Eindelijk viel de eerste sneeuw van deze veel te zachte winter. Hoewel het in Amsterdam een winterse aanfluiting is, begint het deze week ergens op te lijken. De krokusjes die al opkwamen zullen deze week genadeloos doodvriezen, net als de muggen die zich tot voor kort nog steeds in mijn huis ophielden. Of het komt omdat ik tijdens de Elfstedentocht van ’85 geboren ben, geen idee, maar van mij mag het de komende weken blijven vriezen. Ik krijg meteen zin om te schaatsen. Vorige week toen ik op de pistes stond begon het ook te kriebelen, als mijn gezelschap zich op de piste had begeven had ik me er misschien ook aan gewaagd.

Koele kikker

Toch heeft het weinig geholpen dat ik in februari ben geboren, koukleum is mijn middle name en kou zelf mijn ergste vijand. Gelukkig kan je je op deze temperaturen prima kleden en is mijn voorraad thermokleding groot. Ik ben vooral een koele kikker als ik in het zonnetje in sneeuw of op het ijs sta. Fietsen of met de trein tijdens winterse buien sla ik liever over, dat is vragen om problemen.
Ik ben niet alleen een koele kikker als het gaat om winterpret. Ook als het gaat om goede doelen. Afgelopen weekend stond er een artikel in Het Parool magazine over kleding. Regelmatig gooi ik kleding wat ik langere tijd niet heb gedragen, miskopen of andere items in de Zak van Max of de Leger des Heils container. Daarmee maak ik van mijn overbodige luxe een goede daad. Dat doe ik niet om mijn schuldgevoel af te kopen, maar omdat ik het anderen gun. Groot was dan ook mijn verbazing dat de inhoud van deze zakken niet volledig naar de goede doelen gaat. Sterker nog, slechts 2/4 komt daar terecht. Nadat eerst kledinginkopers voor € 0,30 per kilo de voor hun waardevolle items hebben opgekocht. Deze verkopen zij vervolgens voor veel geld door aan winkel inkopers, die er al flink voor in de buidel moeten tasten. (Vintage) winkels als Laura Dols verkopen de kleding vervolgens door, en zo eindigt iets in plaats van bij het goede doel weer in de consumptiemaatschappij. Als ik dat soort dingen lees, speelt mijn zakelijke kant op en ga ik zonder pardon over op een ander goed doel, wat wel waarmaakt wat ze pretenderen.

Wees transparant en er is niets aan de hand

Er is niets mis met vintage kleding of tweedehands kleding. Ik verkoop goede stukken regelmatig op Marktplaats en koop er ook wel eens iets. Maar dat goede doelen niet transparant zijn over dit soort dingen, zorgt iedere keer voor een wrange smaak in mijn mond. Weer blijkt dat het niet volledig terecht komt waar je denkt dat je aan geeft. Ik vind dit pure misleiding en deze kleding doelen kunnen van mij de spreekwoordelijke zak krijgen. In het vervolg geef ik liever aan de plaatselijke kringloopwinkel, of zet ik het wel bij de vuilnis, want die wordt wekelijks geplunderd. Daarbij ga ik er vanuit dat dat die mensen het misschien wel net zo hard nodig hebben als de kindjes in Afrika. Waarom is er geen transparantie? En waarom krijg ik steeds vaker het idee dat op globaal niveau er niets van klopt? Lokaal zie je resultaat en weet je wat er van terecht komt. Ik weet dat ik mijn kleding ook kan verkopen aan partijen die het dan weer voor je proberen te verkopen, maar ik hoef er niets voor. In de veronderstelling dat ik anderen help, is dat goed genoeg. Probeer ik anderen een warm hart toe te dragen, krijg je dit soort koele feiten op je bord. Vanavond staan er 2 dozen kleding bij het vuil. Daar kunnen redelijk wat mensen warm de nacht mee doorkomen dacht ik zo…

Het was druk in de trein, zelfs in de eerste klas. Er was nog een plekje in een vierpersoons zitje, tegenover twee oude mannen. Oude mannen met lange jassen en een chagrijnige blik op mij gericht. Waarschijnlijk omdat ‘tegenwoordig iedereen maar eerste klas gaat zitten’. Maar daar betaal ik gewoon voor, net als zij.

