Archive for the ‘Feelings’ Category
alleen, ontroostbaar, steun, verdriet
In Feelings, Memories on 25/02/2010 at 19:19
Soms doen er zich momenten voor waarop je je ontroostbaar voelt. Het grootste stuk chocolade, je lievelingskost, het doet er allemaal niet toe. Degene van wie je graag een knuffel, schouder om op te huilen of lieve woorden wilt, is onbereikbaar. Je voelt je alleen op de wereld.
Voor mij is er dan een ding wat me er weer bovenop helpt: muziek. In combinatie met grote bezorgde kattenogen die je vragend aankijken. Als ik me zo voel, luister ik graag melancholische muziek. Niet dat ik zwaarmoedig ben, maar meer omdat het dan lijkt alsof een ander het nog veel slechter heeft.
Damien Rice, Gary Jules, Saybia, je zult ze allemaal op mijn iPodje terug vinden. Tussen de zomerse Beirut en de swingende Paul Kalkbrenner.
Momenteel speelt Munford & Sons overuren, als het een ouderwets cd’tje was had ik die nu kapot en grijs gedraaid.
Zware mannenstemmen, afwisselend vrolijke en melancholische klanken. Volgens mij Iers of Schots het is Brits. Als ik er naar luister doemt de Fisherman’s Friend reclame altijd bij me op: stoere zeemannen in een gezellig volle kroeg, die het even te zwaar krijgen als ze aan thuis denken.
Ik hoop dat iedereen ergens troost in kan vinden in deze tijd. De mooie herinneringen, anekdotes, het moment en de manier waarop opa stierf, het idee dat hij er zelf vrede mee had en alles heeft kunnen zeggen wat hij wilde.
Morgen het grote afscheid. Zoals hij het wou. Daarna zal de impact pas echt gaan doordringen, het gemis nog meer voelbaar zijn.
Dan moet er niemand alleen achter blijven met een ontroostbaar gevoel, maar moeten we er met en voor elkaar zijn. Gedeeld verdriet is half verdriet. Het zou zomaar iets kunnen zijn wat opa had gezegd…

afscheid, pijn, ziek
In Feelings, Memories on 21/02/2010 at 23:46
Onvoorstelbaar. Drie weken geleden ging je lachend het ziekenhuis in. Al een tijd voelde je je niet lekker, maar nu was iedere stap teveel. Plots ging het eten ook niet meer. Langzaam maar zeker liet je lichaam je steeds meer in de steek. Maar de lach bleef.
Al snel werd het niet meer mogelijk om zelf je bed uit te gaan. Alles werd teveel. Je liet het maar over je heen komen, je vooral druk makend om oma. Toen de diagnose bekend werd, lymfe klier kanker, wist je genoeg. Je begon met afscheid nemen, ‘tot gauw’ draaide je om tot ‘ja kom maar snel weer’. Heel bewust liet je weten wat je wilde. Toch liet je je niet helemaal kennen. Geheel tegen alle verwachtingen in, leefde je ineens op. Zelfs de artsen stonden versteld en snel werd er nog een onderzoek uitgevoerd.
Je vechtlust, strijdend ten onder. Eigenwijs en koppig, De Witte waardig.
Veel te vroeg, veel te snel. Hoe vaak ik niet heb gehoopt ‘hij redt het wel’.
Het mocht niet zo zijn en dat doet pijn.
Geen leuke gesprekken meer over de nieuwe gekkigheden, anekdotes van vroeger, scherpe onverwachte grappen en opmerkingen en geen oprecht geïnteresseerde vragen meer over hoe het gaat. Je wist altijd precies wat iedereen deed, alles was interessant en als je het ergens niet mee eens was, stak je dat niet onder stoelen of banken. Geen tompoucen meer op een verjaardag. Geen stevige hand of ferme knuffel.
Lieve opa, ik ga je ontzettend missen. Maar nooit vergeten.
bereikbaar, contact, in touch
In Feelings on 15/02/2010 at 20:08
Tegenwoordig zijn we altijd met elkaar ‘in touch’. Overal telefonisch bereikbaar, altijd online. En nog steeds is het mogelijk om contact te verliezen. Best bijzonder!
Heel stom, want daardoor stel ik een telefoontje juist vaker uit. Niet het juiste moment, genante plek of in de buurt van teveel mensen.
Afgelopen weekend lag het internet er thuis af. Alleen met mijn iPhone kon ik nog mailen, facebooken etc. Ik voelde me ongemakkelijk. Niet lekker m’n feedreader doorspitten en andermans verhalen lezen, gluren op die gave woonwinkelsite of nog meer onbelangrijks.
Hoe ernstig het met ons is gesteld, bleek onder meer gisteren. Max, 1 1/2 jaar oud, kan iPhones ontgrendelen en zelf door de foto’s bladeren. Niet heel vreemd als je ouders allebei zo’n apparaat hebben, maar kinderspeelgoed is het niet.
Ook in het ziekenhuis zie je steeds
meer en vaker een laptop op een ziekenbed. Vorige week grapte opa nog dat hij nodig moest buurten bij zijn overbuuf, die de hele tijd achter et scherm zat. Misschien kon ze mij wel vinden en kon hij ook in het ziekenhuis mijn verhaaltjes lezen… Slik… Mijn opa, die ik een dik jaar geleden met veel
moeite aan het internetten heb gekregen. Marktplaats, mijn site, teletekst, alles kon hij vinden. Mailen lukte hem per ongeluk, daar zouden we nog eens tijd voor inplannen. Want dat was wel mooi, dan kon hij foto’s van zijn achterkleinkinderen bekijken en kon ik hem op de hoogte houden van mijn zaak.
Dit weekend bekende hij dat hij niet meer in staat was geweest te buurten bij de buuf, mijn verhaaltjes al lange tijd niet had gelezen. Inmiddels is hij bijna nergens meer toe in staat. Dat zien, doet pijn. Wat zal hij zich in de steek gelaten voelen door zijn eigen lichaam.
Hem leren mailen, daarvoor is het te laat. Maar ik geloof dat we hoe dan ook ‘in touch’ blijven. Tot gauw!
ongepast, tegenstrijdig, verjaardag
In Feelings on 13/02/2010 at 22:05
25 jaar. Gisteren werd ik een kwart eeuw oud. Jaren geleden dacht ik dat je volwassen leven dan pas echt zou beginnen. Werkend, gesettled en klaar voor deel 2.
Mijn verjaardag werd geweldig ingeluid, maar de dag zelf was weinig feestelijk. Dit jaar geen tompoucen en bezoek van opa, maar hem opzoeken in het ziekenhuis.
Hoe dubbel voelt een verjaardag als je je zorgen maakt om iemand die zo ziek is. Leven en dood, geluk en ongeluk liggen zo dicht naast elkaar, werd zo pijnlijk duidelijk.
Nog steeds kunnen we alleen afwachten, op bezoek gaan en hopen. Het grote 25-feest blijft voorlopig uit. Er zijn belangrijkere dingen in het leven. Duimen om een wonder bijvoorbeeld.
dralerig, druilerig, fietsen, rond dralen, rond dwalen
In Feelings, Frustrations on 26/01/2010 at 09:02
De oudste kat en ik hebben er allebei last van. Of het woord bestaat, geen idee, het is een combinatie van rond dralen en druilerig zijn. Onrust in je kont, je draai niet kunnen vinden. Niet eens zozeer met je ziel onder de arm lopen, meer lichamelijke onrust.
Op zulke momenten heb ik zin om meters te gaan fietsen. Gewoon op een lekker fietsje stappen en gaan. Muziekje op, continue dezelfde snelheid op de teller en de landschappen aan je voorbij laten gaan. Tijd doet er niet toe en als je je dan toch afvraagt hoe laat het is, blijken er alweer 3 uur verstreken.
Ik ben niet sportief, maar wel gek op het buitenleven. In het park of op het strand wil ik best een potje volleyballen, een tafeltennistafel kan ik ook niet negeren en op mooie zondagen verlang ik nog vaak naar het hockeyveld. Het gaat niet om de strijd, maar de prestatie die je voor jezelf levert en om even lekker je hoofd leeg te maken.
Helaas is dit weer alles behalve geschikt voor dit onhandige figuur om op de fiets te stappen, laat staan dat ik een geschikte fiets heb. Met mijn voorraad thermo-kleding zou de kou niet eens zo’n probleem zijn. Na de eerste meters doortrappen is die snel verdwenen. Maar wat heb ik zin om lekker op m’n fietsje door de omgeving te dwalen!
Nog een kleine twee maanden tot het voorjaar begint. Kunnen we in plaats van dralen weer lekker rond dartelen. Tot die tijd maar stomme spelletjes verzinnen met de kat om allebei van ons zenuwachtig makende gedraal af te zijn…

berlijn, brandenburger tor, happy newyear, NYE, oud en nieuw, silvester
In Feelings, Notes on 31/12/2009 at 13:38
Dit jaar niet eerst thuis en dan naar de plaatselijke kroeg. Een heel ander Oud & Nieuw voor de boeg. Tussen de bekenden en de onbekenden, de flessen champagne, de sneeuw en de Duitse trots; oud en nieuw bij de Brandenburger Tor in Berlijn.
Hoewel dit mijn tweede keer in deze bruisende stad is, word ik iedere keer weer aangenaam verrast. Vriendelijke mensen, gezellige sfeer op straat, in restaurants, vriendelijk personeel en heerlijk eten en drinken. Was de eerste dag nog grauw en regenachtig, sinds gister ligt ook Berlijn gehuld in een witte deken. Wat de stad nog iets magischer maakt. De oude DDR-gebouwen, Russische bouwsels en ook de immense westerse warenhuizen steken zo nog meer tegen hun witte omgeving af.
Al jaren ervaar ik oud en nieuw als iets waar je ontzettend naar toe leeft maar iedere keer weer een kleine teleurstelling was. Niets speciaals, geen apart gevoel. Wel terugblikken en afsluiten. Voor mezelf heb ik 2009 al afgesloten. Ik ken de hoogte- en dieptepunten en sta te trappelen om in 2010 met een frisse start verder te gaan.
Fijne NYE, oudjaarsdag, afsluiting en nieuw begin. Allemaal vast een gelukkig nieuw jaar, maak er een mooi feestje van!

beleven, groningen, herinnering, herleven
In Feelings on 23/12/2009 at 21:21
Vanaf het station liep ik de bekende weg. Voor mijn oude huis stond ik even stil. De buitenkant ziet er nog exact hetzelfde uit. De kapper eronder heeft zijn salon eindelijk gepimpt, de winkels er om heen zijn nieuw en ik kan me niet heugen dat ik tijdens mijn periode in Groningen sneeuw heb gehad.
Vanaf ‘mijn huis’ loop ik verder door de Folkingestraat. Een gezellige straat met leuke, originele winkeltjes, restaurantjes en ook café Mijn Moeder zit er nog. Glimlachend loop ik door. Ik ben snel vervangen door een nieuwe lichting studentenmeisjes, de stad heeft mij nooit gemist. Ik de stad op zich ook niet, maar voel me er toch nog ‘thuis’ als ik er ben. Ik voel me weer even studentikoos als toen, ook al ben ik student-af.
Met gemengde gevoelens sta ik even later bij de koffiezaak waar ik een afspraak heb. Ernaast zit de vereniging waar ik af en toe een biertje dronk met mijn clubgenootjes. Daarnaast de supermarkt waar ik regelmatig kwam. En in de buurt nog meer plekken die ik van binnen had gezien. De buitenkant is overal hetzelfde, maar achter alle ramen is een boel verandert. Net als bij mij eigenlijk. Nog duidelijk herkenbaar aan de buitenkant, maar wel degelijk anders van binnen. Ouder, volwassener en zelfstandiger.
Groningen heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben. Daar werd ik zelfstandig en bekend met ‘de wereld’. Voor onze begrippen was Groningen een ‘grote stad’. Maar vanuit Groningen is het verloop naar de echte grote steden in het Westen groot. Het houdt de stad jong, maar de tradities blijven. En daar dronk ik na mijn ontzettend leuke en inspirerende afspraken een winters biertje op bij Der Witz, de kroeg waar ik vaker op donderdag- of zondagavonden een drankje deed.
afronden, nieuwe start, terugblik, vooruitkijken
In Feelings on 19/12/2009 at 06:30
De maand december. De radio speelt weer allerlei Top-zoveel’s en telt al af tot oudjaarsdag, de tv gids staat vol met geplande terugblikken en jaaroverzichten. Hoewel het over een paar weken alweer zover is, ben ik er weinig mee bezig.
Misschien komt het omdat ik nu vooral vooruit kijk. Al een tijdje bezig ben met de planning voor 2010 businesswise, dingen afrond en nieuwe dingen start. Of omdat ik lang genoeg heb terug gekeken en ik al voel dat 2010 mijn jaar word. In 2010 word ik 25. De leeftijd waarop ik volgens mijn plannen een eigen huisje, boompje, beestje, vent en leuke baan zou hebben, 2 auto’s voor de deur, de hele rataplan. Geen kinderen, die hebben nog nooit in mijn jaarplannen gestaan.
Het klopt aardig, maar wat ik de afgelopen jaren heb geleerd, is het loslaten van plannen. Het komt zoals het komt, het loopt zoals het lopen moet. Ook al heb je het nog zo leuk bedacht, zo is het leven. Sinds ik begon met studeren heb ik geleerd dat niet alles gaat zoals ik wil. Hoe hard ik ook stampvoet, protesteer of jammer. Lang heb ik dat niet getrokken. Ik wilde alle touwtjes in handen hebben.
Als ik terug kijk op 2009, was het een bijzonder jaar. Met veel persoonlijke groei en hoogtepunten. Warme en oprechte personen om me heen, meer dan ik de afgelopen jaren had gehad. Mensen die echt voor me klaar staan, terwijl we elkaar niet eens lang kennen. Daarom kijk ik vooruit met fijne gevoelens.
Wat 2010 ook zal brengen, het zal alleen vooruitgang zijn.

