Sabine De Witte

Archive for the ‘Frustrations’ Category

Dralerig

In Feelings, Frustrations on 26/01/2010 at 09:02

De oudste kat en ik hebben er allebei last van. Of het woord bestaat, geen idee, het is een combinatie van rond dralen en druilerig zijn. Onrust in je kont, je draai niet kunnen vinden. Niet eens zozeer met je ziel onder de arm lopen, meer lichamelijke onrust.

Op zulke momenten heb ik zin om meters te gaan fietsen. Gewoon op een lekker fietsje stappen en gaan. Muziekje op, continue dezelfde snelheid op de teller en de landschappen aan je voorbij laten gaan. Tijd doet er niet toe en als je je dan toch afvraagt hoe laat het is, blijken er alweer 3 uur verstreken.

Ik ben niet sportief, maar wel gek op het buitenleven. In het park of op het strand wil ik best een potje volleyballen, een tafeltennistafel kan ik ook niet negeren en op mooie zondagen verlang ik nog vaak naar het hockeyveld. Het gaat niet om de strijd, maar de prestatie die je voor jezelf levert en om even lekker je hoofd leeg te maken.

Helaas is dit weer alles behalve geschikt voor dit onhandige figuur om op de fiets te stappen, laat staan dat ik een geschikte fiets heb. Met mijn voorraad thermo-kleding zou de kou niet eens zo’n probleem zijn. Na de eerste meters doortrappen is die snel verdwenen. Maar wat heb ik zin om lekker op m’n fietsje door de omgeving te dwalen!

Nog een kleine twee maanden tot het voorjaar begint. Kunnen we in plaats van dralen weer lekker rond dartelen. Tot die tijd maar stomme spelletjes verzinnen met de kat om allebei van ons zenuwachtig makende gedraal af te zijn…

Counting down

In Frustrations, Notes on 26/11/2009 at 13:45

Dag 4 alweer. Wennen is een groot woord, maar ik voel me gelukkig al een stuk minder opgesloten en geleefd. Dankzij leuk bezoek en ontsnappingspogingen naar het bezoekersrestaurant en naar buiten vloog de woensdag om en brak het slaaptekort mij gisteravond zodanig op dat ik zowaar een aardige nacht achter de rug heb.

Vol goede moed vandaag dus lekker aan het werk, want door al dat bezoek is er genoeg blijven liggen. Goed gepland, want voor vandaag en morgen staat er minder bezoek op het programma en kan ik eindelijk m’n to do list afmaken. En die stapel boeken die ik heb meegenomen, ook hier kom ik er niet aan toe. Ik kan slecht lezen in een omgeving waar continue rumoer en geroezemoes is. Mijn nieuwe buurman is doof en zijn tv staat steeds zo hard dat die koptelefoon grote onzin is en ik alles letterlijk kan verstaan. Dus tv kijken schiet ook niet echt op. De stapel tijdschriften ben ik nu voor de derde keer aan het doorbladeren, blijf dezelfde dingen leuk vinden.

Weinig aparte ziekenhuis avonturen dus na gister. Wel bijzonder opmerkelijk dat mensen die ik nog niet lang ken (ongeveer sinds juli en allemaal via Twitter), de moeite nemen om mij vanuit Amsterdam een middag te vergezellen. En dat terwijl ik eigenlijk niets mankeer. Stiekem ontroerde me dat wel, want bij eerdere ziekenhuisopnames (waar ik wel echt wat had) lieten eerdere vriendinnen me vaak in de steek. Ik reken het nu niemand aan om niet te komen, maar dat deed ik voorgaande keren wel. Hoe vaak ik tijdens het bezoekuur weer kon concluderen dat behalve familie en enkele altijd trouwe vriendinnetjes wel aan m’n bed stonden, de mensen op wie ik het meest hoopte bleven steeds uit.

Ziekenhuizen vindt niemand leuk en op ziekenbezoek gaan sla ik zelf ook liever over. Maar je gaat niet heen om jezelf een plezier te doen, maar zoiets doe je voor de ander. En misschien ben ik ook wel gewoon verwend, want als ik thuis ziek ben wil lief alles waar ik zin in heb voor me halen, loopt 100x op en neer voor een kop thee of wat ik ook maar wil. Hier moet ik luisteren naar wat mij gezegd word, niets te wensen en te eisen. Voor sommigen is het misschien wel een tripje ‘all inclusive resort’, maar ik ben nog nooit zo toe geweest aan een korte vakantie als nu. Mijn hersenen doen het nog op volle kracht, maar door het verschrikkelijke bed is mijn hele lijf stijf en pijnlijk. Wat kijk ik uit naar een lekkere zonnebank, mijn eigen bed, een lange hete douche en een weekend ‘niets moet, alles mag’.

