik de foto’s van The Sartorialist geloven. Helaas. Veel slonzige te dikke Amerikanen, veel sneakers en een lelijke extra tas voor de hakken die op kantoor pas aan gaan. Weinig mooie mensen, veel ‘gelijke’ gezichten. Doe mij dan maar de stijl van Parijs, altijd netjes en chique. Ook mijn Parijse vrienden zien er altijd uit om door een ringetje te halen, zelfs als ze een ‘casual’ day hebben, kun je ze niet betrappen op slonzig of vergeten details.

Eten in Parijs en New York

Hoewel de ‘coffee to go’ cultuur in New York een perfect excuus is voor de Hermes koffiehouder, geniet ik lekker even op een terrasje van een thee. Ook dat is voor mij te gehaast, te snel. Doe mij maar de typische gevlochten stoelen, waar iedereen in Parijs ‘s ochtends even de krant doorleest of een sigaretje rookt voordat de werkdag begint. Dan het eten. In New York zijn de restaurants waar ik echt bijzonder heb gegeten best spaarzaam, er is me maar weinig zo bijgebleven als de plekken waar ik in Parijs heb gegeten. Voor de ‘beste’ restaurants to be seen moet je weken van tevoren op de wachtlijst en als ik ergens een hekel aan heb… Ook had ik grote verwachtingen van de cupcakes. Magnolia Bakery was ‘de’ plek om de Sex and the City cupcakes te proberen, die best tegen vielen. Ook andere cupcakes konden voor mij niet op tegen de macarons van LaDuree. Die ik gelukkig ook in New York kon halen.

Ben jij meer Parijs of New York? Waarom?

Om mijn liefde voor Parijs nog even kracht bij te zetten, NSMBL plaatste deze prachtige Parijs foto’s!

Kerst 2011 zit er bijna op. Geen witte, maar een zachte. Een zalig kerstfeest, een van de betere sinds jaren. Nadat ik me zaterdag over de Albert Cuyp markt waagde, de gestresste Albert Heijn vermeed door naar de biologische winkel verderop te gaan, was het kerstavond tijd voor de aftrap van 3 dagen lekker eten. Een bezoekje aan het nieuwe Conservatorium Hotel. Dit hotel is een van de mooiste hotels qua inrichting. Een bijzondere uitstraling, opvallend design en een hapje en drankje is er opvallend betaalbaar. Het hotel is nog niet officieel geopend, maar ‘soft’. Dat is te merken aan details die nog niet af zijn, personeel wat nog niet op elkaar is ingewerkt en voorzieningen die nog niet te gebruiken zijn zoals de parkeergarage en de shop in shops. In de bar (met apart rookgedeelte) genoot ik van een port en sigaartje, om daarna de ‘Ocean box’ te proberen. Oesters, Hollandse garnalen en blini’s met zalm in een bekende rijstbox voor € 12,00. Daarna at ik bij Lab111 in Amsterdam-West. Een echte aanrader, dit restaurant in het voormalig Pathologisch Laboratorium. Het eten was heerlijk, de Franse keuken heeft een leuke en onverwachte twist, de Libanese wijn paste perfect, het personeel was goed en de inrichting van het restaurant was verrassend. Fijne gesprekken, goed eten en een gezellige sfeer en een prachtige wijn als kerstcadeau, om daarna pakjes onder de boom uit te pakken.

Eerste kerstdag: eten, film kijken en relaxen

Een relax dag zonder de hele tijd thuis te hangen. Na een ontbijtje belandde ik samen met vrienden bij Sucre voor een high tea. Op zondag is het vaste prik dat we ergens koffie drinken, maar 1e Kerstdag was er natuurlijk veel dicht. Nadat de champagne voor prosecco werd uitgescholden, begonnen we de high tea toch echt met champagne bubbels. De hapjes waren niet heel spannend, maar het was gezellig ouwehoeren. Daarna even een uurtje bankhangen om vervolgens Sherlock Holmes – A game of Shadows in de bios te gaan kijken. Ik hou van klassieke verhalen in een nieuw jasje, helemaal van detectives. Tel daar Robert Downey Jr., Jude Law en Parijs als scene bij op, en het is voor mij perfect. Nog vol van de high tea en het snaaien tijdens de film bleef een uitgebreid kerstdiner thuis uit, maar ging wel de heerlijke wijn open, goede afsluiter van een eerste kerstdag.