afstand, kilometers, reis
In Feelings on 17/12/2009 at 00:52
Niet in letterlijke kilometers, meer figuurlijk. Al ben je dichtbij, je voelt ver weg. Het ‘draadje’ wat er tussen ons zat, hangt er zielig bij. Het vertoont slijtageplekken en in het midden is het eng dun. Als er teveel spanning op komt te staan, knapt het.
Ooit was het een onzichtbaar, onuitgesproken verbond. We waren met elkaar verbonden, voelden elkaar feilloos aan. Bij teveel spanning lieten we het van beide kanten wat vieren. Het kon wel tegen af en toe wat getrek.
Al is de fysieke afstand klein, je lijkt verder weg dan ooit. Onbereikbaar, onvoorspelbaar, niet te peilen.
Onmacht. Ik blijf trekken aan het touw, proberen je toch over de streep te krijgen, maar met een ferme ruk van jouw kant tuimel ik voorover en staan we allebei met lege handen.
Sommige afstanden zijn niet te overbruggen, hoe klein ook. De obstakels, vertragingen, opstoppingen. Geen moderne techniek, geen communicatiemiddel dat de afstand dragelijk kan maken.
Zo dicht bij, maar verder weg dan ooit.
bagage, droomreis, kopje onder, rugzak, water trappelen, zwemmen
In Feelings on 03/12/2009 at 19:20
Niet echt natuurlijk. Maar een gevoel. Het gevoel dat je kopje onder gaat, wordt meegezogen. Hoe hard je ook spartelt, trappelt of borstcrawlt. Geen Hoby of Mitch aan de kant, zelfs je eigen zwembandjes laten je in de steek. Niemand die een hand naar je uitsteekt, ook die enge zwemhaak lijkt je niet te kunnen redden.
Dat gevoel komt altijd onverwacht, als je er al een beetje doorheen zit. En op het moment dat je je realiseert dat het weer zo ver is, wordt je omhoog getrokken door een shot positiviteit, eraan toegeven is zwak. Daardoor schiet je razendsnel omhoog, met als gevolg naar adem happend en duikziek boven te komen.
Een tijdje later overvalt het ‘kopje onder’ gevoel je gewoon weer. Je bent te snel naar boven gezwommen. Onverwerkt leed blijft je achtervolgen. Groot leed, kleine zaken die de emmer deden overlopen, anekdotes en pijnlijke herinneringen. Dingen van pas geleden en een ver verleden.
Het is je rugzak. Onderdeel van wie je bent en wat je vormt tot de unieke ‘jou’. Die rugzak heb je nodig op je grote reis genaamd het leven. Maar ook die rugzak kan te vol raken, moet af en toe worden opgeruimd. Dat is niet makkelijk, maar pijnlijk en confronterend. Toch echt noodzakelijk, want waar wil je anders die nieuwe kostbaarheden, souvenirs en schatten laten? Een rugzak die te zwaar bepakt is, zal de last op je schouders uiteindelijk ondragelijk maken. Je hebt niet al die bagage nodig om door te kunnen reizen. Gebruik en bewaar alleen wat je op dit stuk nodig hebt en echt niet kunt missen. Van de rest moet je afstand proberen te doen om vooruit te kunnen.
Het opruimen van die rugzak hoeft niet alleen. Jij sorteert, en vanaf de rand van het zwembad reiken vele handen om te voorkomen dat je verdrinkt door al je bagage. Je moet er alleen wel voor open staan, je ogen openen en anderen toe laten. Soms heb je geen keus, kom je alleen niet verder en moet je om hulp vragen. Dat is geen teken van zwakte, integendeel. Doe je het niet, zullen ze je nog op tijd beetpakken om te voorkomen dat je verdrinkt, omdat mensen die dicht bij je staan aanvoelen dat het water je tot aan de lippen staat.
Je moet in ieder geval altijd blijven zwemmen. Nooit opgeven, al zit er voor je gevoel 100 kilo aan stenen in je hippe backpack. Alleen jij kan die backpack verlichten, door te sorteren, te leren en te accepteren. Als je goed om je heen kijkt zijn er genoeg reisgenoten met dezelfde of vergelijkbare bagage, of wellicht een nog zwaardere rugzak. Allemaal eigen en unieke reisverhalen, bestaand uit schitterende bergtoppen of diepe dalen.
Wat er ook gebeurt, hou je hoofd boven water en blijf uitkijken naar die horizon. De stabiele factor. Kijk niet achterom, naar de wilde golven en het verlaten strand. Laat je meevoeren met de stroming, dat bepaalt je lot. Door af en toe je bagage te herpakken, blijft je reis een droomreis, waarin je zelf de palmbomen en parelwitte stranden bent.

Alderliefste, Laat me, Liesbeth List, overleden, Ramses Shaffy, Vivre
In Feelings on 02/12/2009 at 15:47
Gistermiddag las ik het op Twitter, Ramses Shaffy zou zijn overleden. Op Twitter gaan wel vaker dat soort geruchten, dus ter bevestiging keek ik op NU.nl, stiekem hopend dat dit ook weer loos alarm zou zijn. Helaas, het was waar. Ramses is niet meer. Ik kreeg er kippenvel van, maar dat kreeg ik altijd al van zijn liedjes.
Twee keer heb ik hem ‘live’ zien optreden, samen met zijn muze Liesbeth List. Alle grote hits kan ik moeiteloos mee zingen, de wat onbekendere neurie ik moeiteloos mee met de melodie. De teksten weten me iedere keer weer te raken (ja mannen, ik weet inmiddels dat jullie die nooit luisteren), ik vond het een sympathieke man, een heel eigen persoon.
‘Laat me’ en de vernieuwde versie ‘Laat me/Vivre’ met Alderliefste en Liesbeth List was mijn favoriet. Nu zullen we Ramses laten, aan de markante persoon Shaffy denken als we horen ‘Kijk Omhoog’, of zijn liedje neurien als we vroeg door ‘t Stille Amsterdam lopen.

celine dion, makkelijk weg, realiteit, verwachtingen
In Feelings on 29/11/2009 at 14:23
Soms is de makkelijke weg zo aantrekkelijk. Handdoek in de ring, opgeven en klaar. Zo zit ik niet in elkaar. Ik ga liever de confrontatie aan, blijf zoeken naar een oplossing, tussenweg. Ik ga voor een overwinning, als het niet anders kan neem ik genoegen met gelijk spel. Maar van verliezen hou ik niet.
Soms moet je niet alleen je zegeningen tellen, maar ook een verlies erkennen. Niet makkelijk, want verlies staat vaak gelijk aan achteruitgang of stilstand. Maar tijd heelt alle wonden. Het verleden met rust laten is moeilijk maar maakt verder gaan weer eenvoudiger.
Cirkels doorbreken, op zoek naar nieuw begin en oude hoofdstukken afsluiten. Een nieuwe start klinkt vaak veelbelovend, maar schept ook weer hoge verwachtingen. En onze verwachtingen maken we altijd groter, mooier terwijl we vaak weten dat die niet reëel zijn. Verwachtingen zijn als een duiveltje, ze fluisteren je van allerlei moois in maar de werkelijkheid is een stuk minder rooskleurig.
Door al die mooie verwachtingen en de minder mooie realiteit je weg vinden is niet altijd even makkelijk. Daarom gooi ik gewoon al mijn verwachtingen overboord, ga ik mijn eigen weg met de dingen die op mijn pad komen. Om teleurstellingen te voorkomen. Omdat er geen andere makkelijke uitweg is. Neem gewoon mijn eigen weg en al ben ik het spoor wel eens bijster, verdwalen zal ik nooit dankzij de vele mensen die mij de juiste kant op begeleiden.
En mag dan nu dat stomme stukje uit dat verschrikkelijke liedje van Celine Dion uit mijn hoofd alstublieft?!

er was eens, sprookjes, ze leefden nog lang en gelukkig
In Feelings on 28/11/2009 at 11:10
Zo, voor een dag. Dat ik een dagje luie kat, gezellige hond, Amerikaanse college girl, Australische surf dude, whatever, moeder van kinders (om te checken of het echt zo erg is als het mij lijkt) mag zijn. In ieder geval iets totaal anders dan mezelf. Met een heel ander leven, vanuit een heel ander perspectief. Misschien opent het mijn ogen, misschien snap ik daardoor andermans keuzes, stelt het me (weer) op scherp. Een dag het andere geslacht zijn kan wellicht ook heel verhelderend werken.
Don’t worry, mijn leventje zo is prima. Maar ik ben gewoon nieuwsgierig. Naar andermans leven, kijk erop en aanpak van dingen. Want soms heb je van die momenten waarop je je afvraagt of je het allemaal wel goed doet, goed aanpakt. Op die momenten zou het handig zijn als anderen je gedachten kunnen lezen, maar helaas…
Dus als ik eens een dagje door de ogen van iemand of iets anders kan kijken, verruimd dat misschien mijn eigen gezichtsveld. Of verzadigd het mijn onrust, als ik zo’n twijfelmoment heb. Of vervuld het voor een dag mijn droom, waarvan ik mezelf heb wijsgemaakt dat die niet haalbaar is.
Of dat ik morgen een boek open doe, begin te lezen bij ‘Er was eens…’, en zelf voorkom in een prachtig sprookje met natuurlijk het bekende, niet mogen ontbrekende einde ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Wie wil nou niet in een sprookje leven? Soms… heel soms wou ik dat alles even anders was. Maar sprookjes bestaan niet. Dus doen we gewoon weer ons best om van vandaag iets moois te maken.

foto's, herinneringen, leven, plaatjes kijken
In Feelings on 21/11/2009 at 11:36
We maakten de balans op. Rekenden de vierkante meters uit. En concludeerden dat 4 laptops (+ een antieke die niet meer in gebruik is, eigenlijk 5 dus) en een vaste pc misschien ietwat veel was voor ons nederige stulp. Daarbij had lief al een paar keer geroepen dat zijn bureau op kantoor te klein was. Dus besloten we dat de vaste pc weg moet (tot die iMac er komt, daarvoor hebben we ineens alle ruimte, zelfs voor dat 27″ scherm).
Ik verhuisde donderdag dus van mijn fijne warme werkplek beneden tijdelijk naar ‘kantoor’, het domein van lief. De inhoud van de vaste pc kopieerde ik snel naar de externe schijf, ondertussen gewoon doorwerkende. De schijf had ik al gebruikt als back-up voor foto’s. En nu ben ik al die foto’s vakkundig aan het doornemen. Passeren ruim 8 jaar de revue. Voornamelijk van mijn leven; het examenjaar op de Havo, de 4 jaar in Groningen en alle avonturen die ik daar beleefde, de eerste kiekjes van lief en mij, tot op vandaag.
Ik word er emotioneel van. De tijd gaat zo snel, misschien is dit wel de ‘flits’ die mensen in hun hoofd voorbij komen op een moment waarop ze denken dat hun leven voorbij is. Veel lachende gezichten, lammige foto’s en veel levendige herinneringen. Toen ik terug kwam uit Zeeland kocht ik mijn eerste digitale camera, daar had ik wegwerptoestelletjes gebruikt. Je ziet meteen een stijgende lijn in de hoeveelheid foto’s.
Sinds ik mijn iPhone heb maak ik dagelijks foto’s. Grappige situaties, zelfportretjes, plekken waar ik kom of een foto van een advertentie waarin iets staat wat ik wil onthouden. Nu ik al die foto’s zie, zou ik ze het liefst allemaal laten afdrukken om ze zo af en toe te pakken en door te bladeren. Of er allemaal fotoboeken van willen laten maken, per periode. Doodsbang ben ik altijd dat ik foto’s kwijt raak. Alsof er dan een stukje af zou sterven. Alsof het het bewijs is dat ik besta.
Dit moet ik gewoon vaker doen. Op een druilerige zaterdagochtend foto’s kijken. Zien dat ik geleefd heb en dat nog steeds doe. En ondanks de emoties bij sommige foto’s, geeft het me ook een heel tevreden gevoel. Ik ga nog even plaatjes kijken…

afwas, afwasmachine, gesprekken, knus, vaat
In Feelings on 15/11/2009 at 22:09
Thuis heb ik geen afwasmachine. Nou ja, lief heeft die eervolle taak gekregen, maar ook hij is geen automaat en laat me qua afwas wel eens in de steek. Mijn ouders hebben ook (nog steeds) geen afwasmachine. Wat ik vroeger vervelend vond, omdat ik dan moest afdrogen. Maar nu juist toe juich, a) omdat ik de glazen er zo goor van vind worden en b) omdat dat wel altijd een moment was waarop je een gesprek kon voeren.
Tijdens de afwas vroeg ik sneaky toestemming als ik in het weekend uit wilde of een ‘taxi’ nodig had, vroeg ik om advies of had ik alle moed verzameld om te vertellen dat die studie toch niet lukte. Op zondagavond moesten mijn broertje en ik, en later met z’n drietjes, de afwas doen. Dat resulteerde altijd in een gevecht, want op zondagavond was er altijd van alles op tv tijdens afwas tijd. De een wilde nog even dit zien, de ander dat. Meestal wilde ik iets zien wat later kwam, waardoor broer en zus met hun afdroogtaak moesten wachten op mij, want als oudste had ik de eigenlijke was-taak toegeëigend. Afdrogen is in mijn ogen namelijk nog steeds het stomste werk wat er bestaat. Hier heeft het druiprek die taak dan ook overgenomen, werkt prima, scheelt tijd en in mijn geval ergernis.
Toch mis ik soms wel eens die gesprekken. Bij een grote vaat bied ik heus wel aan om te helpen afdrogen, vooral omdat ons keukentje vrij klein is en er al snel plek te kort komt voor al die glazen en andere vaat. Maar dan gaat het meestal gewoon over koetjes en kalfjes. Serieuzere gesprekken voeren we meestal tijdens het eten of ’s avonds in bed. Discussies voeren we overal en voor ruzie hebben we ook geen vaste plek, maar dat is ook niet vaak aan de orde.
Vanavond stond ik met moeders en zusje thuis af te wassen en hoewel we een gesprek voerden over koetjes en kalfjes, voelde het weer even knus als ‘toen’. Thuis thuis komt er dan ook geen afwasmachine in en dat lijkt mij een zeer goede zaak. Niet alle technische ontwikkelingen zijn meteen verbeteringen, alles automatiseren maakt het leven een stuk minder knus en huiselijk. Maar als die robotstofzuiger betaalbaarder wordt, is dat de volgende gadget die hier in huis komt! Praten tijdens het stofzuigen is namelijk pas echt tijdverspilling. Zeker met mijn piepstemmetje.

