Sommige trouwe lezers mochten deze kaart in de brievenbus vinden, anderen moeten hem nog ontvangen (echt, PostNL, mijn brief uit New York was sneller dan de kerstkaarten in Nederland worden bezorgd, vorige week donderdag op de bus gedaan en nog steeds veel niet aangekomen!). Deze kaart stuurde ik dit jaar naar familie, vrienden, relaties. Veel treffender kon bijna niet, een kerstige versie van mijn logo, gevonden bij de HEMA.

Wens

Ik wil iedereen een hele fijne kerst wensen en geniet van de laatste dagen van 2011, met familie, vrienden, geliefden.
2011 was een jaar wat voorbij vloog, waar ik op terug kijk met een hele grote lach. Het bracht mooie dingen, ik kon mijn vleugels nog verder uit slaan en heb eindelijk een gevoel van rust gevonden. Rust in de zin van doen wat ik wil. In plaats van me te focussen op 1 ding, heb ik juist meer verschillende dingen gedaan en is wat ik doe alleen maar veelzijdiger geworden. Alles behalve saai, en deze momenten kan ik met heel veel fijne mensen delen. Ik kijk uit naar 2012, een nieuw jaar voelt toch altijd weer een beetje als een frisse start. Naast de standaard kerstwens wil ik dan ook wensen dat je je gevoel durft te volgen, wel rationeel nadenkend natuurlijk, maar je kunt je gevoel niet tegenhouden. Het zal blijven knabbelen, als je nu het gevoel hebt dat je iets mist, verkeerd doet of een keuze hebt gemaakt uit andere beweegredenen. De onrust die ik jarenlang voelde, wordt nu gevoed door wat ik iedere dag doe, door mijn eigen nieuwsgierigheid en ontdekkingen. Er aan toegeven zal alles behalve rustig verlopen en niet altijd leuk zijn. Maar uiteindelijk levert het heel veel op. Een gelukkige ‘jij’.
Vrolijk kerstfeest!

Na een middag struinen door Greenwich/Meatpacking, cupcakes bij Magnolia halen, even bij Marc Jacobs binnen lopen en heerlijk rondstruinen in zijn boekenwinkel Bookmarc, kreeg ik enorme flashbacks naar Sex and the City. De tv-serie die ik volgde, die deuren opende en die ik samen met vriendinnetje D. op afstand, via de telefoon keek. Zwijgend tijdens de aflevering, af en toe sniffend of lachend en tijdens de commercials alles bespreken. Toepassen op onze eigen alles-behalve spannende leventjes in het pittoreske noordoosten des lands. Bleecker Street was veelvuldig in beeld en als ik iets was doorgelopen had ik voor ‘het huis van Carrie’ gestaan.

Niet zomaar een serie

De Sex and the City tours gaan hier nog steeds als warme broodjes over de toonbank en stiekem moet ik iedere keer glimlachen als ik iets herken. Het was niet alleen maar een tv-serie. Het opende ogen voor vrouwen, die zich identificeerden met 1 van de 4 uiteenlopende karakters. Het doorbrak taboes. Een werkende, alleenstaande moeder waarbij dingen niet altijd even soepel gingen, dat mocht. Je single leven zat zijn, niet meer bekend willen staan als de columniste die al haar avonturen uit de doeken doet en dromen van de ware, mag. Dat de zoektocht naar de ware niet zo makkelijk gaat in alle sprookjes ven daargelaten. Carrie opende de wereld van het delen van (vrouwelijke) strubbelingen in het leven, de keuzes die steeds serieuzer worden naarmate je leeftijd stijgt en de impact ervan op de rest van je leven. Carrie was de reden dat ik ooit met mijn eerste blog begon. Niet omdat ik dacht dat mijn leventje zo interessant was of om mijn avonturen te delen, maar meer om alles van me af te schrijven waar ik tegenaan liep. Carrie en haar vriendinnen maakten fashion tot een lifestyle.

