Het woord transparant is de rode draad van 2011 voor mij geweest. Transparantie over waar ik ben, wat ik doe, wat ik er van vind geven. Ongevraagd. Ongenuanceerd. Oprecht en eerlijk. Ik weet graag waar ik aan toe ben, wat ik wil en deel mijn mening. Zo ga ik zakelijk en privé met dingen, gevoelens en ervaringen om. Nadat ik in 2010 mijn vrijheid en zelfstandigheid aan het aftasten was, heb ik in 2011 vooral geleerd om te zeggen en doen waar het op staat. Wilde ik eerder liever de goede vrede bewaren, nu kies ik bewuster voor mijzelf. Dat scheelt een hoop frustratie, opwinding en onvrede heb ik gemerkt. Het valt niet altijd in goede aarde en heeft soms even tijd nodig, maar over het algemeen wordt eerlijkheid en directheid goed gewaardeerd. Transparant zonder doorzichtig te zijn.

Geen focus

In 2011 kwam ik er achter dat ik geen focus op 1 onderdeel wil leggen, maar de dingen die ik leuk vind graag met elkaar verbind. Mijn nieuwsgierigheid, de nieuwe ontdekkingen en de scherpte die me dat in het dagelijkse en zakelijke leven oplevert, inzetten. Ik sloeg mijn vleugels nog meer uit, ook steeds vaker zelfstandig. Wat sommigen ervaren als vervelend, mijn checkins etc., leverde me dit jaar prachtige dingen op. Ik mag het citizenM magazine curaten, krijg uitnodigingen voor openingen en feestjes, maak de leukste reizen en werd in New York geïnterviewd over mijn kijk op het hotelwezen, content en hoe je mensen aan je kunt verbinden. Ik hou van analyseren en op basis daarvan bekritiseren. Kritiek is iets positiefs, daar kan je van leren. De checkins laten niet alleen zien wat ik nu doe, maar brengen me ook op bijzondere plekken en daardoor maak ik kennis met geweldige nieuwe mensen. Geen focus betekent ook dat werk en privé naadloos door elkaar heen loopt, op een andere manier zou ik mijn werk ook niet kunnen integreren. Dit jaar bezocht ik 3 grote internationale congressen, MWC in Barcelona, Social Media Week in Glasgow en LeWeb’11 in Parijs. Waar ik geweldige mensen ontmoette, blogte en geïnspireerd raakte, kennis op deed en deelde. De energie die ik daarvan kreeg, is onbeschrijfelijk.

Volgens schema

Mijn leventje is alles behalve rustig en gestroomlijnd, en toch voel ik eindelijk rust van binnen. Alles wat ik doe deel ik met fijne mensen, en hoewel het soms puzzelen is om familie te zien, reisschema’s naast elkaar leggen nodig is om af te spreken en ik het hele jaar door een ‘fijne vakantie gewenst’ te horen krijg als ik weer ergens heen ga, is dit het schema wat ik graag leef. Tot de onrust weer toeslaat is dit wat me gelukkig maakt. Dit jaar had voor mij vooral pieken, de dalen daar liet ik me niet te diep in mee sleuren. Iedereen is gezond, de basis waar ik op terug kan vallen is gelukkig, stabiel en er altijd voor me en meer kan je als mens toch niet wensen?

Mijn moment

Punkmedia, journalist, fotograaf, twitteraar en videomaker heeft op zijn blog een prachtige serie terugblikken van (bekende) Twitteraars. Hun ‘mijn moment‘ van 2011 delen ze. Prachtig hoe ze terug kijken op hoogte- en dieptepunten, hoe de trots uit hun verhalen is op te maken, maar ook vervelende ervaringen hun invloed hebben gehad. Al deze mensen hebben deze ervaring op hun manier ‘omarmd’ en hebben het meegenomen in hun rugzak. Ze hebben zich er niet door laten vormen, het heeft een plek gekregen en ze zijn verder gegaan. Hebben het omgebogen tot iets positiefs. De momenten zijn herkenbaar, echt. Transparant.

Mijn 2011

Kiezen uit 1 ‘mijn moment’ lukt me niet, want zonder de dalen niet de pieken etc. Cliché, maar waar. Veel inzichten die ik het afgelopen jaar kreeg, dingen die ik leerde, maken dat dit jaar gewoon klopt. 2011 heeft rust gebracht, privé, zakelijk, binnen mijn familie en vooral in mijzelf. Ik hoop dat in 2012 voort te kunnen zetten, te blijven delen en transparant te kunnen zijn. En nog meer mooie ontmoetingen, samenvloeiingen en ontdekkingsreizen te mogen beleven. Ik geniet van de laatste dagen van 2011, kijk terug op veel fijne momenten.

