Het woord transparant is de rode draad van 2011 voor mij geweest. Transparantie over waar ik ben, wat ik doe, wat ik er van vind geven. Ongevraagd. Ongenuanceerd. Oprecht en eerlijk. Ik weet graag waar ik aan toe ben, wat ik wil en deel mijn mening. Zo ga ik zakelijk en privé met dingen, gevoelens en ervaringen om. Nadat ik in 2010 mijn vrijheid en zelfstandigheid aan het aftasten was, heb ik in 2011 vooral geleerd om te zeggen en doen waar het op staat. Wilde ik eerder liever de goede vrede bewaren, nu kies ik bewuster voor mijzelf. Dat scheelt een hoop frustratie, opwinding en onvrede heb ik gemerkt. Het valt niet altijd in goede aarde en heeft soms even tijd nodig, maar over het algemeen wordt eerlijkheid en directheid goed gewaardeerd. Transparant zonder doorzichtig te zijn.

Geen focus

In 2011 kwam ik er achter dat ik geen focus op 1 onderdeel wil leggen, maar de dingen die ik leuk vind graag met elkaar verbind. Mijn nieuwsgierigheid, de nieuwe ontdekkingen en de scherpte die me dat in het dagelijkse en zakelijke leven oplevert, inzetten. Ik sloeg mijn vleugels nog meer uit, ook steeds vaker zelfstandig. Wat sommigen ervaren als vervelend, mijn checkins etc., leverde me dit jaar prachtige dingen op. Ik mag het citizenM magazine curaten, krijg uitnodigingen voor openingen en feestjes, maak de leukste reizen en werd in New York geïnterviewd over mijn kijk op het hotelwezen, content en hoe je mensen aan je kunt verbinden. Ik hou van analyseren en op basis daarvan bekritiseren. Kritiek is iets positiefs, daar kan je van leren. De checkins laten niet alleen zien wat ik nu doe, maar brengen me ook op bijzondere plekken en daardoor maak ik kennis met geweldige nieuwe mensen. Geen focus betekent ook dat werk en privé naadloos door elkaar heen loopt, op een andere manier zou ik mijn werk ook niet kunnen integreren. Dit jaar bezocht ik 3 grote internationale congressen, MWC in Barcelona, Social Media Week in Glasgow en LeWeb’11 in Parijs. Waar ik geweldige mensen ontmoette, blogte en geïnspireerd raakte, kennis op deed en deelde. De energie die ik daarvan kreeg, is onbeschrijfelijk.

Volgens schema

Mijn leventje is alles behalve rustig en gestroomlijnd, en toch voel ik eindelijk rust van binnen. Alles wat ik doe deel ik met fijne mensen, en hoewel het soms puzzelen is om familie te zien, reisschema’s naast elkaar leggen nodig is om af te spreken en ik het hele jaar door een ‘fijne vakantie gewenst’ te horen krijg als ik weer ergens heen ga, is dit het schema wat ik graag leef. Tot de onrust weer toeslaat is dit wat me gelukkig maakt. Dit jaar had voor mij vooral pieken, de dalen daar liet ik me niet te diep in mee sleuren. Iedereen is gezond, de basis waar ik op terug kan vallen is gelukkig, stabiel en er altijd voor me en meer kan je als mens toch niet wensen?

Mijn moment

Punkmedia, journalist, fotograaf, twitteraar en videomaker heeft op zijn blog een prachtige serie terugblikken van (bekende) Twitteraars. Hun ‘mijn moment‘ van 2011 delen ze. Prachtig hoe ze terug kijken op hoogte- en dieptepunten, hoe de trots uit hun verhalen is op te maken, maar ook vervelende ervaringen hun invloed hebben gehad. Al deze mensen hebben deze ervaring op hun manier ‘omarmd’ en hebben het meegenomen in hun rugzak. Ze hebben zich er niet door laten vormen, het heeft een plek gekregen en ze zijn verder gegaan. Hebben het omgebogen tot iets positiefs. De momenten zijn herkenbaar, echt. Transparant.

