Hoewel ik nog geen eigen woning heb, wordt er hard gewerkt aan het ‘bekend worden met de stad’. Natuurlijk ken ik al veel plekken, vooral in het centrum, maar nooit hoefde ik alleen van A. naar B. Nu ik tijdelijk een onderkomen heb in West, ging ik eindelijk de uitdaging aan; fietsen in Amsterdam.
Met gevaar voor eigen leven! Want hoewel ik het in Groningen al een behoorlijke survival vond, met al die toeristen haal je je nog meer op de hals. Die hebben uberhaupt nog niet eerder op een fiets gezeten en kennen de regels niet!
Maar goed, op de fiets trotseer ik de stad. Ontdek ik de stad steeds meer. Ik begin ‘sluiproutes’ te leren, kan zonder Google Maps van kantoor naar m’n tijdelijke stulp en heb het zelfs aangedurfd om de Amsterdamse nacht te trotseren.
Tijdens die nachtelijke fietstocht voelde de stad voor het eerst vertrouwd. Het vakantiegevoel ebt langzaam weg en het doen van dingen die je in je woonplaats doet wordt steeds normaler. Ik weet de leuke restaurantjes, cafeetjes, kan toeristen de weg wijzen en voel me zelf niet meer zo’n provinciaaltje in de grote stad.
Weer een stap verder, iets dichter bij een nieuw thuis. Iemand nog plek in huis? 
Archive for July 2010
‘Mijn’ Amsterdam
In Notes on 31/07/2010 at 15:00Niet te bevatten
In Notes on 29/07/2010 at 14:59Op sommige dingen kun je geen grip krijgen. Dingen gebeuren, of je ze kan verklaren of niet. Niet alleen dingen, ook je gedrag is niet altijd uit te leggen. Toch proberen vrouwen mannen te begrijpen en andersom. Duizenden boeken zijn er over geschreven, heftige discussies zijn er over gevoerd. Ja, we zijn verschillend, dat moge duidelijk zijn. Maar niet alle mannen zijn hetzelfde en andersom geldt dat net zo.
De laatste tijd proberen veel mannen mensen om mij heen het andere geslacht te begrijpen. Al boeken lezend, analyserend en daardoor geforceerd omgaan met desbetreffend persoon, want zo staat het in de boeken. Ik geloof niet dat dat werkt. Zolang je niet weet waar een bepaalde gedachtengang vandaan komt, zul je nooit het gedrag wat daaruit voortvloeit kunnen bevatten. Soms snap ik de ballen van mannen, vaak zelfs. Regelmatig hang ik met vriendinnen in de telefoon om weer een onverklaarbare actie te bespreken. Op zoek naar een verklaring ga ik niet meer. Het zal wel een goede reden zijn geweest voor de beste man.
Toch kan ik het niet laten om ‘het boek voor vrouwen’ te lezen, op aanraden van @sprize. Hij, man, las het om vrouwen beter te begrijpen. Ik heb me door de eerste 3 hoofdstukken doorgeworsteld en mijn tenen staan nog steeds krom. The American Dream, als vrouw happily married zijn, bereik je als je volgens ‘The Rules’ leeft. (voor de iPad bezitters onder ons, aanwezig in de US bookstore). Na het lezen van de eerste twee viel ik meteen af, maar mijn einddoel is dan ook niet om getrouwd op de bank te gaan zitten. Er zit een kern van waarheid in, door ‘onbereikbaar’ te lijken wordt je nog interessanter, maar daar heb je toch helemaal geen zin in als je iemand leuk vindt? En als je bewust onbereikbaar bent om een subtiele boodschap af te geven, begrijpen ze die nooit!
Gisteravond concludeerden D. en ik dat we het zo slecht nog niet hebben, als vrijgezell(ig)e, onafhankelijke en ambitieuze vrouwen die lekker doen waar we zin in hebben. Allebei hebben we van reizen hobby nummer 1 gemaakt en als dat alleen moet, is dat ook geen probleem. Lekker zelfs! Na aan alle clichés te hebben voldaan (samenwonen, katten, bankhangen), ging voor ons allebei het roer om. Als ik mijn eigen acties maar kan bevatten.
Maar ik ben dan ook geen standaard vrouw-vrouw heb ik van horen zeggen. Privé en zaken kan ik prima uit elkaar houden, zelfs of misschien juist als ze soms door elkaar heen lopen. Zaak heeft prioriteit, want ik moet wel m’n maandelijkse dosis lekker eten, fancy kleding en mezelf-pamper goodies binnen halen, tripjes maken en leuke dingen kunnen doen. Anderen kunnen misschien niet allemaal bevatten wat ik doe, hoe ik het doe en waarom, maar ik ben vrij en ik geniet. Meer valt er niet te bevatten.
Niets is wat het lijkt
In Feelings on 28/07/2010 at 14:56Iedereen doet het wel eens. Een show opvoeren. Tijdens een sollicitatie, eerste ontmoeting of als je gevraagd wordt hoe het nu echt gaat. Ieder huisje heeft zijn kruisje en achter iedere deur gebeuren dingen die je daar niet zou verwachten. Niets is wat het lijkt soms.