aanrecht, ambitie, carriere, ciska dresselhuys, feminisme
In Feelings, Notes on 05/11/2009 at 14:07
Bijna vier maanden zijn er al voorbij sinds ik de stap heb gezet om voor mezelf te beginnen. Een stap waar ik tot op heden nog geen seconde spijt van heb gehad. Ik merk dat ik er veel plezier in heb en het absoluut niet voelt als een verplichting, zoals de studie-opdrachten die ik altijd tot het laatste moment uitstelde.
Wat wel erg opvalt is dat ik me in een behoorlijke ‘mannenwereld’ begeef. Niet dat er geen vrouwelijke tekstschrijfster zijn, integendeel. Maar die kom je maar zelden tegen op netwerkbijeenkomsten en velen hebben zich niet gespecialiseerd in een bepaalde richting, zoals ik me onderscheid met webteksten. De online wereld wordt gedomineerd door mannen.
Gelukkig weet ik me aardig staande te houden tussen de mannen. Misschien juist wel beter, want mannen werken efficiënter en zijn veel directer in hun wensen en eisen. Ze hebben duidelijker voor ogen wat het resultaat moet worden en kunnen zakelijk en privé veel beter uit elkaar houden. Een cliché misschien, maar zo waar.
Vandaag had ik een heel inspirerend gesprek met twee zogenaamde ‘powervrouwen’. Barstensvol talent, creativiteit en inspiratie die er ook daadwerkelijk wat mee doen. Die het niet bij ideeën laten, maar ze uitvoeren. Die hun talent erkennen, herkennen en er hun voordeel mee doen.
Goed om te zien dat vrouwen zich durven te mengen in de mannenwereld, zo zou Ciska Dresselhuys het allemaal bedoeld hebben. Don’t worry, ik ben niet ineens een aanhanger van het feminisme geworden, maar ik merk toch wel dat je als vrouw in het zakenleven niet altijd even serieus genomen wordt.
Ook thuis. Lief moet ’s avonds al zijn administratie doen en liep gister doodleuk na het eten naar zijn werkplek boven. Terwijl ik een kwartier later een overleg had gepland, mocht ik nog even de afwas doen. Als de was nog ongevouwen in de wasmand zit (wel schoon en droog overigens), kost het hem moeite om zijn gemopper in te houden. Want toen ik nog zo fijn studeerde, lag alles netjes in de kast, was het huis altijd aan kant en deed ik met liefde de boodschappen en het koken. Nu doe ik alles gehaast en moet het makkelijk.
Lang leve de werkster, mijn lieve zusje die voor gevouwen was zorgt en het thuiswerken om tussen de bedrijven door een klein klusje te doen. Maar ik ben niet te stoppen en word alleen maar ambitieuzer naarmate er steeds leukere projecten op mijn pad komen.
Die vrouwen van tegenwoordig… ze zijn helemaal de weg naar het aanrecht kwijt. Wat een verademing!

afscheid, laatste reis, onverwacht, verwacht, ziek
In Feelings on 03/11/2009 at 12:07
Nog geen 4 weken geleden zag ik je voor het laatst en zou je aan je echte laatste reis beginnen. Die ging al slecht van start en afgelopen week liet je weten dat je niet verder zou reizen dan wat gepland stond als je eindbestemming. Letterlijk en figuurlijk.
Sinds onze laatste ontmoeting wist ik dat ik op niet al te korte termijn bericht zou krijgen dat er aan je laatste reis een einde was gekomen. Dat moment is vandaag, veel sneller dan verwacht. Je weet dat je een dergelijk bericht gaat krijgen, maar je bent er nooit op voorbereid. Niemand is ooit voorbereid op de dood, zelfs als deze aangekondigd komt, blijft het je overvallen, het komt altijd onverwachts. Zogenaamd dacht ik dat ik er zelf beter op voorbereid was als ik zo af en toe tijdens zijn reis te horen zou krijgen hoe het zou gaan. Dat bleek niet zo.
Veel te snel, zelfs een goede laatste reis bleek er niet in te zitten. Voor ons weerzien herinnerde ik je als iemand vol levenslust en passie, tijdens ons weerzien schrok ik. Geen vechtlust meer, eigenlijk al toegegeven aan de dood, langzaam leeg gezogen. Het leven is soms zo oneerlijk.
Partir, c’est mourir un peu – Alphonse Allais

forenzen, koffer, reizen, verhuizen
In Feelings, Notes on 23/10/2009 at 23:23
Deze week kwam DE mededeling; volgende week is mijn laatste week vrij reizen. Vrijdag de 30ste moet ik mijn OV-kaart inleveren. Een dag die de boeken ingaat als historisch, want vanaf dan is het gedaan met ‘zomaar even in de trein stappen’ en het halve land door crossen. Vanaf dan moet alles strakker gepland, moet er efficiënt worden gewerkt en zal ik nog vaker aan mijn telefoon gekluisterd zijn.
Momenteel leef ik aardig uit ‘mijn koffer’, ga vaak op en neer en mis geen enkele bijeenkomst, netwerkborrel of open kennismakingssessie. Dat wordt flink afkicken. En alle slimme trucjes om met je OV-chipkaart goedkoper te kunnen reizen op de voet volgen.
Stiekem krijg ik wel verhuiskriebels. In Meppel hebben lief en ik het allebei wel een beetje gezien, we mengen ons nauwelijks in het sociale leven daar, hebben onze vrienden ook voornamelijk buiten het leuke stadje en hoe centraal Meppel tot nu toe ook altijd voor ons geweest is, dat valt nu voor ons allebei tegen. Het liefst zouden we ons huisje in een iets grotere versie mee willen nemen en in Haarlem neer willen zetten, inclusief tuin.
Want ons huisje is nog steeds een echt thuis, waar we ons allebei helemaal lekker voelen, een rustpunt. Voorlopig blijven we lekker zitten in ons gezellige stulpje. Je moet altijd wat te wensen houden.

afgesloten, gebroken, misvatting, teleurgesteld
In Feelings on 18/10/2009 at 11:20
Sommige dingen blijven nog lang sluimeren. Vooral dingen waarvan je had gehoopt dat ze nog anders zouden lopen, goed zouden komen. Soms moet je je er gewoon bij neerleggen dat dat niet meer gebeuren gaat, maar heb je net dat ene zetje nodig om het voor jezelf af te kunnen sluiten.
Dat zetje kreeg ik gister, op voor mij best pijnlijke wijze. Het bevestigde weer dat ik mensen en vriendschappen te vaak overschat. Misschien naïef, misschien ben ik wel te goed van vertrouwen, geen idee. Maar het was even alsof ik een mes in m’n rug kreeg. Pijnlijk om er zo achter te moeten komen dat een vriendschap voor iemand kennelijk niets voorstelt, dat diegene zelf geen enkel risico wil lopen en maar de veilige partij kiest.
Weer een periode afgesloten, weer wat contacten uit mijn adresboek geschrapt. Het is geven en nemen, maar is het dan teveel gevraagd om af en toe wat te krijgen? Ik was voor diegene opgestaan, ongeacht wat ‘de rest’ vindt. Altijd achter iemand blijven staan, altijd steun bieden ook al snap je niets van bepaalde keuzes.
Gelukkig genoeg andere vriendschappen, oud en nieuw, waarmee ik kennelijk wel op een lijn lig. Vanaf vandaag geen enkele moeite meer, al twijfelde ik toch nog even voor ik op ‘verwijderen’ klikte. Punt. Afgesloten. Geweest. Mooie herinneringen, geen toekomst.

onafhankelijk, tevreden, tijd, zelfstandig
In Feelings on 15/10/2009 at 15:37
Langzaam verdwijnt mijn heftige afscheid van dinsdag naar de achtergrond. Zo af en toe overvalt het me even, maar als iemand die zo ziek is de kracht heeft om door te gaan en er nog wat goeds van te maken, wie ben ik dan om te gaan zitten kniezen? Daar is het leven veel te kort en te mooi voor.
Momenteel zit ik in het zonnetje in de trein te werken. En opeens werd ik overvallen door een gevoel van tevredenheid. Ik ben gezond, heb m’n lief, familie, lieve vrienden en werk wat ik echt leuk vind en met veel plezier doe. Ik woon in een heerlijk huis, doe waar ik zin in heb en leef van het ene leuke vooruitzicht naar het andere.
Soms gaat de tijd zo snel dat ik vergeet te genieten of er pas na die tijd bij stil sta hoe fijn iets is geweest. Maar ik ben erg blij met mezelf en mijn leventje op dit moment. Gister kreeg ik een, in mijn ogen, compliment wat ik heel fijn en belangrijk vond: ik ben een zelfstandige vrouw. Ik hang niet aan mijn vriendje, ik leun niet op mijn familie en ik profiteer niet van vrienden, ik red mezelf. Dop mijn eigen boontjes. Dat kan ik heus niet zonder goede steun, wijze raad en goedbedoelde adviezen uit mijn omgeving, maar stiekem ben ik er wel trots op. Ik ben ‘vrijgevochten’ zoals ze dat zo mooi noemen. Praktisch van niemand afhankelijk. Dat geeft me een fijn gevoel.
De tijd tikt door, voor je het weet is het alweer oud en nieuw. Waar ik stil zal staan bij dit enerverende jaar, waarin ik mijzelf heb zien groeien en opbloeien, waar ik de symbolische ‘zeven jaar ellende’ zal afsluiten en zeker nog terug zal denken aan het bijzondere afscheid van deze week. Laat de tijd niet met je op de loop gaan, sta af en toe even stil.

afscheid, emotioneel, oneerlijk
In Feelings, Memories on 13/10/2009 at 19:27
Afscheid nemen is niet mijn ding. Of het nu gaat om een paar dagen weg van huis te zijn, ouders uit te zwaaien als ze op vakantie gaan of serieuzere gelegenheden. Binnen no time krijg ik een brok in m’n keel, dus doe ik maar bot zodat dat heus niet opvalt.
Tranen bewaar ik altijd tot ik een momentje voor mezelf heb. Of, bij hoge uitzondering, huil ik uit bij iemand die ik volkomen vertrouw.
Vandaag heb ik afscheid genomen van iemand die niet lang meer te leven heeft, maar heel bijzonder daarmee om weet te gaan. We hebben gelachen, gepraat en een balletje geslagen. Allebei werden we stiller naarmate het afscheid naderde.
Een bizarre gewaarwording, afscheid nemen en weten dat je elkaar nooit meer zult zien. Niet toevallig als je door Amsterdam crosst een blik van herkenning.
Vandaag keek ik de dood in de ogen, ogen die altijd straalden en veel indruk op me maakten, stonden nu glazig en mat. Het leven is soms zo oneerlijk. Tocb ben ik blij dat ik de kans heb gehad om afscheid te nemen. Dat is niet vanzelfsprekend.
Respect voor mensen die zo positie in het leven kunnen staan, terwijl de dood als het zwaard van Damocles boven hun hoofd hangt. Hoe ze van ieder moment wat rest kunnen genieten.
Afscheid nemen bestaat niet. Mooi zeggen. Gedeeltelijk waar. Maar eens in het hart, voor altijd in het hart.
opluchting, tranen, verdriet, zwaarmoedig
In Feelings on 12/10/2009 at 21:52
Maandagavond 20.30u. Voor het eerst sinds maanden weer een aflevering Grey’s Anatomy kijken. Met thee, deken en iets chocoladigs in de aanslag. En hoewel vorig seizoen minder noodzakelijk: tissues voor het grijpen.
Een geweldige serie, goede acteurs en muziek die je tranen nog sneller aanzwengelen. Vooral de zwaarmoedige Meredith maakt heel wat ellende mee. Waar je je absoluut niet mee kunt identificeren, maar wel heel hard bij kan mee janken.
En dat is precies waar die serie voor gemaakt is. Janken tot je niet meer kan, niet wetend waarom. Of juist je eigen ellende er lekker uit bleren zonder dat iemand het door heeft.
Ideaal om de donkere avonden met slecht weer door te komen en ongegeneerd even toe te geven aan de herfstdepressie. Een uurtje per week grienen tot er geen tranen meer zijn. Dat zouden we eigenlijk allemaal moeten doen.
Wat zouden we allemaal opgelucht zijn, als we ons allemaal af en toe laten gaan.
daadkracht, herfstblues, knopen doorhakken, toegeven, twijfelkont
In Feelings, Frustrations on 10/10/2009 at 10:28
Op een dag als vandaag best een opgave; niet toegeven aan de herfstblues. Het is grijs, nat en koud buiten. De katten zijn wild en vervelen zich binnen, maar halen het niet in hun hoofd om in de stromende regen buiten te zijn. Het is donker in huis, weinig te doen dus weer een saaie bankhangdag. Gelukkig heb ik nog wat werk bewaard.
Op zulke dagen ben ik slecht te motiveren, vind ik niets leuk mits het warm onder een deken liggen niets doen is. Maar ik ga er niet meer aan toegeven. Ik ga het licht opzoeken (thank god hebben wij een zonnebank), actief doen (die tweede keer hardlopen deze week moet echt vandaag!) en net zo genieten als in de zomer.
Ik laat me niet meeslepen door gesteun en geklaag, want ook in de herfst en de winter gaat het leven gewoon door en zijn er genoeg mooie dingen te vinden. Als het droog is lekker sjouwen in het bos, als het miezert lekker hard lopen, als het ’s avonds hard regent lekker luisteren naar het gekletter op het dakraam en een boek lezen. Tussen de grijze regendagen door zal de zon ons heus af en toe mooie najaarsdagen bezorgen.
Niet toegeven. Best een opgaaf, niet alleen qua herfstblues. Ik kan mezelf heel makkelijk overgeven aan een ’slechte bui’. Laat me een triest muziekje horen en ik draai de rest van de dag het liefst melancholische muziek. Zet me voor een jankfilm en ik kan niet meer stoppen. Maar aan mijn eigen gevoelens en gedachten toegeven, gaat me moeilijker af. Ik blijf te lang hopen, wachten en stilzitten. Als het gaat om keuzes maken, ben ik niet altijd de daadkrachtigste. Weer een minpuntje girlpower. Ik ben een twijfelkont, piekeraar en control freak.
Soms durf ik een onverwachte sprong te wagen, soms durf ik niet eens over de rand te kijken (en ik heb niet eens hoogtevrees, da’s gewoon aanstelleritis als je het mij vraagt). Knopen doorhakken, is daar niet een cursus voor? Na al die verplichte zelfreflectie op het HBO heb ik er dus nog niets aan. Reflecteren en evalueren kan ik wel. Maar er wat mee doen, toegeven aan zwakheden, is kennelijk one step to far.
De zonnebank roept. Met een vrolijk muziekje op me even weer op het strand wanen. Herfstblues? Mij krijg je niet klein!