Rimpels en kreukels

Als ik Sarah Jessica Parker nu zie op foto’s, is ze niet meer de Carrie van toen, hoe hard ze dat ook blijft proberen. Ze wordt een oudere vrouw (wel met stijl), met rimpels en kreukels in gezicht en handen. Waar de telefoongesprekken van D. en mij ook steeds vaker over gaan. Dat we ouder worden, welke zalfjes en cremetjes onze tere huid moet gaan behoeden voor een al te getekend gezicht. Vorige week waren we tegelijk in New York. Waar ik zakelijke afspraken afliep, genoot zij met haar verloofde(!) van een pre-honeymoon. Het leven waar we tijdens SatC van droomden, is het leven wat nu ongeveer leiden. We hebben allebei van onze passie ons werk gemaakt en waar zij kiest voor de liefde kies ik voor de vrijheid. De karakters van toen, zijn we zeker niet meer. We hebben veel van de stad en de serie geleerd, het is de basis van onze vriendschap. Met af en toe een rimpel, kreukel of tijdelijke stilte omdat we onze eigen SatC leventjes lekker leven. Bedankt Carrie!

Toen ik in oktober mijn eigen plekje kreeg, interesseerde me het niet zoveel hoe het er uit kwam te zien. Het inrichten van mijn nieuwe stulp was meer een noodzakelijk kwaad en een echt thuis zoals mijn vorige huis, zou het niet snel worden. Daar was ik altijd in de weer met kleurtjes, spulletjes en nieuwe items die het nog mooier zouden maken. Destijds draaide alles om het huis waardoor het ook een echt thuis was. Inmiddels weet ik dat een thuis niet een plek hoeft te zijn die er geweldig uitziet, maar waar je je op je gemak voelt. Ook dat heeft lang geduurd. Ik voelde me het meest op m’n plek als ik weg was. Langzaam maar zeker krijgt alles meer een eigen plek, ook mijn thuis.

Lege reisagenda

Na mijn vakantie Ibiza was mijn Tripit-agenda ineens schrikbarend leeg. Zo lang was ik nooit achter elkaar in Nederland! Ik werd er erg onrustig van. Pas in augustus zou ik weer naar Barcelona vertrekken. Inmiddels is daar een trip Parijs tussen gekomen. Maandag vertrek ik, om volgende week donderdag weer terug te komen. Ik bedacht me dat ik voor de eerste verjaardag van Blanco Tekst vorig jaar in Parijs zat en het daar vierde en daar een traditie van wilde maken. Parijs is gewoon mijn stad (over thuis voelen gesproken). Toen ik op Twitter poste dat ik op jacht was naar betaalbare (trein)tickets, reageerde De Jong Intra reizen meteen. Ik kreeg de tickets van hen! Nou was mijn bezoek aan Parijs al niet helemaal een privé aangelegenheid, inmiddels is het een soort persreis geworden. Heerlijk om in mijn favoriete stad weer nieuwe plekken te bezoeken, vrienden te ontmoeten en met hen te vieren dat ik al twee jaar kan leven van wat ik leuk vind. En daar dan verslag van te doen als dank voor het geweldige cadeau!

Verplicht thuis

Door die lege reisagenda was ik ineens veel thuis. Hoewel ik nog steeds drukke lange dagen heb, begon het te kriebelen. Als ik er dan toch ben, moet het er leuk uit zien ook. Dat begon met een bosje bloemen en eindelijk een grote spiegel (op je tenen in de badkamer staan opmaken is prima, het is ook leuk als je het geheel zelf even kan checken) en gisteren kwam mijn lang gekoesterde wens in vervulling. Al lange tijd was ik op zoek naar een houten haspel (waar normaal gesproken kabels omheen zitten) als salontafel. Een tijd geleden ontmoette ik iemand die dit soort missies wel wist te vervullen. Hoewel het mij in jaren niet gelukt was om een fatsoenlijk formaat op de kop te tikken, lukte het hem in nog geen twee weken. (Hij is ook de held achter de werkende typemachine uit 1920 die ik voor nog geen twee tientjes kocht). Dus regelde ik gister vervoer (nogmaals dank), een sterke hulp (hulde) en kon ik gisteravond al werken vanaf mijn nieuwe tafel. Mijn huis voelt langzaam meer als een thuis. Ik hou weer een wensenlijstje bij. Slaap weer zonder vervelende dromen en kan weer mee naar feestjes en partijen nu mijn gezondheid weer mee werkt. Niet alleen mijn huisje, mijn privé leven lijkt voor het eerst sinds tijden weer een beetje ingericht. Een prettige conclusie na twee hectische jaren op dat gebied.