O, en de eetbuien waar ik thuis nog wel eens aan toe kan geven, zijn hier als sneeuw voor de zon verdwenen. Alle gekregen chocola ligt nog netjes in de verpakking en mijn taaipop heb ik gedeeld met de buurman. Misschien goed voor de lijn, een verblijf hier, maar van nog een week zou ik gillend gek worden. Nog maar 28 uur te gaan…

Rekenwonder

In Frustrations on 06/11/2009 at 09:03

Iedereen die mij al wat langer kent weet het: ik ben geen rekenwonder. Cijfers en Sabien zijn geen match eerder haat en nijd. Iets simpels uitrekenen is voor mij een drama. Ik word er chagrijnig van, raak gefrustreerd en maak het mezelf daardoor nog moeilijker. Als iemand me vraagt iets uit te rekenen breekt het angstzweet me uit en begint het in mijn hoofd te tollen. Inmiddels ben ik de schaamte voorbij en durf ik eerlijk te zeggen dat ik er niet uit kom, maar dat heeft wat jaren gekost. Stug bleef ik het proberen en vroeg ik overal om raad. Als het verder gaat dan een simpel optel- of aftreksommetje maar haakjes, komma’s of rare tekens bevat en ik kan alles niet letterlijk invoeren op mijn rekenmachine, kom ik er gewoon niet uit.

Veel onbegrip, vooral van lief, die in de winkel snel prijzen moest kunnen berekenen en kortingspercentages er af trekt met het zelfde gemak als dat ik 1 + 1 uitreken. Inmiddels heeft hij door dat hoeveel moeite hij er ook voor doet, hele sommen uitschrijft en uitgebreide uitleg geeft, dat het tevergeefs is. Ik voel me een enorme sukkel als ik in de winkel mijn rekenmachine nodig heb om te kijken hoeveel dat gave shirt kost als er 30% afgaat. Zelfs het gebroken schoteltje in groep 8 om ons breuken bij te brengen, heeft niet geholpen.

Gisteravond waren lief en ik weer in sneltreintempo wezen eten bij het plaatselijke pannenkoekenschip. Bij het afrekenen hebben ze al sinds we er komen een grabbelton met balletjes waarop getallen zijn. Je moet er een grabbelen en het getal wat daar op staat is het kortingspercentage bij een volgend bezoek. Het meisje wond er geen doekjes om toen lief het 15% korting balletje omhoog hield en flapte er meteen uit dat ze baalde en nog net uit de hele percentages kwam. Of we een momentje hadden zodat ze de rekenmachine kon halen. In de tussentijd had lief het al voor haar uitgerekend en probeerde hij haar uit te leggen hoe ze het de volgende keer zelf kon. Ze keek me ondertussen met een glimlach aan die me erg bekend voor kwam; lief lachen, ja knikken, doen alsof je het begrijpt maar er nog geen snars van begrijpen en onthouden.

Ik ben dus niet de enige. Dat is een fijn gevoel. Oudere generaties snappen er niets van en geven de rekenmachines en computers de schuld, maar toen ik nog naar de HAVO ging moest je ook gewoon kunnen hoofdrekenen. Dat is het bij mij dus niet. Ik zie de logica niet, geen verbanden, het ontbreekt me aan het inzicht en het interesseert me weinig. Ik vind het leuk om getallen af te lezen en vergelijkingen te kunnen maken, analytisch naar cijfers te kijken en daaruit conclusies te trekken. Maar als ik zelf dingen moet gaan uit rekenen haak ik af. Ik gok dat er in mijn bovenkamer een stel hersenen zitten met een aversie tegen rekenen en daarom gewoon 0,0% mee werken. Gelukkig functioneert de rest wel voor 100% en ben ik in mijn werk weinig rekentalent nodig. En wat ik moet doen, doet mijn macbookje vol automatisch in de sjablonen. Voor de rest, heb ik een accountant.

Hoogste tijd om weer lekker in de wereld van de letters te duiken en te stoeien met tekst. Ieder z’n talenten.

Mandarijnenfeest

In Frustrations, Notes on 30/10/2009 at 09:49

Sint Maarten, Sinterklaas, omdat de ‘r’ weer in de maand zit, omdat ze nu rijp in de Spaanse en Turkse bomen hangen. Het is weer mandarijnentijd. Best lekker, die kleine oranje vitaminebommetjes, mits niet zuur en zonder pitten. Mits je ze gewoon lekker thuis opeet, en niet in het openbaar. Mits je zin hebt in oranje gekleurde handen met velletjes onder je nagels en een penetrante geur waardoor iedereen de rest van de dag zal weten dat je mandarijn hebt gegeten.

Naast het eten van rijstwafels of met  frites in de trein, vind ik het not done om in de trein een mandarijn te eten. Naast de geur krijg je er een ontzettende smeerboel van, het is een onsmakelijk gezicht om iemand tegenover je zijn partje te zien leegzuigen om vervolgens het velletje met pit weg te gooien en met deze zachte buitentemperaturen roep je een grote hoeveelheid fruitvliegjes op de open treinprullenbakjes op.

Ook ontzettend not done en mijn vroegere frustratie: mandarijnen geven met Sint Maarten. Sint Maarten is een snoepfestijn, of je het daar nou mee eens bent of niet. Je gaat met Halloween ook niet in je schattige prinsessenjurk of engelenoutfit trick or treaten omdat je de andere outfits creepy of ongehoord vindt.

Wat ik heel erg well done vind: bij de AH kun je de mandarijnen proeven voor je een netje mee neemt en er thuis achter moet komen dat ze vol pitten en zurigheid zitten. Minpuntje: rondom de mandarijnenpartjes en de bijbehorende vuilnisbak is het altijd dringen geblazen. Het lijkt wel of de mandarijnenspuugbak de nieuwe koffiecorner is geworden. Waar je tussen het proeven en pitten schieten even bijkletst met de buuf die je anders ook nooit spreekt.