Mijn 2011

Kiezen uit 1 ‘mijn moment’ lukt me niet, want zonder de dalen niet de pieken etc. Cliché, maar waar. Veel inzichten die ik het afgelopen jaar kreeg, dingen die ik leerde, maken dat dit jaar gewoon klopt. 2011 heeft rust gebracht, privé, zakelijk, binnen mijn familie en vooral in mijzelf. Ik hoop dat in 2012 voort te kunnen zetten, te blijven delen en transparant te kunnen zijn. En nog meer mooie ontmoetingen, samenvloeiingen en ontdekkingsreizen te mogen beleven. Ik geniet van de laatste dagen van 2011, kijk terug op veel fijne momenten.

Wat was jouw favoriete moment van 2011? En wat is je goede voornemen voor 2012? Een heel fijn uiteinde!

Een ultiem geluksmomentje, in Parijs onder de Eiffeltoren een crêpe eten!

Het zat er aan te komen maar zo snel had ik het niet verwacht. Vanochtend schrok ik van het nieuws. Een perfect uitgekozen moment (zelf bepaald gok ik). Na de onthulling van de iPhone 4S, die sinds afgelopen nacht in de US te bestellen is. Steve Jobs is niet meer. De innovator, marketeer, verlosser en voor velen een wereldverbeteraar die het werken leuker, makkelijker en mooier heeft gemaakt.

Gisteren las ik dit stukje op Facebook:
Als je nog weet dat Twix eerst Raider heette, je fietsen nog zonder helm deed, je een draai om je oren kreeg als je stout was geweest, televisie slechts bestond uit Nederland 1 en 2, je van de bank moest komen om te switchen van zender, je cassettebandjes met potloden vooruit gespoeld hebt, zondags de winkels dicht waren, je niet gevraagd werd tijdens het bellen “waar ben je?” , je telefoonnummers nog echt moest draaien, je de hele dag op straat speelde en tegen donker thuis moest zijn, in een auto hebt gezeten zonder gordels achterin en zonder airbags, je een 45 of 33 toeren plaat op je platenspeler legde, het verschil tussen VHS, Video2000 en Betamax weet, je een groot brood gesneden voor Fl 1,50 ging kopen, je in de buurt van het telefoontoestel moest blijven omdat de hoorn er nog aan vast hing met kabel, de inlichtingendienst toen 008 was, de namen Commodore 64, V2000 en Atari je iets zeggen, je nog een filmrolletje in je fototoestel moest steken, een bromfiets nog met trappers was, je verwarming thuis nog een gaskachel was en met een walkman rondliep… (deel dit dan om te zien dat je het hebt overleefd).

Steve heeft op bijna al deze veranderingen invloed gehad. RIP. Hero, zoals de Apple foto zo mooi heet.

Soms heb ik van die periodes waarin ik ineens veel en heftig droom. De meest bizarre dingen, zowel positief als negatief of door elkaar. Vaak bij het wisselen van de seizoenen. Het lijkt erop dat ik de overgang naar de herfst (of eigenlijk Indian Summer) ben doorgekomen met storm in mijn slaap. De gekste dingen komen voorbij en het meest vervelende is dat ik doodmoe ontwaak.

Dromenvanger

Ik geloof niet in dromenvangers, er hangt er 1 boven mijn bed omdat ik ze leuk vind en het is een fijne herinnering aan de ‘droomvakantie op Ibiza‘ Toch wou ik dat er iets dergelijks als een dromenvanger bestond. Iets wat filtert waar je over droomt en je eigenlijk alleen de leuke dingen laat dromen. Helaas is dromen niet uitgevonden om fijne dingen te (her)beleven in je slaap. maar om alles wat je mee maakt te verwerken. Tja, en dat is niet altijd rozengeur en maneschijn. Gelukkig heb je het zelf wel een beetje in de hand, als je je leven leeft zoals jij wilt, doet wat je leuk vindt en waar je goed in bent.
Vang die droom en durf hem na te streven. Verlos jezelf uit de nachtmerrie van verplichtingen en iets doen omdat het moet.