Andermans verhaal
Ook is het daardoor mogelijk om een Lifemaps voor iemand anders bij te gaan houden. Waarom je dat zou doen? Ik zou het niet gaan gebruiken als vervanger van het ‘Ikke’ boek van vroeger, maar kan me situaties voorstellen waarin het interessant kan zijn. Een ziek familielid, een bijzondere relatie met je zus of om inzicht te krijgen in hoe anderen naar jou kijken.

Dagboek 2.0
Mijn blog is eigenlijk al mijn online dagboek, maar ook daar loop ik wel eens tegen iets aan wat ik liever niet wil delen. Voor mij zou het online deel van de Lifemaps zeker werken. Maar ja, dat offline gedeelte, daar hik ik nog steeds tegen aan. Toch ga ik volgende week een poging wagen. In mijn vakantie. Een beter reflectie moment kan ik me niet verzinnen, je moet toch wat aan het zwembad/op het strand etc. Met Lifemaps breng je je eigen leven, of dat van een ander op een geweldige manier in kaart.

Reisdagboek
Iedere keer neem ik me ook voor om tijdens mijn tripjes een reisdagboek bij te gaan houden. Verder dan wat losse Moleskine krabbels en notities in mijn telefoons met plekken waar ik geweest ben, naar toe wilde etc., kom ik vaak niet. Tijd om daar wat structuur in aan te brengen. En net toen ik dat bedacht, riep vanuit de etalage bij de boekwinkel het boek ‘How to be an explorer of the world’ naar me. Het boek is het beste te beschrijven als een ‘Wreck this journal’ meets kleurboek voor volwassenen. Opdrachten als ‘teken het strand na’, ‘teken een geuromschrijving’ en ‘wat zie je om je heen’ laten je bewuster kijken naar waar je bent. Met verschillende invalshoeken zie je ineens dat de straatlantaarns ook mooi kunnen zijn. Afgelopen dagen in Barcelona alleen de tijd gehad om het snel door te bladeren en het steentjes of bladeren verzamelen vond ik weinig origineel, maar er staan zoveel leuke dingen in om stil te staan bij je omgeving. Niet alleen leuk voor een wereldreis, ook in je eigen woonplaats!

Geen bedelende katten
Bij de laatste hap realiseerde ik me dat er voor het eerst sinds jaren geen bedelende katten langs mijn benen liepen. Zo af en toe zijn er van die momenten dat ik die harige beesten ontzettend mis. Als ik me niet lekker voel bijvoorbeeld, of gewoon thuis kom na een lange dag. Als ik andere katten zie zonnen in de vensterbank of op straat tegen kom. En dus ook als ik zoiets stoms als een Hollandse nieuwe eet. Hoewel ik al een hele tijd geen voer hoefde te kopen, sta ik soms ineens te dromen voor het schap met huisdierartikelen.

Oude en nieuwe
Mijn leven ziet er vergeleken met een jaar geleden heel anders uit. En hoewel ik af en toe met weemoed op sommige dingen terug kijk, ben ik heel blij met het leven wat ik nu leid. Ik mis af en toe de katten, de spontaniteit om familie te zien of op te zoeken, maar ik mis helemaal niet de standaard dagindeling en de voor de hand liggende dingen die ik deed op een vrije dag. Dat is niet altijd makkelijk of voor anderen te begrijpen. Het ging ook allemaal erg snel. Inmiddels werk ik alweer bijna twee jaar voor mezelf, toen begonnen de eerste veranderingen. Van sommige mensen weet ik dat ze liever hadden gezien dat ik mijn ‘oude’ leventje hadden gehouden en is mijn nieuwe leven lastig voor ze. Ik woon verder weg, ben vaak de hort op en mijn werk is er altijd. Voor mij is iedere dag net zo’n feestje als de Hollandse nieuwe voor visliefhebbers. Ook daar heeft iedereen altijd zijn oordeel over klaar, voor het gemak vergeet iedereen maar even dat persoonlijke smaak van grote invloed is.