gunnen, kans, oneerlijk, vriendschap
In Feelings on 08/10/2009 at 06:40
Sommige vrienden hou je voor het leven, sommigen maar voor even. Je verliest elkaar uit het oog, groeit uit elkaar vanwege andere interesses of ‘de klik’ verdwijnt gewoon.
Gelukkig ontmoet je vaak genoeg nieuwe mensen waar weer een mooie vriendschap uit kan ontstaan. Soms komen mensen uit je verleden ook weer terug. Je komt elkaar spontaan tegen, hoort via via weer wat over diegene of ziet elkaar staan op facebook/hyves whatever.
Soms hoor je schokkende dingen als vroegere vriendinnetjes die zwanger zijn, oude scharrels die getrouwd zijn, of triestere berichten. Helaas is dat laatste nu het geval. Slechts een paar seconden elkaar weer naar jaren gezien, wat heen en weer gemaild en nu een bericht wat insloeg als een bom.
Apart dat zulke berichten je na jaren bijna geen contact zoveel kunnen doen. Dat je daardoor weer contact hebt, ook met anderen ‘uit die tijd’. Soms is het leven zo oneerlijk. Vervelend dat je vaak alleen door slechte berichten weer leert relativeren en waarderen. Dat zou toch anders moeten. Ik probeer zo veel mogelijk van kleine dingen te genieten. Maar door haast, ergernis of door iets voor lief te nemen, vergeet je vaker dan je denkt, waar het eigenlijk allemaal om draait.
Ik ga genieten van deze nieuwe dag, die mij zomaar gegund word. Niets is vanzelfsprekend in het leven.
kansen, plannen, reflectie, toekomst, verstreken
In Feelings on 04/10/2009 at 13:27
De ene keer vind ik het een hele slechte eigenschap van mezelf, een ander moment kan ik er van genieten: terugkijken. En in sommige gevallen, terug verlangen naar die tijd, die gebeurtenis of naar het moment van een bepaalde keuze, omdat ik toch een andere had moeten maken.
Inmiddels zijn er 7 jaren ’student zijn’ verstreken. Een periode met veel hoogtepunten, waar ik veel heb geleerd over hoe mensen in elkaar steken en al vrij in het begin van mijn studie werd geconfronteerd met het feit dat dingen niet altijd lopen zoals je wilt of in gedachten had en het leven niet alleen maar mooi is. Iets wat ik tot toen nauwelijks besefte.
Zeven jaar. Steeds vaker word ik overvallen door een moment van bezinning, reflectie. Wat als? Als ik toen? Hoe had ik dat aan moeten pakken? Heb ik er juist aan gedaan? Vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen. Ik kan mezelf dezelfde vragen blijven stellen, spijt hebben, maar ook bewust kiezen om niet meer terug te kijken maar juist vooruit. De toekomst kan ik zelf sturen. Dat ik niet tijdens mijn studie naar het buitenland ben geweest, wil niet zeggen dat die kans er niet meer is.
Afgelopen dagen een boel nagedacht, steeds weer tot de conclusie komend dat ik nog jong ben en de wereld aan mijn voeten ligt. Beperkingen omzetten naar kansen, dromen omzetten naar werkelijkheid. Ik ben mijn toekomst. Met een verleden waar ik graag aan terug denk, want het heeft me gebracht en gevormd tot wat ik nu heb en ben. Zeker geen tijd die verloren is. Verstreken tijden, die het herleven af en toe best waard zijn, om me scherp te houden.

huis, koffer, onwennig, reizen, thuis
In Cocooning, Feelings on 29/09/2009 at 10:54
Ruim 6 1/2 jaar woon ik niet meer bij mijn ouders. Ik ben de oudste, dus voor moeders was het even wennen. Maar we hebben samen mijn eerste kamertje leuk ingericht (was een super kamer, gemeubileerd in helemaal mijn smaak) en ook de tweede kamer heeft ze helpen ‘customizen’.
De eerste weekenden ging ik altijd naar huis, later werd dat wat minder of ging ik gewoon ‘even op en neer’. Als ik wat langer bleef, dan kwamen er toch wat strubbelingen. Want ik deed de dingen in mijn tempo op mijn manier, en niet meer als het gezegd werd. Wat was het dan weer fijn om in mijn eigen kamertje, op eigen terrein, te zijn!
Nog regelmatig kom ik bij mijn ouders over de vloer, maar er slapen doe ik eigenlijk nooit meer. Had ik eerder nog een eigen kamer, ook dat is niet meer. Soms voelt het alsof ik op bezoek ben in mijn ouderlijk huis, zeker als er weer dingen verandert zijn of ik niet meer weet waar dingen liggen.
Er is echter een plek, waar ik me altijd helemaal ‘thuis’ voel. Daar heb ik menig uurtje doorgebracht (nee, niet het toilet), op zaterdagmiddag uitgebreid badderen en tutten in de badkamer, radio aan, deur op slot, kop thee mee en me in alle rust voorbereidend op een hectische avond werken in het restaurant. Dat was echt ‘mijn’ moment. Gister stond ik er weer, en iedere keer als ik ‘thuis thuis’ onder de douche stap, vliegt de tijd voorbij. Volkomen op m’n gemak sta ik daar lekker te treuzelen onder de warme straal.
Onze badkamer lijkt qua tegelwerk erg op die van mijn ouders, onze douche is heerlijk. Maar toch mis ik daar de rust en de ruimte. Ik blijf me verbazen over hoe snel je je ergens thuis kunt voelen, ook al is het nog wel onwennig. Zeker nu ik de afgelopen tijd steeds weg ben geweest en in Amsterdam overnachtte. Hoewel het leven uit een koffer me nog steeds niet bevalt.
Ik hou van reizen, maar de gehaastheid die daar bij schijnt te horen, daar wordt ik onrustig van. Zodra ik met mijn koffer de deur uit loop, loop ik nog 100 x na wat ik in heb gepakt en ben ik tot het moment dat ik mijn koffer weer open, bang dat ik iets vergeten ben. En juist omdat ik daar zo bang voor ben, vergeet ik iedere keer wel wat. Wat is het dan weer fijn om thuis te zijn, waar je alles om je heen hebt. Home is where the heart is. Absoluut waar. En je kan ook zeker meerdere ‘homes’ hebben. Want ook bij mijn ouders voel ik me nog steeds ‘thuis’ genoeg om te doen waar ik zin in heb. En zelfs bij mijn schoonouders durf ik ongegeneerd op de bank in slaap te vallen.
Wat zal ik zaterdag als ik thuis kom mijn plekje weer waarderen!

klaagmuur, klaagster, klaagzang, stoppen met klagen, zeurzak
In Adventures, Feelings on 26/09/2009 at 10:29
Klagen is zo makkelijk; trein vertraging, lange rij in de supermarkt, te koud, regen, wind etc. Als je er bij nadenkt is klagen een behoorlijk onderdeel van je conversaties. Best zonde.
In de Glamour van oktober had een redactrice volgens een Amerikaans principe 30 dagen niet geklaagd. Om eens te kijken wat voor effect het zou hebben. Ze stond er zelf ook versteld van, mensen reageerden steeds positiever op haar, ze vond haar werk leuker en voelde zich stukken lekkerder.
Normaal gesproken ben ik niet zo van dit soort dingen, maar ik weet van mezelf dat ik best makkelijk klaag. Dus heb ik besloten dat de komende 15 dagen eens lekker in te slikken. Van die vervelende neus die nog steeds dicht zit, tot slecht geslapen, gemiste trein en lange rij bij de kassa, ik ga het allemaal niet uitspreken en er zelfs positief over proberen te denken. Ik stel m’n geduld op de proef. Want waarom klagen we daar toch zoveel over? Het leven is toch te kort en te mooi om het te vullen met geklaag en gezeur?
Vanaf vandaag zet ik een ‘roze’ bril op en is alles alleen maar mooi. Misschien dat ik niet op ieder moment even oprecht vriendelijk kijk of lach, maar klagen zal ik in ieder geval niet. 9 van de 10 keer klagen we ook alleen maar over dingen waar je zelf toch geen invloed op hebt. Dan heeft het al helemaal geen zin. En klagen over dingen die je zelf in de hand hebt, kun je ook zelf voorkomen.
Vandaag begint gelukkig al goed met een prachtige ochtend. De weekendplannen zijn alleen maar leuk, dus het weekend moet niet zo’n probleem zijn. Stiekem ben ik erg nieuwsgierig of het me echt lukt, maar ook of het inderdaad effect heeft op mijn omgeving. Misschien is 15 dagen daarvoor te kort en besluit ik wel om het nog 15 dagen voort te zetten. Maar om wel realistisch te blijven, lijkt 15 dagen me eerst een goed streven. Zoveel zelfkennis heb ik, om te weten dat het me niet altijd mee zal vallen.
Maar ik wil niet bekend staan als klaagster of zeurzak. Dat heb ik helemaal zelf in de hand. Time for another life changing moment. Er zit een hele website achter die je kan steunen en advies geeft op momenten dat je het zwaar hebt. En het is niet eens Dr. Phil.
Ook op mijn blog wil ik het experiment voort zetten. Geen geklaag over de supermarkt en de Starbucks. Positivisme is mijn motto these days. Als nou iedereen, inclusies de NS nou een beetje meewerkt…

anders, gewoon, normaal, verschillend
In Feelings on 23/09/2009 at 23:12
Iedereen heeft wel eens van die momenten waarop je je onzeker, raar en/of anders voelt. Dat je het liefst in bed blijft liggen met een dekbed over je hoofd getrokken en een dag overslaat. Geen idee waarom we ons allemaal wel eens zo voelen, het overvalt ook altijd en zo’n moment komt nooit goed uit.
Je ‘anders’ voelen hoeft niet negatief te zijn. In tegendeel, soms ben ik juist heel blij dat ik ‘afwijk’ of niet mee doe met de rest. Vandaag nog werd ik zielig aangekeken toen ik in mijn eentje zat te lunchen. Ik kan daar van genieten, hoewel ik het een paar jaar geleden ook altijd sneu vond voor diegene. Nu lees ik op mijn gemak m’n krantje, ga wat werken of gewoon ‘mensen kijken’. Niets zieligs aan. En het spijt me, maar het alternatief om maar niet te gaan lunchen of met een zak frites door de stad te lopen, vind ik nog veel sneuer.
Naarmate ik ouder word heb ik minder moeite met me ‘anders’ voelen. Loop ik er niet zo hip bij? Jammer dan, ik voel me lekker in wat ik draag en mijn kledingbudget is nog steeds niet onbeperkt. Laatste rage gemist? So be it, als het echt toegevoegde waarde voor me had, had ik het zeker geprobeerd. Iemand die me saai of raar vindt? Jammer dan. Al blijft het even slikken als je zoiets hoort, soms moet je voor jezelf kiezen en maar accepteren dat je niet met iedereen bevriend kunt zijn of door iedereen leuk en aardig gevonden kunt worden.
Soms ben ik misschien wel anders, doe ik dingen anders, wil ik dingen anders en wijk ik af van het ‘normale’. Ik volg geen standaard pad, maar kies zelf de wegen die ik wil in slaan. Ik ben mijn eigen kompas, ongetwijfeld zal ik eens de weg kwijt raken en had ik wellicht beter de standaard route kunnen nemen. Net zo kunnen zijn en doen als ieder ander. Maar ik doe het op mijn manier, want dat is voor mij de enige manier. Op die manier kan ik anders zijn, verschil maken en bovendien mezelf zijn.

masker, materialisme, oprecht, schone schijn, smoes
In Feelings on 06/09/2009 at 10:18
In het kader van ‘tijd voor mezelf’ en ‘tutten’ zit ik weer op zondagochtend gemaskerd achter mijn macbookje. Ik moet altijd denken aan het liedje van Marco Borsato, Wereld zonder jou: ‘Ik heb een masker opgezet’.
Want hoe vaak hebben we wel niet een masker op? Hoe vaak zeggen we dat het goed gaat als dat gevraagd wordt, terwijl dat helemaal niet zo is? Hoe vaak doen we alsof, spelen we toneel? Als je een oude bekende tegenkomt in de supermarkt waar je even geen zin in hebt, staat er toevallig iemand op je te wachten op de parkeerplaats, heb je een afspraak of ben je gewoon ‘heel druk’? Of druk je iemand weg omdat je geen zin hebt om met die persoon te praten.
Wat te denken van feestjes, waar iedereen schone schijn speelt, tegen elkaar op bokst en elkaar afbluft op het gebied van banen, huizen, gadgets en auto’s. Op zulke feestjes verdwijn ik het liefst. Zonde van je tijd en energie om met mensen om te gaan die zich anders voor doen dan ze werkelijk zijn.
Hoogste tijd om dat masker af te zetten en gewoon oprecht te zijn. Misschien niet in de supermarkt als je even geen zin hebt in een social talk, maar wel op verplichte feestjes en borrels. Laat iedereen in waarde, met of zonder baan, dikke auto, groot huis en veel vakanties. Verdoe je tijd niet in mensen die zich druk maken om een ander, maar investeer tijd in mensen waar je je goed bij voelt en waarmee je verder kan. Zowel in werk- als privé. Af en toe je adresboek opschonen klinkt misschien pijnlijk, verplicht bij elkaar op bezoek gaan en elkaar eigenlijk niets te vertellen te hebben en er tegen opzien, is veel erger.
Hoogste tijd om m’n masker af te pulken. Ik heb m’n masker af gezet…

nieuwsgierig, pepernoten, sinterklaasgoed, spanning, uitkijken, verwachting, zenuwachtig
In Feelings on 04/09/2009 at 13:58
De discussie of de pepernoten nou wel of niet al in de winkel mogen liggen, is alweer een tijdje aangewakkerd. Enkele supermarkten zijn teruggefloten, wat natuurlijk volkomen terecht is. In augustus hoor je je nog niet te verlekkeren aan alle winterse lekkernijen. De overgang van fruit en frisse salades naar kruidige noten, zoet marsepijn, chocolade en taai taai is te groot. Daarbij, het effect van het snoepgoed rondom Sinterklaas verdwijnt, want er is niets speciaals meer aan.
Deze week viel de eerste Intertoys gids alweer in de bus. Zus en ik grinnikten hoe enthousiast we daar vroeger van werden, dat we er ruzie om maakten en dat mijn ouders moeite deden om via via voor iedereen een boekje te regelen. Dan bleven wij en de speelgoedgids tenminste heel.
Typisch dat je als kind zo vol verwachting kunt zijn van iets zo onbelangrijks als Sinterklaas. Niet dat ik het niet leuk vind, in tegendeel. Maar dat heeft dan meer te maken met de gezelligheid er om heen en onze familietradities. Net als avonden voor je verjaardag wakker liggen om je cadeaus. Niet kunnen slapen de avond voor je kinderfeestje. Wakker liggen omdat je weer fluor moet bij de tandarts.
Kinderen zijn veel meer bezig met wat ze kunnen verwachten. Positief of negatief, het niet weten wat er komen gaat, zorgt voor slapeloze nachten. Soms vind ik het wel jammer dat dat kinderlijke enthousiasme verdwijnt naarmate je ouder wordt. Komt dat omdat je te vaak bent teleurgesteld, dat je verwachtingen niet aansloten bij het werkelijke? Of omdat we dingen voor lief nemen, omdat het er nou eenmaal bij hoort?
Soms lig ik nog wel eens wakker, vol enthousiasme over iets dat komen gaat. Maar die hoogtepunten lijken steeds minder te worden, gewoner in ieder geval. Tegenwoordig lig je niet meer wakker voor een vakantie, want iedereen gaat minstens twee keer per jaar. Een nieuwe auto, laptop of zelfs een nieuw huis? Daar is eigenlijk weinig bijzonders meer aan. Hoewel ik me er soms enorm aan irriteer, is mijn lief daarin heel anders en weet hij me daar mee te vertederen. Een nieuwe bedrijfsauto? De brochure ligt al weken in huis, alle (technische) specificaties kent hij uit zijn hoofd. Een paar dagen Zwitsterland? Hij verkent al dagen de omgeving via Google Maps. Een mountainbike? Zelfs als die al twee maanden onder het afdakje staat, komt het boekje nog regelmatig uit het nachtkastje.
Stiekem moet ik dan terug denken aan verjaardagen waarop we een nieuwe fiets kregen; bij het ontbijt zag je dan eindelijk weer de fiets, die je weken ervoor bij de fietshandel had uitgezocht. De hele dag mocht de fiets dan, op een kleed, in de kamer staan. Vol trots kon je dan je visite laten zien wat voor stoere, grote fiets je gekregen had.
Vol verwachting klopt mijn hart. Voor al wat komen gaat. Op welke manier dan ook…