Alweer het tweede jaar dat de verjaardag van opa niet meer wordt gevierd , maar je weer even terug de realiteit in werpt. Geen barbecue, soezen en huis vol familie, maar stilstaan bij het feit dat de tijd steeds verder door tikt. Anderhalf jaar geleden alweer dat we afscheid namen van opa. Vandaag zijn de fijne herinneringen het herfstzonnetje tussen de buien door. Een flauw zonnetje, want nog steeds overheerst, vooral voor oma natuurlijk, het gemis. Als je je leven zo lang met iemand hebt gedeeld en diegene valt weg, ben je daar niet naar anderhalf jaar ineens aan gewend. Iedere dag wordt je daar weer mee geconfronteerd. De ‘eerste keren’ zijn misschien niet meer en slijt het verdriet iedere dag een beetje, je wordt steeds weer met je neus op de feiten gedrukt.

Warmte

Als dat herfstzonnetje het heeft gepresteerd om tussen de herfstbuien door te komen, dan is het meteen warm, schijnen de stralen ver door. Je moet het jezelf toe staan om daar even van te genieten. Om ook vandaag, op weer een memorabele, moeilijke dag, verdriet en het slechte weer de overhand te laten nemen. Maar op zoek te gaan naar de regenboog. Vorige week liep ik in het herfstzonnetje op de begraafplaats Pere Lachaise in Parijs. Een heuse toeristentrekpleister, maar er is nog steeds plek voor rouw en verdriet. Ondanks de drukte heerst er een serene sfeer. Er zat, in de paar zonnestralen die tussen de laan met bomen door kwam, een oude man bij het graf van zijn overleden vrouw. De manier waarop hij het vuil van haar steen af haalde, zorgvuldig en voorzichtig, verraadde het verdriet. De flauwe glimlach toen hij opkeek en mij zag, was het bevestigende ‘even samen zijn, stilstaan en het verdriet toelaten, maar ik ga straks weer verder waar ik ben gebleven. Mijn boek is nog niet uit’. Ik hoop dat oma ook zo’n plek heeft waar ze even weer samen kan zijn met opa. Maar dat ze tussen al die dreigende wolken ook het zonnetje ziet. Want ook dat is opa. Fijn om aan terug te denken.

Vandaag is het net zo’n gure maar zonnige dag als toen. Ook nu brand er een kaars. Voor opa die niet meer is, voor oma die het nu alleen moet doen en zich overal zo taai doorheen slaat. Voor alle familieleden die vandaag stil staan bij het zoveelste ‘opa is niet meer’ moment.

De tijd gaat snel, we staan geen van allen stil. Maar zolang we blijven stil staan bij deze momenten, blijft opa nog lang voortleven.

Opa’s en oma’s lijken onsterfelijk, hun sterfelijkheid komt altijd hard aan. De eerste keer na de begrafenis weer naar het huis van ‘opa en oma’, waar oma nu alleen woont. De lege stoel waar hij altijd zat. Geen opa meer die aan het knutselen is met hout, staat te fluiten in het vogelhok tijdens het voeren van zijn hobbybeestjes. De hond van mijn ouders werd altijd wild als we riepen dat ‘opa en oma’ er aan kwamen. Als we nu ‘oma komt’ roepen kwispelt hij net zo enthousiast. Maar voor mij klinkt het wel degelijk anders.

Bijna een jaar is oma nu ‘alleen’. Gelukkig is ze niet zielig achter de geraniums gaan zitten, maar heeft ze haar auto omgeruild voor een automaat versie zodat ze nog zelf de deur uit kan en heeft ze ondanks de harde confrontaties en moeilijke momenten haar leventje behoorlijk opgepakt. Nee, het zal nooit meer worden zoals vroeger. En de komende weken zijn, net als de eerste verjaardagen en de eerste kerst, zwaar. Maar ik ben ontzettend trots op haar.

Als ik de gelegenheid heb, schuif ik graag aan tafel. Dat is voor haar het allerergst; alleen eten. Wat kan ik me dat goed voorstellen. Niemand die je smakelijk eten wenst, complimenteert over je kookkunsten of om mee te praten. De tijd weg horen tikken op de keukenklok. Met lange tanden eten, niet omdat het smaakt maar omdat het moet. Ik heb er al een hekel aan om alleen te moeten eten, hoe moet het voor haar dan zijn? Ondanks dat er vaak genoeg bezoek over de vloer is, blijven die momenten dagelijks terug komen. Gelukkig ziet of maakt oma zelf nieuwe lichtpuntjes in haar dag.