Als een vis in het water
Ook al is dit misschien niet wat anderen voor ogen hadden voor mij, dit is wat mij gelukkig maakt. Ik zou precies hetzelfde doen als ik nog eens de keuze zou moeten maken. Ik voel me als een vis in het water. Je kan met me mee zwemmen, of tegen de stroom in proberen te zwemmen. Dat is alleen maar moeilijk en kost onnodig energie. Tegenspartelen heeft net zo weinig zin als mij watertrappelend laten proberen alles zoals ‘het oude’ proberen te laten zijn. Het oude is met het vaatje overgebleven Hollandse nieuwe overboord gegaan om ruimte te maken voor iets nieuws.

Pas sinds een jaar of drie kijk ik anders naar de sterren. Ik wil niet dat de dood een definitief einde van iemands bestaan is. Dus kies ik voor dierbaren sterren, vlakbij herkenbare gegroepeerde paren als de kleine beer etc. Iedere keer als ik naar de sterrenhemel kijk is dat bewust. Een moment om mezelf te herinneren aan die persoon, even stil te staan bij de kwetsbaarheid van het leven.

Sneller dan ik had gewild groeien het aantal sterren. Vandaag kwam er weer eentje bij. Ik heb een mooi plekje uitgezocht voor deze ster, naast de ster van zijn broer. Zo goed kenden we elkaar niet, eigenlijk alleen maar via zijn broer. Sinds die wegviel hadden we af en toe contact. Hij zal minder vaak mijn aandacht krijgen als de ster van zijn broer of die van opa. Maar als ik naar de sterrenhemel kijk, zal ik ‘m niet vergeten.

Niets romantisch aan, onder de sterren. Maar ze zullen altijd stralen!

Voor mij is er dan een ding wat me er weer bovenop helpt: muziek. In combinatie met grote bezorgde kattenogen die je vragend aankijken. Als ik me zo voel, luister ik graag melancholische muziek. Niet dat ik zwaarmoedig ben, maar meer omdat het dan lijkt alsof een ander het nog veel slechter heeft.

Damien Rice, Gary Jules, Saybia, je zult ze allemaal op mijn iPodje terug vinden. Tussen de zomerse Beirut en de swingende Paul Kalkbrenner.
Momenteel speelt Munford & Sons overuren, als het een ouderwets cd’tje was had ik die nu kapot en grijs gedraaid.

Zware mannenstemmen, afwisselend vrolijke en melancholische klanken. Volgens mij Iers of Schots het is Brits. Als ik er naar luister doemt de Fisherman’s Friend reclame altijd bij me op: stoere zeemannen in een gezellig volle kroeg, die het even te zwaar krijgen als ze aan thuis denken.

Ik hoop dat iedereen ergens troost in kan vinden in deze tijd. De mooie herinneringen, anekdotes, het moment en de manier waarop opa stierf, het idee dat hij er zelf vrede mee had en alles heeft kunnen zeggen wat hij wilde.

Morgen het grote afscheid. Zoals hij het wou. Daarna zal de impact pas echt gaan doordringen, het gemis nog meer voelbaar zijn.
Dan moet er niemand alleen achter blijven met een ontroostbaar gevoel, maar moeten we er met en voor elkaar zijn. Gedeeld verdriet is half verdriet. Het zou zomaar iets kunnen zijn wat opa had gezegd…

Al snel werd het niet meer mogelijk om zelf je bed uit te gaan. Alles werd teveel. Je liet het maar over je heen komen, je vooral druk makend om oma. Toen de diagnose bekend werd, lymfe klier kanker, wist je genoeg. Je begon met afscheid nemen, ‘tot gauw’ draaide je om tot ‘ja kom maar snel weer’. Heel bewust liet je weten wat je wilde. Toch liet je je niet helemaal kennen. Geheel tegen alle verwachtingen in, leefde je ineens op. Zelfs de artsen stonden versteld en snel werd er nog een onderzoek uitgevoerd.

Je vechtlust, strijdend ten onder. Eigenwijs en koppig, De Witte waardig.
Veel te vroeg, veel te snel. Hoe vaak ik niet heb gehoopt ‘hij redt het wel’.
Het mocht niet zo zijn en dat doet pijn.

