Archive for the ‘Adventures’ Category
abces, dierenarts, puspoes, vechtende kat, wilde kat
In Adventures on 29/10/2009 at 09:26
Het was alweer een behoorlijke tijd geleden dat ik voor het laatst een dergelijke stunt had uitgehaald. Ik doe het namelijk alleen in het hoogst noodzakelijkste geval. Onnodig heengaan is voor niemand goed. Het is namelijk een nogal stressvolle gebeurtenis. Helaas was het deze keer niet te vermijden en vooral ook voor ieders bestwil.
De stunt: met kat Dappie naar de dierenarts. De laatste keer dat we daar waren heeft hij zowel dierenarts als assistenten de stuipen op het lijf gejaagd met zijn gekrijs en gekrab, dat ze hem alleen wilden behandelen als hij een roesje zou krijgen. Verder is ‘ie heel lief hoor!
Ik zag dus alweer horror taferelen voor me, vooral omdat hij heen moest vanwege een lelijke wond aan zijn kop die ontzettend stonk. Rotte eieren zijn er niets bij. Anyways, lief was natuurlijk honden- en kattenvoer aan het slijten in het zuiden des lands, dus stond ik er alleen voor met mijn poezenkind. Nadat ik hem op slinkse wijze met wat lekkers in zijn reismand had gekregen, gingen we samen op pad. Aangezien ik met de benenwagen moest en lieve Daps een ruime 6 kilo weegt, heb ik hem maar boven op mijn bagagerek gezet en ben ik zo lopend de stad in gegaan. Incognito natuurlijk, want de laatste keer dat ik een kat op mijn bagagedrager mee nam, vond deze de weg naar huis niet meer terug *grote oeps*. We trokken aardig wat bekijks en de heenweg vond meneer prima. Eenmaal aangekomen kekkerde hij er nog vrolijk op los naar alle vogels en vond hij het best lekker ruiken (de dierenarts is onderdeel van een dierenspeciaalzaak midden in de stad, heel handig).
Toen meneer doorhad dat er weer een rare bank in het midden stond en de deur dicht ging, had ‘ie geloof ik een flashback en besloot hij zich vast te klemmen aan zijn reismand. Tegen de krachtige handen van de dierenarts was hij echter niet opgewassen. Deze zag meteen het probleem; een naar abces, vermoedelijk omdat de nagel van de vijandige buurtkat nog in de wond zat. Onze Daps is een beste vechtersbaas en met wat nieuwe katten in ‘zijn’ territorium moet er natuurlijk gestreden worden om de beste plek. De dierenarts rukte met een ferme beweging de harde korsten van de wond en Dappie gaf geen kick. Hij kroop veilig onder mijn jas toen de arts op zoek ging naar een antibiotica-spuit. Wij werden wel erg onpasselijk van de ontzettende stank die nog penetranter uit zijn wond kwam. Na een flinke dot antibiotica in de wond, mocht hij weer de reismand in, wat hij op dat moment een lekker veilig plekje vond.
Om dit spannende avontuur snel te doen vergeten kocht ik snel wat lekkere kattensnacks terwijl meneer het in de winkel een behoorlijk klaagzang inzette. Eenmaal thuis keek hij nog wat beduusd rond en durfde weer aan te vallen op zijn traktatie, die hij tijdens de reis ongeïnteresseerd liet liggen. De komende paar dagen moeten we hem nog pesten met de antibiotica-spuit, maar hopelijk geneest de wond snel. Hij ziet er best stoer uit met zijn pussige wond, maar hopelijk heeft hij er wat van geleerd en laat hij buurtkatten gewoon ‘oversteken’ door onze tuin.
Wie er van ons de hardst trillende benen had, geen idee, maar ik hield m’n hart vast gedurende ons bezoek. Pak van m’n hart dat zowel de dierenarts als ik er zonder kleerscheuren of lelijke krabben vanaf ben gekomen. Nu maar duimen dat alles voorspoedig geneest en ik ons beide de komende tijd niet weer zo hoef te kwellen.

klaagmuur, klaagster, klaagzang, stoppen met klagen, zeurzak
In Adventures, Feelings on 26/09/2009 at 10:29
Klagen is zo makkelijk; trein vertraging, lange rij in de supermarkt, te koud, regen, wind etc. Als je er bij nadenkt is klagen een behoorlijk onderdeel van je conversaties. Best zonde.
In de Glamour van oktober had een redactrice volgens een Amerikaans principe 30 dagen niet geklaagd. Om eens te kijken wat voor effect het zou hebben. Ze stond er zelf ook versteld van, mensen reageerden steeds positiever op haar, ze vond haar werk leuker en voelde zich stukken lekkerder.
Normaal gesproken ben ik niet zo van dit soort dingen, maar ik weet van mezelf dat ik best makkelijk klaag. Dus heb ik besloten dat de komende 15 dagen eens lekker in te slikken. Van die vervelende neus die nog steeds dicht zit, tot slecht geslapen, gemiste trein en lange rij bij de kassa, ik ga het allemaal niet uitspreken en er zelfs positief over proberen te denken. Ik stel m’n geduld op de proef. Want waarom klagen we daar toch zoveel over? Het leven is toch te kort en te mooi om het te vullen met geklaag en gezeur?
Vanaf vandaag zet ik een ‘roze’ bril op en is alles alleen maar mooi. Misschien dat ik niet op ieder moment even oprecht vriendelijk kijk of lach, maar klagen zal ik in ieder geval niet. 9 van de 10 keer klagen we ook alleen maar over dingen waar je zelf toch geen invloed op hebt. Dan heeft het al helemaal geen zin. En klagen over dingen die je zelf in de hand hebt, kun je ook zelf voorkomen.
Vandaag begint gelukkig al goed met een prachtige ochtend. De weekendplannen zijn alleen maar leuk, dus het weekend moet niet zo’n probleem zijn. Stiekem ben ik erg nieuwsgierig of het me echt lukt, maar ook of het inderdaad effect heeft op mijn omgeving. Misschien is 15 dagen daarvoor te kort en besluit ik wel om het nog 15 dagen voort te zetten. Maar om wel realistisch te blijven, lijkt 15 dagen me eerst een goed streven. Zoveel zelfkennis heb ik, om te weten dat het me niet altijd mee zal vallen.
Maar ik wil niet bekend staan als klaagster of zeurzak. Dat heb ik helemaal zelf in de hand. Time for another life changing moment. Er zit een hele website achter die je kan steunen en advies geeft op momenten dat je het zwaar hebt. En het is niet eens Dr. Phil.
Ook op mijn blog wil ik het experiment voort zetten. Geen geklaag over de supermarkt en de Starbucks. Positivisme is mijn motto these days. Als nou iedereen, inclusies de NS nou een beetje meewerkt…

achtervolging, dromen, monster onder bed, nachtmerrie
In Adventures on 13/09/2009 at 11:10
Als ik ziekig ben, kan ik er de klok op zetten: nachtmerries. Niet dat ik gillend wakker word, maar wel klam van het zweet, in de war en onder de indruk. Vaak zijn het dan ook dezelfde nare dromen achter elkaar. En van die dromen die je overdag ook nog bezig houden, je overvallen.
Ineens ben je dan weer dat kleine meisje wat bang is voor monsters onder het bed, in schaduwen enge beesten ziet en met je knuffel op de overloop staat te huilen om mama. Al doe je dat natuurlijk niet meer op je 24ste en heb ik niet eens een knuffel, afgezien van twee harige katten en lief dan.
Om nachtmerries te voorkomen kijk ik al niet naar thrillers, horrorfilms of clowns by night. Nachtelijke boswandelingen of spooktochten zijn zeker niet aan mij besteed, ik ben een schijterd eerste klas. Zo erg, dat ik net, alle plekken waar ik over gedroomd heb, even langs ben gelopen. Nergens vleermuizen, spijlen, geen as in de container en andere bizarre dingen. Zo ben ik iets meer gerustgesteld, al blijft die droom nog in mijn hoofd spoken. Vandaag geen kleine dutjes op de bank, alleen gezond voedsel en wat actiefs op het programma. Mezelf uit putten zodat ik vannacht hopelijk lekker en zonder nare dromen slaap. En misschien voor het slapen gaan eens een zoetsappige Disneyfilm opzetten. Als dat niet helpt…

boodschappen, drama, druk, kassarij, opgejut
In Adventures on 12/09/2009 at 21:29
Een vreselijke hekel heb ik aan ruimtes en straten vol met gehaaste, drukke, chagrijnige mensen. Daarom ben ik niet zo’n fan van winkelen (behalve op dinsdagmorgen, als er geen kip de stad in gaat) en boodschappen doen. Op zaterdag is dat laatste een ware verschrikking. Echtparen die met hun ‘Sonja Bakker lijstje’ de winkel door gaan, hun kar overal voor zetten net waar jij iets vandaan wilt pakken en karren met kinderen die midden in het pad geparkeerd worden. Om het nog niet te hebben over de stelletjes die in de supermarkt bekenden tegen komen en uitgebreid bij gaan kletsen. Is daar de koffie corner niet voor bedoeld? En niet alleen stelletjes, ook buurvrouwen, collega’s of bekenden kunnen er wat van.
En wat ik ook niet snap, waarom gaan al die bejaarden op hetzelfde tijdstip boodschappen doen? Die hebben toch alle tijd van de wereld en kunnen toch genieten van de rust in de supermarkt om 9.00u ’s ochtends? Of direct na de lunch? Als het zo druk is voel ik me opgejut, vergeet ik de helft en word ik cranky. Als ik dan ook nog in een lange rij bij de kassa terecht komt, omdat de kassamiep iemand die ze kent mag helpen, is het helemaal gedaan. Hetzelfde met koken en werken; zodra ik op de vingers gekeken word, loopt alles in de soep, voel ik me opgejaagd.
Toch raar dat ik daar zo door beïnvloed word, want ik kan prima tegen stress en druk op de studie/werkvloer. Ik laat me niet zo snel gek maken en dankzij mijn ‘lijstjestic’ vergeet ik in alle hectiek niet zo snel dingen. Ik wist tijdens tentamenperioden precies wanneer ik veel opnam, of juist minder, wanneer het tijd was voor een ontspannend studiebiertje of wanneer ik de boel even van me af moest slaan op het hockeyveld.
Vandaag na de boodschappen heerlijk thuis gerelaxed dus snel dat opgejutte boodschappenavontuur vergeten. Hopelijk bezorgt albert.nl binnenkort ook in het pittoreske Meppel (I know, ben alvast begonnen met dat op m’n buik te schrijven), anders moet ik misschien toch de grote weekboodschappenlijst van de Allerhande maar gaan gebruiken. Iedere dag opgejut in de supermarkt staan kan niet goed voor je zijn. Gelukkig is de wandeling er naar toe een stuk gezonder en rustgevender.