We hebben het allemaal altijd maar druk, zijn te gehaast om even aan anderen te denken. Ik ben daar zelf net zo schuldig aan. Alle tijd is relatief. Dat korte ziekbed van opa, was genoeg tijd om van iedereen afscheid te kunnen nemen. Om zijn wensen te kunnen uiten. Niet genoeg tijd om te accepteren dat hij er niet meer is. Maar volgens mij kun je daar niet genoeg tijd voor rekenen.

Ik las gister een blog wat me ontzettend raakte. Wat is nou leeftijd, denk eens na over je leef-tijd. Ik steek vanavond de kaars aan voor opa en oma. En iedereen die geniet van zijn of haar leef-tijd.

Nog geen dag later betrap ik mezelf op mijn observeer-gedrag. Eerst in de trein, vervolgens in de wachtkamer. Verschillende conversaties pik ik, deze keer bewust, mee. Een zenuwachtig stel; hij probeert quasi-nonchalant zich ongeïnteresseerd te gedragen, maar veert bij iedere beweging van haar recht overeind en vraagt continue of het goed met haar gaat. Een student, die ondertussen alle avonturen van zijn vrienden aanhoort en steeds ongemakkelijker gaat zitten. Of het is omdat hij aan de telefoon is in de wachtkamer of omdat hij zich in de wachtkamer ongemakkelijk voelt, is lastig vast te stellen. Met een zucht van verlichting springt hij uit zijn stoel op als hij zijn naam hoort. Een oud stel, hij slechthorend, zij slecht ter been. Maar hand-in-hand wachtend, iedereen een ‘goedemiddag’ en ‘succes’ wensend. En een grote familie, allen met ongeruste en treurige gezichten, starend naar de deur en iedere arts die langsloopt met grote ogen volgend.

Zoveel verschillende emoties en houdingen in zo’n kleine ruimte. Maar niemand die daar echt zichzelf is en openlijk uitkomt voor die gevoelens die daar de ruimte vullen. Van observeren kun je leren. Wat zou het soms handig zijn als je op de schouder van de persoon tegenover je naar je zelf kan kijken.

Ik ben blij met mijn talent en wat ik er mee (kan) doe(n). Van mijn hobby heb ik mijn werk gemaakt. Ik weet zeker dat iedereen een talent heeft. Opgroeien en ouder worden laat zien welk uitmuntend talent je hebt en verder moet ontwikkelen. Een van mijn grote frustraties; mensen met talent die er niets mee doen.

Al meer dan een jaar probeer D. zover te krijgen om wat met haar fotografie te doen. Ja, er zijn veel freelance fotografen, daarin zal ze niet uniek zijn. Maar de sfeer op haar foto’s, heb ik zelden in een fotoboek zien staan. Iets dagelijks krijgt iets broeierigs, iets van ver weg zuigt je erin op. Inmiddels durft ze er wat mee te gaan doen, krijgt ze bevestiging waardoor ze de stap durft te zetten. En ik ben trots op haar, zulk talent moet je niet laten liggen!

Een tijd geleden ontmoette ik iemand die goed kan tekenen/schetsen en daar graag de modewereld mee in zou willen rollen. Toen ik afgelopen zomer in Parijs de expositie van Yves Saint Laurent bezocht en zijn schetsen zag, dacht ik ‘dat kan zij beter’. Meerdere malen gaf ik haar advies om een blog op te zetten en haar schetsen online te zetten. Dat is het nadeel van kunst; als niet veel mensen het zien, zal het niet snel wat worden.

Een week geleden zag ik in diverse modebladen hoe tijdens de Paris Fashion Week ‘artists’ werden ingehuurd om schetsen van de show te maken. Las ik op ‘fashion blogs’ dat dit de nieuwe toevoeging van de mode wereld zou zijn. Meteen moest ik aan haar denken. Gemiste kans. Als je zelf de bal niet een duwtje geeft, zal die nooit naar je droomeindpunt rollen.