Geen leuke gesprekken meer over de nieuwe gekkigheden, anekdotes van vroeger, scherpe onverwachte grappen en opmerkingen en geen oprecht geïnteresseerde vragen meer over hoe het gaat. Je wist altijd precies wat iedereen deed, alles was interessant en als je het ergens niet mee eens was, stak je dat niet onder stoelen of banken. Geen tompoucen meer op een verjaardag. Geen stevige hand of ferme knuffel.

Lieve opa, ik ga je ontzettend missen. Maar nooit vergeten.

Tranen bewaar ik altijd tot ik een momentje voor mezelf heb. Of, bij hoge uitzondering, huil ik uit bij iemand die ik volkomen vertrouw.

Vandaag heb ik afscheid genomen van iemand die niet lang meer te leven heeft, maar heel bijzonder daarmee om weet te gaan. We hebben gelachen, gepraat en een balletje geslagen. Allebei werden we stiller naarmate het afscheid naderde.
Een bizarre gewaarwording, afscheid nemen en weten dat je elkaar nooit meer zult zien. Niet toevallig als je door Amsterdam crosst een blik van herkenning.

Vandaag keek ik de dood in de ogen, ogen die altijd straalden en veel indruk op me maakten, stonden nu glazig en mat. Het leven is soms zo oneerlijk. Tocb ben ik blij dat ik de kans heb gehad om afscheid te nemen. Dat is niet vanzelfsprekend.

Respect voor mensen die zo positie in het leven kunnen staan, terwijl de dood als het zwaard van Damocles boven hun hoofd hangt. Hoe ze van ieder moment wat rest kunnen genieten.

Afscheid nemen bestaat niet. Mooi zeggen. Gedeeltelijk waar. Maar eens in het hart, voor altijd in het hart.

Samen met lief, die nog ziek thuis zit en zusje die taart kwam bakken, alle liedjes die in ons opkwamen geluisterd en meegezongen. De clipjes ondertussen beschrijvend en ons herinnerend. Nostalgie alom. Want allemaal zaten we op zaterdagavond gedoucht en wel voor de tv. Wat er precies zo leuk aan was? Niet de rollende R of de mooie kinderen. Niet Karin Bloemen, Anita Meyer of Paul de Leeuw die het presenteerden of kwamen leuken.

De teksten zijn nog steeds grappig en makkelijk te onthouden, de wijsjes blijven in je hoofd zitten en hoe verdrietig sommige liedjes ook zijn, je wordt er altijd vrolijk van. Inmiddels heb ik het hele lijstje waar je op kan stemmen bekeken, maar weet ik het nog steeds niet. Wat is nou mijn favoriet? Als ik afga op het liedje wat ik volledig uit mijn hoofd ken, wint ‘Waanzinnig gedroomd’. Of ‘Op een onbewoond eiland’. Of toch ‘Tietenlied’. ‘Ochtendhumeur’ past erg goed bij mij, ‘Ruim je kamer op’ is geschreven voor mijn zusje en ‘Vakantieliefde’ bleek het lievelingsliedje van lief.

Ik pleit voor een zaterdagavond Kinderen voor Kinderen. Uitgezonden op groot scherm in de kroeg, waar je verzameld met al je vriendjes en vriendinnetjes van ‘vroeger’. Onder het genot van een drankje meezingen met de liedjes, herinneringen ophalen en lachen om de outfits die voorbij komen. Ik mag het mijn moeder niet kwalijk nemen, maar kan me echt niet voorstellen dat het ooit ‘in’ was om een zelfgemaakte broek met bijpassend haarfrutsel te dragen. Of de bloemetjesjurken gemaakt door oma. De gebreide truien met muizen of katten erop, met daarbij een staartje op zij, opgesierd door linten in bijpassende kleur. Of de playbackshows en gymuitvoeringen, gehuld in de meest verschrikkelijke outfits. Hoe fout. Maar zo mooi. Die goede ouwe tijd

Stemmen op je favoriete Kinderen voor Kinderen liedje kan hier. Laat even weten waar je op gestemd hebt, dan kies ik gewoon een liedje waar niemand op heeft gestemd. Ik kom er toch niet uit.