Tweede kerstdag: gourmetten en familie

Tweede kerstdag stond in het teken van familie en gourmetten, net zoals half Nederland. Gezellig met z’n allen, lekker eten en drinken, quality time doorbrengen. Na het uitbuiken langs bij oma, die ik binnenkort regelmatig mijn belevenissen kan mailen nu ze is begonnen met een computer cursus en zelfs een laptop heeft. In navolging van opa gaat ook oma met de tijd mee. Daarna was het weer tijd om de trein naar Amsterdam te nemen, hoewel veel mensen vrij zijn ben ik blij dat ik morgen weer lekker aan de slag mag.

Sommige trouwe lezers mochten deze kaart in de brievenbus vinden, anderen moeten hem nog ontvangen (echt, PostNL, mijn brief uit New York was sneller dan de kerstkaarten in Nederland worden bezorgd, vorige week donderdag op de bus gedaan en nog steeds veel niet aangekomen!). Deze kaart stuurde ik dit jaar naar familie, vrienden, relaties. Veel treffender kon bijna niet, een kerstige versie van mijn logo, gevonden bij de HEMA.

Wens

Ik wil iedereen een hele fijne kerst wensen en geniet van de laatste dagen van 2011, met familie, vrienden, geliefden.
2011 was een jaar wat voorbij vloog, waar ik op terug kijk met een hele grote lach. Het bracht mooie dingen, ik kon mijn vleugels nog verder uit slaan en heb eindelijk een gevoel van rust gevonden. Rust in de zin van doen wat ik wil. In plaats van me te focussen op 1 ding, heb ik juist meer verschillende dingen gedaan en is wat ik doe alleen maar veelzijdiger geworden. Alles behalve saai, en deze momenten kan ik met heel veel fijne mensen delen. Ik kijk uit naar 2012, een nieuw jaar voelt toch altijd weer een beetje als een frisse start. Naast de standaard kerstwens wil ik dan ook wensen dat je je gevoel durft te volgen, wel rationeel nadenkend natuurlijk, maar je kunt je gevoel niet tegenhouden. Het zal blijven knabbelen, als je nu het gevoel hebt dat je iets mist, verkeerd doet of een keuze hebt gemaakt uit andere beweegredenen. De onrust die ik jarenlang voelde, wordt nu gevoed door wat ik iedere dag doe, door mijn eigen nieuwsgierigheid en ontdekkingen. Er aan toegeven zal alles behalve rustig verlopen en niet altijd leuk zijn. Maar uiteindelijk levert het heel veel op. Een gelukkige ‘jij’.
Vrolijk kerstfeest!

Vandaag is mijn derde Twitterverjaardag. Niet dat ik dat zelf bijhou, maar krijg ik ieder jaar een reminder in de vorm van een tweet voor. Uiteraard. Vaker schreef ik over de mooie dingen die Twitter voor mij heeft voortgebracht. Een bekend cliche om niet-Twitteraars toch te overtuigen van het nut en de zin van Twitter.

360 graden anders

Drie jaar geleden zag mijn leven er compleet anders uit. Ik studeerde nog, woonde samen en was op zoek naar iets om mijn nieuwsgierigheid te voeden. Waar vullen anderen hun dag mee? Is wat ik doe interessant genoeg voor anderen? Kan Twitter voor mij verschil maken? Twitter vergrootte in mum van tijd mijn wereld. Ik kwam, op af en toe een bezoekje Groningen of Utrecht na, in contact met een wereld buiten de vertrouwde stadsmuren van Meppel. Al snel maakte ik online vrienden, die ik offline ontmoette. Kreeg ik online waardering, voor dingen waar ik offline niet zo makkelijk over sprak. De onrust, het gevoel van stilstand. Maar ik wist op dat moment even niet meer hoe ik mijzelf en mijn leventje weer in beweging kreeg. Twitter bleek het antwoord. Mijn passie voor schrijven bleef niet onopgemerkt, het leverde zelfs af en toe iets op. Het gaf vertrouwen, bevestiging en uiteindelijk kreeg ik via Twitter het laatste zetje wat ik nodig had om mijn hart te volgen. Op de dag dat ik met Twitter begon was ik sceptisch. Heb ik wel iets bij te dragen? Zitten anderen wel op mijn berichten te wachten? Al snel bleek dat ik niet de enige was die het leuk vond om een kijkje te nemen in andermans leven. En dat je tussen de tweets van iemand door, een hoop te weten kon komen over diegene. Twitter bracht me werk, vrienden, kansen en uitdagingen. Steun als het even niet zo lekker ging. Hulp bij het zoeken naar een huis, support bij het afscheid van mijn oude leven en het opbouwen van mijn nieuwe. Het is een klankbord waar altijd wel iemand een luisterend oor kan bieden.