Al die zure bommetjes trek ik slecht, dus neem ik gewoon een netje mineola’s mee in plaats van manderijnen. En die eet ik braaf thuis op, uit een bakje, waar ik uitgebreid alles kan ontvellen en ontpitten zonder een ander daarmee lastig te vallen en onpasselijk te maken. Oranje boven!

mandarijnen

Niet toegeven

In Feelings, Frustrations on 10/10/2009 at 10:28

Op een dag als vandaag best een opgave; niet toegeven aan de herfstblues. Het is grijs, nat en koud buiten. De katten zijn wild en vervelen zich binnen, maar halen het niet in hun hoofd om in de stromende regen buiten te zijn. Het is donker in huis, weinig te doen dus weer een saaie bankhangdag. Gelukkig heb ik nog wat werk bewaard.

Op zulke dagen ben ik slecht te motiveren, vind ik niets leuk mits het warm onder een deken liggen niets doen is. Maar ik ga er niet meer aan toegeven. Ik ga het licht opzoeken (thank god hebben wij een zonnebank), actief doen (die tweede keer hardlopen deze week moet echt vandaag!) en net zo genieten als in de zomer.

Ik laat me niet meeslepen door gesteun en geklaag, want ook in de herfst en de winter gaat het leven gewoon door en zijn er genoeg mooie dingen te vinden. Als het droog is lekker sjouwen in het bos, als het miezert lekker hard lopen, als het ’s avonds hard regent lekker luisteren naar het gekletter op het dakraam en een boek lezen. Tussen de grijze regendagen door zal de zon ons heus af en toe mooie najaarsdagen bezorgen.

Niet toegeven. Best een opgaaf, niet alleen qua herfstblues. Ik kan mezelf heel makkelijk overgeven aan een ’slechte bui’. Laat me een triest muziekje horen en ik draai de rest van de dag het liefst melancholische muziek. Zet me voor een jankfilm en ik kan niet meer stoppen. Maar aan mijn eigen gevoelens en gedachten toegeven, gaat me moeilijker af. Ik blijf te lang hopen, wachten en stilzitten. Als het gaat om keuzes maken, ben ik niet altijd de daadkrachtigste. Weer een minpuntje girlpower. Ik ben een twijfelkont, piekeraar en control freak.

Soms durf ik een onverwachte sprong te wagen, soms durf ik niet eens over de rand te kijken (en ik heb niet eens hoogtevrees, da’s gewoon aanstelleritis als je het mij vraagt). Knopen doorhakken, is daar niet een cursus voor? Na al die verplichte zelfreflectie op het HBO heb ik er dus nog niets aan. Reflecteren en evalueren kan ik wel. Maar er wat mee doen, toegeven aan zwakheden, is kennelijk one step to far.

De zonnebank roept. Met een vrolijk muziekje op me even weer op het strand wanen. Herfstblues? Mij krijg je niet klein!

Herfst

Gunfactor

In Frustrations on 15/09/2009 at 23:02

Sommige mensen hebben een hoge gunfactor. Helaas voor de goede doelen en energiemaatschappijen geldt dit niet altijd voor het door hun ingehuurde personeel. Deze loop ik dan ook stug voorbij.

Goede verkopers met gunfactor vind ik erg belangrijk. Voor ik iets aanschaf wil ik er zeker van zijn dat ik dat ik dat bij de juiste partij doe. Een leuke babbel of goed advies, daar hecht ik veel waarde aan.

Dat niet iedereen geschikt is daarvoor, moge duidelijk zijn. Iedereen heeft wel eens chagrijnig een winkel verlaten omdat er onkundig personeel stond.

Niet alleen verkopers moeten een gunfactor hebben. Persoonlijk vind ik het erg menselijk en nobel om mensen om mij heen ook geluk te gunnen, in werk, liefde, gezondheid etc.
Dat is voor mij heel vanzelfsprekend. Dat dat niet voor iedereen zo is, daar kom ik af en toe op pijnlijke wijze achter.

Jaloerse reacties, misplaatste vergelijkingen of mensen die graag baas boven baas willen zijn, om de buitenwereld af te troeven. Als je je daardoor gelukkig moet voelen, ben je wel erg triest.
Gun een ander toch die fijne dingen, je hebt zelf in dr hand wat er op je pad komt.

Zo. Mijn paarse kleur van woede zakt weer wat. En ik zal er altijd voor waken dat IK niet groen van jaloezie zal zien…

Terugkerende horrornacht

In Frustrations on 10/08/2009 at 08:04

Al sinds ik een jaar of 12 ben, heb ik er last van. Op zondag gingen we allemaal op tijd naar bed, om fris en fruitig aan de nieuwe week te kunnen beginnen. Maar no way dat ik in slaap kon komen, laat staan door kon slapen.

Nog steeds, of ik op zondag nou laat in bed beland of niet, is de nacht van zondag op maandag vaak horror. Lief heeft er helemaal last van, zodra hij zich bedenkt dat het zondag is en de volgende dag de werkweek weer begint, ligt hij bij voorbaat wakker.