Wat was jouw favoriete moment van 2011? En wat is je goede voornemen voor 2012? Een heel fijn uiteinde!

Een ultiem geluksmomentje, in Parijs onder de Eiffeltoren een crêpe eten!

Voor verkeersbureaus.info, een website waar ik een van de redactieleden voor ben, mocht ik afgelopen weekend naar de heropening van De Eemhof, het CenterParcs in Zeewolde. Meteen overviel het jeugdsentiment mij. Voor zover ik me kan heugen ben ik 1x eerder in een CenterParcs geweest, met opa en oma en alle ooms, tantes, neefjes en nichtjes. Een weekend lang in trainingspak buiten spelen, zwemmen en met de hele familie samen zijn.

De Eemhof Zeewolde

Vanwege de opening van het nieuwe Marina, de jachthaven met daarbij de luxe aparthotels, toog ik vrijdagmiddag richting Flevoland. Helaas zat het weer niet echt mee. ‘s Avonds begon het persweekend met een 3-gangen diner. Persoonlijk ben ik niet zo’n fan van een heel weekend op een complex of resort verblijven, maar met kinderen is dat natuurlijk ideaal. Na het diner probeerde ik de sauna uit, erg welkom dankzij mijn fikse verkoudheid en kroop ik daarna heerlijk rozig het bed in. De volgende ochtend genoten van het ontbijtbuffet, weinig op aan te merken, behalve het gebrek aan verschillende thee smaken. Ik ben een groene thee-addict en als je dan zo’n uitgebreid buffet neer zet, lijkt het me weinig moeite om wat verschillende theesoorten aan te bieden. Daarna ging de persconferentie van start. CenterParcs en haar moederorganisatie Pierre & Vacances hebben grote ambitieuze plannen op het gebied van vakantieresorts. Na de uitstekende lunch een rondleiding over het park, tussen de buien door. De speciale VIP cottages aan het water zien er completer uit dan menig eigen keuken en de Kids bungalows zijn perfect voor gezinnen die even geen kind aan hun kiddo’s willen.

De Marina

Het weer begon langzaam op te klaren en vlak voor de officiële opening van de Marina begon het zonnetje zelfs te schijnen. De Marina is de jachthaven van De Eemhof, nog in ontwikkeling, maar hier kun je je jacht aanmeren tijdens je verblijf bij De Eemhof, of zelfs laten overwinteren! Het vernieuwde appartementencomplex heeft een mooi uitzicht op de jachthaven, vlakbij zit het restaurant Zuiderzoet, het strand wordt de komende maanden aangelegd en er zijn veel watersport activiteiten te doen. Na het officiële openingsdeel heb ik er genoten van een smakelijke pasta, die qua prijs verrassend vriendelijk was en het zonnetje dat het achter de ramen heerlijk vertoeven maakte. Een relaxed verblijf!

Chill met friends & family

CenterParcs De Eemhof is een leuke locatie om met vrienden te genieten van een weekendje zwembad, sauna, lekker eten en een beetje natuur, of met het hele gezin er even tussenuit te gaan zonder er meteen een halve wereldreis van te moeten maken. Klein minpuntje was dat er nog geen internet in de appartementen beschikbaar was, maar de organisatie verzekerde me dat dit bovenaan het ‘to do’ lijstje stond!

Jaarlijks organiseert The Next Web een evenement met ballen: PLAY. Dan komt ineens de halve ‘online’ wereld achter hun computerscherm vandaan om een dag fysieke beweging in de buitenlucht te beoefenen. Gisteren was het weer zover. Hoewel het weer het tot 13.00u nog enigszins Frans hield, kwam de regen daarna met bakken uit de lucht. Toch werden er weer leuke balletjes gespeeld, kwamen er nieuwe zakelijke ballen aan het rollen en was het een gezellige boel. Wie zegt dat petanque een klassieke sport is voor oude knorrige fransmannen? Karl Lagerfeld hield dit jaar voor de 2e keer een heus Chanel Petanque toernooi waar tout fabuleus Frankrijk fashionably op af holde!