Harry kijkt ook niet altijd even relaxed...
alpen, asphalt spagetti, davos, lef, rijden, top gear
In Adventures on 07/09/2009 at 17:00
Gisteravond flitste onze korte vakantie in Zwitserland op tv voorbij. Nog iets extremer en gaver, maar herkenbaar. TopGear had de 3 mannen in de mooiste wagens de Europese Alpen in laten rijden, op zoek naar de mooiste bergwegen. Beetje oefenen en inrijden in Frankrijk en Italie, en voor het echte werk naar Zwitserland. Davos, of ook wel ‘asphalt spaghetti’ genoemd door Jeremy Clarkson.
Persoonlijk heb ik niets met auto’s. Lief en ik kunnen ook niet dezelfde auto’s waarderen. Ik vind kleine autootjes fijn, zie mezelf wel in een Fiat 500 of een mooie Mini rijden, mocht ik ooit het pasje behalen. Lief loopt wel warm voor vier rondjes op de motorkap. Maar naar TopGear kijken we allebei graag. Ik niet lettend op mooie wagens, snelle racemonsters of auto-gadgets, maar lachend om de rare fratsen die ze uithalen en de fantastische humor van die gekke Britten. Stiekem ook een beetje voor die schattige Richard Hammond a.k.a The Hamster, maar dat terzijde.
In die flits zag ik mijn motivatie om, zodra mijn nieuwe bril er is, weer verder te gaan met rijlessen. Want zo door de bergen rijden, wil ik ook! Wat een kick lijkt me dat! Was ik me daar afgelopen zomer niet zo bewust van, lijkt het me nu ongeveer het gaafst om te doen. Scheurend door de bergen, rijdend door de wolken, met je haren wapperend in de wind. Genieten van de prachtige uitzichten, anticiperend op scherpe bochten en tegenliggers.
Je begrijpt, bovenstaande lijkt me alleen leuk bij het mooiste weer van de wereld. Zonder regendruppels en geflits of sneeuwkettingen en ellende. Want stiekem speel ik het liefst op safe. Dat vrije gevoel van wapperende wind door m’n haren, vind ik vooral lekker als ik veilig op het strand sta, in plaats van hard race in een auto. Onweer vind ik gezellig klinken, maar het liefst hoor ik het als ik niet alleen thuis ben.
Stiekem ben ik een held op sokken. Toch probeer ik steeds meer m’n angsten op te zoeken, de confrontatie aan te gaan en mijn grenzen te verleggen. Maar er zijn en blijven grenzen. Op een motor zul je mij niet tegen komen, bij spinnen blijf ik gillen en thrillers en horrorfilms zal ik niet vrijwillig kijken.
Voorlopig zie je mij nog niet cruisend de bergen door dus. Daar zal lief het ook niet meteen mee eens zijn, zelfs al zou ik het roze pasje eindelijk bezitten. Al gaan we Davos zeker onthouden en bezoeken, als het ooit zover mocht komen.

australia, buitenscherm, film, filmfestival apeldoorn, vierkante ogen
In Adventures on 23/08/2009 at 10:49
Gisteravond met vrienden naar het filmfestival in Apeldoorn geweest. In de buitenlucht naar het grootste buitenscherm van Europa, 10 x 20, een poging tot Australia kijken gedaan. Poging, want na nog geen uur hielden we het voor gezien. Stilzitten bij 12 graden en opkomende dauw was niet te doen.
Het idee was leuk, het begin van de film sprak ons allemaal aan, maar het klappertanden en trillen hield maar niet op. En elkaar terugvinden in het donker tussen de rijen mensen, bleek mission impossible.
Wel een erg leuk initatief. Vooral in een land als Frankrijk of Spanje, met zwoele zomeravonden. Aan de voorbereiding had het niet gelegen, een tas vol drankjes, m&m’s en chips maakte het kijken nog plezieriger, de dekentjes deden hun werk maar bleken toch niet afdoende. De volgende keer moet toch echt de ski-kleding uit de kast worden getrokken, wil je 2 uur en 3 kwartier buiten film kijken. Misschien een tip om volgend jaar naast warme choco ook glühwein te verkopen. En snert.
Met de vierkante ogen viel het dus wel mee. Wel heb ik besloten om gewoon wat vaker naar films te gaan die me op het eerste gezicht niet aanspreken. Gister werd ik blij verrast. De volgende afspraak staat nog niet vast, maar wat we gaan doen is al wel besproken: Australia kijken, kachel hoog opgestookt, kaarsjes aan en zomerse drankjes erbij drinken.
Dat ons tv’tje iets kleiner is dan 10 x 20, nemen we dan maar voor lief.
bourgondier, culinaire hoogstandjes, culinaire opvoeding, genieten, levensgenieter, proeven, wijn
In Adventures, Notes on 18/08/2009 at 21:56
Naast schrijven heb ik nog een passie. Een hele brede, namelijk genieten van het leven. Daarin speelt eten en drinken voor mij een hele grote rol. Qua ‘Hollandse’ keuken ben ik een pierewaaier. Ik word echt heel verdrietig van gekookte aardappels, gekookte groente, jus in een kuiltje en een stukje vlees.
Lekker eten dus. Het liefst decadent en met een goede wijn erbij, maar dat moet natuurlijk wel speciaal blijven. Al zou ik er best aan kunnen wennen, regelmatig in goede restaurants eten. Maar hard blijven werken, wie weet…
Van zelf koken hou ik dan weer niet. Geen culinaire hoogstandjes van mijn adres; het moet simpel, gezond en makkelijk te maken zijn, het liefst met weinig afwas en troep. Pasta’s of een rijstschotel klus ik zo in elkaar, zonder probleem. Die vind ik zelf ook lekker, dan gaat het sowieso al beter. Een stuk vlees bakken is echter niet aan mij besteed. Heel blij ben ik dan ook met de ‘Vleeswijzer’ waar per diersoort en onderdeel precies staat beschreven hoe te bereiden. Die lees ik dan ook graag voor aan lief, want we hebben de mooie afspraak dat hij avgtjes maakt, de niet-Hollandse gerechten zijn voor mij.
Nooit gedacht dat ik slakken ooit lekker zou vinden, maar culinair opgevoed ben ik bij het restaurant waar ik jaren heb gewerkt. Eerst als afwashulp en later in de bediening. Een keuken met vooral eerlijke, biologische producten en een combinatie van de Franse en Hollandse keuken, vooral afhankelijk van het seizoen. Daar leerde ik aliekruiken leegpulken en opeten, kon ik de geur van mosselen niet weerstaan en was ik vrij snel vegetarisch-af (hoewel ik door een bepaald ‘Bambi’ incident eigenlijk anders had moeten besluiten). De heerlijke smaken van goed vlees wonnen het van mijn puberale gedrag. Waar mijn zusje gruwelt van zalm of het eten van garnalen, loopt bij mij het water al in de mond als ik er aan denk. Hemels, gamba’s in knoflook gebakken, verse sushi, oesters of Zeeuwse mosselen. Heel blij word ik ook van zelfgemaakt ijs, crème brule, tarte tartin of, stiekem nog steeds favoriet, rabarbertaart. Al lust ik ook nog graag sinaasappelbavarois met chocolademousse. Uiteraard alles begeleidt met een passende wijn. Zoete witte wijn drink ik niet gauw, tenzij het een dessertwijn van Muskaatdruiven is. En uiteraard een goede port bij een kaasplank.
Dit jaar nog geen mosselen gegeten, maar daar komt snel verandering in, voor het seizoen weer voorbij is. Heb gelukkig een vrijwilliger gevonden, lief heeft het vorig jaar geprobeerd, maar slaat dit jaar toch liever over. Tja, smaken verschillen. Ik ben heel blij dat ik een stukje culinaire opvoeding heb meegekregen, want anders had ik al die bovenstaande lekkernijen misschien niet weten te waarderen. Het geduld wat ik voor koken niet op kan brengen, besteed ik veel liever aan uren tafelen in een goed restaurant. Genietend van de sfeer, het eten en drinken, goede bediening en fijne gesprekken. Een stukje ‘quality time’.
Volgende week is het Restaurantweek en gaan lief en ik een avond ultiem smullen (en ga ik later in de week ook nog lekker lunchen, vervelend ‘zaken’). Helaas zit het restaurant waar ik gewerkt heb, er niet bij. Dat hebben ze ook niet nodig, ze hebben zichzelf al op de kaart gezet. In die vier jaar samen met lief ben ik er toch nog nooit wezen eten, daar moet dit jaar maar eens verandering in komen! Eerst komende week maar lekker smullen, en dan maar eens een datum prikken om te reserveren. Anders komt het er nooit van.
Laat het vooral smaken! De regel ‘bord leeg eten’ geldt hier in huis niet, iets is lekker of niet, dat moet je zelf bepalen. Af en toe proeven en nooit oordelen voordat je het geprobeerd hebt. Er zijn te veel lekkere dingen die je anders mist, afgaand op alleen de ‘looks’.