We houden elkaar dan fijn uit de slaap met ons gewoel, gezucht en gekreun. En een uur voor de wekker gaat, kun je eindelijk lekker slapen. Typerend, want ik zie niet op tegen de nieuwe werkweek. Vaak komt het gewoon omdat ik het weekend te weinig actiefs heb gedaan, te lang heb uitgeslapen etc.  Toch blijft het iedere week weer terug komen.

Gelukkig ben ik niet de enige die er last van heeft, uit meerdere onderzoeken is al eens gebleken dat velen wakker liggen vanwege de naderende maandag. Wat minder handig is, ik ben al niet zo’n ochtendmens, maar de maandagochtend is altijd drama. Misschien moet ik op maandag eens wakker worden met een ander nummer in mijn hoofd, dan The Cure, met ‘I don’t like Mondays’…

Garfield

Achter de ellebogen

In Feelings, Frustrations on 08/08/2009 at 21:36

Het is weer zover. ‘De’ kerk in Staphorst heeft net een nieuwe dominee en staat weer negatief in het nieuws, door de discussie die deze wil aanzwengelen. Het marktplein, waar iedere week de weekmarkt is en 3 keer per jaar de feesttent staat voor de zogenaamde Staphorstdagen, staat te dicht bij het kerkhof. Sterker nog, de muziek die er gedraaid wordt en het gedrag van de jongeren daar, is respectloos naar de doden. Expliciet moet er bij vermeldt worden dat de gemeentewerkers onlangs zo radicaal gesnoeid hebben, dat je vanaf de straat bijna de namen op de grafstenen kunt lezen en van privacy voor zowel de doden als de bezoekers is al helemaal geen sprake meer.

Discussie alom. Lichtelijk misplaatst als je het mij vraagt, want zoals mijn zusje vroeger eens zei, staan er naast de kerk fietsenstallingen bovenop oude graven. De grafstenen zie je net door het stalen gebeuren heen. Dat is wel respectvol?

Verschrikkelijk hoe deze dominee ook weer publiciteit haalt door uitspraken te doen waarmee hij zijn eigen dorp voor l*l zet. Al jaren vinden er vele activiteiten, bedoeld voor alle Staphorst-inwoners, plaats op de markt. Ook kerkgangers gaan regelmatig naar dit soort activiteiten en ook de jeugd is luidkeels vertegenwoordigd. Het gedrag van hun lijkt me eerder aanstootgevend dan de locatie van de tent en de muziek die er wordt gedraaid. Maar meneer Reinders moet zich natuurlijk even op de kaart zetten.

De hypocrisie is duidelijk te merken, het wordt niet georganiseerd door de kerk dus is het fout. Terwijl velen, vooral de jongere generaties, naar de kerk gaan omdat het een verplichting is. Daadwerkelijk zal er maar een klein deel zijn dat uit eigen beweging op zondag twee keer voor in de kerk gaat zitten. Eigenlijk is het net een hip feestje, waar je gezien moet worden en aanwezig moet zijn, niet te vergeten, met hippe hoed.

Ik kan heel slecht tegen mensen die dingen doen uit plichtsgevoel. Of het nou gaat om naar de kerk gaan, op een bepaald terras zitten of je iedere week weer laveloos drinken in de plaatselijke horeca. Ik doe dingen omdat ik het leuk vind of omdat het goed voelt. Niet om een ander te plezieren. Als dat een beweegreden is om bepaalde dingen te doen, dan leef je niet voor jezelf maar voor een ander.

Die ‘achter de ellebogen’-mentaliteit bezorgt mij acute jeuk, kan een avond voor mij totaal verpesten. Hoe bekrompen kunnen sommige mensen zijn, verblind door een kerk of door jaloezie. Je bepaalt je eigen leven, tenzij je zo beïnvloedbaar bent dat je je eigen keuzes niet kunt maken. Waarom iedere zaterdag laveloos in de kroeg? Om er bij te horen? Waarbij dan? En is het dan alleen daar maar leuk en gezellig? Waarom iedere zondag luisteren naar preken waar je eigenlijk niets van begrijpt, je dingen laten verbieden die gebaseerd zijn op de interpretatie van één persoon? Ik heb nog nooit in de Bijbel kunnen lezen dat muziek slechte invloed heeft. Sterker nog, muziek speelde altijd een belangrijke rol op feesten en bij etentjes.

Niets tegen het geloof, iedereen is vrij om te kiezen waarin hij of zij wil geloven. Wat ik niet snap is dat mensen alles wat ‘de kerk’ zegt zo maar geloven. Heb je dan zelf wel echt de Bijbel gelezen? Waarom laat je je dingen opleggen, die nergens terug te vinden zijn? Waar staat dat homo’s slecht zijn?

Ik laat me geen regels voorschrijven, doe waar ik zin in heb. Ik probeer rekening te houden met de wensen van anderen, hun keuzes te respecteren. Maar ik neem geen blad voor de mond. De discussie in Staphorst zal nog wel even doorgaan, ongetwijfeld zal de SGP weer veel voor elkaar krijgen. Jammer dat er zoveel mensen zijn die achteloos en blind volgen wat er geroepen wordt. Maar respect voor hun keuze. Dwing ze alleen een ander niet op.