In augustus werden er mensen gevraagd voor een internet tv-programma over ambitie en talent. Via Twitter werd ik voorgedragen. Een enorme eer. De opnames vonden plaats op een maandagochtend in september. Omringd door andere jonge honden die enthousiast spraken over hun werk, talent en kunnen en ambitie hadden. Een ontzettend inspirerende ochtend en een aantal deelnemers zijn al uitgezonden. Morgen staat de mijne online. Ik ben erg benieuwd naar het resultaat, want ik voelde me nogal ‘gewoontjes’ tussen de andere kandidaten. Maar nu weet ik als je toegeeft aan talent, dat je je best bijzonder mag noemen.

Als je talent hebt, doe er alsjeblieft wat mee. Durf het te laten zien als je er echt wat mee wilt!

Op zo’n moment ben ik helemaal happy. Omdat er na iedere dag weer een nieuwe komt, die nog meer te bieden heeft. Waar ik weer het maximale uit (mezelf) kan halen. Het klinkt allemaal zo logisch. Oud worden. Gisteravond had ik een verjaardagsfeestje, het feestvarken werd 30. Een week ervoor probeerde ze deze dag nog te ontlopen, tijdens de borrel was het acceptatieproces achter de rug.

Waarom vinden we ouder worden zo erg? Mij is het laatste jaar helaas duidelijk geworden dat oud worden niet vanzelfsprekend is. Misschien dat ik er daarom ook niet tegenop zie. Ik vind het juist mooi. Je leert prioriteiten stellen, doorloopt verschillende fases in je leven en cliché maar waar; ouder worden komt met de jaren.

Terwijl ik hier dankbaar en blij zit te wezen met mijn leventje, zal morgen het leven van een 30-jarige verloren gaan. Ik zit hier in een tweestrijd. Mijn eigen ‘happy feelings’ versus de oneerlijkheid van het leven. Maar dát is het leven. Een grote tweestrijd, waar je je zelf een weg doorheen moet slaan. Helaas krijgt niet iedereen daar evenveel tijd voor en pakt het niet altijd positief uit.

Nog meer genieten van de tijd die ik wel heb en de dingen die ik mee mag maken. Iedere dag weer. En extra voor die mensen die het niet gegund is.

Lichamelijke pijn is makkelijk uit te drukken. Soms zie je groen van misselijkheid en ziek zijn, scheel van de hoofdpijn. Mannen zijn grote aanstellers als ze pijn hebben, vrouwen gebruiken het om ergens onder uit te komen.

Geestelijke pijn is ook overal met handen en voeten duidelijk te maken. Een gebroken hart, luduvudut is overal bekend. Een overleden persoon? Met een kruis maak je duidelijk dat er iemand is overleden en als je een kruis slaat moet er gebeden worden voor iemand op een ziek- of sterfbed.

Gevoel en pijn is universeler dan we vaak denken. Soms is een gezichtsuitdrukking genoeg om te zien dat je even niet wilt praten, alleen maar een knuffel wilt of juist volledig met rust gelaten wil worden. Soms wordt er juist van je verwacht dat je er over praat over verantwoordelijkheid aflegt voor je gedrag. Maar bij veel pijn helpt dat niet. Sommige dingen zitten te diep om met een aai over je bol, twee zinnen praten kwijt te raken.

Heel soms is het fijn om alleen met je pijn te zijn. Bijvoorbeeld aan het graf van een dierbare, bij een bepaald liedje. Soms voel je lichamelijke pijn als versterking van je geestelijke pijn. Kan je overgeven omdat je je zo verdrietig voelt, geen hap door je keel krijgen van de zenuwen of voel je je zo ellendig dat je er misselijk van bent.

Soms wordt je ineens met je neus op de feiten en de pijn gedrukt. Hoe hard je ook probeert je te verzetten, soms moet je toegeven. Komt die pijn, lichamelijk of geestelijk, om je weer met beide benen op de grond te zetten. En alleen door toe te geven daaraan, kom je van die pijn af. Is dat het enige echt werkende medicijn. Dag pijn!