klaar staan, omgekeerde rollen, ouder worden, rekening
In Feelings, Notes on 27/08/2009 at 09:41
Hoe vaak ik aan moeders hand ben meegenomen, geen idee. Als klein kind werd ik regelmatig verrast met een bezoekje aan de ogendokter. De orthoptiste was erg leuk, de oefeningen vond ik ook prima, alleen de echte ogendokter meed ik liever. Na een paar jaar hoefde ik niet meer voor controle en kon de schoolarts in de gaten houden hoe het ging.
Van klasgenoten had ik begrepen dat de schoolarts ook voor je kon bepalen of je een bril nodig had of niet. Slimme Sab zag dat liever niet gebeuren. Hoe ze dat testten, wist ik als geen ander. Letters oplezen. Misschien een mooi moment om aan moeders op te biechten dat ik die hele kaart op 9-jarige leeftijd uit mijn hoofd had geleerd, om te voorkomen dat ik met een bril op rond moest lopen. Geen idee of ze dat ooit hebben gemerkt, want pas toen ik een jaar of 14 was, ging ik weer naar de ogendokter. Op eigen initiatief, en ja hoor, ik moest eerst een bril.
De bezoekjes met moeders herinner ik me nog goed. Later ging ze altijd mee naar de opticien, of voor een bril of voor lenzen. Nooit heeft ze me uit gelachen, als ik van de letters steeds minder kaas kon maken. In tegenstelling tot lief, die laatst heel hard grinnikte toen ik de zwevende letters toch heel anders zag dan hij. Stiekem was ik wel eens jaloers, dat moeders tijdens het strijken de ondertiteling kon lezen en ik niet eens kon zien wat er op tv gebeurde.
Gister was het omgekeerd. Moeders kan de kleine lettertjes niet meer lezen en heeft tijdens haar werk steeds meer moeite met het ontcijferen van de codes. Dus gingen zus en ik met haar mee naar de opticien. Om giebelaanvallen te voorkomen lieten we haar lekker alleen de testen ondergaan en bemoeiden wij ons alleen met de kleur en vorm van het montuur. Vanaf half september loopt moeders met een hip modelletje op, al moeten we die ketting nog even uit d’r hoofd praten, hoe handig ook.
Mijn ouders zijn nog jong, allebei onder de 50. Maar gister bedacht ik me ineens, dat dit misschien het begin was. Het begin van omgekeerde rollen, waar je als kind voor je ouders gaat zorgen. Na alles wat ze mij hebben geleerd en gegeven, kan ik vanaf nu steeds meer terug doen. Voor mij iets vanzelfsprekends. Zo hoort het toch ook? Is dat niet het minste wat je ze verschuldigd bent?
Ouder en volwassener worden is mooi, ik krijg steeds meer inzichten, dingen vallen steeds meer op zijn plek. Maar nou heb ik van huis uit ook een prima basis gehad, voor mijn gevoel ben ik nooit tekort gekomen en heb ik dankzij mijn ouders kansen gekregen die niet ’standaard’ zijn. En daar ben ik ze heel dankbaar voor. De rekening mogen ze me de komende jaren presenteren, met liefde sta ik voor ze klaar.

aangaan, bijdraaien, confrontatie, opluchting, spiegelbeeld, weglopen
In Feelings, Notes on 24/08/2009 at 22:55
Regelmatig kijk ik in de spiegel. ’s Ochtends, onopgemaakt en net wakker word ik nooit zo blij van mijn spiegelbeeld. Een uurtje later, na wat koppen thee, goed ontbijt en make-up ben ik al meer tevreden. Over het algemeen lacht mijn spiegelbeeld me best toe.
Soms is het wat confronterend. Als het dimlicht weer niet wil dimmen en ik eens mijn dag niet heb. Of als ik een baalmomentje heb. Heel vervelend kan een spiegel dan zijn. Vooral als je in die spiegel ziet wat je tekortkomingen zijn. Behoorlijk koppig kan ik zijn en toegeven dat ik dat ben, doe ik niet zo snel. Net als toegeven dat ik fout zit. Gaat het om een rekensommetje dan geef ik dat als eerste toe, met andere dingen blijf ik stug volhouden van niet.
Soms is het juist goed om de confrontatie op te zoeken. Met jezelf, met anderen, met je spiegelbeeld. Soms even pijnlijk, maar uiteindelijk leerzaam en goed. Het dwingt je om na te denken, om uit te spreken en de neuzen weer dezelfde kant op te laten staan.
Uiteindelijk lucht zo’n confrontatie op. Het maakt je scherper, laat je weer stilstaan bij dingen die je zegt, denkt of doet. Ervoor weglopen is veel makkelijker, maar de makkelijke weg is vaak niet de goede. Het zorgt voor frustraties die het uiteindelijk alleen maar nog moeilijker maken.
Ik durf vanavond weer in de spiegel te kijken. Alle confrontaties uitgesproken. Mooi einde van een goede dag.

kinderen, leren, ontplooien, ontwikkelen, stil staan, veranderen
In Feelings, Notes on 22/08/2009 at 19:20
Dat ik niet de allergrootste kindervriend ben is bij een ieder inmiddels wel bekend. Vooral als ze gaan brullen, mekkeren en zeuren. Als ze vervelend zijn in een winkel of restaurant. Me voor de voeten lopen in de stad, etcetera.
Sinds mei 2008 ben ik ‘tante’ van Max. Een makkelijk ventje, altijd vrolijk en ik wek vaak zijn interesse met mijn sieraden en gadgets. Inmiddels had ik hem een maand niet gezien en hoorde en las ik hoe het met hem gaat. De laatste keer dat ik hem zag, begon hij steeds vaker achter zijn blokkenwagen aan te lopen, te staan zonder zich vast te houden en daar zelf weer van te schrikken en te ontdekken dat het veel leuker is om op beide benen te staan dan je kruipend voort te bewegen.
Nu loopt hij zelf. Zelfs rennen kan hij. Ook breidt zijn woordenschat langzaam uit. Was het eerst nog ‘mama’ en ‘auto’, nu brabbelt hij meer en lacht als je bevestigend knikt.
Nog steeds zie ik mezelf echt niet met een hummeltje rondlopen en dat is ook wel het laatste wat er bij mij op de korte-termijn planning staat. Maar ik vind het leuk om te zien hoe hummeltje Max zich stap voor stap ontwikkeld tot een echt ‘mensje’. Was hij eerder super makkelijk, krijgt hij nu een eigen willetje, dat hij niet onder stoelen of banken steekt. Kon je hem eerder nog gerust in de box zetten als je even wat voor jezelf wilde doen, nu moeten er slotjes op de aanrechtkastjes en is continue alertheid geboden.
Jammer dat je als volwassene niet zo vaak stil staat bij de veranderingen die je doormaakt, de dingen die je bijleert niet meer zo goed ziet. Wij hebben niemand meer nodig om ons te helpen met dagelijkse dingen als eten en drinken, aankleden of wat dan ook. Wij hebben anderen nodig om onszelf verder te kunnen ontwikkelen, te ontplooien en te ontdekken.
De afgelopen 2 maanden heb ik me ontwikkeld als werkende vrouw. Weg lui en ongemotiveerd studentenleven, welkom volle agenda. En ik vind het heerlijk. Ik merk dat ik opleef, omdat ik doe wat ik leuk vind, blijf leren en vooral veel nieuwe mensen ontmoet. Mensen die me inzichten geven waar ik mee verder kan, waardoor ik leer en in sommige opzichten misschien wel verander. En ik ben daar heel blij mee. Stap voor stap ontwikkel ik me steeds meer. Heb ik toch meer gemeen met Max dan ik dacht…

Max en ik
afwijken, burgerlijk, ontmoeting, samen, vier
In Feelings on 12/08/2009 at 20:12
Oktober 2004, zaterdagnacht in de plaatselijke boerendisco. Status: beneveld gezellig en net weer vrijgezel. Via via worden we aan elkaar voorgesteld; lief en ik. Hij was de hele avond al aan het praten met een andere dame, dus bleef ik gezellig doen met onze wederzijdse bekende.
Augustus 2005, donderdagnacht in de plaatselijke kroeg. Status: beneveld gezellig en weer vrijgezel. Gespot: vrienden van lief, die leuke krullenbol van toen. Elkaar net gemist, hij bleek net naar huis. Toch z’n nummer gekregen. Na een week veel heen en weer sms’en, afgesproken op de donderdag nadat ik zijn vrienden lastig viel.
Dat is vandaag (eigenlijk 11 augustus 23.30u) precies vier jaar geleden. Sindsdien zijn we samen en zijn we niet meer van elkaars zijde afgeweken. Van onze eerste ontmoeting bleek ook nog toevallig een foto, dus die 2 minuten lijken toen al bepalend te zijn geweest.
Vier jaar klinkt lang, maar het lijkt veel korter. Onze eerste ontmoeting, afspraak en eerste weken samen kan ik me nog heel goed herinneren. Sindsdien zijn we allebei erg verandert, in ieder geval qua levensstijl. Na een half jaartje nog regelmatig op pad, hadden we dat allebei wel gehad, verruilde ik mijn actieve studentenleven in Grun voor een baan in Meppel en gingen we hokken.
Nog geen half jaar later beek het appartementje (vakantiehuis volgens zwager J.) toch wat te klein voor twee personen en begonnen we onze huizenjacht. In november dit jaar wonen we alweer drie jaar in ons schattige optrekje.
Als het goed is, is voor mij de studententijd nu echt voorbij en verricht ik vanuit ons voormalige arbeidershuisje noeste arbeid. Lief heeft de winkel waar hij werkte toen we elkaar net kenden, verruild voor een commerciële baan met leasebak, dus we voldoen al helemaal aan alle stereotypen voor ‘burgerlijk’. Zo ziet iedereen ons ook graag, maar valt het met dat burgerlijke reuze mee. We hebben ons leven samen en daarnaast ook ons eigen ding. We laten elkaar vrij en daardoor vliegen die vier jaar voorbij.
Het is leuk om elkaar te zien groeien in nieuwe levensfasen, te zien dat we beide niet stil staan. We kunnen elkaar nog steeds vlinders bezorgen, aan het lachen maken, bij elkaar uithuilen en af en toe met deuren slaan. De doordeweekse dagen zijn meestal weinig spannend, maar de weekenden zijn ‘voor ons’. We hebben nog veel plannen samen, voor ons huis, voor ons volgende huis, voor de toekomst en hopelijk zullen we uiteindelijk samen oud worden ergens op het Franse platteland, wat nog steeds mijn droom is.
Vandaag ons vier jaar samen zijn vieren zit er niet in, ik vertrek zo naar Amsterdam voor een werkdag daar en eigenlijk hou ik daar ook niet zo van. We weten het allebei, we gaan voor nog vele jaren samen en de toegevoegde waarde van cadeaus zien we allebei niet echt. Zelfs die mooie bedel van Thomas Sabo niet. ‘Ons’ moment komt nog wel, op een onverwacht moment. Zo burgerlijk dat we vanavond met z’n twee uit eten te gaan, zijn we gelukkig niet.

afplakken, lui oog, oogarts, orthoptist
In Feelings, Notes on 11/08/2009 at 08:34
Als klein meisje liep ik parmantig rond met een afgeplakt oog. Ik heb een zogenaamd ‘lui oog’. Niets aparts, wel onhandig. Daardoor zie ik namelijk geen diepte. Dus in Disneyland Parijs waren al die 3D films niet aan mij besteed, fietste ik vroeger regelmatig tegen paaltjes aan of kwam die volleybal precies op mijn neus, door mijn fantastische inschattingsvermogen. Nu heb ik er vooral last van tijdens het autorijden, want het verschil tussen 3 of 5 meter zie ik niet. Maar kan wel cruciaal zijn.
Als klein meisje moest ik regelmatig voor controle naar de orthoptist of oogarts. In Zwolle, waar ik nog steeds de weg naar de afdeling kan dromen. De geur, de lego in de wachtkamer en de brievenbus voor je ponsplaatje, het is me allemaal heel erg bijgebleven. Terwijl ik er op latere leeftijd eigenlijk nooit meer ben geweest.
Vandaag moet ik weer naar de oogarts. De afdeling is verplaatst van locatie Sophia naar de Wezenlanden, de leuke orthoptiste van vroeger werkt er niet meer en de arts waarmee ik een afspraak heb, heb ik nooit eerder gezien. Vandaag wandel ik dus niet aan mama’s hand de bekende route, maar gaat vriendjelief gezellig mee. Ongetwijfeld zullen de handelingen ongeveer hetzelfde zijn; lampje volgen, bord oplezen, parachute kijken en door wat glaasjes gluren. Toch vind ik het, voor mijn gevoel, net zo spannend als vroeger.
Gelukkig ben ik inmiddels te oud voor de mooie afplakstickers, dus bang daarvoor hoef ik niet meer te zijn. En wellicht is daar inmiddels wel een alternatief voor. Misschien mag ik wel weer op de film, want volgens lief ben ik héél bijzonder hilarisch als ik zonder bril naar het scherm van een laptop of telefoon kijk. Een nieuwe bril komt er sowieso, want nu ik dagen niets anders doe dan naar mijn scherm kijken, moet ik mijn ogen wat meer vertroetelen. Hopelijk blijven de jampotglazen voorlopig nog uit…