Typex & Bytex

In Feelings, Frustrations on 22/07/2009 at 08:21

Tot grote frustratie van mijn moeder, beet ik altijd nagels. Een vervelende gewoonte met lelijke resultaten, wat moeders vooral jammer vond van mijn ‘mooie, lange pianovingers’. Moest haar altijd gelijk geven dat het niet heel mooi stond, van die afgekloven nagels. Maar wat ik ook deed, ik kon er niet vanaf komen.

De smerigste middeltjes heb ik geprobeerd. Vooral aan ‘Bytex’ heb ik slechte herinneringen. Dat was niet alleen vies, alles wat je met je vingers aanraakte, ging er naar smaken, onder andere pennen en ‘fingerfood’. Toch was ik op een gegeven moment ‘immuun’  voor de smerige smaak, en kon ik zelfs mijn gebytexte vingers gewoon in mijn mond stoppen.

Toen kwam in groep 8 de typex-rage. Zonder potje op je tafel, hoorde je er niet bij. Dat je met typex meer kon doen dan alleen schrijffouten verbeteren, hadden we al snel en masse ontdekt. Initialen werden overal opgetypexed, schriften onder gekalkt, niets was veilig voor het smerige witte spul. Zelfs de nagels van alle vrouwelijke klasgenoten niet. Het heeft even geholpen tegen het nagelbijten, het poederige witte goedje. Maar het heeft ook een typex-trauma aangewakkert. Gelukkig is de Backspace een schonere manier om je fouten te corrigeren en  schrijven op papier doe ik steeds minder.

Inmiddels ben ik eindelijk van het nagelbijten af. Van de een op andere dag. Af en toe wil het me nog wel eens ‘overkomen’ bij een spannende film of goed boek. In drukte of hectiek. Daarom zorg ik dat er altijd een kleurtje op zit. Moulin Rouge, Pearl Grey of Touch of Pink, je kan het zo gek niet bedenken of ik heb wel een potje staan. Daarbij verhult een kleurtje ook mijn snel verkleurende nagels, want zodra mijn vingers een beetje koud worden, kleuren mijn nagels paars.

Enorm lange nagels heb ik niet, daar hou ik niet van. Ze zijn ook gewoon natuurlijk, niets met acryl of gel. Behalve dat ik dat niet mooi vind, vind ik het ook erg onpraktisch, zowel met typen als met allerhande klusjes. Niets zo smerig als vieze nagels.

Een andere vervelende gewoonte heb ik er, bij mijn weten, niet voor terug gekregen. Nou ja, misschien dat ik altijd iets in mijn hand heb, sinds ik m’n iPhone kreeg… ;)

bytex

Beperkte vrijheid

In Frustrations on 17/07/2009 at 10:46

Vermoedelijk is het om ons te pesten, onze vakantie onnodig duur te maken en ter vergroting van de agressiviteit in het openbaar vervoer. Van 16 juli tot 16 augustus is de OV-studentenkaart niet geldig en kun je alleen reizen met korting. Zonder die korting wordt een retourtje Amsterdam net zo duur als een enkeltje Parijs – Rotterdam, heerlijk die Nederlandse monopoly van de NS!

Aangezien ik nog wekelijks hard werk aan het verkrijgen van ‘hét’ rosé pasje, heb ik er weinig aan als de auto eens voor de deur staat. Mijn fiets en ik hebben ook geen hele hechte band, dus vooral mijn benen brengen mij overal heen. Meestal in de combi met het openbaar vervoer. Sinds gister voel ik me dan ook enigszins gehandicapt, beperkt in mijn vrijheid.

Niet even naar Breukelen voor een bezoekje aan S., niet het nieuwe appartementje in Den Haag bekijken van R., mijn thee-date met S. moet wachten tot na de 16e en iedere twee weken moet ik op station Zwolle nu mijn fiets gaan verplaatsen om te voorkomen dat de gemeente hem in beslag neemt, waar ik lief nu maar voor moet gaan strikken, want snel op en neer wordt nu al snel een duur grapje.

Wat ga ik die OV-kaart missen als ik afgestudeerd ben. En dan heb ik nog niet eens de goede tijd meegemaakt waarin het ding áltijd geldig was. Geen Goede Vrijdag waar je ineens op moet betalen, vrij reizen in het weekend én doordeweeks. Optimaal heb ik altijd gebruik gemaakt van mijn OV-kaart. Carnaval in Breda, werken in Zeeland, vriendinnetjes bezoeken all over the country, woonbeursje hier, studiebeursje daar. Hoe vaak ik het openbaar vervoer ook heb vervloekt, vanwege vertragingen, uit(een)vallende treinen, overvolle treinen, blad op het spoor én vooral gecancelde laatste treinen, het idee dat je zo in een gele rups kunt stappen en overal in Nederland weer uit kunt stappen, vond ik erg fijn. Het maakte Nederland echt ‘klein’, zelfs al zijn de verbindingen niet altijd optimaal. Een treinreis Meppel – Doetinchem duurt namelijk minstens 2:11. Gelukkig ben ik wel met een klein uurtje in Amersfoort/Utrecht en is Amsterdam met iets meer dan anderhalf uur ook ‘te doen’.