De coupe was een stilte coupe. Het was, op mijn getype na, muisstil. Ik zat in een heerlijke workflow. Tot ik tussen Amersfoort en Zwolle aangesproken werd door de conducteur. Tijdens mijn workflow hadden de oude mannen kennelijk geklaagd. De conducteur vroeg mij namelijk vriendelijk doch dringend om mijn werkzaamheden, met het luide, irriterende getik op mijn laptop, te staken of elders voort te zetten. Dat elders was geen optie, omdat de trein bomvol zat. Ik vroeg de conducteur hoe het dan zat met de NS en het stimuleren van zakelijke reizigers, want nergens staat een sticker met een laptopverbod in de trein. De conducteur antwoordde dat ze stilte-coupes strenger gaan controleren en gaan optreden tegen overtreders.

Ik was met stomheid geslagen. Het getik op een laptop te veel herrie in de stiltecoupé? Als ik nou had zitten bellen, hadden ze volkomen gelijk. Maar dit sloeg alles. Waarom zou ik überhaupt nog met de trein reizen, als werken niet meer mogelijk is? Laat staan eerste klas! De conducteur bleef staan tot ik mijn laptop dicht had geklapt, waarop ik mijn iPad uit mijn tas pakte om daar verder op te tikken (gelukkig waren mijn nagels ietwat aan de lange kant en maakten zij ook een irritant tikgeluid op mijn scherm).

Hier laat ik het niet bij zitten. Morgen gaat er op hoge poten een brief richting NS. Ik eis het geld van mijn kaartje terug. En respect voor zakelijke reizigers die graag hun reistijd functioneel willen doorbrengen, net als ik. Ongeacht conservatieve oude mannetjes die zich te goed voelen om tussen de ‘arbeiders’ te moeten reizen. Op Twitter heb ik vrijdag meteen mijn frustratie geuit, helaas bleef een reactie van de NS daar uit. Benieuwd of ze op mijn brief (en blog) wel thuis geven…

Oranje is niet mijn kleur. De finale wil ik nog wel kijken, maar de rest van de wedstrijden boeit me niet. Mede vanwege het feit dat de hele wereld nu om voetbal lijkt te draaien. Op kantoor, tijdens werktijd, veranderde de clubroom in een soort kroeg. 1,5 Miljoen Nederlanders namen gister vrij voor een balspelletje. De tv lijkt niets anders meer uit te kunnen zenden dan voetbal, oranje en commercie. De vuvuzela’s waren voor mij doorslaggevend om het WK gewoon te gaan negeren.

Helaas is dat met een Wereld Kampioenschap makkelijker gezegd dan gedaan. Alle internationale zenders zenden ook voetbal uit, maar de Nederlandse zenders lijken volledig doorgeslagen. Na een wedstrijd wordt er anderhalf uur na geluld over die slappe wedstrijd.

Vier jaar geleden stond ik in Berlijn bij de finale en de voorrondes ook oranje uitgedost in de kroeg. Alle wedstrijden waren gewoon ‘s avonds en ik had de dag er na ook niets belangrijks. Dit jaar is het WK geen keuze maar een verplichting. En ik ben toch meer van het spontaan borreltjes drinken dan verplicht en gepland. Mag het dus een beetje minder oranje gekleurd en een beetje een realistische kijk alstublieft?

Fijn WK allen!

Ik doe steeds meer dingen die misschien niet gewoon zijn, of zoals het hoort. Ik kies bewust voor een leven zonder 9 tot 5, voor reizen en veel (onder)weg zijn. Omdat ik me daardoor verder ontwikkel, omdat ik voel dat ik dat moet doen. Een soort onrust die ik dacht kwijt te zijn maar het laatste jaar heftiger is geworden dan ooit. Door gewoon te doen wat er langs komt wordt die onrust al stukken minder.

Dat ik niet de enige ben die moeite heeft met ‘gewoon’ zag ik gister in Sex and the City. Daar hebben Carrie en Mr.Big plannen voor een Leven waarin ze getrouwd zijn maar wekelijks 2 dagen ‘vrij’ zijn. Niet dat ze mogen vreemd gaan, maar 2 dagen om allebei hun eigen ding te kunnen doen. Dingen die ze irriteren als ze dat met of bij elkaar zijn doen. Goede oplossing lijkt me, en als je toch de luxe hebt van 2 woningen, waarom niet? Omdat het niet is zoals al die flutromannetjes beschrijven. Tja, in deze tijden komt ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ ook alleen nog maar in boeken voor.