Met zulke mooie pleisters + spannende sticker liep ik vroeger rond. Balen dat ik de Spongebob versie gemist heb!
ambitie, balans, drijfveer, gevonden, prestatiedrang, prive, werk
In Career, Feelings on 09/08/2009 at 13:19
Inmiddels een eerste volle werkweek achter de rug. Weer wat bijkomende dingen geregeld en de administratie op orde. Mijn eerste inkomen ontvangen en investering gedaan.
Want goed werken begint bij goed materiaal. Dus type ik vandaag mijn blogje vanaf mijn gloednieuwe (uiteraard witte) Macbook. Staat er vanmiddag op de planning het overzetten van bestanden en het bestuderen van de snelcodes, want het was even geleden dat ik met een Mac heb gewerkt. Wat een verademing. Snel, simpel en compleet. Mocht ik toch besluiten me meer te gaan verdiepen in ontwerp en vormgeving, is het materiaal in ieder geval voor elkaar.
Ik heb, ondanks de drukte, weer rust in mijn hoofd. Alsof ik mijn roeping heb gevonden. Hoewel ik nog heel veel moet leren, vind ik het enorm leuk. Tussen de opdrachten door zit ik met mijn neus in de boeken of in Google te neuzen. Het is heerlijk om van mijn hobby, schrijven, mijn werk kan maken. Het voelt goed om te studeren op dingen waarvan ik weet dat ik er wat aan heb en het niet alleen hoef te leren omdat het moet. Daardoor gaat het makkelijker en blijft het stukken leuker.
Deze uitdaging heeft mijn prestatiedrang weer aangewakkerd, mijn drijfveer is om de fijne mensen om mij heen, die me deze kans geven, niet teleur te stellen. Daarbij heb ik nog een beetje moeite om ‘afstand’ te doen en mijn laptopje aan het eind van de dag af te sluiten. De balans tussen werk en privé moet ik weer hervinden, maar in de opstartfase gaat werk toch even voor. Beter een goede start, dan beginnen met half werk.
Voor mij is dit momenteel mijn droombaan, die ik zelf heb gecreëerd. Ik heb weer een stukje ‘Sabine’ gevonden.

dominee reinders, eerlijk, geloof, hypocriet, open, respect
In Feelings, Frustrations on 08/08/2009 at 21:36
Het is weer zover. ‘De’ kerk in Staphorst heeft net een nieuwe dominee en staat weer negatief in het nieuws, door de discussie die deze wil aanzwengelen. Het marktplein, waar iedere week de weekmarkt is en 3 keer per jaar de feesttent staat voor de zogenaamde Staphorstdagen, staat te dicht bij het kerkhof. Sterker nog, de muziek die er gedraaid wordt en het gedrag van de jongeren daar, is respectloos naar de doden. Expliciet moet er bij vermeldt worden dat de gemeentewerkers onlangs zo radicaal gesnoeid hebben, dat je vanaf de straat bijna de namen op de grafstenen kunt lezen en van privacy voor zowel de doden als de bezoekers is al helemaal geen sprake meer.
Discussie alom. Lichtelijk misplaatst als je het mij vraagt, want zoals mijn zusje vroeger eens zei, staan er naast de kerk fietsenstallingen bovenop oude graven. De grafstenen zie je net door het stalen gebeuren heen. Dat is wel respectvol?
Verschrikkelijk hoe deze dominee ook weer publiciteit haalt door uitspraken te doen waarmee hij zijn eigen dorp voor l*l zet. Al jaren vinden er vele activiteiten, bedoeld voor alle Staphorst-inwoners, plaats op de markt. Ook kerkgangers gaan regelmatig naar dit soort activiteiten en ook de jeugd is luidkeels vertegenwoordigd. Het gedrag van hun lijkt me eerder aanstootgevend dan de locatie van de tent en de muziek die er wordt gedraaid. Maar meneer Reinders moet zich natuurlijk even op de kaart zetten.
De hypocrisie is duidelijk te merken, het wordt niet georganiseerd door de kerk dus is het fout. Terwijl velen, vooral de jongere generaties, naar de kerk gaan omdat het een verplichting is. Daadwerkelijk zal er maar een klein deel zijn dat uit eigen beweging op zondag twee keer voor in de kerk gaat zitten. Eigenlijk is het net een hip feestje, waar je gezien moet worden en aanwezig moet zijn, niet te vergeten, met hippe hoed.
Ik kan heel slecht tegen mensen die dingen doen uit plichtsgevoel. Of het nou gaat om naar de kerk gaan, op een bepaald terras zitten of je iedere week weer laveloos drinken in de plaatselijke horeca. Ik doe dingen omdat ik het leuk vind of omdat het goed voelt. Niet om een ander te plezieren. Als dat een beweegreden is om bepaalde dingen te doen, dan leef je niet voor jezelf maar voor een ander.
Die ‘achter de ellebogen’-mentaliteit bezorgt mij acute jeuk, kan een avond voor mij totaal verpesten. Hoe bekrompen kunnen sommige mensen zijn, verblind door een kerk of door jaloezie. Je bepaalt je eigen leven, tenzij je zo beïnvloedbaar bent dat je je eigen keuzes niet kunt maken. Waarom iedere zaterdag laveloos in de kroeg? Om er bij te horen? Waarbij dan? En is het dan alleen daar maar leuk en gezellig? Waarom iedere zondag luisteren naar preken waar je eigenlijk niets van begrijpt, je dingen laten verbieden die gebaseerd zijn op de interpretatie van één persoon? Ik heb nog nooit in de Bijbel kunnen lezen dat muziek slechte invloed heeft. Sterker nog, muziek speelde altijd een belangrijke rol op feesten en bij etentjes.
Niets tegen het geloof, iedereen is vrij om te kiezen waarin hij of zij wil geloven. Wat ik niet snap is dat mensen alles wat ‘de kerk’ zegt zo maar geloven. Heb je dan zelf wel echt de Bijbel gelezen? Waarom laat je je dingen opleggen, die nergens terug te vinden zijn? Waar staat dat homo’s slecht zijn?
Ik laat me geen regels voorschrijven, doe waar ik zin in heb. Ik probeer rekening te houden met de wensen van anderen, hun keuzes te respecteren. Maar ik neem geen blad voor de mond. De discussie in Staphorst zal nog wel even doorgaan, ongetwijfeld zal de SGP weer veel voor elkaar krijgen. Jammer dat er zoveel mensen zijn die achteloos en blind volgen wat er geroepen wordt. Maar respect voor hun keuze. Dwing ze alleen een ander niet op.
compleet, familie, gezin, samenzijn, verjaardag
In Feelings, Notes on 03/08/2009 at 08:00
Voor het eerst sinds 3 jaar zijn we vandaag ‘compleet’ op de verjaardag van moeders. Dat is het nadeel van jarig zijn in de zomer en oudere kids hebben, die gaan op vakantie als ze zin hebben. Hoewel moeders altijd zegt dat het haar niet zoveel uit maakt en ze geen waarde hecht aan verjaardagen, weet ik dat ze het stiekem wel erg fijn vindt.
Broer is dus terug. De crisis heeft ook op toeristisch Samos toegeslagen en er was dus weinig werk. Inmiddels werkt hij in Nederland op een camping. Vandaag zie ik hem dus voor het eerst weer, na een maand. Geen idee of hij er tot nu toe wat aan heeft gehad, misschien was het handiger geweest om gewoon vakantie op te nemen en daarna weer fris en fruitig aan de slag te gaan. Hopelijk weet hij eind augustus wat hij moet doen. Heeft hij van en over zichzelf geleerd en de keuze gemaakt om door te gaan met zijn leven en weer op te bouwen. Voor moeders zou dat haar mooiste cadeau zijn.
Daar drink ik vanavond een borrel op. En op moeders. Op nog vele jaren in goede gezondheid. Als compleet gezin.

Gefeliciteerd mams!
afleren, bytex, nagelbijten, slechte gewoonte, typex
In Feelings, Frustrations on 22/07/2009 at 08:21
Tot grote frustratie van mijn moeder, beet ik altijd nagels. Een vervelende gewoonte met lelijke resultaten, wat moeders vooral jammer vond van mijn ‘mooie, lange pianovingers’. Moest haar altijd gelijk geven dat het niet heel mooi stond, van die afgekloven nagels. Maar wat ik ook deed, ik kon er niet vanaf komen.
De smerigste middeltjes heb ik geprobeerd. Vooral aan ‘Bytex’ heb ik slechte herinneringen. Dat was niet alleen vies, alles wat je met je vingers aanraakte, ging er naar smaken, onder andere pennen en ‘fingerfood’. Toch was ik op een gegeven moment ‘immuun’ voor de smerige smaak, en kon ik zelfs mijn gebytexte vingers gewoon in mijn mond stoppen.
Toen kwam in groep 8 de typex-rage. Zonder potje op je tafel, hoorde je er niet bij. Dat je met typex meer kon doen dan alleen schrijffouten verbeteren, hadden we al snel en masse ontdekt. Initialen werden overal opgetypexed, schriften onder gekalkt, niets was veilig voor het smerige witte spul. Zelfs de nagels van alle vrouwelijke klasgenoten niet. Het heeft even geholpen tegen het nagelbijten, het poederige witte goedje. Maar het heeft ook een typex-trauma aangewakkert. Gelukkig is de Backspace een schonere manier om je fouten te corrigeren en schrijven op papier doe ik steeds minder.
Inmiddels ben ik eindelijk van het nagelbijten af. Van de een op andere dag. Af en toe wil het me nog wel eens ‘overkomen’ bij een spannende film of goed boek. In drukte of hectiek. Daarom zorg ik dat er altijd een kleurtje op zit. Moulin Rouge, Pearl Grey of Touch of Pink, je kan het zo gek niet bedenken of ik heb wel een potje staan. Daarbij verhult een kleurtje ook mijn snel verkleurende nagels, want zodra mijn vingers een beetje koud worden, kleuren mijn nagels paars.
Enorm lange nagels heb ik niet, daar hou ik niet van. Ze zijn ook gewoon natuurlijk, niets met acryl of gel. Behalve dat ik dat niet mooi vind, vind ik het ook erg onpraktisch, zowel met typen als met allerhande klusjes. Niets zo smerig als vieze nagels.
Een andere vervelende gewoonte heb ik er, bij mijn weten, niet voor terug gekregen. Nou ja, misschien dat ik altijd iets in mijn hand heb, sinds ik m’n iPhone kreeg…

achterlaten, afscheid, begrafenis, crematie, donor, testament
In Feelings, Notes on 18/07/2009 at 12:12
Vaak wordt het nog gezien als taboe, zeker bij ons in de buurt. Over dood gaan en je einde praat je niet. Dat gebeurt gewoon. Familie, vrienden en buren stoppen je onder de grond, en that’s it. Zeker in Staphorst, bij de ‘echten’ bestaat zelfs de ‘burenplicht’. Kist dragen voor de mannen en met koffie en cake rondgaan voor de vrouwen. Best een mooi gebaar, jammer dat het van oorsprong een kerkelijke inslag heeft.
Ik vind het een vervelend idee, om achtergelaten te worden zonder te weten hoe iemand zelf herdacht wil worden. Geen idee waar dat vandaan komt, wellicht dat de stijve, deprimerende echte begrafenissen van mijn overgrootouders daar een bijdrage aan hebben geleverd. De naam van de overledene wordt niet genoemd, het is alleen maar hel en verdoemenis, donker en onpersoonlijk. Daarbij lijkt het me niet fijn om, zoals Michael Jackson, je familie achter te laten zonder recent/duidelijk testament, zeker niet als er kinderen bij betrokken zijn, zodat er nu drie partijen ruziën om kids die gebroken zijn.
Dat kan ook anders, heb ik meegemaakt. Al zou ik niet gecremeerd willen worden. Waarschijnlijk heeft mijn aversie voor vuur sinds een brand thuis-thuis daar voor gezorgd, maar het spreekt me ook minder aan. Nog steeds overvalt me soms het beeld van een herdenkingsdienst, waarbij de kist alleen in het crematorium achterbleef in een grote zaal. Niemand die er zorg voor zou dragen dat het goed en waardig zou gebeuren, geen familie voor een echt laatste afscheid. Dat idee, deed me veel pijn. Niet dat ik er ook maar iets van merk, maar toch.
Een testament heb ik al, uit pure noodzaak bij de koop van een huis samen. Een goede uitvaartverzekering ook, je weet maar nooit, het kan morgen plots afgelopen zijn. Daarom ga ik ook meer bij dag leven, en niet teveel meer in de toekomst. Wat komt, dat komt. Maar over mijn begrafenis heb ik niets op papier. Wel heb ik zoveel, vooral muziek, in mijn hoofd, wat ik wel en vooral niet zou willen. Het vastleggen lukt me niet, want eigenlijk is het niet aan mij om daar invulling aan te geven. Dat zouden de mensen die mij lief hebben, prima voor mij kunnen doen, want zij kennen mij het best. Of ik ze daarmee mag opzadelen? Ik weet niet of je dat zo moet zien, volgens mij is het ook een stukje rouwproces.
Regelmatig discussiepunt bij ons is, dat ik donor ben. Behalve mijn huid en ogen, mogen ze alles wat bruikbaar is gebruiken, als ik daar iemand mee kan redden. Zelf merk ik er niets van en je ziet er ook niets van. Toch staat de gedachte vooral mijn vader niet aan. Ondanks die wetenschap zit er toch een codicil in mijn portemonnee. Want mocht mijn leven met een donororgaan gered kunnen worden, zou mijn vader daar ook geen nee tegen zeggen.
Zo, nou heb ik toch wat ‘op papier’. Mocht het nodig zijn, maak er wat van. Geen treurige bedoeling alstjeblieft, en laat de wijn en het eten je smaken. Een beetje Bourgondisch, of op z’n Brabants lijkt me wel wat. En een open huis graag, mijn ‘trots’. Misschien dat er voor de gelegenheid nog een leuke designjurk geregeld kan worden, met matching Manolo’s? Lopen hoef ik dan toch niet meer, kan ik ze eindelijk aan! Ik betaal niet voor niets al jaren premie natuurlijk! Dan wil ik het ook in stijl!