betrouwbaar, motor, ns, ov, ov-kaart, rijbewijs, vrijheid
In Adventures, Notes on 16/08/2009 at 15:17
Vanaf morgen begint het Noorden weer aan de dagelijkse (school)sleur. Althans, de basisscholen. Gedaan met de vakantiepret, de rust op de weg en de drukte in de stad, op de stranden en in de pretparken. De eerste schooldag na de vakantie. Altijd spannend en na zes weken vakantie keek ik er altijd wel weer naar uit.
Morgen breekt voor mij weer een dag ‘vrij zijn’ aan. Niet in de zin van het niets doen, maar in de zin van onbeperkt overal heen kunnen, zonder kaartjes te hoeven kopen. Vanaf morgen is mijn OV weer geldig. Voorgaande jaren meed ik tijdens de vakantieperiode het openbaar vervoer zoveel mogelijk. Deze zomer was dit onmogelijk, vanwege mijn opdrachten voor Blanco Tekst. De keren dat ik betaalde voor een kaartje, werd ik 9 van de 10 keer niet gecontroleerd, had ik vertraging of vergaten ze een treindeel te ontkoppelen. Dat is nog erger dan zelf vergeten uit te checken met je OV-chipkaart.
Toch vreemd dat zo’n pasje je een gevoel van vrijheid kan geven. Wat als ik mijn OV straks moet inleveren? Mijn rijlessen staan op een laag pitje, aangezien ik nog twee maanden moet wachten op mijn oogsterkte en nieuwe bril. Dubbel zien tijdens het rijden is niet echt ideaal, dus blijven lessen is momenteel zonde van het geld. Inmiddels spreken in mijn omgeving steeds meer mensen hun verwachtingen uit, dat het rose pasje misschien niet haalbaar is. Maar zo makkelijk geef ik niet op.
Tot nu toe heeft mijn rij-instructrice me er al bijna een jaar doorheen gesleept. Desondanks stap ik nog steeds als onzeker, bang vogeltje achter het stuur. Of dat zal veranderen op den duur, geen idee. Maar tot zij uitspreekt dat het misschien beter is om te stoppen, blijf ik proberen. Lief zegt wel eens dat hij zich vrij voelt achter het stuur, dus ook die vrijheid wil ik kunnen ervaren. Ook daarin wil ik onafhankelijk zijn. Ultieme vrijheid zou je pas ervaren als je je motorrijbewijs hebt, maar die ambitie heb ik al laten varen. Zo’n monsterlijk zwaargewicht tussen m’n benen, gevoelig voor elk hobbeltje of steentje op de weg, daar zie ik mezelf niet echt op rond crossen. Ik zie iedereen al grinniken bij alleen al het idee.
Vanaf morgen ligt Nederland weer gratis aan mijn voeten, voor twee maanden. Daar ga ik dus optimaal gebruik van maken. Iemand die mee treint naar Maastricht?

Zo'n motor durf ik nog wel te rijden
gezoem, insecten, irritatie, muggen, nachtrust, opmars, wespen
In Adventures, Notes on 05/08/2009 at 08:55
Ieder jaar in augustus is het zo ver. In juni merk je de eerste komst, maar in augustus zijn ze ineens met velen. Zoemende zomerverpesters; muggen, wespen, bijen, hommels, horzels. In grote getale vallen ze je lastig op het terras, zoemen ze om je hoofd als je even een dutje in de zon doet en duiken ze massaal op je bordje met lekkernijen of je zomerse ijstraktatie.
Nog erger zijn de nachtelijke verstoorders, muggen. Ik heb nergens last van, slaap gerust door het gezoem heen en word zelden geprikt. Lief daarentegen, hoort ze, wordt wakker en slaapt nooit weer. Zelfs als er geen levende mug meer in de slaapkamer te vinden is, blijft hij paranoia wakker liggen want hij hoort het gezoem nog steeds.
Dáár word ik wel wakker van. Om vervolgens door het gewoel naast mij in combinatie met de warmte in onze ’slaapkamertent’ nauwelijks de slaap weer te kunnen vatten. Wat me veel goede ideeën heeft gebracht, toen ik vannacht toch wakker lag, maar nu wat opstartproblemen oplevert. Zat ik de afgelopen dagen al ijverig te werken en ontbeet ik snel tussendoor, nu zit ik nog slaperig te kijken naar mijn schermpje, waar alles al wel is opgestart.
Gelukkig gunnen ook 6- en 8-potige insecten me geen rust, want ik ontdek zojuist dat de miereninvasie ons huis weer terroriseert. En na een rondje door de tuin heb ik vele spinnenwebben van me af mogen vegen, heerlijk! Gelukkig zijn onze katten goede spinnen-, libellen- en vlindervangers dus zij nemen me enig werk uit handen.
Vandaag maar de wespenvangers vullen met stroperige limonade, citronellakaarsjes branden, vannacht de buitenlampen aan en het slaapkamerraam potdicht en eens checken of de ‘anti-mosquito-app’ voor de iPhone enig effect zal hebben. Met aan twee kanten van het bed zo’n hoge toon, zullen ze lief hopelijk niet meer om z’n hoofd zoemen.
Vandaag maar de Spaanse werktijden aanhouden en vanmiddag een siësta plannen. De temperaturen zijn er naar en nu ik toch m’n eigen tijden kan bepalen, moet ik er maar van profiteren. Misschien werkt dat gezoem dan wel heel slaapverwekkend…

Als ze nou eens konden lezen, wisten ze dat ze bij ons niet welkom zijn...
behelpen, kamperen, tent, vakantieleed
In Adventures on 30/07/2009 at 11:59
Noem me een verwend nest, luxepaard, whatever. Maar ik snap de lol van kamperen niet. Waarom ga je voor de lol jezelf zo kwellen, je met alles moeten behelpen, terug naar zogenaamd primitief? Al krijg ik een week gratis kamperen in Frankrijk aangeboden, bedank ik hartelijk!
Van zondag op maandag sliepen wij in Brig op een camping in een tent. Na twee dagen luxe in onze berghut was dat afkicken. Geen waterkoker, geen koelkast, geen elektriciteit. Verveeld voor de tent zitten met een biertje, luisterend naar teveel jengelende kinderen, schreeuwende Duitsers en lachend om iedereen met plee-rol onder de arm, op weg naar toilet. Geheel tegen verwachting in is het ons gelukt om de tent op te zetten, heel te laten en zelfs gedurende de nacht te laten staan. Het kostte wat gevloek en gescheld, maar het resultaat was iets waar we stiekem best trots op waren.
Na het eten bij de plaatselijke Mc Donalds, een ijsje, boodschappen en wat biertjes voor de tent, besloten we om ons ook maar richting sanitairhokken te begeven, voor een verfrissende douche. Fris was die zeker, want het water was gewoon koud. Een hele korte douche voor Sab dus, plus een tijdje na-klappertanden. Uiteraard moest er nog gewacht worden voor de rij smerige toiletten.
Om 22.00u zou het stil moeten zijn op de camping, dus lagen wij in onze slaapzakjes in de tent. Op de achtergrond de hard stromende Rhône en om het kwartier een voorbij komende goederentrein op een kilometer van de camping in de bergen. Niet echt geluiden om lekker bij in slaap te vallen. Het feest was dus compleet.
Na de nodige biertjes moest er uiteraard ’s nachts geplast worden. Wat een crime! Zaklamp zoeken, slaapzak uit, tent openen, slippers zoeken en half slaperig en aangekleed de camping over. Daarbij was mijn slaapzak niet echt opgewassen tegen de nachtelijke temperaturen in de bergen, het zal zo’n graad of 10 zijn geweest, dus koud. Het luchtbed was te hard en het stilte-verbod werd niet echt (lees echt niet) nageleefd. Slapeloze, gebroken nacht. De volgende ochtend verdacht vroeg ‘wakker’. Alle grappen van Geer en Goor voorbij laten komen, want alles was toepasbaar op ons kampeeravontuur. En dan hebben we niet eens zelf hoeven koken, alleen maar moeten slapen!
Nog steeds stijf van dit avontuur, hebben we besloten dat dit niets voor ons is. Ik ga nog liever niet op vakantie, dan weer in een tent. Ook al hadden we een auto met koel/vrieskast en elektriciteit voor een beetje luxe, ik ga niet meer vrijwillig kamperen. Waarom zou je je zo behelpen, geeft dat een ultiem vakantiegevoel? Mij niet. Mijn vakantie-omgeving moet een verlengde van thuis zijn, waar ik net zo m’n gang kan gaan. Waar ik het gevoel heb dat niets moet, alles mag en kan. Waar ik me niet opgelaten hoef te voelen als ik naar toilet ga, niet hoef te prutsen met douche-muntjes en niet vriendelijk hoef te lachen naar iedereen die ik ’s ochtends of ’s nachts tegen kom…

