Adventures

Onderschat

16 Jun 2009

0 Comment

Wij Nederlanders zijn niet echt patriottistisch ingesteld. Een gevoel van Neerlands trots komt pas naar boven als Nederland de halve finales in het WK voetbal bereikt, wat daar in meteen kapot wordt geschoten door een falend voetbalteam. Resoluut verwijderen we alles wat oranje is en steken we de versieringen in de hens.

Het gras is altijd groener bij de buren, maar op politiek gebied vinden we ons kleine kikkerlandje ineens heel belangrijk en groot. De verhoudingen zijn regelmatig zoek. Op vakantie in eigen land is, mede dankzij de crisis, stukken populairder, terwijl het eerder eigen alleen geoorloofd was voor een weekendje eiland of een familieweekend op de Veluwe.

Zondag reden wij van het op dat moment drukke en zonnige Meppel, waar de grachten gezellig vol lagen met bootjes, de haring in de tuin te ruiken was en de kanonschoten veelvuldig klonken, naar uithoek Doetinchem. De heenweg saai over de snelweg, waar de regen ons achter Zwolle tegen de ramen begon te kletteren. Toen we aan kwamen in Doetinchem werd het daar eindelijk droog.

Omdat de omgeving daar erg mooi moet zijn, volgens schoonzus U., zijn we lekker gaan fietsen in de omgeving. Vriendlief op de mountainbike, U. op haar 1 dag oude nieuwe fiets, J. op zijn Makro-aanwinst en ik op de kleine vouwfiets. Een mooi rondje door de omgeving, waar we al snel opkeken van de mooie huizen, molens en een prachtig (nog bewoond) kasteel. Zag ik mezelf wel wonen bij het huis met de watermolen, of iets verderop.

Op de terugweg de toeristische route, weer door pittoreske dorpjes, Zutphen, Deventer en langs de IJssel weer terug. Ik ben blij dat ik voorlopig nog niet hoef te bedenken waar we ‘hierna’ gaan wonen, want ik heb zoveel moois gezien, dat ik bijna ‘die uithoek’ zou overwegen. Oude stadscentra, smalle straatjes, stadsmuren, indrukwekkende kerktorens en oude panden hebben altijd een ‘het liefst vandaag nog verhuizen’ uitwerking op me. Tot we weer onze straat in rijden, ik bij de voordeur sta en heel tevreden naar binnen kijk.

Nederland is zo lelijk nog niet. Tenminste, als je met een grote bocht om Almere heen rijdt…

Laag Keppel

Laag Keppel

Afgelopen nacht is ineens bruut de veiligheid in een verzorgingshuis verstoord, nadat een inwoonster onder verdachte omstandigheden dood op haar kamer werd aangetroffen. Familie woont er, en het is maar een paar straten verderop. Vervelend idee! Op NU.nl is te lezen wat er momenteel bekend is gemaakt.

Post to Twitter

By: Sabine de Witte Category: Adventures Tags: , , , , , , , ,

Zwoele zomeravond

14 Jun 2009

0 Comment

Martin Solveig – C\’est la vie

We hebben al een tijd mazzel met het heerlijke weer, al was afgelopen week daar weinig van te merken. Tot het weer weekend was, want gister was het weer super! Overdag hebben we al regelmatig van de tuin genoten, maar ‘s avonds koelde het vaak dermate hard af, dat het niet meer aangenaam was. En uiteraard waaide het dan ook te hard om de terrashaard aan te zetten.

Gisteravond kwamen M. & D. hier, we zouden de stad in gaan om te swingen op de live-muziek vanaf de bootjes, die hier in grote getalen in de gracht liggen. Maar het weer was zo prima, dat met de terrashaard en de gelbrander op tafel, het buiten goed vertoeven was. Met de nodige drankjes (Mojito, bier, wijn en StrongBow), nieuwe muzikale ontdekkingen dankzij onze gasten (leve de iPhone), hapjes en gezelligheid, hebben we onze eerste zwoele zomeravond buiten gezeten.

De últieme test voor onze tuinset, terrashaard en de tuin qua sfeer. Volgens D. heb ik het weer goed gedaan, en ik moest toegeven dat we er ook echt gezellig zaten. Helaas moest er door D. vandaag weer gewerkt worden (waaraan daar kom ik later op terug!), dus om 1.00u was het mooi geweest. Toen was ook de partij in de stad voorbij, dus hebben we nog even samen opgeruimd en genoten van de behoorlijke warmte die de terraskachel afgeeft.