Nodige duwtje

Zonder Twitter was mijn leven ook absoluut anders geweest dan 3 jaar geleden. Maar het bracht toen alles in stroomversnelling. Het is niet ‘dankzij’ Twitter dat mijn leven anders is, maar het was het duwtje wat ik nodig had. Het bracht dingen die toen ontbraken. Van alle beslissingen uit de afgelopen jaren, is gaan Twitteren de allerbeste geweest. Nog steeds verlegt het grenzen, kom ik daardoor in contact met leuke mensen en mooie kansen. Het gaf me inzicht in mijn eigen leven en mijn ontevredenheden. Soms lees ik mijn eigen tweets door. Gewoon, om te lezen wat ik ook alweer deel. Dan lees ik geen ontevredenheid en stilstand. Maar energie en vooruitgang. Ik ben continue in beweging, kom overal en deel graag wat ik tegenkom. Of het interessant is om te volgen, dat vraag ik me nauwelijks nog af. Ik wil het graag delen. Dat ene duwtje wat zoveel deuren opende. Waardoor ik mijn hart durfde te volgen.

Happy Twitversary to me, and who I can be.

Er loopt een hoop creatief talent op de aarde rond. Zelfs in ons eigen kikkerlandje. Regelmatig kom ik (creatief) talent tegen, en deze wil ik graag in de spotlights zetten. Dit keer 2 die zich goed uit de voeten weten te maken met teken- en schildermateriaal.

Gaby407

Gaby Zwaan ken ik via Twitter. Hij springt er met zijn tweets makkelijk bovenuit en zijn kunststijl spreekt me erg aan. Herkenbaar, origineel en opvallend. Gaby timmert al een aantal jaren als kunstenaar aan de weg en dat vergaat hem erg goed. Hij kreeg het voor elkaar om Lance Armstrong tijdens de Tour de France achterom te laten kijken naar zijn eigen portret op de straat, Doutzen Kroes heeft haar portret ontvangen en sinds kort heeft Gaby een expositie in New York. Ik was bij de opening en daar liepen meer dan 400 enthousiaste Gaby liefhebbers rond en waren veel van zijn werken al snel verkocht. Er was tv, de nodige modellen en ware kunstkenners. Ga zeker langs bij de Broadfoot & Broadfoot Gallery in SoHo, want z’n werken komen er prima tot hun recht!

IkbenTessel

Tessel Spreuwenberg is creatief brein, vormgever, kunstenaar, fotograaf en stylist. Alles freelance en in alles is ze goed. Ik werd verliefd op een t-shirt met uil (het verhaal achter mij en mijn uilenliefde volgt binnenkort… ik verzamel/spaar ze niet). Ze maakte voor mij een ander exemplaar en het leuke er aan is dat er van ieder shirt maar 1 exemplaar is. Niet op zoek naar een t-shirt maar naar een decorontwerp, foto reportage of bijzondere kleding? Bij IkBenTessel zit je goed!

*ik heb wat problemen met het uploaden van plaatjes, vandaar geen leuke foto’s, maar die volgen snel!*

Dankzij And 7 Years Ago krijg ik iedere dag een overzichtje van de plekken waar ik vorig jaar ben ingechecked op Foursquare. Een handige reminder, soms haal ik er weer leuke tips uit en bijna altijd herinner ik me die dag met een glimlach. De laatste paar dagen zijn het maar weinig checkins in de reminder. Even met m’n neus op de feiten geduwd, dat ik vorig jaar, toen ik eindelijk een eigen plekje in Amsterdam vond, ineens wel erg aan huis gekluisterd was. Bacterie Timmy begon toen zodanig op te spelen dat ik weinig de deur uit ging, een tripje New York en Stockholm moest cancellen en vooral werkte vanaf bank of bed.