Ik bepaal mijn eigen ‘gewoon’, als dat veroordeeld wordt, jammer dan, het is mijn leven. Of zoals ze in SatC zo mooi zeggen: You get to design your own life. Daarom ben ik dus altijd op zoek naar mooie meubels… Uitdaging en afwisseling horen bij een evenwichtig interieur. Eigenlijk ben ik dus ‘heel gewoon’.

‘Vroeger’ had je geen keus. Je trouwde jong, moeders de vrouw moest zo snel mogelijk kinderen baren en bleef lekker thuis om ze te verzorgen. Daar is ook niets slechts aan en ik kijk ook met fijne herinneringen terug naar mijn schooltijd, mijn moeder zat altijd thuis op ons te wachten met koekjes en thee, kon mee met schooluitjes en overblijven deden we soms voor de leuk.

Tegenwoordig kies je heel bewust. En een gezin, een leuk huis, vaak op vakantie, twee leuke wagens voor de deur, dat redt je allemaal niet met maar één inkomen. Sleutelkinderen zijn tegenwoordig meer standaard dan uitzondering. De gelukkige huisvrouw draait momenteel in de bioscoop, een verfilming van het deels autobiografische boek van Heleen van Royen. In het begin wordt al duidelijk dat het best moeilijk is om te kiezen, zeker als je het eigenlijk allemaal wel best vindt.

De film is, zoals de recensies al zeggen, heftig. De bevallingsscene heeft mij definitief doen besluiten dat ik nooit een kind ga baren. Dat ze zich überhaupt heeft laten overhalen om samen een kind te krijgen snap ik niet, maar dat terzijde. Daar kies je toch samen voor, bij twijfel nooit doen is mij geleerd. Ik kan me erg goed voorstellen dat de wereld van Lea (Carice van Houten) in stort vanaf het moment dat ze niet alleen meer de verantwoordelijkheid heeft over zichzelf en haar leven, maar ook dat van het kind wat van haar niet zo nodig had gehoeven.

De film laat zien dat we van onszelf en onze omgeving zoveel moeten om zogenaamd gelukkig te kunnen zijn, dat we daardoor keuzes maken waar we zelf niet eens achterstaan. Als je bewust kiest voor een kinderloos bestaan reageren mensen soms alsof je ziek bent of je krijgt verwijten als ‘wat zul je later alleen zijn’ en ‘wat egoïstisch’ te horen. Liever alleen en egoïstisch dan nu ongelukkig als je het mij vraagt. Je moet dingen doen waar je achter staat, je hart volgen en als hart en hoofd tegenstrijdige gevoelens opleveren rationeel nadenken.

We oordelen meteen over Heleen van Royen, haar ‘open’ relatie en de gekkigheden waar ze soms de bladen mee haalt. Maar ik denk dat meer mensen haar begrijpen dan ze willen toegeven. Ze durft er openlijk vooruit te komen dat kinderen krijgen destijds niet haar beste keus was. Dat ze geen loze beloften wil doen aan één persoon omdat ze van zichzelf weet dat ze dat niet waar kan maken. Ik denk dat Van Royen momenteel een van de gelukkigste huisvrouwen van Nederland is. Omdat ze meer is dan huisvrouw, vooral zichzelf en zich bewust is van haar keuze rijkdom. We leven in een maatschappij waarin keuzemogelijkheden ons vaker beperken dan rijk maken, terwijl die vrijheid ons grootste rijkdom is.

Kies bewust. En kies eens wat vaker voor jezelf, want alleen jij maakt je eigen volmaakte geluk.

Ik ben creatief met pen, op dit blog en in mijn werk. Het is iedere keer weer een compliment als iemand mijn tekst gebruikt, helemaal als daar niets meer aan wordt gewijzigd. Af en toe krabbel ik nog een grappig schetsje, maar daarmee is alles wel gezegd. Nou ja… niet helemaal. Tijdens mijn studie, stage en ook nu, vind ik het ontzettend leuk om slogans of kreten te verzinnen. En als die dan ook weer wordt gebruikt, is dat best cool. Helemaal als je dat terug gaat zien op grote campagnes. Zo ver komt het niet altijd, maar die keren dat het gebeurt, vergeet ik trots te zijn. Ik ben bezig met dingen die anders hadden gekunt of gemoeten.