Nu even een maand vooral Meppel. En wat uitspatting in het weekend met de wagen, lang leve lease. Prima uit te houden, maar toch voelt het als een straf. Ongetwijfeld dat ik deze maand bij een treintripje vergeet een kaartje te kopen, waardoor ik in de trein zal zitten met het idee dat ik ‘iets’ vergeet, maar wat? Kan NS geen mooie iPhone app maken, zoiets als MyOrder maar dan voor je OV-kaartjes? Die chipkaart is toch al geen succes.

Ik ga weer aan het werk. Aan huis gekluisterd. O, en NS/OV Nederland, als jullie dan toch bezig zijn met veranderingen, maak dan ook eens een goed systeem. Kijk het af van steden als Berlijn, Parijs en Praag. Dan heb ik, met velen, veel minder moeite met betalen voor vervoer. Als het maar betrouwbaar is.

ovchipkaartlogo

Loslaten

In Feelings, Frustrations on 01/07/2009 at 10:20

Soms is het noodzakelijk, moet je mensen en wensen los laten. Maar fijn en makkelijk is het niet. Zeker niet als je, net als ik, sommige dingen al zo lang wenst. Nog moeilijker is het als je er toe gedwongen wordt.

Toen ik op kamers ging, vond mijn moeder dat nog wel even slikken. Samen zochten we naar meubels en klusten we er een gezellig plekje. In het begin kwam ik veel in de weekenden thuis, tot ik besloot te gaan hockeyen. Na een tijdje waren we allemaal gewend, zag moeders dat het goed ging en kon ze ‘loslaten’.

Met uit huis gaan heb ik nooit moeite gehad, wat ik soms wel lastig vond en vind, is mijn verantwoordelijkheidsgevoel voor mijn familie. Misschien komt het omdat ik de oudste ben, maar er hoefde maar iemand een scheet dwars te zitten, of ik ging er heen. Niet altijd een goede keus geweest, maar ik ging gewoon op mijn gevoel af. Inmiddels heb ik dat wat beter leren inschatten; wanneer is het echt nodig, hebben zij er wat aan, heb ik er wat aan?

Vrij...

Vrij...

Nu moet ik gedwongen broer  weer loslaten. Wat vooral moeilijk is omdat je weet dat hij niet lekker in zijn vel zit, omdat het eigenlijk niet goed met hem gaat. Dat frustreert. Afgelopen zondag zijn we wezen barbecuen bij mijn ouders, en had ik continue zes borden en zes keer bestek in mijn hand. FF wennen. Vandaag de eerste happening, waarbij hij schittert in afwezigheid en echt ontbreekt. Zusje krijgt vandaag haar diploma. Sluit vandaag een levensfase af en staat aan de rand van een nieuw avontuur.

Ik weet mijn eigen uitreiking nog goed, en was blij dat mijn ouders, broertje en toen in mijn ogen mini-zusje daarbij waren. Erna ging ik echter niet naar huis, maar werd dit heugelijke feit gevierd op een erg geslaagd feestje. De rozen die ik kreeg bij de uitreiking, hebben de avond niet overleefd. Maar wat voelde ik mij trots op dat moment. Stiekem richting familie kijkend bij het zetten van mijn handtekening op mijn diploma.

Vandaag ben ik dus broer én grote zus. Valt nog niet mee…

Financiele mayonaise

In Frustrations on 22/06/2009 at 11:11

Luisteraars van het ochtendprogramma van Ruud de Wild weten dat dit zijn omschrijving voor alles wat met de kredietscrisis te maken heeft, is. Ook daarvan weet hij wat grappigs te maken. Best knap, want er vallen rake klappen. Vooral hier in de omgeving hebben een aantal grotere bedrijven veel te lijden.

Steeds vaker hoor je verhalen van mede-studenten dat het vinden van een (afstudeer)stage steeds lastiger wordt, zeker als je niet van plan bent naar het Westen te trekken. Inmiddels ligt bij ons de druk hoog, want het contract van lief wordt niet verlengd per september, en de IBG stopt met het sponsoren van mij per oktober.

Lastig parket, maar in deze tijd hebben we allebei niet zoveel te kiezen. Mocht het toch niet bevallen, een (half) jaar vliegt voorbij. Alles beter dan werkloos thuis zitten. Gelukkig zitten we allebei zo in elkaar; we grijpen liever met beide handen de kansen die we wél krijgen aan, dan te weigeren omdat het niet helemaal is wat je zelf voor ogen hebt. Handen uit de mouwen en gaan, veel minder wordt je er nooit van.

Nog ff een paar weekjes aan poten, een lekker lang weekend naar Praag, een kleine maand door worstelen voor een weekje Bormes les Mimosas. Dan is het alweer september en slaan we allebei hopelijk nieuwe wegen in. Nieuwe uitdagingen. Voor mij altijd welkom.

Die lange vakantie naar Rhodos, komt nog wel. Onze nieuwe vloer plannen kunnen nog prima even wachten. Schilderen moeten we zelf maar gaan doen, gelukkig hebben we allebei geoefende ouders. Liever wat (financiële) zekerheid. Prioriteiten verleggen, hoe vervelend soms ook. Geld maakt niet gelukkig, maar fijn om te hebben is het wel.

We gaan gewoon maar door, we laten ons niet kennen. Mocht je denken te kunnen helpen, schroom niet om te mailen :) En nee, we gaan niet richting het Westen. Ook de huizenmarkt in Meppel is niet gunstig gestemd, en we zitten hier veel te prima!