Wat een lol...
bergen, gastvrij, mini-vakantie, taal, trip, zwitserland
In Adventures on 29/07/2009 at 08:23
De eerste was is alweer gedraaid, de auto bijna leeg en de spullen liggen weer zo goed als op hun plaats. Na een mini-vakantie van 5 dagen zijn we weer thuis. Het relaxte ‘niets moet, alles mag’-gevoel is meteen verdwenen, daarvoor in de plaats ligt een lange to-do list. We hebben aardig wat kilometers gemaakt, meerdere plaatsen aangedaan en veel gezien. Onze eerste ‘echte’ vakantie samen, naast wat weekendjes weg, die eigenlijk altijd samen met anderen waren.
De gebruikelijke irritaties door een in de war geraakte TomTom, ongeduldige lief en ik te laat reagerend op de afrit-borden terzijde, was het heerlijk. Samen ‘ergens’ heen en we zien wel. Dat we naar Zwitserland zouden gaan, hadden we wel van te voren bedacht. Om ergens te beginnen, kozen we voor Brienz, in het midden waar de bergen al gauw 3000 meter zijn. En de bergen, dat is iets wat we allebei mooi vinden. Lief vooral door zijn ski-avonturen, mijn ouders hebben me er mee aangestoken.
Na een tussenstop in België, om mijn ouders in Vielsalm te bezoeken, gingen we vrijdag met een omweg richting het Zwitserse. Heerlijk, zo’n lease-auto. Volgooien bij Maastricht, nog een keer in Basel en daar 5 dagen op gaan. De reis ging soepel, en we kwamen tegen 16.00u aan in Brienz. Meteen viel het prachtige groene meer op, de schattige berghutjes en het knullige bergtreintje. Op zoek naar een hotel. Dat viel tegen, want ze vroegen ons halve budget voor één nacht. Toch maar bij dat Bed & Breakfast kijken. Geluk, normaal verhuren ze daar alleen per week, maar de vorige huurders zijn eerder vertrokken en dus zou ‘the hut’ twee nachten leeg zijn. Voor een prima prijs zouden wij het hoogste berghutje twee dagen en nachten tot onze beschikking krijgen. Inclusief ontbijt bij het Zwitserse paar wat mij deed denken aan mijn oma. Incluis zelfgemaakte jam. Daar hoefden we dus geen twee keer over na te denken, en als het mogelijk was geweest, hadden we daar ook prima 5 dagen willen zitten. Helaas. De eerste avond zat het weer flink tegen, want het regende pijpenstelen. De rest van de dagen was het heerlijk, gewoon warm! Behalve hoog in de bergen, maar gelukkig waren we daar goed op voorbereid.
Dag 3 werd kamperen, daar zal ik later nog een heel blog aan wijden. Ben nog steeds zo stijf als een plank, zelfs na lang onder de hete straal van m’n eigen douche en m’n comfortabele eigen bed.
Maandag lekker een hotelletje geboekt, we zijn uiteindelijk in Chamonix (FA) uitgekomen, dus een kamer met uitzicht op de Mont Blanc. We waren daar te laat om nog de berg op te gaan, maar hebben heerlijk genoten van het dorp en het uitzicht, ik heb m’n Frans weer kunnen oefenen en m’n portie Frankrijk eindelijk weer binnen gekregen. Heerlijk! Dinsdag voor vertrek nog even bij de Boulangerie wat Pain au Chocolat’s gehaald, Vive la France!
Qua taal deed ik lief ook nog verbazen met mijn Duits, waar hij hakkelde, kwamen bij mij de woorden als een waterval. Ondanks mijn onwil vroeger, door een hele nare leraar Duits, borrelde er van alles boven. Het Zwitsers leek echter meer op een combi van Fries met wat plat Duits, daar viel geen touw aan vast te knopen. Wat jammer was, want vooral de familie Jobin hadden we graag wat uitgebreider gesproken. Verder dan wat complimenten over het huis, het uitzicht en het heerlijke zelfgebakken brood kwamen we namelijk niet.
Gister gingen we weer naar huis. En al kan ik prima twee weken op vakantie, ik had er wel weer zin in. Eindelijk weer m’n lekkere eigen bed, want ook het hotelbed was niet geweldig. M’n eigen warme douche, waterkoker bij de hand zodat ik altijd thee kan zetten als ik zin heb (bijna twee dagen zonder gedaan) en niet steeds met onze geweldige poezenoppas zusjelief bellen om te vragen hoe het gaat.
Hoe fijn het ook geweest is, oost, west, thuis best. En vooral m’n bedje kan ik slecht missen!

Genieten in Brienz
ambitie, geluk, gunning, heft in eigen handen, hervonden, kans, nieuwe weg, steun, www.blancotekst.nl
In Adventures, Career on 23/07/2009 at 11:30
Soms loopt niet alles volgens plan. Zoals mijn ‘jobhunt’ van de afgelopen tijd. Lichtelijk moedeloos door de argumenten bij sommige afwijzingen. Maar ik laat me niet kennen, ik trek de stoute schoenen aan en kies voor mezelf.
Letterlijk én figuurlijk, want ik begin voor mezelf. Op dit moment besta ik ‘echt’ voor de Kamer van Koophandel. Vanaf vandaag bezit ik mijn eigen freelance tekstbureau, Blanco Tekst. Een eerste klus roept, een tweede staat in de wacht. Van mezelf heb ik drie maanden de tijd gekregen om te zien of ik het met mijn freelance klussen ga redden, of ik er uiteindelijk van ‘rond kom’. Is dat niet het geval, zal ik op zoek gaan naar een baan ‘er bij’.
Vandaag geen tijd voor doemscenario’s, maar een gevoel van trots en een enorme bewijsdrang. Enthousiast vandaag bezig met m’n klus, tussen het voorbereiden van de mini-vakantie door. Lang leve het eigen ondernemer zijn en je eigen tijd indelen. Vandaag ‘officieel’ geworden en vanavond weg voor een ontspannend weekend berglucht.
Deze stap had ik nooit genomen zonder de stimulans en steun uit mijn omgeving, de kansen die ik krijg doordat iemand het aan durft om met mij in zee te gaan. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik ga er voor 250% voor, wil het onderste uit de kan en het maximale uit mezelf halen.
Eindelijk heb ik mezelf en mijn ambities hervonden, niet langer afwachtend, maar het heft zelf in handen nemend. Kansen krijg je niet, die creëer je. Bij deze.
Blanco Tekst is te vinden op www.blancotekst.nl waar nog hard aan gewerkt moet worden, zowel qua looks als qua inhoud. Het komt allemaal op mijn to-do lijst voor volgende week, wat me stiekem wel zwaar valt, control freak die ik ben. Eerst een weekend genieten samen met lief, ontspannen voordat ik mezelf een drukke periode in stuur. Met toestemming neem ik mijn EEE-pc mee, dus wie weet krijgen we nog een hele regenachtige dag waarop ik nog wat kan werken. Mijn vingers kriebelen!

Logo ontworpen door @nicolekebolleke (www.twitter.com/nicolekebolleke)
@nicolekebolleke (nu wel goed
) heeft een logje gewijd aan het tot stand komen van het logo
abstract, bob ross, dromen, droomverklaren, nachtmerrie, salvador dalí, schetsboekje, schetsen, schilderen, tekenen, tekening
In Adventures, Notes on 21/07/2009 at 07:59
Ontzettende tuttebel die ik ben, maar iedere keer als ik weer een leuke, bizarre of enge droom heb gehad, struin ik het net af op zoek naar de betekenis. Staat me die niet aan, bel ik met @dkformsma, die het voor me weet te relativeren of op te leuken.
Na mijn bizarre ‘bevallen van een gremlin en door minder splijten’ droom, mijn recent gekweekte trauma voor de inktvis uit Pirates of the Carribean die een wel erg stevige grip op me had, nu iets aangenaam bizars.
Al drie dagen lang lijkt het alsof Bob Ross, Salvador Dalí en mijn vroegere tekenlerares a.k.a Wallie, mij in hun ‘macht’ hebben. Al eerder schreef ik dat ik mijn teken- en schilderhobby weer op wilde pakken, maar daar is het tot nu toe bij gebleven. Nu teken ik al drie nachten lang in mijn droom. Dezelfde tekening.
De tekening lijkt totaal niet op eerder ’standaard en braaf’ werk. Sterker nog, het is weinig realistisch, een stijl waar ik eigenlijk niet van hou.
Stiekem heb ik net een snelle schets gemaakt, om de tekening niet te vergeten. Die schetst lijkt exact, de details, de schaduwen, alles klopt. Als ik de schets zou uitwerken met m’n HB12 tot echte, harde lijnen, zou ik hem misschien zelfs mooi gaan vinden.
Ze hebben hun punt gemaakt. Ik neem m’n schetsboekje de Zwitserse Alpen in. Wie weet maak ik prachtige abstracte bergen. Of gewoon een Zwitserse koe. En in de verloren minuutjes van vandaag, zoek ik m’n HB12-vriend op.

The Persistence of Memory van Dalí
bioscoop, bol.com, boodschap, disney, harry potter and the half blood prince, lord of the rings, rode draad
In Adventures on 19/07/2009 at 12:19
Eerst was er Disney. Van mijn vierde tot mijn twaalfde heb ik alle Disney-films gevolgd. Na mijn twaalfde heb ik ze stiekem nog wel eens weer gekeken, maar dan is het toch anders. Prachtige tekeningen, meeslepende muziek en altijd een rode draad met ‘verborgen boodschap’. Daarna kwam Tolkien, met zijn ‘Lord of the Rings’. Die ‘magische wereld’ was niet aan mij besteed, heb geen boek uitgelezen en ben nooit verder gekomen dan het intro van een film.
Toen ik net in Groningen zat kwam ik in aanraking met Harry Potter en zijn avonturen. Heb tot deel 6 gelezen, het laatste deel durf ik om de een of andere reden niet aan, want dan houd het echt op met zijn avonturen. De films tot nu toe allemaal gezien, en gisteravond dus Harry Potter and the Halfblood Prince in de bioscoop aanschouwd.
Zodra de film begint, lijkt het alsof je een soort Disneyland betreedt. Langzaam begint weer terug te komen wat je een paar jaar geleden ook alweer gelezen hebt en sleept Harry je weer mee met zijn avonturen tegen ‘het duister’.
Uiteraard ga ik niet teveel over de film zeggen, gewoon heen gaan. Wel dat het veel minder ‘kinderfilm’ is geworden. Ontluikende puberliefdes, jaloezie, genegenheid en obstakels in vriendschappen. Tegen het einde moest ik zelfs een paar keer flink slikken om opkomende tranen te bedwingen. Vooral Draco is qua uiterlijk erg volwassen geworden, Hermelien is een prachtig jonge vrouw geworden waar inmiddels commercieel ook gebruik van wordt gemaakt. Harry blijft iets ‘kinderlijks’ over zich hebben, en Ron komt nog steeds goed weg met z’n foute kleding.