Op chique

Aan dit balspel is ook een dresscode gekoppeld, echter staat die geheel vrij naar invulling. Gisteren gooide het weer waarschijnlijk wat roet in het verkleedpartijtje, want behalve wat camping jasjes was er dit jaar weinig moeite gedaan. Mijn team had zich ‘Paris Chic’ uitgedost, waarbij een oude baret van moeders ineens heel goed van pas kwam. Het voelde dan ook niet aan als verkleedpartij, maar meer een dagje terug naar de Franse hoofdstad. Me like. En hoewel ik dan misschien wat ‘chique’ gekleed was en @petanquefashion mij meteen op Twitter ging volgen, grappen over en met ballen blijven ordinair plat. Hoe groot en rond de ballen ook zijn. Ook dat hoort bij Play. En ik doe volgend jaar zeker weer mee!

Totdat in Zwolle een aantal eerste klas medereizigers de plaatselijke Kiosk hadden gesponsord en hun snackbar lunch naast mij gingen nuttigen. Met een mond vol frites en stinkende satésaus kantoorperikelen bespreken is niet sexy kan ik u vertellen. In mijn hoofd kwam weer het Treinetiquette lijstje naar boven, stond dit niet in de ‘niet in publiek eten’ categorie?

De NS presteert het om chaos op het spoor te veroorzaken, zakelijke reizigers weg te jagen, OV-chipkaart poortjes te maken die zo gevoelig zijn dat je uitcheckt als je er met je tas langsloopt waardoor je ineens zwart blijkt te rijden na je overstap. Maar het fatsoenlijk van A naar B vervoeren van passagiers met enig comfort en gemak is teveel gevraagd. Typen in de trein veroorzaakt overlast, maar kolossaal smerige frieten in de trein eten is geen probleem.

Beetje kromme regels van de NS, zeker als je pretendeert naar reizigers te luisteren en je service daar op aan te passen. Dan kun je nog zo je best doen en je personeel ineens verplicht Engels laten spreken zonder cursus (hilarische ‘I always get my sin’ vertaalpogingen), maar ook dat is niet voldoende krediet om zo te mogen falen.

Mag ik een treinreisje zonder mayo, volgens schema en al werkend alstublieft? Volgende week waag ik me weer aan de gele rups!

Ik ben een soort ‘ambassadeur’ (Mayor op de website zelfs) van de stad. Wat leuk is, want ik woon hier zelf officieel pas deze week en ontdek dagelijks nieuwe stukjes Amsterdam. Des te leuker om ze te delen met nieuwe Amsterdam bezoekers of huidige bewoners.

De afgelopen week ben ik Amsterdam-Oost aan het ontdekken, vanaf volgende week zal ik mijn eigen nieuwe wijkje gaan ontdekken. De binnenstad is mij inmiddels redelijk bekend. Een leuke uitdaging, je eigen ontdekkingstocht delen. Een fantastische samenkomst van mijn hobby’s. Vanaf nu ben ik officieel een Writing Traveller. Een betere beschrijving voor een visitekaartje kan ik me bijna niet wensen.

Dat gebeurde gelukkig niet. In tegenstelling, ik kan er (meer dan) fulltime mee aan de slag en er van leven. Dankzij de hulp en steun van P., die me geholpen heeft aan mijn eerste klanten. Door onze goede samenwerking, leuke ideeën en soms wilde plannen heb ik het afgelopen jaar meer bereikt dan ik zelf had durven dromen.

Voor mijn gevoel heb ik bestaansrecht opgebouwd. Ik draag daadwerkelijk iets bij in de maatschappij, maak me echt nuttig. Iets wat ik de jaren dat ik studeerde nauwelijks heb gevoeld, wat ik miste.

Blanco Tekst gaat boven verwachting. Ik geniet er iedere dag van; het werk wat ik doe, de mensen die ik daardoor ontmoet en de bevestiging dat wat ik doe ook goed is. Ik wil iedereen bedanken voor alle hulp, steun en het vertrouwen in mij. P. in het speciaal. Als ik iets niet weet, ergens niet uitkom, hij staat altijd klaar. Zonder zo’n fijne raadgever aan mijn zijde had ik de stap wellicht niet gezet. Hij was degene die me overhaalde om het te gaan proberen. Inmiddels weet ik wat hard werken, doorzettingsvermogen is. Kan ik in mijn hoofd de knop ‘zakelijk denken’ aanzetten.