Wij zien het nog niet somber in!

Wij zien het nog niet somber in!

Turned down

In Feelings, Frustrations on 09/06/2009 at 10:58

Again. Deze keer greep ik niet mis bij de supermarkt waardoor ik de laatste flacon Robijn, net in de aanbieding, niet mee kan nemen. Ook niks mis met vriendlief. Sterker nog, de uitdrukking ‘Alles went, behalve een vent’, daar kan ik me niet in vinden. Tuurlijk, af en toe kan ‘ie me, zowel positief als negatief, versteld doen staan, maar na bijna vier jaar samen, kan ik hem handelen.

Nee, weer een turn down op een sollicitatie. Natuurlijk ben ik voor een bijbaantje of stage wel vaker afgewezen. Soms om de meest uiteenlopende redenen. Maar afgewezen worden om wat voor reden dan ook, is nooit leuk. Een verzoek om een traineeship werd vorig jaar wel heel bruut afgewezen. Aangezien ik op jonge leeftijd samenwoon, zou ik niet ambitieus zijn, laat staan flexibel.

Die laatste kreeg ik ook gister weer om mijn oren. Tijdens het gesprek kwam de vraag of ik bereid was te verhuizen voor deze baan. Het kantoor zit in Amersfoort, en ik zou andere vestigingen elders in het land moeten bezoeken. Amersfoort – Meppel is prima te reizen en past in onze planning, om over een aantal jaar meer die kant op te verhuizen. Maar niet op korte termijn. Zonder vaste contracten geen hypotheek, en in deze crisistijd zouden we ons huis niet eens kwijt raken. Iets wat we op dit moment ook helemaal niet willen.

Uiteraard zit er meer achter, want dit is natuurlijk een reden waar je niets mee kunt. Mag je zoiets verlangen van (potentiele) werknemers? De moed is me even in de schoenen gezakt, terwijl iedereen me probeert op te beuren om meteen een andere leuke vacature te zoeken. Hoe kom ik als onervaren bijna-afgestudeerde op de arbeidsmarkt? Tuurlijk had ik een bijbaan kunnen zoeken die bij mijn studie aan sluit. Maar als je tijdens je (droom)studie moet stoppen, heb je daar ff geen zin in. Zeker niet als de alternatieve studie een noodgreep is. Ik moet wat, waar zitten zo min mogelijk exacte vakken in, waar kan ik wat mee? Toen was Communicatie hot, lagen de banen er in voor het oprapen. Nu ik bijna afgestudeerd ben, weet ik ongeveer wat ik wil. En is er wel communicatie involved, maar niet de hoofdzaak.

Had ik toen maar geweten wat ik wou, dan was mijn CV allang gerichter. Nog steeds heb ik genoeg ambities, ik wil veel, kan slecht kiezen. Maar hoe zet ik alles op poten, hoe bereik ik dat?

Veel vragen, wat me onzeker maakt. En wéér een afwijzing maakt dat ik nóg meer ga twijfelen. Genoeg gekniest. Gister al in een hoekje van de bank gekropen, vandaag een nieuwe dag. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Alle balletjes maar laten rollen, in de hoop dat er eentje in de goal terecht komt. No matter how long it will take. Ik wil doen wat ik leuk vind. Omdat ik dat ook kan. Lang leve Vacaturbank en Monsterboard?

Declined

Declined

Gossip Town

In Frustrations on 06/06/2009 at 12:34

Mijn hele leven lang woon ik al in ‘de provincie’. In kleine dorpjes of stadjes, met een uitstap naar het Groningse studentenleven. Maar ook daar is het net een dorp waar iedereen elkaar kent. Daarom voel je je er zo snel thuis, maar wordt het na vier jaar wel eens tijd voor wat anders. Een leegloop waar zelfs de kreet ‘Er gaat niets boven Groningen’ niets tegen begint.

Voordeel van die kleine ‘gehuchtjes’ is dat je huis niet leeg is als je eens vergeet de deur op slot te draaien, dat er nog wordt aangebeld als jij lekker binnen zit, maar je sleutelbos nog doodleuk aan de buitenkant in het slot zit en als je eens dronken langs de gracht ligt, er nog wel iemand weet waar je wezen moet, en je daar zelfs heen brengt.

Nadeel: alles wat je doet, wordt door iedereen opgemerkt en breed uitgemeten in zijn of haar vriendenkring. Geroddeld wordt er, alsof het inkomstenbron nummer 1 is. Nou moet ik ook toegeven dat er altijd wat gebeurt. Vreemdgaan is hier in Meppel de gewoonste zaak van de wereld, geen probleem om na vier jaar je partner in te ruilen voor een vriend of vriendin van diegene. Of gewoon, in een dronken bui je tong in andermans huig rond te laten gaan, gewoon omdat het kan. Als je hier drank op hebt, kan en mag alles, lijkt het.

Sommige mensen zijn wel héél erg!

Sommige mensen zijn wel héél erg!

Iets waar wij, hier mag ik ook namens mijn lief over spreken, niet aan mee doen. Wij zijn sinds we samen zijn geen voer meer voor roddels. Wij zijn burgerlijk en saai. Maar staan we eens in de kroeg, gonst het daar nog weken over ons bezoek.