Harry Potter and the Half Blood Prince
Ook in de HP-films zitten veel boodschappen ‘verstopt’, is Perkamentus een soort ‘opper God’, inclusief water splitsen en Voldermort de ‘duivel’, het duister is het kwaad, en stiekem zitten alle tien geboden er in verwerkt.
Toch vind ik dat de verhalen het mooist tot hun recht komen in de boeken. De details en de uitleg worden nu vaak geschrapt, wat ook logisch is, want een film moet niet veel langer dan 2 1/2 uur duren. Maar daardoor krijg je toch het idee dat er met het verhaal gerommeld is. En een verfilming is toch altijd weer een confrontatie met je eigen fantasie en beleving.
Rowling heeft het goed gedaan, ik ben lichtelijk jaloers op haar fantasie, want zo wil ik ook wel boeken schrijven! Tot de volgende films uitkomen moet ik mijn verzameling boeken maar gaan compleet maken, want inmiddels staat alleen nog deel 1 in mijn kast. De andere vier delen zijn in beslag genomen tijdens het uitlenen, dus ga meteen Bol.com maar afspeuren naar een mooie ‘box’.
Want later, als ik groot ben en aan kinderen moet geloven, wil ik niet alleen mijn Disney-collectie en voorliefde overbrengen. Ik ben ook van de Harry Potter-generatie en geef die magie graag door.
PS Bambi terug kijken op je 18e is geen goed plan, want die is ineens dodelijk saai als hét moment met de zielige bambi-is-alleen-ogen voorbij is. The Lion King overigens, is prima vulling voor een regenachtige zondag.
blogje, publicatie, publiciteit, recensie, revu
In Adventures, Career on 15/07/2009 at 12:39
Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje namens Revu. Eén van mijn blogjes, staat deze week in het blad, wat vanaf vandaag in de schappen ligt (week 29 moet je hebben, met de weduwe van Willem Endstra op de cover, pagina 23). Geen grote foto, interview of andere apartigheid, nee, gewoon een blogje en het adres van mijn site. Maar toch (landelijke) publiciteit.
Digitaal zal het niet te vinden zijn, dus ik hoop stiekem op een ‘run’ naar het blad. Wat lief toen we net samen waren, regelmatig las, erg toevallig. Ben benieuwd of mijn statistieken me vandaag weer net zo doen verblijden als tijdens de hoogtijdagen rond de Nobiles Blogwedstrijd.
Benieuwd ook naar de reacties, E. had het online nog niet gelezen, maar moest een paar keer hardop lachen. Goed teken. Past helemaal bij het blogje.

Revu week 29 met mijn blogje
Bodies The Exhibition, cultuur, kunst, museum, museum voor beeld en geluid, tentoonstelling, World Press Photo
In Adventures on 10/07/2009 at 22:10
De een vind het een genot, voor de ander is het een kwelling. Cultuur snuiven. Ik vind het heerlijk, zet mij in een willekeurig museum, kunstgalerie of op een vage tentoonstelling. Een kerk, te beklimmen toren, VOC-schip, I don’t mind. Ik vermaak me wel.
Helaas is lief iets meer een cultuur barbaar. Bij het zien van de kunst buiten het Kroller Muller Park, kreeg ik hem met geen stok mee naar binnen. In plaats van het National Museum in Praag, bezochten we het Museum of Torture, tentoonstellingen als Bodies, Hermitage en Magazines moet ik met anderen bezoeken.
Afgelopen week nog even World Press Photo bekeken. In mijn Groningen-tijd was dit vaste prik, de kerk waar deze jaarlijks tentoongesteld werd stond dan ook bijna in mijn ‘achteruin’. Iedere keer ben ik weer onder de indruk, want bij mij ontbreekt het talent om precies op het juiste moment te ‘knippen’.
Vandaag een regenachtige dag en een vrije lief. Ideale combinatie om eindelijk onze vrijkaarten voor het Museum voor Beeld & Geluid eens te gaan gebruiken, dat leek lief nog enigszins interessant. Al moesten we op de heenweg nog even langs Eemnes, om te kijken wat er van ‘De Gouden Kooi’ geworden is (een nog grotere puinhoop). Ik was er al eens geweest voor een korte ontmoeting met een oud-Klokhuis gezicht, en was erg onder de indruk van het gebouw. En terecht, zo moest ook lief vandaag toegeven.
Oude afleveringen De Fabeltjeskrant, Ko de Boswachtershow, Het Zakmes, jeugdsentiment ten top. Lachend om de vooroorlogse radio’s, na-oorlogse bakbeest-televisies en de gigantische afstandsbedieningen waarmee je iemand de hersens in kunt slaan. Wat outfits van Margreet Dolman en Ushi bewondert, slechte foto’s gemaakt en helaas, ontdekte lief de oude afleveringen van Van Kooten en De Bie. Het zal zowel mijn geslacht als leeftijd zijn, want terwijl lief aan het kijken was, gluurden er een paar passerende mannen lachend mee, terwijl ik verveeld rond keek.
Zo’n dag vliegt voorbij, maar mijn voorstel om maandelijks een museum of tentoonstelling te gaan bezoeken, had weinig bijval. Over twee weken gaan we samen een weekendje naar Parijs, en ik ben hard aan het bedenken hoe ik hem toch mee naar het Louvre krijg. De Eiffeltoren en Moulin Rouge gaat geen probleem worden, maar als er kunst aan te pas komt…
Tips zijn altijd welkom… Voor de goede orde… De Davinci Code-route is geen optie!

Het Museum voor Beeld & Geluid in Hilversum
Nog vrijwilligers voor het Museum voor Communicatie in Den Haag?
drentse fietsvierdaagse, fietsvierdaagse, gedrang, gevaar, verkeersregels, verkeersveiligheid
In Adventures on 07/07/2009 at 10:11
Niets mis met een rondje trappen op een stalen ros door de vlakten van ons Holland, mits het een beetje goed weer is. Ook mag ik best een middagje tijdens de Tour de France voor de buis hangen, vooral kijkend naar de omgeving. Hoe vaak vaderlief ook geprobeerd heeft uit te leggen hoe het nou werkt met al die leuke gekleurde shirts, het is net als tennis, ik onthoud het toch niet. Regelmatig gluur ik ook bij Marijn de Vries, die op haar 30ste begonnen is aan een carrière wielrennen. Vriendlief doet de laatste tijd sportief aan mountainbiken, iets wat ik ook tijden heb gedaan toen ik nog ‘thuis thuis’ woonde, maar voor een tweede fiets moet nog even gespaard worden.
Verder heb ik niet zoveel met fietsen. Ik krijg braakneigingen als ik stelletjes zie met hetzelfde model fiets (zoals onze buren, even oud als wij), vooral als ze dan ook hun kleding op elkaar hebben afgestemd. Té burgerlijk, zelfs voor mij.
Gisteravond is hier de Fietsvierdaagse van start gegaan. Drama. Kuddes oudjes, op dezelfde fietsen, in matching trainingspak, met mooie zonneklepjes op, poncho’s in de fietstas en een appeltje voor de dorst, nemen alle fietspaden in beslag. De verkeersveiligheid komt ernstig in het gedrang, want ook zonder verkeersregelaars in de buurt veranderen de deelnemers in overstekend wild. De komende dagen ben je hier je leven dus niet zeker! Fietsen in Amsterdam op een fiets zonder remmen is nu nog veiliger! (Heb het donderdag ervaren, weet waar ik over praat).
Nou ja, na deze vier dagen is er voorlopig weer rust, want hier moeten de oudjes toch een paar weken van bij komen. Mochten mijn ouders over een jaar of tien de wens uitspreken om mee te doen aan de Fietsvierdaagse, zal ik ze dat subtiel doch met enige dwang uit het hoofd praten…

Kudde oudjes op de fiets tijdens de Fiets4Daagse
afsluiten, den haag, luiheid, punt, student, studie, verleidingen, vrijheid
In Adventures on 02/07/2009 at 10:39
Weer een periode afgesloten, nadat zus gister haar diploma in ontvangst mocht nemen. Een tenenkrommende ‘Talentshow’, die te lang duurde en grappen die slecht overkwamen in een warme zaal, herinnerden weer aan oude tijden.
Als ik er rondloop, is er op het oog veel veranderd, maar ik kan me niet voorstellen dat het voor mij alweer zeven jaar geleden is dat ik er rond liep. Nog goed kan ik me de onzekerheid uit het eerste jaar en de verveeldheid uit het vijfde jaar herinneren. Net zoals op de basisschool, was ik toe aan iets nieuws.
Nu is er geen reden om nog weer terug te keren, zijn mijn ouders niet meer verplicht tot lange, warme en saaie avonden voorlichting of presentaties, hoeven ze niet meer ‘bang’ te zijn voor weer een brief over stout zusje. Punt. Klaar. Over. Nieuwe ronden, nieuwe kansen.
Ze heeft nu een jaartje de tijd om te laten zien dat ze zich prima zelf kan redden, want ook voor haar lonkt ‘de grote stad’. Wel het Westen, maar meer uit studie-oogpunt dan om de stad zelf, Den Haag. (Volgens mij is ze daar namelijk nog nooit geweest
) Eerst de verleidingen van Zwollywood en de vrijheid als ’student’ leren weerstaan.
Ik zie dat wel goed komen, ze is niet op haar bekkie gevallen en hoewel ze soms wat makkelijk is, kent ze haar verantwoordelijkheden. Nu maar hopen dat ze een goede keus maakt, want ik blijf het vroeg vinden om op je 17e een keuze te moeten maken waar je de rest van je leven gevolgen van merkt.
Eerst vakantie. Helemaal volgens haar levensmotto: ‘Lang leve luiheid’.

Het zat er al vroeg in...
barbecue, bbq, eten, gezellig, voedselvergiftiging
In Adventures on 29/06/2009 at 15:11
Het is zomer, dus is er geen ontkomen aan; barbecue. Niet mijn ding, ondanks dat het altijd erg gezellig is. Ik ben geen vleesliefhebber, laat staan van de specifieke bbq-smaak. Daarnaast ben ik altijd bang dat ik per ongeluk een stukje vlees eet wat niet volledig gaar is. Die angst blijkt vandaag gegrond, want sinds gisteravond voel ik me verschrikkelijk. En dat terwijl ik iedere hap zorgvuldig van alle kanten heb geïnspecteerd! Verder is er niemand ziek, dus domme pech.
Ik ben bang voor voedselvergiftiging, sinds ik dat in de eerste klas van de middelbare school voor het eerst kreeg. Samen met een vriendinnetje van toen gingen we haar oom en tante bezoeken in de grote stad Hilversum. Lekker gewinkeld, daar gegeten, maar eenmaal weer thuis was het al snel misse boel.
Een week lang ben ik vreselijk ziek geweest. Niets bleef binnen, de kilo’s vlogen er af. Toen ik weer naar school kon, zag ik er uit als een wandelend lijk. Tien kilo was ik kwijt, maar ik kon ze eigenlijk niet missen.