Blanco Tekst heeft me niet alleen dingen opgeleverd. Het is ten koste van mijn relatie gegaan. Dat is ontzettend jammer en verdrietig, want je wilt het liefst op alle vlakken succes boeken. Onze toekomstverwachtingen waren niet hetzelfde, mijn ondergeschoven ambitie kwam tussen ons in te staan. Maar op mijzelf heb ik ruime winst geboekt. Na jaren ongemotiveerd mezelf afvragend wat ik wilde, is het balletje gaan rollen en mag ik nu doen wat ik altijd leuk heb gevonden. En ik verdien er nog mijn brood mee ook.

Ik merk dat ik me de kaas niet van het brood laat eten, een prima netwerkster blijk te zijn en behoorlijk m’n mannetje sta in de toch wel mannenwereld waarin ik werk. Ik hoop nog lang door te kunnen gaan met Blanco Tekst en mijn werk maken van mijn passie. Op nog vele jaren bestaansrecht drink ik vandaag een drankje in zonnig Parijs.

Dat daar hoognodig iets aan gedaan moest worden was me al een tijdje duidelijk: na wat traplopen was ik helemaal uitgeput en hoewel ik me prima in bikini durf te hijsen baalde Ika steeds vaker van mijn aandenken aan die goede oude studententijd. Toen ook de fysiotherapeut/masseur op kantoor aangaf dat ‘ie me best regelmatig wilde masseren maar dat mijn spieren pas los gaan komen als ik ze eens beweeg in plaats van alleen maar in de houding achter m’n laptop te zitten en ik een persoonlijke drill instructeur vond die me naar de sportschool jaagt, besloot ik het luie zweet er uit te gaan gooien.

Twee weken proeftijd in de mooiste (en prijzigste) sportschool van Amsterdam. Een intake met een personal trainer die een schema met je opstelt, gratis lekker ontbijt, fruit en verse muntthee, een Spa en kleedkamer met lekkere gratis smeerseltjes. Zo naar klinkt het toch niet? De oefeningen blijven verschrikkelijk, maar de hartelijkheid daar, de stimulans van mijn mede-sporters en het voldane gevoel achteraf maken het redelijk te doen.

De eerste resultaten beginnen zichtbaar te worden, dat ik spieren heb is na een uurtje zwoegen duidelijk voelbaar en die trappen kom ik al iets makkelijker op. De Spa heb ik nu 1x gebruikt als beloning en het zwembad moet ik nog uitproberen, maar ik geloof dat ik me volgende week maar ga inschrijven. Straks ga ik het nog leuk vinden!

De frisse IJslandse wind heeft me goed gedaan. Hoewel de stad Reykjavik tegen viel (ik had meer iets Stockholms verwacht) en het landschap zonder de achtergrondverhalen bijna saai lijkt, was IJsland geweldig. Het land heeft indruk gemaakt door de super vriendelijke mensen, de positieve attitude; think in solutions in stead of problems, they’re there to solve, de geweldige dingen die je er kunt doen en hoe de IJslanders de natuur respecteren. Ze zijn super zuinig op alle (warm)waterbronnen, ik werd er bijna verlegen van toen ik stond te douchen voor ik het aangename en wereldberoemde Blue Lagoon water zou betreden dankzij het erg alerte douche-vrouwtje wat je keurig stond aan te wijzen waar je volgens haar nog niet schoon genoeg was, laten de natuur hun gang gaan en zien wel wat er komt. Veiligheid staat voorop. Van de vulkaanuitbarsting hebben jullie meer gezien op de tv dan ik in het echt, behalve de aswolken en foto’s die je moesten overtuigen om deel te nemen aan dure excursies met gevaar voor eigen leven.

IJsland in het kort: koud maar zonnig, snowmobiling (achterop meters gelanceerd worden terwijl je alleen maar wit sneeuw en ijs ziet en het lijkt alsof je de enige op aarde bent), relaxen in de blue lagoon en laugardur (buitenbaden met erg aangename temperaturen, nooit geweten dat je bij -2 buiten kunt zweten en bruin worden), whale watching (not eating, al is dat daar gewoonte en schijnt het erg smakelijk te zijn), paardrijden (heerlijk in galop tussen de bergen en door de ijskoude rivieren), watervallen kijken en bewonderen en wegwaaien bij de (stinkende) geisers die wel erg indrukwekkend zijn.

IJsland is een absolute aanrader als je van buitenactiviteiten, natuur en aardrijkskunde/geschiedenis/natuurkunde houdt. En vis, zon en een relaxte sfeer.Die 1.0 vakanties zijn helemaal zo gek nog niet…

Qua temperatuur valt het mee, de strenge Nederlandse winter maakt dat ik me niet druk maak om die paar graden boven nul overdag en de -6 ‘s nachts. So be it. Warme jas, grote shawl, bontmuts en handschoenen, niemand die me meer wat doet.

