Vier elke dag

26 Sep 2010

1 Comment

Logisch dat je je naarmate je ouder wordt steeds bewuster bent van de kwetsbaarheid van een leven. Op de basisschool maak je je alleen druk om buiten spelen, de poppenhoek en je handschrift. Dan hoor je ook niet met dit soort ‘grote mensen dingen’ bezig te houden.

Met ieder jaar dat ik ouder word lijkt het alsof ik steeds meer geconfronteerd word met die kwetsbaarheid. Worden steeds meer (jonge) levens abrupt afgebroken.

Het leven moet iedere dag een feestje zijn. Iedere nieuwe dag als een nieuwe kans gevierd worden. Dat zou al een reden moeten zijn om ‘s ochtends met een grote glimlach op te staan. We zouden er in ieder geval dagelijks bij stil moeten staan, liefst met een glaasje bubbels om te toasten met je naaste omgeving.

Soms voelt het niet als een feestje, maar als een verplichting, een oneerlijke beslissing van buiten af. Opstaan is niet leuk als je partner er niet meer is, je geliefden niet bij belangrijke hoogtepunten in je leven kunnen zijn. Dan is van je leven een feestje maken ineens niet meer zo makkelijk als toen je 18 was.

Voor die mensen moeten we zorgen dat het weer een feestje wordt. Met champagne en hapjes voor de deur staan of met kleine dingen laten zien dat het leven nog steeds mooi is.

Helaas vanochtend geen champagne ontbijt om goed de dag te beginnen, maar fijne vooruitzichten

Post to Twitter

By: Sabine de Witte Category: Notes Tags: , ,

Overblijven

24 Sep 2010

1 Comment

In het vliegtuig naar Italië keek ik een film waarover ik al veel gehoord had. Wisselende reacties op het regiedebuut van mode ontwerper Tom Ford’s A Single Man. Met een hoofdrol voor Colin Firth en een overtuigende Julianne Moore als alcoholiste had ik mezelf al snel laten meeslepen in het verhaal.

Docent Engels, George is een single man. Vrijgezel na het verlies van zijn vriend. A single man was in de jaren ’60 ook een verwijzing naar homoseksuele mannen, in de tijd dat het verhaal werd geschreven. George krijgt te horen dat zijn vriend en levenspartner bij een auto ongeluk om het leven is gekomen. Bij zijn ‘schoonfamilie’ is hij niet welkom. Vervolgens verliest hij zichzelf in zijn eenzame bestaan als alleenstaande man.

Dat Tom Ford van oorsprong modeman is, zie je in iedere scene terug zonder dat het storend is. Het versterkt de sfeer. Hoe bewust George iedere dag een nieuw overhemd klaarlegt, zijn dassen strak gestrikt zijn en zijn schoenen nooit een kale plek zullen hebben. Hoe zijn bril zijn gezicht de hardheid van zijn gevoel weergeeft. Hoe zijn droevige ogen door het glas worden vergroot. George besluit er zelf een eind aan te maken om bij zijn geliefde te kunnen zijn, op het moment dat hij zijn geliefde verloor had het leven voor hem geen zin meer. Zijn afscheid heeft hij tot in de puntjes voorbereid, alles stylistisch verantwoord neergelegd op zijn bureau. De laatste avond met zijn beste vriendin Charly, waarin je duidelijk ziet dat het zijn afscheid is van haar.

Door een opdringerige student die hem doet denken aan zijn geliefde, besluit hij het heft niet in eigen handen te nemen. Het lot op z’n beloop te laten. En nadat hij toegeeft aan die gedachte, krijgt hij een hartaanval, waar hij uiteindelijk een eenzame dood aan sterft.

Een zielig verhaal, een trieste eenzame man. Maar zijn we allemaal niet bang om alleen over te blijven? Is het niet heel vanzelfsprekend dat we niet eenzaam en alleen willen zijn? Niet op onze oude dag, maar eigenlijk ons hele leven niet? We zoeken vrienden op, storten ons volledig in relaties en we proberen allemaal zo sociaal mogelijk te doen om maar niet alleen over te blijven. Maar als je wel overblijft, is je leven dan over?

Post to Twitter

By: Sabine de Witte Category: Notes Tags: , , ,

Design Fail

24 Sep 2010

2 Comments

Al tijden was ik op zoek naar ‘de perfecte tas’. Eentje waar ik m’n laptop stylish en makkelijk in kon vervoeren, maar waar ik ook zonder gadgets mee voor de dag kon komen. In Rome liep ik die tas tegen het lijf. Een heuse designertas. Niet goedkoop dus, maar geweldig materiaal, en precies passend bij mijn Hard Graft ipad sleeve.