Ben ik niet!
Hopelijk valt het deze keer mee. De hele dag ben ik flink aan het drinken, maar zelfs mijn normaal zo opbeurende thee, laat me vandaag in de steek. Het stomme is dat ik ook heel emotioneel ben als ik me zo ellendig voel, dus lekker lezen of muziek luisteren is er niet bij. Ik probeer wat te slapen, wat tv te kijken of te twitteren, wachtend tot lief weer thuis kom in een warm huis met een nog warmere slaapkamer.
Na 3 keer bbq’en in één weekend, heb ik het er helemaal mee gehad. Klaar voor dit jaar. Voor de rest is de zomer best leuk. Zo vanaf de bank..
genieten, langste dag, seizoen, summertime, zomer, zon
In Adventures on 21/06/2009 at 13:45
Vandaag begint ‘ie dan echt: de zomer van 2009. Niet zichtbaar als ik hier naar buiten kijk, want sinds gisteravond regent het katten, honden en zelfs mannen, zo hard! Niets waaruit blijkt dat we dagen vol zon en fijne temperaturen tegemoet gaan, het lijkt meer een herfsttafereel. Vanaf vandaag worden de dagen weer korter, maar de avonden zwoeler.
Toen ik net ging studeren, was ik op zoek naar een bijbaantje. Dankzij Studentenwerk.nl vond ik promotiewerk. Op beurzen, in steden, supermarkten, overal met een big smile samples uitdelen. Leuk en makkelijk werk, al hing dat wel af van de plaats waar je stond. Zo heb ik een trauma opgelopen in Hoogeveen.
Een van mijn eerste klussen was namelijk voor Ola. Op 21 juni hadden zij een actie om het begin van de zomer te vieren; ijs uitdelen aan winkelend publiek. Een speciaal daarvoor gemaakte mini-versie van de Calippo. In een team van 8, jongens en meiden, ging je met buikhangers en een bakfiets met gettoblaster achterop, enthousiast ijsjes uitdelen. Speciaal voor deze dag ontwierp Ola een kledinglijn, die ook voor de consument verkrijgbaar was. Een dure dag voor Ola, maar met succes en erg leuke reacties. De drie keer dat ik het heb gedaan, was het altijd heerlijk weer, daarna werd de actie gecancelled vanwege bezuinigingen.
Terug naar de uitdeeldag in Hoogeveen. Mensen die boos werden als ze geen ijsje mee mochten nemen voor ‘thuis’. Leek ons vrij lastig, om een waterijsje de hele stad door, bevroren mee te nemen, maar goed. Brutale mensen die met hun grijpgrage handen meerdere ijsjes jatten uit de buiktassen, waar je niets tegen begon omdat je zelf enthousiast met je handen vol ijs stond uit te delen. De gettoblaster die door een stel hangjongeren werd geterroriseerd. De vrieswagen die ze probeerden open te maken om er met doosjes vandoor te gaan. Gelukkig was dit zgn. droogijs, en zonder goede handschoenen mission impossible.

Hoe leuk was het dan ook het jaar erop in Zwolle en weer een jaar later in Assen. Daar waren de mensen enthousiast, wilden met je op de foto en riepen dat ze Ola gingen mailen om te zeggen hoe leuk ze het vonden.
Wat is er nou leuker om met anderen vrolijk het begin van de zomer, waar iedereen naar uit kijkt, te vieren? Erg jammer dat er hier in Nederland maar weinig aandacht aan wordt besteedt. Met dat ik dit type, begint hier een waterig zonnetje door het dikke wolkendek te komen. Hebben we toch besloten om niet een ‘winterse’ luie zondag te houden, maar actie te ondernemen. Geen idee wat het ons brengt, maar desnoods zoeken we een verwarmd terras op.
Het is zomer! Vanaf nu optimaal genieten, vakantie of niet, van iedere zonnestraal. Want niets voelt fijner dan zon op je huid, lekker buiten eten, terrasje pakken, in de tuin een boek lezen, met leuke mensen bbq’en, naar het strand gaan, picknicken in het park etc.
Ik ga snel met een kopje thee de tuin in, wie weet is het de enige zonnestraal voor vandaag. Enjoy summertime!
cadeau, cava, cosmopolitan, dior, lief, miss dior chérie, prinsessencakejes, surprise, touch of pink, verrassing
In Adventures, Memories on 20/06/2009 at 16:16
Net als vele andere vrouwen, ben ik gek op het krijgen van cadeautjes of verrassingen. Bij een bezoekje aan vrienden neem ik bijna altijd een kleinigheidje mee, niet omdat ik per se iets terug wil, maar omdat ik dat leuk vind. Ook toen lief en ik net samen waren, overspoelden we elkaar met cadeautjes. Mijn kledingcollectie werd flink uitgebreid, geurtjes te over en regelmatig gingen we spontaan uit eten. Na vier jaar samen kopen we niet zo vaak meer cadeautjes voor elkaar, we ’sparen’ liever voor wat specialere dingen waar we samen wat aan hebben. Nu stop ik briefjes in zijn tas en kleine cadeautjes als er een meerdaagse training gevolgd moet worden, verrassingen in zijn lunchpakket of kook ik zijn lievelingseten (wat voor mij een hele opoffering is, omdat dat niet het mijne is).Als dank hangt mijn Thomas Sabo bedelarmband bijna vol (ook dankzij zus en vriendinnetjes). Het wachten is nog op de Mojito-cocktail-bedel en de iPhone bedel. Dan is ‘ie echt compleet én representatief voor mij.

Thomas Sabo armband
Zoals ik hier al schreef, stond de geur Miss Dior Chérie hoog op mijn verlanglijst. Of lief dat pas deze week heeft gelezen, of mijn tactiek om mij ’s avonds na het douchen in de heerlijke geurende bodylotion te hullen en tegen hem aan te schurken, gister zijn effect heeft gehad, weet ik niet, maar vandaag wist hij me er mee te verrassen. Nu voel ik me dus (alweer) een prinsesje. Gehuld in huba-buba roze-zuurstok zoete lucht, waar ik helemaal blij van word. Perfecte match met mijn ‘touch-of-pink’ Dior nageltjes (special gift) en barbiegroene shawl.
Eigenlijk zou ik nu prinsessencakejes moeten gaan bakken en in plaats van Mojito’s mijn gasten vanavond rosé cava of Cosmopolitans voor moeten zetten.
Eerst ga ik gezellig bij lief boven tv kijken en ervoor zorgen dat ‘ie geen spijt krijgt van het geven van een cadeautje… naast de bodylotion en de eau de Parfum mis ik namelijk nog de douchegel en de deodorant…

Miss Dior Chérie
ergernissen, medereizigers, ns, openbaar vervoer, traject, trein, vertragin
In Adventures on 19/06/2009 at 22:59
Na een intensieve dag, vol interessante wendingen, begon ik aan mijn weg naar huis. Een treinrit van Utrecht naar Meppel, waar ik iets langer dan een uur over zou doen. De heenreis ging voorspoedig, althans, zonder vertragingen. Wél met een hoop ergernissen, net zoals de terugreis.
In alle ‘hallen’ hangt een bordje met de Huisregels van de NS. Echter niemand lijkt ze na te leven. In de stilteruimte wordt hard gepraat, gebeld en gelachen. In de tweede klas zitten velen met voeten op de bank zonder het fatsoen te hebben er een krantje onder te leggen, om nog maar niet te beginnen over de vele reizigers die op vrijdagavond doodleuk hun bagage op de stoel naast zich zetten, muziek op max en doen alsof ze liggen te slapen, zo voorkomend dat er iemand naast ze komt zitten.
Begrijpelijk, want ook ik zit het liefst alleen op een twee- of vierzitsplek. Maar niet bij drukte. Ook ga ik dan niet zitten bij een stel bierdrinkende, luidruchtige jongeren, sterker nog, ik heb me door ze weg laten pesten. De bedwelmende alcoholwalm kon ik niet meer hebben, na zelf wat alcoholische versnaperingen te hebben genoten. Hun lawaai werd me teveel, en na een paar minuten stond ik mijn net veroverde zitplek in de hal aan een van de ‘dudes’ af. Ze noemden zichzelf al hangjongeren, en het glinsterende zilver wat aan een van de jongens’ riem hing, deed me besluiten om me gewonnen te geven. Wat het precies was, geen idee, maar de jongen nam vaak de moeite om zijn t-shirt zo te trekken dat ik het geglinsterd niet onopgemerkt kon laten.
Bestaat er niet zoiets als ‘treinetiquette’? Je houdt je gewoon aan de door de NS gestelde regels, laat mede-reizigers in hun waarde en goed kunnen reizen met het OV, eet geen boterhammen pindakaas, lakt niet en public je nagels, laat staan dat je de hele coupé mee laat genieten met jouw muziek.
Ben ik de enige met fatsoen? Vanochtend zat ik ook in de stilte-coupé. Een zakenman een plek naast mij, sprak twee luidruchtig pratende en lachende dames aan, op het feit dat ze plaats hadden genomen in deze specifieke coupé. Maar weinigen nemen deze serieus. Personeel incluis. Want toen de dames na de berisping van de zakenman op oude voet verder gingen, deed de man zijn beklag bij de langslopende conducteur. Deze antwoorde met een doodleuk: ‘Maar meneer, ik ben geen politie-agent, en als u er samen niet uitkomt, kunt u misschien beter een andere plek zoeken’. Verwonderd keek ik richting conducteur. Had ik dat wel goed gehoord?
Bestaan er dan geen normen en waarden meer in het OV? Is de NS, een groot bedrijf, te klein om op te treden tegen deze verloedering? Reizen met de trein is niet aantrekkelijk in Nederland, op welk traject dan ook. Heb je niet te maken met vertraging, dan is de trein wel zo vol dat je de hele reis moet staan. Wordt je uitgescholden door zwartrijders, die tegen de conducteur beweren dat ze met korting met je mee kunnen reizen, als je dat ontkent.
-