Heb ze zelf al uitgezocht. Om het makkelijk te maken...
censuur, dagboek, gevoelens, kwetsbaar, leven, open
In Career, Feelings on 16/07/2009 at 11:30
Open en bloot is mijn blog sinds kort voor iedereen. Mijn ouders zijn op de hoogte (Google weet m’n blog goed te vinden
), op hyves is mijn blog te vinden, dus er blijft maar weinig geheim over mijn leventje.
Even heb ik er aan gedacht om wat censuur toe te passen, maar ik doe het ook niet. Mocht je iets lezen wat je kwetsend vind, weet je me te vinden. Daarbij, ik schrijf het vooral voor mezelf. Natuurlijk vind ik het leuk als ik reacties krijg en zie dat mijn blog wel degelijk gelezen wordt. Maar ik hou geen blog bij voor anderen.
Waarom ik dan geen dagboek bij hou, lekker anoniem? Omdat ik schrijven te leuk vind, daar graag reacties op krijg en het zie als een stimulans als mensen aangeven mijn blogjes of schrijfstijl te waarderen. Dat niet iedereen dat doet, maakt me niet uit. Niemand is verplicht het te lezen. En stel nou, dat ik een dagboek bij hou, wat op een dag, als ik er al niet meer ben, gevonden wordt. Wat heb ik er dan aan als mensen zeggen: ‘Goh, ze kon best leuk schrijven, jammer dat ze daar niets mee heeft gedaan.’
Want ik weet dat ik ‘iets’ met mijn schrijven wil gaan doen, kan gaan doen. Of er iemand op me zit te wachten, geen idee. Misschien wel, misschien blijft het bij af en toe een klusje. Voor mezelf ‘moet’ ik het doen. Dan heb ik het geprobeerd, mezelf bewezen, ook al faal ik misschien jammerlijk.
Toch voel ik me door mijn blog wel eens ‘naakt’ en ‘kwetsbaar’. Maar misschien is het juist wel dat ik me zo open stel, wat mijn blog interessant maakt. Praten over mijn gevoel, daar ben ik niet zo goed in. Het neertikken in een documentje of op papier zetten, gaat als vanzelf. Voor mezelf.
Iedereen bedankt voor de leuke reacties op mijn blogje in de Revu. Mocht je hem niet kunnen kopen, maar toch belangstelling hebben, heb ik een ingescande versie voor de liefhebbers
Met dank aan @patjem

Handle me with care please
automatisch, bewust, gemis, stil, wennen
In Feelings on 14/07/2009 at 10:14
Je weet pas wat je mist, als je het niet meer hebt. Of dat nou tijdelijk of voor altijd is, met personen of materialen.
Soms is het juist nodig om even ‘afstand’ te doen. Momenteel zit broer in Griekenland en zusje keert vandaag terug van een weekje France. Hier in Meppel heb ik niet zoveel vrienden, dus regelmatig zag ik hen. Vooral met zus onderneem ik regelmatig wat, of we nou samen bankhangen, zonnen of de stad in gaan, ze vindt alles best.
Afgelopen week stond ik een paar keer met m’n telefoon in de hand, ‘FF zusje bellen, vragen of ze langs komt’. Eh, duur telefoontje en voor een kopje thee gaat ze echt niet het strand verlaten. Zelfde met broer, die regelmatig spontaan op de stoep stond voor een bakkie.
Gelukkig afgelopen week genoeg andere leuke dingen gedaan, dus me prima vermaakt. Stilte voor de storm ook meteen, want als mijn ouders vrijdag vertrekken voor een weekje vakantie, weet ik al wie er hier de deur plat loopt.
Ga zusje vanmiddag ophalen uit Rotterdam, dus bijna twee uur tijd om bij te kletsen, nu hopen dat ik haar nog herken, als blonde negerin.

Nog even een momentje van bezinning
dmd, donderdagmeppeldag, gemak, mokum in meppel, rusteloos, thuis, thuisvoelen
In Cocooning, Feelings on 09/07/2009 at 13:07
Nooit geweten wat een dorp of stad voor effect op je kan hebben. Iedereen houdt wel van de idyllische dorpjes met mooie boomgaarden en schattige boerderijtjes. Een historische binnenstad met drukke grachten en gezellige pleinen, daar voelt iedereen zich ook wel thuis.
So do I. Tot mijn 18e woonde ik bij mijn ouders in Staphorst. Daarna vertrok ik naar Groningen, een half jaartje in de knusse A-straat, daarna drie jaar aan het Gedempte Zuiderdiep. Groningen bruist en leeft, op ieder moment van de dag. Maar gaat ook vervelen, als je studententijd op zin einde loopt. Nu woon ik alweer 3 1/2 jaar in pittoresk Meppel. Iets meer dan een half jaar in de Lindestraat, in november drie jaar op onze huidige stek, een paar honderd meter verderop.
Als ik vanaf het station naar ons huis loop, kijk ik tevreden om me heen. Mooie huizen, leuke mensen, rust. Als ik door de stad loop, is er altijd bedrijvigheid. Al vermijd ik deze liever vandaag, vanwege Donderdag Meppeldag, ‘ons’ trots. Zodra je de stad verlaat, ligt alles aan je voeten; bos, water, weilanden. ‘Grote’ steden zijn makkelijk bereikbaar en qua reistijd zitten we hier best centraal.
De afgelopen weken ben ik een paar keer in Amsterdam geweest. Zodra ik daar uit de trein stap, ervaar ik een enorme rusteloosheid. De drukte, de haast en de ‘ik-mentaliteit’ die velen uitstralen, maakt dat ik me niet ‘thuis’ voel. Iedereen verklaart me voor gek, maar het is iets wat ik in andere steden helemaal niet ervaar! Haarlem, Utrecht, Den Haag, overal voel ik me wel op mijn gemak. Maar niet in ‘de stad van Nederland’. Hoe mooi het daar op sommige plekken ook is, de grachten, de Begijnhof, het Vondelpark. Hoeveel interessanter het is om daar op een terrasje om je heen te kijken, naar zoveel verschillende type mensen.
Het grote, massale, geen idee wat het is, waardoor ik me zo voel in Amsterdam. Het voelt in ieder geval niet als ‘thuis’. En ‘thuiskomen’ vind ik nog steeds een heerlijk gevoel.
O, en voor de BN’ers hoef ik er ook niet heen. Vanmiddag treedt LUV hier op, clown Bassie, Jim Bakkum, Ben Cramer, Willeke Alberti allemaal komen ze hier een donderdag voorbij. Heb je er nog één vrij: check www.donderdagmeppeldag.nl wat er te beleven valt. Ik blijf lekker thuis, behalve als Mokum naar Meppel komt (nederlandstalig). Dan komen er weer bussen vol uit de Jordaan, en is het echt feest!
gevoel, hart, intuitie, leerschool, leven, pijn, verstand
In Feelings, Notes on 08/07/2009 at 09:24
Soms krijg je van het leven zelf, de deksel op je neus. Een pijnlijk, maar uiteindelijk vaak heel leerzaam moment.
Broer is inmiddels bijna twee weken weg, en probeert mij per e-mail een beetje op de hoogte te houden van zijn verblijf daar. Inmiddels is hij aan het werk in de cocktailbar in Samos-stad, heeft hij zijn draai gevonden en gelukkig naast het werk genoeg tijd om goed na te denken.
Een harde leerschool, vooral zo’n eerste week, als je helemaal op jezelf bent aangewezen. Zeker voor hem, want alleen zijn is nooit zijn specialiteit geweest. Sterker nog, dat kan hij niet. In tegenstelling tot mij en m’n zusje. Op zaterdagmiddag zat ik het liefst alleen op mijn kamer, Top 40 luisteren, beetje tekenen en schilderen, wat lezen, dutten of tutten. Vooral toen ik begon met werken op zaterdagavond, waren die middagen me heilig.
Nog steeds heb ik er geen problemen mee om ‘het rijk’ voor mezelf te hebben. Lief kan er minder goed tegen, maar begint te wennen. Als ik er nu een avondje niet ben, stapt hij op z’n fietsje, fietst ruim anderhalf á twee uur, en is kapot als hij thuiskomt. Prima afleiding dus.
Voor mijn gevoel proberen mensen die niet alleen kunnen zijn de confrontatie met zichzelf uit de weg te gaan. Misschien zie ik dat helemaal verkeerd, maar als ik alleen ben kan ik soms heerlijk mezelf, mijn leventje en alles wat daarmee te maken heeft, overpeinzen. Met sommige dingen aan mezelf ben ik meer tevreden dan met andere, kwestie van aan werken of accepteren en weer doorgaan. Op sommige momenten kom je tot heel heldere inzichten, soms kom je ook geen steek verder. In dat laatste geval vind ik het fijn om me gewoon lekker terug te trekken, muziekje op, kopje thee, lekker boekje en even toegeven aan een moment voor jezelf.
Eigenlijk las ik dat soort momenten al jaren voor mezelf in. In Grun ging ik niet met vriendinnen de vrouwenseries kijken. Ik zorgde dat ik gedoucht was, kop thee, chocola en telefoon in de aanslag, maskertje op, en bellen met vriendinnetje Dee. Althans, in de goede tijden van SatC. In de reclames gauw bijkletsen over wat er gebeurt was in de serie en in onze real life soaps, om weer zwijgzaam verder te kijken.
Ik hoop dat broer daar leert om samen met zichzelf te zijn, zichzelf te accepteren en eigen doelen kan ontwikkelen. Hoe hard de levensschool soms ook kan zijn. Soms is het beter om je verstand te volgen, soms kun je beter je hart najagen. Meestal wordt je subtiel het juiste pad in gezogen door intuïtie, maar daar moet je wel op af durven gaan…

Alleen
En vanaf vandaag ben ik een weekje ‘enigskind’ aangezien zuslief de bloemetjes in Frankrijk gaat buiten zetten. Lieve zus, geniet er van, heb je verdiend! (Slaat gewoon de eerste Donderdag Meppeldag over, zonder zus is er niks an)
familie, loslaten, steun, trots
In Feelings, Frustrations on 01/07/2009 at 10:20
Soms is het noodzakelijk, moet je mensen en wensen los laten. Maar fijn en makkelijk is het niet. Zeker niet als je, net als ik, sommige dingen al zo lang wenst. Nog moeilijker is het als je er toe gedwongen wordt.
Toen ik op kamers ging, vond mijn moeder dat nog wel even slikken. Samen zochten we naar meubels en klusten we er een gezellig plekje. In het begin kwam ik veel in de weekenden thuis, tot ik besloot te gaan hockeyen. Na een tijdje waren we allemaal gewend, zag moeders dat het goed ging en kon ze ‘loslaten’.
Met uit huis gaan heb ik nooit moeite gehad, wat ik soms wel lastig vond en vind, is mijn verantwoordelijkheidsgevoel voor mijn familie. Misschien komt het omdat ik de oudste ben, maar er hoefde maar iemand een scheet dwars te zitten, of ik ging er heen. Niet altijd een goede keus geweest, maar ik ging gewoon op mijn gevoel af. Inmiddels heb ik dat wat beter leren inschatten; wanneer is het echt nodig, hebben zij er wat aan, heb ik er wat aan?

Vrij...
Nu moet ik gedwongen broer weer loslaten. Wat vooral moeilijk is omdat je weet dat hij niet lekker in zijn vel zit, omdat het eigenlijk niet goed met hem gaat. Dat frustreert. Afgelopen zondag zijn we wezen barbecuen bij mijn ouders, en had ik continue zes borden en zes keer bestek in mijn hand. FF wennen. Vandaag de eerste happening, waarbij hij schittert in afwezigheid en echt ontbreekt. Zusje krijgt vandaag haar diploma. Sluit vandaag een levensfase af en staat aan de rand van een nieuw avontuur.
Ik weet mijn eigen uitreiking nog goed, en was blij dat mijn ouders, broertje en toen in mijn ogen mini-zusje daarbij waren. Erna ging ik echter niet naar huis, maar werd dit heugelijke feit gevierd op een erg geslaagd feestje. De rozen die ik kreeg bij de uitreiking, hebben de avond niet overleefd. Maar wat voelde ik mij trots op dat moment. Stiekem richting familie kijkend bij het zetten van mijn handtekening op mijn diploma.
Vandaag ben ik dus broer én grote zus. Valt nog niet mee…
doolhof, hervinden, inzichten, levensles, tekening, zelfkennis
In Feelings on 23/06/2009 at 11:26
Jaren geleden, toen ik een beginnend pubertje was (wat zich uitte in 3 jaar ‘pretending to be a vegetarian’ om mijn vader, de grootste vleeseter die ik ken, te pesten) en me nog wel eens liet mee slepen door anderen, maakte mijn vader een tekening voor me. Tot 5-Havo zat deze in mijn portemonnee, die ik na een avondje stappen toen tot mijn grote verdriet kwijt raakte. Vooral om die tekening, want deze wilde hij slechts eenmaal maken.
De kern van de tekening was dat er een recht pad is wat je moet afwandelen, wat voor jou bepaald is om alle mogelijke kansen te kunnen benutten. Wijk je van je pad af, creëer je hindernissen voor jezelf om je uiteindelijke doelen te behalen en kom je in de grijze massa terecht. Ik heb altijd geleerd dat je daar niet beter van wordt, gemiddelde mensen zijn er genoeg, de kunst is om je te durven onderscheiden. Uit mijn hoofd kan ik de tekening nog steeds na maken, zijn woorden in me op roepen en vooral nu, jaren later, kan ik bevestigen dat die tekening klopt. Enige wat hij me nooit vertelde, was dat je niet de enige bent die de hordes kan bepalen. But hey, that’s life. Gelukkig zijn er ook mensen die je bij de hand nemen en het juiste pad op helpen.
Geen idee of hij deze tekening ook voor mijn broertje en zusje heeft gemaakt, en als dat wel het geval is, of het dan op hun ook zo’n indruk heeft achter gelaten. Stom eigenlijk, dat je je ouders pas echt gaat waarderen als je ouder en zelfstandiger wordt. Ook al is het soms confronterend, als je jezelf kritisch bekijkt, die confrontatie aangaan is soms nodig om jezelf te hervinden.

Doolhof
Ik vind het fijn om ouder te worden, om kritisch naar mezelf te kijken en steeds meer te ontdekken. Al blijven er altijd vragen op komen, twijfels en onzekerheden, moeilijke keuzes of zelfs spijt van sommige dingen. Hoe moeilijk vond ik het om mijn ouders soms te moeten vertellen dat ze gelijk hadden, hun voorspelling uit kwam, ze laten ons allemaal eerst de dingen zelf ervaren, het deksel op de neus krijgen. Volgens mij is er geen veel betere levensles dan dat.
Of ik het rechte pad heb bewandeld, of op de goede weg zit, ik denk dat ik aardig in de buurt zit. Het oud worden in Frankrijk is nog steeds ver weg, en pas dan, als ik daar als tevreden vrouwtje van een jaar of zestig bij mijn maisonnetje in het zuiden zit, zal ik kunnen zeggen dat ik de goede weg heb gevonden. Tot het zover is, geniet ik van het doolhof en alles wat het met zich mee brengt. Sommige dingen moeten zo zijn. Aan andere dingen kun je niets veranderen. Kunst is om alles waar je zelf invloed op hebt, op je eigen gevoel en verstand af te stemmen.
Broer, ik hoop dat Samos je brengt wat je nodig hebt om jezelf te hervinden. Vergeet nooit dat ‘thuis’ in je hart zit, ergens heel diep verstopt.
bruiloft, ongehuwd, scheiden, scheiding, traditioneel, trouwboekje, trouwen
In Feelings on 12/06/2009 at 11:13
De afgelopen tijd zijn wij een paar keer ‘te gast’ geweest op bruiloften. Voornamelijk van familie, in onze vriendenkring is trouwen nog niet aan de orde. Bij ons ook niet trouwens.
Sterker nog, ik zou niet weten of ik het überhaupt zou willen. Tuurlijk, een dagje opgedoft rondlopen met een leuk feestje, niets mis mee. Maar de echte toegevoegde waarde, zie ik er niet in. Als je een trouwboekje nodig hebt als bevestiging, klopt er toch iets niet? Is liefde pas echt als je de titel man en vrouw van draagt? Is de stap om uit elkaar te gaan dan groter, omdat je dan het predikaat ‘gescheiden’ krijgt?
Stel dat het er wel van komt, ooit, dan weet ik in ieder geval heel goed hoe ik het níet zou willen. Geen groot gezelschap, verplicht mensen uitnodigen ‘omdat het hoort’ of ‘familie’ is. Geen kerkelijk gebeuren, hoe stiekem mijn moeder dat ook zou willen. Geen traditionele dag. Dan zou ik het klein en intiem willen, met alleen mensen die er écht toe doen. Die zich met ons verbonden voelen en oprecht meeleven. Geen mensen die ik regelmatig zie, maar al jaren niet heb gesproken. Geen buren omdat dat zo aardig is. Geen vage kennissen of clubgenoten van toen.