Door de pusherige verkoopster ging ik nog meer twijfelen. Als ze zo populair waren, waarom wilde ze dat ding dan per se aan mij kwijt? Eigenwijs dacht ik nog, ik kijk in Napels wel weer. Daar zaten maar liefst nog 3 dezelfde designerwinkels. De twijfel was fout 1, want ik was al verkocht toen ik hem zag. De eigenwijsheid was fout 2. In Napels bleek de tas niet te worden verkocht en ook in Amsterdam lijk ik pech te hebben. Daar wordt momenteel hard gewerkt aan een mogelijke bestelling.

Misschien was ik een beetje bang om echt volwassen te worden, want dan koop je je eerste designer tas. En zo’n tas maakt echt niet gelukkiger. Maar hij was wel echt heel mooi, heel erg Sab en ik spring een gat in de lucht als ‘ie ineens ergens opduikt!

Weekend by Max Mara tas

Post to Twitter

By: sabinedewitte Category: Blablabla Tags: , , ,

Soezen

22 Sep 2010

0 Comment

Het lijkt gisteren, maar is alweer een half jaar geleden. Vandaag, 22 september, was de verjaardag van opa. Nu is het een vreemde dag, met een raar gevoel in mijn buik. We hadden vandaag op bezoek moeten gaan en van het weekend jullie verjaardag (oma is de 25ste jarig) moeten vieren met een barbecue of ander gezellig samenzijn.

Verjaardagen waren er altijd met grote roomsoezen, waar we ons dagen van tevoren op verheugden. Lekker smeren, want die dingen zijn niet charmant te eten. Ik kan me nog goed opa’s gezicht voor de geest halen. Zittend in zijn stoel, met een smile van oor tot oor. Te genieten van zijn soes (met de slagroom in zijn mondhoeken), maar vooral van de familie bij elkaar.

Daarna met de hele familie eten en als het tijd was voor de afwas, dook opa weer in zijn stoel voor zijn krant. Of liever gezegd, weer voor het soezen.

De eerste verjaardag waarop opa er niet meer is. En niet alleen zijn eerste verjaardag, ook meteen oma’s verjaardag. Op deze dagen komt dat nog weer harder aan.

Opa, we zijn je niet vergeten. Oma, je bent niet alleen!

Post to Twitter

By: Sabine de Witte Category: Notes Tags: , ,

Sociaal

16 Sep 2010

1 Comment

Nog niet zo lang geleden was ik een verlegen muurbloempje die het liefst in haar eentje op haar kamer zat muziek te luisteren, wat te tekenen of te lezen. Pas halverwege de middelbare school begon ik het leuk te vinden om met onbekenden te spreken. Al kon ik dronken kerels die tijdens het uitgaan op je af kwamen om te ouwehoeren niet waarderen.

Toen ik ging studeren, kreeg ik de smaak te pakken. Praten met onbekenden kon best leuk zijn en het kon je zelfs wat opleveren! Al had ik nog steeds moeite met ‘mezelf verkopen’, vooral als het op netwerken aan kwam.

Inmiddels struin ik vele events en netwerkborrels af, netwerken is een groot onderdeel van mijn werk en bron van inkomsten geworden. Inmiddels vind ik het oprecht leuk. Ik ben benieuwd naar andermans verhaal, nieuwsgierig of zij net zoveel passie voor hun werk hebben als ik en ontmoet graag gedreven mensen die weten wat ze doen. Daarbij leveren dergelijke events vaak leuke dingen op. Een interview, publicatie in vakblad, opname voor een (internet)tv-programma, het schrijven van een boek, etc.

Nooit had ik gedacht dat ik het kon, maar er is niets moeilijks aan. Zolang je maar dicht bij jezelf, waar je doet en wat je wilt blijft staan. Na deze sociale week, met 3 events en van straat geplukt te worden voor het aankondigen van een nieuw AT5-programma, piep ik er even tussenuit. Even opladen van afgelopen tijd en opladen voor de zoveel leuke dingen die er nog gaan komen.
Sociaal zijn is leuk, zowel in het echt als op het internet! Zouden de a-socialen ook eens wat vaker moeten doen! ;)

PS voor er scherpe lezers zijn die mij niet sociaal vinden vanwege het slotje op mijn Twitter account, dat is met een specifieke reden die ik graag persoonlijk uitleg. Heeft niets met asociaal zijn te maken…

Post to Twitter

By: Sabine de Witte Category: Notes Tags: , ,
1 2 3