Lieve medereizigers, kijk eens om je heen. Denk ook eens aan een ander. Gun die extra ruimte aan een staande passagier. Zet je tas in het bagagerek. Neem geen bier of frites mee als de trein overvol en warm is, op een lang traject. Zet je telefoon op trilstand, in plaats van je favoriete beltoon met de stiltecoupé te delen. Neem boterhammen met kaas mee, daar wordt iedereen op kantoor ook blijer van. Maar vooral; lach of praat eens met elkaar. Toon belangstelling, wees vriendelijk en beleefd. Van de files in ons kikkerlandje komen we niet af. Dan kunnen we toch beter de alternatieven wat aantrekkelijker maken?
-
activatiesysteem, down, hulpeloos, iphone, os3.0, server, service, software update, voorbereiding
In Adventures on 18/06/2009 at 11:38
Gister was het zover. Dé update voor iPhone 3G. Velen waren de hele dag niet bij hun scherm weg te slaan, stel dat ‘ie net dan, als je even niet keek, online kwam te staan! Hoe leuk ik het ook vond om te volgen wat de nieuwe software zou bevatten en hoe de nieuwe iPhone er uit zou gaan zien, ik zat er niet voor op de wip. Zo boeiend vond ik de aanpassingen niet, en daarnaast had ik wel iets beters te doen, namelijk vieren dat mijn zusje is geslaagd voor haar MAVO-diploma. En goed ook, zelfs een voldoende op wiskunde. Is mij destijds niet gelukt!
Via Twitter volgde ik stiekem hoe het downloaden en installeren iedereen verging. Al gauw bleken de activatieservers het niet te doen, installaties niet goed te lopen en andere kleine probleempjes. Mijn broertje had minder geduld, bij hem ging het vlekkeloos, en toen ik hem geüpdatet zag, bleef ik nog relaxter in mijn stoel zitten. Geen haast, te lekkere taart en te gezellig.
We reden op tijd terug, toen we een emergency kregen. De nieuwe aanwinst, mini-kitten NoeNoe van schoonzusje lag voor pampus. Zijn moeder is overleden en het beestje is slechts 4 weken oud. Met onze katten-ervaringen even heen gereden en toegekeken hoe het beestje werd vertroeteld en bemoedert door A. en E. Met een spuitje wat melkoplossing naar binnen gietend, het warm houden in een dekentje en met een warm doekje likkende moederpoes na doen. Hun zorg heeft gewerkt, want vanochtend was het beestje weer springlevend. Zo’n klein beestje heeft natuurlijk geen weerstand of reserves en was uitgedroogt, nog niet gewend aan ander eten dan kattenmelk. Zo hulpeloos was het, hoop dat echt nooit te hoeven zien, zeker niet met mijn eigen poezebeesten!

Mini-poes
Uiteindelijk toch laat thuis, maar verheugd door de berichten dat het downloaden en installeren van 3.0 weer ’smooth’ moest gaan, gokte ik het er om half 12 toch maar op. Uiteraard eerst 20 foutmeldingen, eruit liggende activatieservers en menige opstart van zowel laptop als iPhone later, besloot ‘ie toch mee te werken.
Onbegrijpelijk dat Apple niet beter op dit soort updates is voorbereid, want het is niet de eerste keer dat alle servers er uit liggen. Vorig jaar op de eerste verkoopdag bij T-mobile lag het systeem er al uit, gister weer en ongetwijfeld dat de problemen zich weer voordoen op de dag dat de 3GS verkocht wordt. Blij dat ik niet in een T-shop werk zeg! De hele dag vervloekt worden omdat ze bij Apple de boel niet voor elkaar hebben. Dat een megabedrijf daar geen voorzorgsmaatregelen voor neemt, gaat er bij mij niet in. Ze hebben al een monopoly, het succes van de iPhone is inmiddels bewezen, werk dan niet alleen aan nieuwe apparaten maar ook achter de schermen.
De volgende update zet ik er de dag er na wel op, of een week eerder als er weer gelekt wordt. Dikke min voor Apple. De volgende update én opvolgende iPhone better be damn good!

Error
apple, click & buy, fruit wellness, iphone, koud, kruidenthee, lipton, os 3.0, pickwick, smaakjes, software update, thee
In Adventures on 17/06/2009 at 13:44
Zonder thee kom ik de dag niet door. Ongetwijfeld een psychisch aangeleerde afwijking, maar ik sta er mee op en ga er mee naar bed. Nou jij, bijna, want mijn kopjes thee nuttig ik niet in bed. Er zijn grenzen. Meestal drink ik groene thee, met citroen, cranberry of gingseng als toevoeging. Overdag wil ik nog wel eens over gaan tot een ander smaakje, met dit weer is de Marokkaanse mint favoriet. Al gaat er eigenlijk niets boven een vers kopje munt thee.
Van de fruitsmaakjes ben ik niet zo’n fan, veel te zoet en chemisch. Ik neem meestal Pickwick, zonder dat ik de punten spaar (zoals mijn moeder dat vroeger altijd deed). Af en toe Lipton, maar daar vind ik niet alle smaken lekker van. Vooral de groene thee is stukken bitterder (wel natuurlijker, maar ben wel een beetje een zoetekauw). Eerder dronk ik suiker met thee, maar daar was ik op een dag zo klaar mee, dat ik thee met suiker nu niet meer weg kan krijgen.
Afgelopen week heb ik me laten verleiden tot een nieuwe Pickwick Fruit Wellness sensatie. De Granaatappel Framboos variant. Met zogenaamd ‘echt fruit’. Gelukkig dreven er geen rare stukken in mijn thee. Wat me wel opviel, net als bij andere smaakjes en kruidentheeën, dat deze zo snel afgekoeld was. Mijn thee drink ik het liefst heet. Net niet te heet dat je je tong brand, maar ik hou niet van lauw.
Ben ik de enige die dat opmerkt? Is het door de veranderende samenstelling, toegevoegde extracten? Als ik nog een klein meisje geweest was, had ik nu een brief aan Willem Wever geschreven. Nu twijfel ik nog over een mailtje naar Pickwick. De gratis Jillz bleef ook al uit, na een klacht over hun onhandige openingssysteem. Onder het genot van een Festini Peer ga ik er buiten wel even over na denken.

Afkoelen moet ik toch, aangezien ik vanochtend alweer witheet aan de telefoon heb gehangen. Onze laptop zou vandaag worden opgehaald door HP. Dus niet gister, want toen had ik uiteraard nog geen back-up gemaakt. Vandaag gebeld hoe het nou zat. Nu kunnen ze hem volgende week ineens pas op halen. Back-up maar vast gemaakt, en vanaf nu alleen maar op de EEE-pc of pc boven aan de slag. Wie weet staan ze morgen ineens op de stoep.
Daarnaast heb ik al een tijdje ruzie met het o zo handige Click & Buy systeem, onder meer gebruikt door Apple voor het aanschaffen van iTunes aankopen. Een tijd geleden heb ik via iDeal geld overgemaakt, wat nog steeds van mijn rekening af is, maar daar ‘zogenaamd’ niet binnen. En wel blijven afschrijven hé?! Dat moet je bij mij dus niet doen. Vanaf zondag mail ik ze dus dagelijks, maar heb ik ze ook al een paar keer geprobeerd te bellen. Dat is dus onmogelijk. De verbinding wordt constant verbroken, je krijgt een gebrekkig sprekende Afrikaan of Franstalige Belg aan de lijn of ze verstaan jou toevallig niet. Inmiddels ff een mailtje gedaan aan bekende bij incassobureau. Die zou ff een leuke brief opstellen. Eens even zien wie er aan het korste eind trekt. En maar weer ouderwets ‘iTunes-tegoed’ kopen bij de Dixons. Voel me bijna weer 13, toen ik bij mijn ouders moest zeuren om geld voor beltegoed. Van hun moest ik immers altijd bereikbaar zijn?
Zo. Frustraties er weer uit. Nu ff checken hoe serieus de berichten over de release van OS 3.0 voor m’n appeltje zijn. Hopelijk bespaard iTunes vandaag nog meer telephone drama met het updaten.

deventer, doetinchem, hanzesteden, IJssel, laag keppel, nederland, Oude IJssel, toeristische route, zutphen
In Adventures on 16/06/2009 at 09:36
Wij Nederlanders zijn niet echt patriottistisch ingesteld. Een gevoel van Neerlands trots komt pas naar boven als Nederland de halve finales in het WK voetbal bereikt, wat daar in meteen kapot wordt geschoten door een falend voetbalteam. Resoluut verwijderen we alles wat oranje is en steken we de versieringen in de hens.
Het gras is altijd groener bij de buren, maar op politiek gebied vinden we ons kleine kikkerlandje ineens heel belangrijk en groot. De verhoudingen zijn regelmatig zoek. Op vakantie in eigen land is, mede dankzij de crisis, stukken populairder, terwijl het eerder eigen alleen geoorloofd was voor een weekendje eiland of een familieweekend op de Veluwe.
Zondag reden wij van het op dat moment drukke en zonnige Meppel, waar de grachten gezellig vol lagen met bootjes, de haring in de tuin te ruiken was en de kanonschoten veelvuldig klonken, naar uithoek Doetinchem. De heenweg saai over de snelweg, waar de regen ons achter Zwolle tegen de ramen begon te kletteren. Toen we aan kwamen in Doetinchem werd het daar eindelijk droog.
Omdat de omgeving daar erg mooi moet zijn, volgens schoonzus U., zijn we lekker gaan fietsen in de omgeving. Vriendlief op de mountainbike, U. op haar 1 dag oude nieuwe fiets, J. op zijn Makro-aanwinst en ik op de kleine vouwfiets. Een mooi rondje door de omgeving, waar we al snel opkeken van de mooie huizen, molens en een prachtig (nog bewoond) kasteel. Zag ik mezelf wel wonen bij het huis met de watermolen, of iets verderop.
Op de terugweg de toeristische route, weer door pittoreske dorpjes, Zutphen, Deventer en langs de IJssel weer terug. Ik ben blij dat ik voorlopig nog niet hoef te bedenken waar we ‘hierna’ gaan wonen, want ik heb zoveel moois gezien, dat ik bijna ‘die uithoek’ zou overwegen. Oude stadscentra, smalle straatjes, stadsmuren, indrukwekkende kerktorens en oude panden hebben altijd een ‘het liefst vandaag nog verhuizen’ uitwerking op me. Tot we weer onze straat in rijden, ik bij de voordeur sta en heel tevreden naar binnen kijk.
Nederland is zo lelijk nog niet. Tenminste, als je met een grote bocht om Almere heen rijdt…