De oude

In februari was bacterie Timmy na een streng dieet eindelijk overwonnen. Ik dacht dat ik een maand later weer de oude zou zijn en kon staan dansen, springen, rennen, vliegen en hollen als daarvoor. Een jaar later is mijn conditie nog steeds below 0, hardlopen de enige sport die ik mag doen maar ook niet vol kan houden, komt ieder hapje suiker meteen aan ter grootte van een cupcake en feestjes met veel mensen, harde beats en flitslampen zijn nog steeds niet helemaal aan mij besteed. Door mijn dieet ben ik een wandelende ingrediënten encyclopedie en weet ik welke restaurants wel en niet flexibel zijn voor ‘lastige eters’. Het herstellen van Timmy ging langzamer dan verwacht en nog steeds moet ik soms toegeven aan het feit dat ik nog niet helemaal de oude ben. Hoewel ik hard probeer te doen alsof, hou ik een avond lang feesten met veel moeite vol en merk ik daar de rest van de week de gevolgen van. Hetzelfde geldt voor een vliegreis. Het is voor iedereen vermoeiend, maar waar ik eerder altijd na een douche en een hapje eten weer fris en fruitig klaar stond om de bestemming te ontdekken, slaap ik nu liever een halve dag bij. Het heeft tijd nodig, ik sta nog steeds onder controle en hoe graag ik ook die vervelende tijd wil vergeten, mijn lichaam helpt me er af en toe nog even aan herinneren. Ik probeer er maar zo goed mogelijk naar te luisteren, toe te geven (en daardoor soms dingen last minute cancellen, hoe graag ik ook zou willen gaan, verstand en lichaam winnen steeds vaker. Zal je dan toch echt met de jaren wijzer worden?)

Ze hebben me door

Net als vorig jaar, ben ik nog steeds omringd door fijne, behulpzame, zorgzame en begripvolle vrienden. Hoewel ik me soms gepasseerd voel als ik niet word meegevraagd naar een bepaald feestje, weet ik dat ze het voor mijn eigen bestwil doen. En, hoe graag ik mezelf er soms van probeer te overtuigen dat het wel kan, hebben ze me altijd door. Koppig en eigenwijs doen heeft geen zin, ik weet dat ze gelijk hebben. Daarbij heb ik er niets aan als het niet goed gaat, maar verpest ik er hun dingen ook mee. Ik wil geen blok aan hun been zijn, maar lekker mee kunnen doen. Lukt dat niet, jammer dan. Er komen nog genoeg herkansingen. Je mist altijd meer dan je meemaakt.
Dankzij de flashback van de afgelopen dagen weet ik hoeveel ik op ze kan rekenen en wil ik ze bij deze nogmaals bedanken. Voor toen, voor nu en voor de keren die wellicht nog komen gaan. En heel af en toe levert Timmy nog iets goeds op. En zijn zij de eersten die er van mogen profiteren!

Als je niet op de foto staat en je wel aangesproken voelt, don’t worry. Een groepsfoto zit alleen niet in mijn foto collectie

Als je veel reist is het waarschijnlijk een bekend, tijdrovend probleem. Een hotel of andere accommodatie zoeken om te verblijven. Normaal gesproken valt het wel mee, maar ik heb de afgelopen tijd nog nooit zoveel gezocht naar onderdak. Reden: 2 weken in New York. En achterover slaan van de prijzen van hotelkamers daar. Plus de fantastische planning om tijdens de New York Marathon daar te zijn. Maar beurzen en afspraken in het buitenland houden daar niet altijd rekening mee. Ik was al braaf vroeg begonnen. In september wist ik dat New York door zou gaan, kreeg ik wat AirBnB hosts die locatiewise gunstig waren en dacht ik nog wel even te kunnen wachten met reserveren. Not. Vorige week waren de AirBnB prijzen ongeveer net zo hoog als de prijs van een 3-sterren hotelkamer met notitie op de bed bug list, wat de jacht naar een hotel nog moeilijker maakte.
Wel kan ik inmiddels zeggen dat New Yorkers eens wat vaker in de Ikea gids zouden moeten kijken, om hun kleine huisjes efficiënter in te richten, snap ik niet hoe hosts het in hun hoofd halen om te denken dat ik op een matrasje op de grond ga slapen en zou AirBnB wat strikter moeten zijn op de geografie, want de helft van de NYC hosts zitten toch echt buiten de stad. Uren heb ik me vermaakt met de uitgelichte specials (zogenaamde treehouses met de prijs per nacht waar het W hotel nog goedkoop bij is), maar was ik vooral met stomheid geslagen over de kleine woningen daar. En ik maar denken dat het in Amsterdam slecht was. Zeker als je weet wat de (huur)prijzen in New York zijn, vraag je je af waarom al die mensen daar zo graag willen werken.