Liefde is... ook prima ongetrouwd
Wij wonen al een tijdje samen, iets wat mijn opa en oma niet helemaal goedkeuren, want dat is niet zoals het volgens hun ‘hoort’. Wel hebben we een koophuis, dus samenleefregeling én testament. Zo leuk dat je bij het kopen van een huis ook meteen je spullen moet gaan verdelen ‘voor het geval dat’. Iets waar je echt niet bij nadenkt, terwijl je je helemaal hebt ingelezen in de hypotheekwereld. We zitten zo aan elkaar vast, dat we op papier al half getrouwd zijn. Allemaal leuk en aardig zulke ‘papieren verbindingen’, maar zonder hard copy boekje, zijn we al een verbond met elkaar aangegaan op het moment dat we wat kregen. Want ook dan, in voor en tegenspoed, in sickness and in health, till death do us part. Zolang er maar liefde is.
Hoe je het ook vast wilt leggen, ieder zijn of haar eigen keus. Alle keuzes respecteer ik ook, wat voor bruiloft het ook is geweest, uiteindelijk is het de dag voor hét paar, die ze voor het grootste deel zelf hebben samengesteld. Op de spontaan geimproviseerde stukjes, abc’s en andere foute, schaamte opwekkende acts van je zogenaamde vrienden na dan. Acute jeuk als ik daar alleen al aan denk.
Toch geldt ook hier weer, liefde laat zich niet afdwingen. Of je nou getrouwd bent, geregistreerd partnerschap hebt of gewoon ‘verkering’. Als de koek op is, houdt het op. Als je van elkaar houdt, moet je ook los kunnen laten. Maar gelukkig hoef ik daar helemaal niet over na te denken. Wij zijn nog steeds happy samen, hebben nog grootse plannen samen. Wie weet wat de toekomst ons brengt. Maar helaas, de meeste trouwe bloglezers, zullen daar toch niet bij zijn (klein en intiem).
afwijzing, banenjacht, sollicitatie, starter, teleurstelling, turned down, vacatures
In Feelings, Frustrations on 09/06/2009 at 10:58
Again. Deze keer greep ik niet mis bij de supermarkt waardoor ik de laatste flacon Robijn, net in de aanbieding, niet mee kan nemen. Ook niks mis met vriendlief. Sterker nog, de uitdrukking ‘Alles went, behalve een vent’, daar kan ik me niet in vinden. Tuurlijk, af en toe kan ‘ie me, zowel positief als negatief, versteld doen staan, maar na bijna vier jaar samen, kan ik hem handelen.
Nee, weer een turn down op een sollicitatie. Natuurlijk ben ik voor een bijbaantje of stage wel vaker afgewezen. Soms om de meest uiteenlopende redenen. Maar afgewezen worden om wat voor reden dan ook, is nooit leuk. Een verzoek om een traineeship werd vorig jaar wel heel bruut afgewezen. Aangezien ik op jonge leeftijd samenwoon, zou ik niet ambitieus zijn, laat staan flexibel.
Die laatste kreeg ik ook gister weer om mijn oren. Tijdens het gesprek kwam de vraag of ik bereid was te verhuizen voor deze baan. Het kantoor zit in Amersfoort, en ik zou andere vestigingen elders in het land moeten bezoeken. Amersfoort – Meppel is prima te reizen en past in onze planning, om over een aantal jaar meer die kant op te verhuizen. Maar niet op korte termijn. Zonder vaste contracten geen hypotheek, en in deze crisistijd zouden we ons huis niet eens kwijt raken. Iets wat we op dit moment ook helemaal niet willen.
Uiteraard zit er meer achter, want dit is natuurlijk een reden waar je niets mee kunt. Mag je zoiets verlangen van (potentiele) werknemers? De moed is me even in de schoenen gezakt, terwijl iedereen me probeert op te beuren om meteen een andere leuke vacature te zoeken. Hoe kom ik als onervaren bijna-afgestudeerde op de arbeidsmarkt? Tuurlijk had ik een bijbaan kunnen zoeken die bij mijn studie aan sluit. Maar als je tijdens je (droom)studie moet stoppen, heb je daar ff geen zin in. Zeker niet als de alternatieve studie een noodgreep is. Ik moet wat, waar zitten zo min mogelijk exacte vakken in, waar kan ik wat mee? Toen was Communicatie hot, lagen de banen er in voor het oprapen. Nu ik bijna afgestudeerd ben, weet ik ongeveer wat ik wil. En is er wel communicatie involved, maar niet de hoofdzaak.
Had ik toen maar geweten wat ik wou, dan was mijn CV allang gerichter. Nog steeds heb ik genoeg ambities, ik wil veel, kan slecht kiezen. Maar hoe zet ik alles op poten, hoe bereik ik dat?
Veel vragen, wat me onzeker maakt. En wéér een afwijzing maakt dat ik nóg meer ga twijfelen. Genoeg gekniest. Gister al in een hoekje van de bank gekropen, vandaag een nieuwe dag. Nieuwe ronde, nieuwe kansen. Alle balletjes maar laten rollen, in de hoop dat er eentje in de goal terecht komt. No matter how long it will take. Ik wil doen wat ik leuk vind. Omdat ik dat ook kan. Lang leve Vacaturbank en Monsterboard?

Declined
apple, bloemen, bokkenpootjes, dip, iphone, maandag, thee, vertroetelen, wwdc
In Cocooning, Feelings on 08/06/2009 at 11:36
Altijd heb ik mijn woordje klaar, moeiteloos rollen er hele zinnen uit mijn vingers als er iets getypt moet worden en zelden sta ik met mijn mond vol tanden.
Behalve vandaag. Of het de wekelijks terugkerende maandagdip is, gebrek aan inspiratie of gewoon omdat me het een en ander dwars zit, geen idee. Dat vandaag niet zo productief word als ik zou willen, maakt de dag niet prettiger. Maar je hebt soms gewoon van die dagen. Tot nu toe lijken de bokkenpootjes (heel pak) en de vele thee hun werk te gaan doen, en heb ik Damien Rice maar ingeruild voor de vrolijke riedeltjes van Lady Gaga. Geen diepzinnige, zware teksten, maar geestige woordspelingen. Het uitkafferen van de niet zo vriendelijke meneer van de klantenservice heeft me ook al enigszins opgelucht.
Toch raar, er gaan zoveel gedachten in me om, en toch voelt het ‘leeg’. Nu al weet ik dat ik, ondanks papieren én digitale boodschappenlijst, dat ik weer iets zal vergeten, vermoedelijk cruciaal voor het avondeten. De teksten die ik vandaag maak, durf ik nog niet op te sturen, wetend dat er domme fouten in staan waar ik nu keihard overheen lees.
Eigenlijk zou ik nu het liefst opgeven, lekker met een boek in een hoekje van de bank willen kruipen, zeehonddeken, kat en pot thee erbij. Maar helaas. De plicht roept.
Please Apple, make my day. Presenteer asap OS 3.0, hou ons niet langer in spanning wat betreft de nieuwe iPhone, waar ik dan nog 1 1/2 jaar op moet wachten, en show all the innovations you’ve got. Vul mijn lege hoofd met technische termen en maak me blij. Nog ff wachten tot 19.00u vanavond, voor ze het bekend maken. En hopen dat ik via Twitter op de hoogte gehouden word, want de live stream kijken zit er ff niet in.
En tot die tijd, maak ik mezelf maar blij met een bloemetje. Digitaal uiteraard, want irl is die in huis geen lang leven beschoren, met die gekke poezebeesten van ons.

Voor mij. Van mij.
app, iphone, maxis, realiteit, relatie, second life, sims3, the sims, virtuele wereld, vriendschap
In Feelings, Notes on 04/06/2009 at 11:23
De hype rond Second Life is geweest, het was een grote #fail. Toch zijn er wel dingen uit voortgekomen; nieuwe ondernemingen, samenwerkingen en relaties.
Second Life heeft mij nooit getrokken. Het idee om werkelijk geld in te moeten zetten om, in een wereld die niet bestaat, dingen aan te schaffen, ging er bij mij niet in. Voor mijn gevoel was het ook een veredeld Sims spel. Maar daar kun je tenminste nog cheaten. Toch sprak het velen aan; echte game-freaks zaten dagen in de virtuele wereld.

De mooie wereld van Second Life
Vaak zijn het mensen die onzeker over zichzelf zijn, over hun kunnen en hun nut. Het creëren van een totaal andere wereld zien zij dan als ontsnapping uit hun eigen leven. Maar geef toe, iedereen heeft wel eens een droomhuis gemaakt en er zichzelf met lover of scharrel ingezet. Persoonlijk vind ik dat het leukste onderdeel van spellen als The Sims. Het ‘leven’ van je personages boeit me nooit zo, maar uren kan ik met het maken van de mooiste huizen doorbrengen, zittend op het puntje van mijn stoel en stiekem mijn tong afbijten.
Toch werkt het raar op het internet. Je onderhoudt ‘oude’ contacten, de drempel om nieuwe mensen te ontmoeten is laag en je deelt veel sneller persoonlijke dingen. Je contact is vaak intiemer dan in real life. Zelfs over het net kun je met sommige mensen een ‘klik’ hebben. Of juist niet.
Er wordt steeds vaker geklaagd over vereenzaming van de maatschappij, maar volgens mij heb je daar zelf een groot aandeel in. Mijn laptop en ik brengen vele uurtjes samen door, maar ik probeer ook zeker om nieuwe contacten uit het virtuele wereldje om te zetten naar ‘echte’. En mijn bestaande contacten niet te verwaarlozen. Ik kan wel wekelijks per mail een update sturen, maar als je geen persoonlijk contact hebt, wordt de relatie toch minder.
Ik denk dat ik wel een mooie balans heb weten te vinden in mijn persoonlijke en virtuele leven. Natuurlijk, iedereen doet zich op het net mooier voor, maar vriend Google kan daar zo verandering in brengen. Waarom zou je jezelf beter uit laten komen op het web, als je weet dat je ware identiteit toch wel boven komt, mocht het op een ontmoeting in het echte leven aan komen. Ook virtueel geldt dat eerlijk toch het langst duurt. Of het nu gaat om solliciteren, daten of een vriendschap. Want een voordeel van virtueel, met een druk op de knop ben je verwijderd of geblockt. Soms wou ik dat dat in het echte leven ook kon. Helaas…
Nu ff een half uurtje pauze. Opgaan in de virtuele wereld van de Sims. Op de iPhone. Want die pc-versie kennen we inmiddels wel.

The SIMS 3 is sinds dinsdag te krijgen in de app store voor iPhone en iPod.
De echte wereld is soms iets confronterender. Gister ging ons lievelingsrestaurant in Giethoorn in rook op. Super jammer en erg vervelend voor de eigenaar.
gemis, gevoel, html, klusjes, lijstjes, mijmer, nut, schrappen
In Feelings on 29/05/2009 at 10:11
De HTML-taal wil ik niet meer leren, sinds ik op de terugweg van uit Utrecht in de trein zat naast een niet al te fris riekende jongeman, bedekt met ‘anarchie’ tekens op zijn skate-broek en al laptoppend iets met HTML-code deed. Daar wil ik niet mee geassocieerd worden, zoals je wellicht snapt. Toen ik gisteravond dan ook het aanbod van iemand kreeg om WordPress up and running te krijgen, heb ik daar dankbaar gebruik van gemaakt. Dus geen heel blog over het missen van WordPress en het balen van Blogger. Nee, over een ander soort gemis.
Ik mijmer over van alles, over dingen in het leven die je niet ‘mag missen’. Alsof je er anders niet bij hoort. Alsof alleen het lijstje met 30 dingen die je ooit gedaan moet hebben, je leven de moeite waard maken. Maar hoe leuk het me ook lijkt om ooit te doen, als parachute springen er niet van komt, is er geen man overboord.
Wat ik op dit moment vooral in mijn leven mis? Nut. Niet dat ik manisch depressief ben omdat mijn leven geen zin heeft. Maar ik heb zo vaak het gevoel dat ik van alles doe omdat het moet, maar zonder enig ander nut. Als ik het niet doe is er eigenlijk niemand die daar minder van wordt, behalve ik zelf. Niemand afhankelijk. Er wordt niets meer mee gedaan, het ligt keurig ingebonden in een grote doos, in een uitpuilende kast. Wachtend tot de punten zijn verwerkt en de bewaartijd is verstreken, waarna het beland in een grote papier container.

To Do List. Uiteraard is de mijne digitaal
Dit gevoel heb ik eigenlijk mijn hele studietijd al, maar wist ik te verbloemen door nevenactiviteiten, o.a. bij de hockey. Dingen organiseren, sponsoren zoeken, borrelen, vergaderen. Nu probeer ik van alles van de grond te krijgen, in m’n eentje, maar schiet het niet op, omdat dat ene papiertje en het rosé pasje nog niet behaald zijn.
Op m’n to-do list blijven al weken dezelfde dingen staan, terwijl ze toch echt een keer moeten gebeuren. Vanaf vandaag ga ik het dan ook anders doen. Al die dingen, komen bovenaan. Afgewisseld met klusjes waar ik echt wat aan heb. Dus eindelijk (na 2 weken voornemen en een zak grit in de schuur) ga ik die kattenbak eens schoonmaken, de twee wasmanden volle was opvouwen en wegwerken, verder met het opschonen van de laptops en de pc en tussendoor wat echte k*tklusjes doen. Voor ik het weet is het alweer zomervakantie, en moet er serieus gewerkt worden. Hopelijk gaat het een beetje lekker, en kan ik eindelijk die items eens schrappen.