Slecht kan ik er tegen, dat achter je rug om gelul. Zeg gewoon waar het op staat, right in my face, weten we allemaal waar we aan toe zijn. Tuurlijk, een spannend nieuwtje wil ik ook nog wel eens verspreiden, maar niet zonder dat ik desbetreffende persoon eerst heb gesproken om het oorspronkelijke verhaal te horen. Een verhaal heeft twee kanten, maar alleen de sensatie komt naar buiten.

Ongetwijfeld heb je ook in ‘de grote stad’ geroddel, misschien wel meer zelfs. Om de opvallende verschijningen, om de schoenen die die blonde bimbo draagt of om de dames in de rosse buurt. Dan zijn het meer vooroordelen, want het gaat om onbekenden.

Voor je wat zegt over een ander, denk eerst eens na. Want woorden komen soms harder aan dan je denkt.

Vieze buum!

In Frustrations on 03/06/2009 at 15:55

Wij hebben een heerlijke tuin, groot te noemen zelfs voor een stadstuin. Iets waar we heerlijk van genieten. Bij een beetje zon stap ik het liefst in mijn badjas met een kopje thee de tuin in, voordat de gehaaste ochtendrituelen beginnen.

Helaas moet ik bij dat laatste steeds meer oppassen, sinds onze achterburen een dakterras hebben. Onze achterburen zijn een ouder stel wat er al meer dan twintig jaar woont. Ze hebben geen tuin, maar een carport en een schuur. Op die schuur zit een plat dak, waar hij vorig jaar ineens een soort ‘hek’ om heeft laten plaatsen. Kunstgrasmat erop, en klaar was meneer.

Maar meneer is eigenlijk een vieze oude vent. De eerste zomer dat we hier woonden, hadden we een zwembad in de tuin. Mijn zusje en ik genoten daar met enige regelmaat van bij de beetjes mooi weer die zomer. Constant stond hij over het randje te gluren, of wilde hij ineens op dat moment in de tuin kijken naar zijn kozijnen, die nog steeds in verrotte kozijnen en uit de sponningen hangen. Ook vond hij het geestig om zijn onverstaanbare gemompel met ons over andere buren die buiten waren in een tuin waar hij zicht op heeft, te delen. En als ik ergens een hekel aan heb, is het wel aan geschreeuw over schuttingen of van daken. Een beetje meeleven met je medeburen graag.

Dankzij hun ‘dakterras’ loop ik niet meer zonder nadenken ’s ochtends de tuin in. Het laatste wat ik hem gun, is een blik op mijn ‘lingerie’. Afgelopen zondag wilden we lekker van de zon genieten, maar had ik geen zin in m’n bikini. Zou je zien dat hij die middag ineens met de kozijnen aan de slag ging. Gelukkig heeft zijn vrouw hem mee kunnen nemen, waardoor we in ieder geval zonder cirkelzaaggeluiden a la Texas Chainsaw Massacre van het weertje konden genieten. Toen ik zeker wist dat hij weg was, en mijn zusje het wel aandurfde in bikini, heb ik me maar laten over halen. Om ’s avonds nog even de regels voor een dakterras op te zoeken. Een meter uit de kant en afbakening van minstens een meter hoog zodat de privacy van omwonenden gegarandeerd blijft. Bij nog een middag geforceerd genieten toch maar eens bellen.

Die vieze ouwe man.

Kees van Kooten als 'De Vieze Man'. Maar de buurman is nog een tikje erger...

Kees van Kooten als 'De Vieze Man'. Maar de buurman is nog een tikje erger...

Verkiezingen

In Frustrations on 02/06/2009 at 09:05

Donderdag mogen we weer stemmen. Dit keer niet voor een waterschap, maar voor Europa. Bij ons werden de stembiljetten al zo vroeg verstuurd, nog voordat ze de brief waarin stond waarop je kon stemmen, af hadden bij de gemeente. De stembiljetten belandden dan ook achteloos bij het oud papier, herinnerd aan het fiasco van de waterschapsverkiezingen vorig jaar.

Maar ik ben niet de enige. Momenteel sta ik bij de gemeente in de wacht voor het opnieuw aanvragen van een kieskaart. Of ik echt ga stemmen, weet ik nog niet, maar ik wil in ieder geval de mogelijkheid hebben.

Waarom ik niet zou gaan? Ik geloof niet in de invloed van Nederland binnen Europa. Duitsland, Frankrijk en Groot-Brittannie maken al jaren de dienst uit, en al zou heel Nederland gaan stemmen, dan nog zal het weinig veranderen.

Waarom wel? Gewoon omdat het kan en mag. We leven in een democratie. Dan moet je daar ook zelf actief aan deelnemen. Misschien moet ik gewoon eerst de documentaires van schoonzus U. eens rustig gaan bekijken. En me verdiepen in de mensen waarop ik mijn stem mag uit gaan brengen.

Maar op de een of andere manier voelt dit als een ‘ver-van-mijn-bed-show’ en voel ik me absoluut niet betrokken. Slechte campagne of mijn desinteresse?

Europa

Europa

Inmiddels sta ik nog steeds in de wacht. Geloof dat ik zojuist mijn beslissing heb gemaakt…