Laag Keppel
Afgelopen nacht is ineens bruut de veiligheid in een verzorgingshuis verstoord, nadat een inwoonster onder verdachte omstandigheden dood op haar kamer werd aangetroffen. Familie woont er, en het is maar een paar straten verderop. Vervelend idee! Op NU.nl is te lezen wat er momenteel bekend is gemaakt.
drankjes, gezelligheid, hapjes, muziek, terraskachel, test, tuin, zwoele zomeravond
In Adventures on 14/06/2009 at 11:15
Martin Solveig – C\’est la vie
We hebben al een tijd mazzel met het heerlijke weer, al was afgelopen week daar weinig van te merken. Tot het weer weekend was, want gister was het weer super! Overdag hebben we al regelmatig van de tuin genoten, maar ’s avonds koelde het vaak dermate hard af, dat het niet meer aangenaam was. En uiteraard waaide het dan ook te hard om de terrashaard aan te zetten.
Gisteravond kwamen M. & D. hier, we zouden de stad in gaan om te swingen op de live-muziek vanaf de bootjes, die hier in grote getalen in de gracht liggen. Maar het weer was zo prima, dat met de terrashaard en de gelbrander op tafel, het buiten goed vertoeven was. Met de nodige drankjes (Mojito, bier, wijn en StrongBow), nieuwe muzikale ontdekkingen dankzij onze gasten (leve de iPhone), hapjes en gezelligheid, hebben we onze eerste zwoele zomeravond buiten gezeten.
De últieme test voor onze tuinset, terrashaard en de tuin qua sfeer. Volgens D. heb ik het weer goed gedaan, en ik moest toegeven dat we er ook echt gezellig zaten. Helaas moest er door D. vandaag weer gewerkt worden (waaraan daar kom ik later op terug!), dus om 1.00u was het mooi geweest. Toen was ook de partij in de stad voorbij, dus hebben we nog even samen opgeruimd en genoten van de behoorlijke warmte die de terraskachel afgeeft.
Super avond gehad met super gezelschap in ons supertuintje. Zelfs voor mijn droombaan ga ik voorlopig nog niet verhuizen!
Foto’s vind je in mijn Flickr-stream
abe lenstra stadion, eindhoven, groots met een zachte g, guus meeuwis, heerenveen, psv, uit & thuis
In Adventures on 07/06/2009 at 13:05
Afgelopen woensdag ontving ik in mijn mailbox tussen alle spam, vacatures en friend updates wel een erg aangenaam mailtje. Vrijkaartjes voor Guus Meeuwis in Heerenveen. Aangezien ik ALTIJD een sucker ben wat betreft concertkaartjes, ik ben echt immer te laat, had ik meteen de reserveer-link aangeklikt, voor enig overleg. Twee kaartjes was de max, dus meteen maar gereserveerd. Na wat gebel heen en weer ook een gegadigde gevonden om mee te gaan.
Vrijdagavond was het zover. Duimend dat onze auto ons niet in de steek zou laten, zoals de vorige keer toen we naar Symphonica in Rosso zouden, met Lionel Richie, en we een paar kilometer voor het Gelredome in de berm belanden met een auto die niets meer deed. Hopend dat er geen files zouden zijn. Behalve bij de parkeerplaatsen en de omliggende Mc Donald’s restaurants, zat alles mee. Voor gratis kaarten hadden we een topplek. Niet midden in het staande feestgedruis, maar bij de zitplaatsen, maar het feest was er niet minder om.
Sinds ik in Brabant het carnaval een paar maal heb gevierd, kan Guus bij mij niet meer stuk. Zijn nieuwe cd kende ik, als een van de weinigen, bijna uit mijn hoofd. De sfeer zat er al gauw in, en het bier vloeide letterlijk én figuurlijk rijkelijk. Topavondje dus!

Guus Meeuwis Uit & Thuis
dermatoloog, dokter, huisarts, kletsen, schamen, sjonnie, tandarts, wachtkamer, wonderdokter, ziekenhuis
In Adventures on 05/06/2009 at 11:39
Soms is het onvermijdelijk. Bij de huisarts, tandarts of in het ziekenhuis. Wachten. Vaak onbegrijpelijk lang, terwijl je personeel af en aan ziet lopen met koffie en goed uitziende broodjes. En je hard probeert je knorrende maag te verhullen, in de meestal stille wachtkamer.
Vandaag zat ik er weer. Om 9.30 was mijn afspraak, maar na mijn laatste bezoek haalde ik het niet in mijn hoofd te vroeg te komen. Anderhalf uur heb ik toen braaf zitten wachten. Om vervolgens te horen te krijgen dat ik maar bloed moet laten prikken. Held die ik ben, trok ik bleek weg en was blij dat mijn broertje mee was. Vandaag moest ik toch echt alleen. Met een vervelend gevoel in mijn buik, nam ik plaats. Het zat behoorlijk vol wachtenden, dus ik had me al voorbereid op een lange zit. Een oude 101 woonideeën erbij gepakt en rustig bladereng en vriendelijk gedag zeggend tegen nieuwe wachtenden. Totdat… er een oudere man, type ‘Sjonnie’ inclusief wit hemd en gouden ketting, joggingbroek en Adidas-badslippers plaats nam. Gedaan met de rust.
De beste man vertelde, aan iedereen die probeerde hem te ontwijken, dat hij altijd zoveel bekenden tegenkwam in het ziekenhuis. Mijn idee was meteen: of je komt hier te vaak, of je zou eens wat vaker van de bank achter de tv met je pot bier af moeten komen. Ook mijn overbuurvrouw dacht hetzelfde, en we glimlachten naar elkaar. De beste man vertelde honderd uit, over zijn buurvrouw die hij net tegenkwam. En de mensen die nu bij de balie stonden, die kende hij ook wel. Maar ze zeiden hem geen gedag terug.
Nog nooit ben ik zo blij geweest dat mijn naam geroepen werd. Even was ik vergeten waarvoor ik ook alweer kwam, zo graag wilde ik verlost worden van deze man. Hij was inmiddels rechtstreeks tegen mij aan het praten, dat er echt niet alleen oude mensen kwamen. Want zo leek het als je de wachtruimte in keek. Hij was blij dat er ook jongere mensen naar de dermatoloog gingen. Anders kregen we misschien wel een verkeerd beeld van oud worden. Waarom kwam ik eigenlijk, wilde hij graag weten. Uiteraard ging hem dat niets aan. Inmiddels weet ik vooral hoe ik niet wil oud worden. Zielig, eenzaam en om een praatje verlegen in de wachtkamer.
Mijn glimlach veranderde in een grote smile, toen er een ouder stel bij de balie stond, met een Amsterdams accent (mijn dermatoloog schijnt nogal een wonderdokter te zijn, en mensen komen van heinde en ver speciaal voor hem naar het ziekenhuis in M.) Ze hadden een hevige discussie over het feit dat de wachtkamer vol zat en ze weinig trek hadden in wachten, want ze waren al zo lang onderweg. Het Sjonnie-mannetje stond op, en bood ze hun plek bij de arts. Hij kon nog wel even wachten. Bekenden genoeg om mee te praten. Arme stoelpoten…

In een vergelijkbare, knusse en volle wachtruimte zat ik vanmorgen
bacardi, dansje, dronken, marketing, mojito, mojito-kit, uitgaan, walibi
In Adventures on 31/05/2009 at 09:47
Gisteravond ondanks het feestje bij de voetbal toch besloten om thuis te blijven. De Mojito-kit (sterk staaltje marketing!) moest in gebruik worden genomen. Inmiddels ontbreken er nooit limoenen en staat er altijd een plant munt in te tuin, zodat we ze altijd kunnen maken. Een verslavend drankje, mits goed gemaakt. Heerlijk fris, makkelijk weg te drinken, en op de een of andere manier wordt je er heel relaxed en loom van. En dronken. Vooral dronken.
Dus vond ik het goed dat er Texas Chainsaw Massacre werd gekeken door lief, mits ik ongestoord kon blijven laptoppen. Dat laatste werd ‘m niet, want E. riep constant dat ik moest kijken, want het was te bizar voor woorden. Eigenlijk heeft hij de hele film alleen maar hard moeten lachen. En die keer dat ik keek, was ongeveer het ‘engste’ stukje. Misschien is ranzig een beter woord trouwens. Wat een sick f*cks zitten er achter deze film zeg!
Inmiddels is de fles Bacardi uit de Mojito-set leeg, de muntplant kaalgeplukt en ligt lief nog ernstig brak op bed. Ik heb nergens last van, wonder boven wonder, want normaal lig ik na 2 apparaten al op apegapen. Vandaag niet, ik zit zelfs al even beneden. Met een hele grote stapel was, die wacht om opgevouwen te worden. Ik hik er al dagen tegenaan, want ik heb er zo’n hekel aan. Maar goed, als ik alles eenmaal heb weggewerkt word ik ‘beloond’ met een middagje Walibi. Er onderuit komen gaat niet meer lukken, hoe ik ook heb geprobeerd. Maar het is lekker weer, en ik ben de beroerdste ook niet. Stiekem heb ik wel medelijden met lief, die straks als brakke harry in de achtbaan zit.
Maar hij is wel de beste Mojito-bouwer ever, en doet speciaal voor mij altijd het leuke dansje. Hij verandert in een heuse showkoning als hij weer Mojito’s mag klussen en al zijn we samen een beetje dom tv aan het kijken, op zulke avonden hebben we samen de grootste lol. En samen lam zijn in je eigen huis op zaterdagavond, vind ik stukken leuker dan in een stinkkroeg naar mekaar moeten schreeuwen om verstaanbaar te zijn, waar er meer drank over je heen gegooid wordt dan wat je die avond binnenkrijgt. En ten tijde van crisis, is het nog ‘voordelig’ ook. Twee vliegen in een klap. E. is voor een leuk bedrag in te huren als Mojito-bouwer. Voor meer info, mail mij
Mojito Song – Robert Abigail