Super avond gehad met super gezelschap in ons supertuintje. Zelfs voor mijn droombaan ga ik voorlopig nog niet verhuizen! ;)

Foto’s vind je in mijn Flickr-stream

Post to Twitter

By: Sabine de Witte Category: Adventures Tags: , , , , , , ,

Guus Uit & Thuis

7 Jun 2009

0 Comment

Afgelopen woensdag ontving ik in mijn mailbox tussen alle spam, vacatures en friend updates wel een erg aangenaam mailtje. Vrijkaartjes voor Guus Meeuwis in Heerenveen. Aangezien ik ALTIJD een sucker ben wat betreft concertkaartjes, ik ben echt immer te laat, had ik meteen de reserveer-link aangeklikt, voor enig overleg. Twee kaartjes was de max, dus meteen maar gereserveerd. Na wat gebel heen en weer ook een gegadigde gevonden om mee te gaan.

Vrijdagavond was het zover. Duimend dat onze auto ons niet in de steek zou laten, zoals de vorige keer toen we naar Symphonica in Rosso zouden, met Lionel Richie, en we een paar kilometer voor het Gelredome in de berm belanden met een auto die niets meer deed. Hopend dat er geen files zouden zijn. Behalve bij de parkeerplaatsen en de omliggende Mc Donald’s restaurants, zat alles mee. Voor gratis kaarten hadden we een topplek. Niet midden in het staande feestgedruis, maar bij de zitplaatsen, maar het feest was er niet minder om.

Sinds ik in Brabant het carnaval een paar maal heb gevierd, kan Guus bij mij niet meer stuk. Zijn nieuwe cd kende ik, als een van de weinigen, bijna uit mijn hoofd. De sfeer zat er al gauw in, en het bier vloeide letterlijk én figuurlijk rijkelijk. Topavondje dus!

Guus Meeuwis Uit & Thuis

Guus Meeuwis Uit & Thuis

Post to Twitter

By: Sabine de Witte Category: Adventures Tags: , , , , , ,

De wachtkamer

5 Jun 2009

3 Comments

Soms is het onvermijdelijk. Bij de huisarts, tandarts of in het ziekenhuis. Wachten. Vaak onbegrijpelijk lang, terwijl je personeel af en aan ziet lopen met koffie en goed uitziende broodjes. En je hard probeert je knorrende maag te verhullen, in de meestal stille wachtkamer.

Vandaag zat ik er weer. Om 9.30 was mijn afspraak, maar na mijn laatste bezoek haalde ik het niet in mijn hoofd te vroeg te komen. Anderhalf uur heb ik toen braaf zitten wachten. Om vervolgens te horen te krijgen dat ik maar bloed moet laten prikken. Held die ik ben, trok ik bleek weg en was blij dat mijn broertje mee was. Vandaag moest ik toch echt alleen. Met een vervelend gevoel in mijn buik, nam ik plaats. Het zat behoorlijk vol wachtenden, dus ik had me al voorbereid op een lange zit. Een oude 101 woonideeën erbij gepakt en rustig bladereng en vriendelijk gedag zeggend tegen nieuwe wachtenden. Totdat… er een oudere man, type ‘Sjonnie’ inclusief wit hemd en gouden ketting, joggingbroek en Adidas-badslippers plaats nam. Gedaan met de rust.

De beste man vertelde, aan iedereen die probeerde hem te ontwijken, dat hij altijd zoveel bekenden tegenkwam in het ziekenhuis. Mijn idee was meteen: of je komt hier te vaak, of je zou eens wat vaker van de bank achter de tv met je pot bier af moeten komen. Ook mijn overbuurvrouw dacht hetzelfde, en we glimlachten naar elkaar. De beste man vertelde honderd uit, over zijn buurvrouw die hij net tegenkwam. En de mensen die nu bij de balie stonden, die kende hij ook wel. Maar ze zeiden hem geen gedag terug.