In Nederland is niet zoveel ruimte voor creativiteit, niet om er je werk van te kunnen maken. Als student aan de kunst- of modeacademie, conservatorium of fotovakschool is het maar de vraag of je daar daadwerkelijk je boterham mee kunt verdienen. Voor veel mensen is dat de reden om hun creativiteit niet verder te ontwikkelen of er iets mee te gaan doen. Doodzonde! We verspillen op die manier zoveel talent, het zou er allemaal een stuk fleuriger uit zien als we een afstapten van de standaarden, van de 9 to 5 werkmentaliteit en creativiteit eindelijk zouden erkennen.

Bij deze bied ik me aan om al die creatievelingen te steunen. Brief nodig voor een subsidie? Tekst voor je website? You name it, I’ll fix it. Als ik van mijn creativiteit m’n werk kan maken, moet het al die andere nog veel grotere talenten toch ook lukken?!

Ik las de berichten over ‘paniek op de Dam’ in de stilstaande trein. Met kippenvel op mijn armen hield ik de berichten in de gaten. Opluchting toen er ‘slechts iemand onwel was geworden’. Ongerustheid en onbegrip bij latere uitingen over twee freaks die de boel verstoorden. Nee, hun achtergronden weten we niet en we mogen eigenlijk niet oordelen over een half verhaal, maar wat bezielde ze? Waarom?

Ik vond het juist mooi dat we in Nederland nog samen herdenken, stil staan bij wat is geweest maar ook nu nog dagelijks voor komt in andere landen. Sommigen vinden het hypocriet, want ‘onze jongens’ moeten al vechtend en dodend vrede brengen in die landen. Maar zullen ze dat ook roepen als er hier ooit weer oorlog uitbreekt? Of zullen ze dan als eersten vluchten, te laf om eigen land en mensen te beschermen?

Achteraf viel het allemaal mee, dankzij snel politieoptreden en ongetwijfeld de actieve houding van de scherpschutters op het dak van de Bijenkorf, was de paniek groter dan de oproer. Maar toch zal het nooit meer hetzelfde zijn bij die bijeenkomst op de Dam. De saamhorigheid en het gevoel van samen veilig zijn. De gebeurtenis die jong en oud samen bracht, want iedereen wilde dat wel eens mee maken. Ik baalde toen ik in de trein zat en niet op de Dam stond, tot ik de berichten las. Want dan was ik nog banger geweest, voor alles wat zomaar kan in dit land. Hoeveel blauw er ook op straat is, of we nu allemaal een ID bij ons hebben, het doet er allemaal niet toe. Kwaad kruipt waar het niet gaan krijgt en kan in een onbewaakte seconde toeslaan. Want niemand had gedacht, dat juist in die 2 minuten stilte iemand het in zijn hoofd zou halen om die te verstoren.

Twee minuten stilte zijn tegenwoordig al teveel gevraagd. Waar moet dat heen?

Niet alles wat ik doe valt bij iedereen in de smaak. Daar probeer ik rekening mee te houden, maar soms doe ik dat ook bewust niet. Het is mijn leven en het zijn mijn kansen, keuzes en beslissingen.
Zo Twitter ik vaak op events. Voor mensen die niet geïnteresseerd zijn in de online wereld, gadgets en netwerkevents, is dat spam. Maar het merendeel van mijn volgers volgt me mede daarom en vind het wel interessant.
Ik ben altijd al een early adopter geweest als het op gadgets aankwam (behalve met de iPhone, door m’n eigenwijsheid). Ik las de bladen van mijn vader nog voor hij ze had gezien. Niet zozeer om alles wat er in ComputerIdee stond zelf te hebben, maar om te weten wat er speelt, wat is err nieuw, wat kan er allemaal en vooral, wat kunnen we over een poosje?

Soms is het daardoor lastig om me over te geven aan die golven, die lekkere flow waarin ik zit. De oordelen van anderen, zonder dat ze het fijne er van weten. Dan ga ik even kopje onder, om weer boven te komen en te weten voor wie ik het allemaal doe. Voor mijzelf. Omdat ik er een gelukkiger mens van wordt. En daar heeft uiteindelijk iedereen belang bij, toch?!