Ik kijk er zelfs naar uit; de hele week zou het zonnig moeten zijn en zondag is er sneeuw voorspeld. Daar waar ik de hele winter klaar mee was, kijk ik er nu naar uit. Er is zelfs nog een kansje op het zien van het Noorderlicht. Hoe gaaf! Waar ik vooral naar uit kijk; een weekje offline. Het klinkt bijna vies uit mijn mond, maar ik vind het even mooi geweest. De laptop gaat vanavond lekker dicht, alleen broodnodige voor broodnodige dingen komt ‘ie de komende dagen de tas uit. Twitter zal ik alleen gaan gebruiken om jaloers makende plaatjes te delen, want het gaat heus wel door zonder mij.

Genieten jullie lekker van hopelijk mooi weer met de Paasdagen, dan neem ik even een weekje ijsvrij. Tot volgende week woensdag!

De stunt: met kat Dappie naar de dierenarts. De laatste keer dat we daar waren heeft hij zowel dierenarts als assistenten de stuipen op het lijf gejaagd met zijn gekrijs en gekrab, dat ze hem alleen wilden behandelen als hij een roesje zou krijgen. Verder is ‘ie heel lief hoor!

Ik zag dus alweer horror taferelen voor me, vooral omdat hij heen moest vanwege een lelijke wond aan zijn kop die ontzettend stonk. Rotte eieren zijn er niets bij. Anyways, lief was natuurlijk honden- en kattenvoer aan het slijten in het zuiden des lands, dus stond ik er alleen voor met mijn poezenkind. Nadat ik hem op slinkse wijze met wat lekkers in zijn reismand had gekregen, gingen we samen op pad. Aangezien ik met de benenwagen moest en lieve Daps een ruime 6 kilo weegt, heb ik hem maar boven op mijn bagagerek gezet en ben ik zo lopend de stad in gegaan. Incognito natuurlijk, want de laatste keer dat ik een kat op mijn bagagedrager mee nam, vond deze de weg naar huis niet meer terug *grote oeps*. We trokken aardig wat bekijks en de heenweg vond meneer prima. Eenmaal aangekomen kekkerde hij er nog vrolijk op los naar alle vogels en vond hij het best lekker ruiken (de dierenarts is onderdeel van een dierenspeciaalzaak midden in de stad, heel handig).

Toen meneer doorhad dat er weer een rare bank in het midden stond en de deur dicht ging, had ‘ie geloof ik een flashback en besloot hij zich vast te klemmen aan zijn reismand. Tegen de krachtige handen van de dierenarts was hij echter niet opgewassen. Deze zag meteen het probleem; een naar abces, vermoedelijk omdat de nagel van de vijandige buurtkat nog in de wond zat. Onze Daps is een beste vechtersbaas en met wat nieuwe katten in ‘zijn’ territorium moet er natuurlijk gestreden worden om de beste plek. De dierenarts rukte met een ferme beweging de harde korsten van de wond en Dappie gaf geen kick. Hij kroop veilig onder mijn jas toen de arts op zoek ging naar een antibiotica-spuit. Wij werden wel erg onpasselijk van de ontzettende stank die nog penetranter uit zijn wond kwam. Na een flinke dot antibiotica in de wond, mocht hij weer de reismand in, wat hij op dat moment een lekker veilig plekje vond.

Om dit spannende avontuur snel te doen vergeten kocht ik snel wat lekkere kattensnacks terwijl meneer het in de winkel een behoorlijk klaagzang inzette. Eenmaal thuis keek hij nog wat beduusd rond en durfde weer aan te vallen op zijn traktatie, die hij tijdens de reis ongeïnteresseerd liet liggen. De komende paar dagen moeten we hem nog pesten met de antibiotica-spuit, maar hopelijk geneest de wond snel. Hij ziet er best stoer uit met zijn pussige wond, maar hopelijk heeft hij er wat van geleerd en laat hij buurtkatten gewoon ‘oversteken’ door onze tuin.

Wie er van ons de hardst trillende benen had, geen idee, maar ik hield m’n hart vast gedurende ons bezoek. Pak van m’n hart dat zowel de dierenarts als ik er zonder kleerscheuren of lelijke krabben vanaf ben gekomen.  Nu maar duimen dat alles voorspoedig geneest en ik ons beide de komende tijd niet weer zo hoef te kwellen.