Nog nooit ben ik zo blij geweest dat mijn naam geroepen werd. Even was ik vergeten waarvoor ik ook alweer kwam, zo graag wilde ik verlost worden van deze man. Hij was inmiddels rechtstreeks tegen mij aan het praten, dat er echt niet alleen oude mensen kwamen. Want zo leek het als je de wachtruimte in keek. Hij was blij dat er ook jongere mensen naar de dermatoloog gingen. Anders kregen we misschien wel een verkeerd beeld van oud worden. Waarom kwam ik eigenlijk, wilde hij graag weten. Uiteraard ging hem dat niets aan. Inmiddels weet ik vooral hoe ik niet wil oud worden. Zielig, eenzaam en om een praatje verlegen in de wachtkamer.

Mijn glimlach veranderde in een grote smile, toen er een ouder stel bij de balie stond, met een Amsterdams accent (mijn dermatoloog schijnt nogal een wonderdokter te zijn, en mensen komen van heinde en ver speciaal voor hem naar het ziekenhuis in M.) Ze hadden een hevige discussie over het feit dat de wachtkamer vol zat en ze weinig trek hadden in wachten, want ze waren al zo lang onderweg. Het Sjonnie-mannetje stond op, en bood ze hun plek bij de arts. Hij kon nog wel even wachten. Bekenden genoeg om mee te praten. Arme stoelpoten…

In een vergelijkbare, knusse en volle wachtruimte zat ik vanmorgen

In een vergelijkbare, knusse en volle wachtruimte zat ik vanmorgen

Post to Twitter

By: Sabine de Witte Category: Adventures Tags: , , , , , , , , ,

Mojito baby!

31 May 2009

2 Comments

Gisteravond ondanks het feestje bij de voetbal toch besloten om thuis te blijven. De Mojito-kit (sterk staaltje marketing!) moest in gebruik worden genomen. Inmiddels ontbreken er nooit limoenen en staat er altijd een plant munt in te tuin, zodat we ze altijd kunnen maken. Een verslavend drankje, mits goed gemaakt. Heerlijk fris, makkelijk weg te drinken, en op de een of andere manier wordt je er heel relaxed en loom van. En dronken. Vooral dronken.

Dus vond ik het goed dat er Texas Chainsaw Massacre werd gekeken door lief, mits ik ongestoord kon blijven laptoppen. Dat laatste werd ‘m niet, want E. riep constant dat ik moest kijken, want het was te bizar voor woorden. Eigenlijk heeft hij de hele film alleen maar hard moeten lachen. En die keer dat ik keek, was ongeveer het ‘engste’ stukje. Misschien is ranzig een beter woord trouwens. Wat een sick f*cks zitten er achter deze film zeg!

Inmiddels is de fles Bacardi uit de Mojito-set leeg, de muntplant kaalgeplukt en ligt lief nog ernstig brak op bed. Ik heb nergens last van, wonder boven wonder, want normaal lig ik na 2 apparaten al op apegapen. Vandaag niet, ik zit zelfs al even beneden. Met een hele grote stapel was, die wacht om opgevouwen te worden. Ik hik er al dagen tegenaan, want ik heb er zo’n hekel aan. Maar goed, als ik alles eenmaal heb weggewerkt word ik ‘beloond’ met een middagje Walibi. Er onderuit komen gaat niet meer lukken, hoe ik ook heb geprobeerd. Maar het is lekker weer, en ik ben de beroerdste ook niet. Stiekem heb ik wel medelijden met lief, die straks als brakke harry in de achtbaan zit.

Maar hij is wel de beste Mojito-bouwer ever, en doet speciaal voor mij altijd het leuke dansje. Hij verandert in een heuse showkoning als hij weer Mojito’s mag klussen en al zijn we samen een beetje dom tv aan het kijken, op zulke avonden hebben we samen de grootste lol. En samen lam zijn in je eigen huis op zaterdagavond, vind ik stukken leuker dan in een stinkkroeg naar mekaar moeten schreeuwen om verstaanbaar te zijn, waar er meer drank over je heen gegooid wordt dan wat je die avond binnenkrijgt. En ten tijde van crisis, is het nog ‘voordelig’ ook. Twee vliegen in een klap. E. is voor een leuk bedrag in te huren als Mojito-bouwer. Voor meer info, mail mij :)

Mojito Song – Robert Abigail

Post to Twitter

By: Sabine de Witte Category: Adventures Tags: , , , , , , ,
« 2 3 4 5 6 7 8 9