Al eerder schreef ik dat het lijkt alsof ik mezelf weer heb hervonden sinds ik mijn eigen ding doe, oftewel heel veel tijd investeer in Blanco Tekst. Die moeite wordt dubbel en dwars beloond, niet alleen in keiharde €€, maar voor mij veel belangrijker: positieve referenties, nieuwe kansen en het ontmoeten van inspirerende mensen om mee samen te werken.

Mijn dagindeling is drastisch verandert, van huismus die altijd thuis was naar altijd weg en overal ter wereld te vinden. Heerlijk, dit was wat ik vanaf havo 3 in gedachten had. Door die verschuiving van student naar zelfstandige, heb ik een meer dan fulltime baan. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen inkomen, mijn eigen planning en werk. Natuurlijk ben ik daardoor verandert, vooral aan het oppervlak. Ik ben vaker afwezig, drukker en stel andere prioriteiten dan voorheen. Keek ik eerder uit naar het doen van dagelijkse boodschappen, nu is dat een vervelende verplichting die nooit uitkomt geworden.

Maar nog steeds ben ik Sabine, even attent, spontaan, alert, betrouwbaar en zorgzaam. Soms op afstand, soms dichterbij. Soms ben ik duizendpoot en doe ik alles tegelijk, soms loopt mijn hoofd over van alles wat ik wil doen, aan het doen ben en nog moet doen. Ik heb zoveel ambities en plannen, krijg zoveel kansen aangeboden die ik niet wil missen. Ja, het leven bestaat uit keuzes maken. Ook in het aanpakken van kansen. Maar ik heb liever spijt van de dingen die ik wel heb gedaan en niet de juiste dingen waren, dan spijt van de dingen die ik niet doe en alleen een ander plezier mee doe.

Alles draait om balans. Makkelijk zeggen, want het leven is nooit helemaal in het balans. Gaat het goed met je gezondheid en je werk, loopt het op een ander gebied wel stroef. Hoe hard je ook je best doet om alles gladjes te laten verlopen, blijf je olie bijsmeren op gevoelige plekken. Alles wat ik doe, doe ik omdat ik dicht bij mezelf sta en voel dat ik het moet doen. Noem het egoïstisch, noem het zelfbewust, geef het beestje maar een naam. Ik ben met mezelf in balans, al heb ik af en toe moeite met het verdelen van aandacht en daarin iedereen tevreden houden. Dus luister ik naar eigen verstand en gevoel en ik hoop ik maar dat dat juiste gedachten en gevoelens zijn. Want is dat niet jezelf zijn? Naar jezelf luisteren en iets doen met de signalen die je uit jezelf krijgt? Naar anderen luisteren is soms veel makkelijker, maar de kans dat je jezelf verloochent wordt daardoor steeds groter.

Bonjour. Je’m appelle Sabine, j’ai  vingt-cinq ans et je suis satisfait de mon choix. Et toi?

Op zulke momenten heb ik zin om meters te gaan fietsen. Gewoon op een lekker fietsje stappen en gaan. Muziekje op, continue dezelfde snelheid op de teller en de landschappen aan je voorbij laten gaan. Tijd doet er niet toe en als je je dan toch afvraagt hoe laat het is, blijken er alweer 3 uur verstreken.

Ik ben niet sportief, maar wel gek op het buitenleven. In het park of op het strand wil ik best een potje volleyballen, een tafeltennistafel kan ik ook niet negeren en op mooie zondagen verlang ik nog vaak naar het hockeyveld. Het gaat niet om de strijd, maar de prestatie die je voor jezelf levert en om even lekker je hoofd leeg te maken.

Helaas is dit weer alles behalve geschikt voor dit onhandige figuur om op de fiets te stappen, laat staan dat ik een geschikte fiets heb. Met mijn voorraad thermo-kleding zou de kou niet eens zo’n probleem zijn. Na de eerste meters doortrappen is die snel verdwenen. Maar wat heb ik zin om lekker op m’n fietsje door de omgeving te dwalen!

Nog een kleine twee maanden tot het voorjaar begint. Kunnen we in plaats van dralen weer lekker rond dartelen. Tot die tijd maar stomme spelletjes verzinnen met de kat om allebei van ons zenuwachtig makende gedraal af te zijn…