Oost-Berlijn…

Voordat ik naar New York vertrek, mag ik eerst nog een weekendje naar Berlijn. Hoe vervelend is mijn werk toch ook . Daar probeerde ik ook via AirBnB een leuk appartement te vinden voor weinig, want de prijzen in Berlijn zijn spotgoedkoop. Helaas leken de Duitsers iets meer problemen te hebben met het updaten van hun beschikbaarheid en rekenen was ook lastig voor ze, waardoor ik luttele uren heb verkwist, binnen kijkend naar design appartementen, luxe loften in het Westen en krakkemikkige hutjes in Oost-Berlijn. Wat is het verschil tussen Oost en West dan ineens weer goed te zien! Mijn AirBnB missie werd gecancelled dankzij leuk bericht van het Nhow hotel Berlin, een muziek- en lifestyle hotel in hip Friedrichshain die mij voor een erg schappelijke prijs in hun hotel wilden verwelkomen. Vrijdag ga ik die kant op, met hoge verwachtingen van het hotel, veel winterse kleding en een hele lijst met tips van Berlijn-blog, de Berlijn specialiste die er net 3 maanden heeft gezeten.

AirBnB

AirBnB werkt als een trein als je op lange termijn iets boekt of er via je connecties een streepje voor kunt krijgen. Hoe betrouwbaar aanbieders zijn, is per stad verschillend. Ondanks mijn mindere Berlijn ervaringen (3 opties zijn gecancelled in een week tijd), blijf ik lekker AirBnB’en. Leuk voor andere bestemmingen, interieurtips en een stukje oriëntatie op je bestemming. Kijk voor echt wanstaltige inrichting eens in een Spaanse stad…

Gisteravond was het eindelijk zover. Rond 19u was eindelijk iOS5 te downloaden. Met deze update krijgen iPhone, iPad en Apple TV nog meer functionaliteiten. Je telefoon is eigenlijk weer als nieuw, met nog vettere mogelijkheden etc. Ik had al een tijdje iOS5 om te testen en vond het meteen geweldig werken. Een handig overzicht, mooiere interface voor bijvoorbeeld het weer, een ingebakken Whatsapp waarmee je gratis kan smsen met andere iPhone gebruikers. Need I say more? Iedereen had zo lang op deze update zitten wachten, dat het hele netwerk na een uur al plat lag. Downloaden ging tergend langzaam, foutmelding na foutmelding, het schoot niet op. Inmiddels is alles weer up en running en zijn de reacties allemaal positief. De 4S lijkt zelfs een beetje vergeten, alhoewel de spraakfunctionaliteit Siri genoeg hilariteit met zich mee brengt (en ervoor zorgt dat ik die 4S stiekem wel heel gaaf vind).

Reset en weer als nieuw

Toen ik gisteren mijn gears wilde updaten, bedacht ik me dat het soms best fijn zou zijn als je jezelf ook kunt updaten. Wat nieuwe functies en verbeteringen doorvoeren, je slechte kanten er uit gooien of net zo lang door ontwikkelen tot het wel werkt. Installeren, reset, en als nieuw ben je. Hoe handig zou dat zijn? Ik hoef verder niet geautomatiseerd te worden en met robots heb ik verder ook niks, maar zo’n update lijkt me erg handig. In plaats van het hele leerproces dat leven heet en je eerst 100 x met je hoofd tegen de steen stoot, na de eerste keer dat je een fout maakt even een update in je systeem zodat het niet weer voorkomt en je vastlopers voorkomt. Dan zou ik iedere 3 maanden een update nemen. Back-upje maken en dankzij een update weer fris en fruitig het nieuwe seizoen in.