Op het internet kom je daar vaak achter. Mensen doen zich online anders voor, spelen een caracter of blijken ineens gestoorde stalkers. Daar waren we dankzij het vroegere ICQ, de datingsites en Hyves al achter. Toch blijven we elkaar online opzoeken, spreken we soms zelfs ‘in real life’ af. Zo’n ontmoeting kan uitlopen op een ontzettend fiasco of een nieuwe vriendschap. Of een gesprek met goede inzichten en filosofische eindconclusie.
Je kunt elkaar nog zo goed denken te kennen online, tijdens een levensechte ontmoeting zie je pas de ware persoon. En dat is in mijn geval altijd 200% meegevallen bij alle ‘live-kennismakingen’ van het afgelopen jaar. Ik ga er vanuit dat dat wederzijds is. Dat ik als oprecht overkom en mensen niet het idee hebben dat mijn online gedrag en mijn ‘inner me’ ver van elkaar af staan. Al geef ik me online misschien makkelijker bloot dan tijdens een face to face ontmoeting, maar als ik de kat eenmaal uit de boom heb weten te kijken verschil ik weinig van cyber Sab!
Teveel om op te noemen
In Feelings on 26/07/2010 at 14:51Soms heb je zoveel te vertellen dat je niet weet waar je moet beginnen. Nog meer schrijven over hoe heerlijk Parijs was, hoe lekker ik ben opgeladen daar en heb besloten dat ik daar binnen nu en 5 jaar heen ga om minstens een half jaar te wonen? De overweldigende felicitaties met het 1-jarig bestaan van Blanco Tekst en hoeveel indruk dat op me gemaakt heeft? Iedereen bedankt, dit jaar gaan we er nog harder tegenaan!
Dat je in Parijs Tatiana de Rosnay ontmoet (schrijfster van ‘Haar naam was Sarah‘) en ze je uitnodigt voor een kopje koffie op de verjaardag van je bedrijf? Ik had al gelezen dat al haar eerste boeken bij de uitgeverijen werden afgewezen, tot ze met Haar naam was Sarah kwam. Inmiddels is ze in Frankrijk, Engeland, de VS en Nederland een hele grote naam. Een inspirerend gesprek, een eer om haar te mogen ontmoeten en ik wacht in spanning het gesigneerde exemplaar van haar nieuwe boek ‘Kwetsbaar’ af. Toch bijzonder om een groot schrijftalent te ontmoeten, zeker als je zelf ambieert ooit een boek te gaan schrijven! Het is dat ik niet in toeval geloof, maar dit heeft zo moeten zijn.
Ik kan verder vertellen over de werking van paniek in een massa, zoals bij Love Parade, maar als een organisatie bijna 5x zoveel mensen als toegestaan is, binnen laat, wil ik daar geen eens woorden aan vuil maken. Het wordt in de doofpot gestopt, het festival wordt nooit meer gehouden en daarmee basta. Wat is de wereld soms ook heerlijk onvolwassen!
Tot half augustus staan er geen tripjes op het programma. Kan ik me mooi concentreren op de huizenjacht, zomer in Amsterdam, werk en alle andere dingen die op mijn pad komen. Nog meer verrassende of spontane ontmoetingen, leuke feestjes en genieten van de mooie dingen. Zo moet het leven ook zijn. Geniet!
Ik besta!
In Adventures, Feelings on 23/07/2010 at 14:49Al 25 jaar natuurlijk. Maar met Blanco Tekst heb ik het idee dat ik ook daadwerkelijk iets toevoeg. Een jaar geleden schreef ik me in bij de Kamer van Koophandel. Met een nog niet concreet idee, maar om het te gaan proberen als freelance tekstschrijver. In mijn achterhoofd er van uitgaande dat ik op zoek moest naar een baan voor ernaast.
Dat gebeurde gelukkig niet. In tegenstelling, ik kan er (meer dan) fulltime mee aan de slag en er van leven. Dankzij de hulp en steun van P., die me geholpen heeft aan mijn eerste klanten. Door onze goede samenwerking, leuke ideeën en soms wilde plannen heb ik het afgelopen jaar meer bereikt dan ik zelf had durven dromen.
Voor mijn gevoel heb ik bestaansrecht opgebouwd. Ik draag daadwerkelijk iets bij in de maatschappij, maak me echt nuttig. Iets wat ik de jaren dat ik studeerde nauwelijks heb gevoeld, wat ik miste.
Blanco Tekst gaat boven verwachting. Ik geniet er iedere dag van; het werk wat ik doe, de mensen die ik daardoor ontmoet en de bevestiging dat wat ik doe ook goed is. Ik wil iedereen bedanken voor alle hulp, steun en het vertrouwen in mij. P. in het speciaal. Als ik iets niet weet, ergens niet uitkom, hij staat altijd klaar. Zonder zo’n fijne raadgever aan mijn zijde had ik de stap wellicht niet gezet. Hij was degene die me overhaalde om het te gaan proberen. Inmiddels weet ik wat hard werken, doorzettingsvermogen is. Kan ik in mijn hoofd de knop ‘zakelijk denken’ aanzetten.
Blanco Tekst heeft me niet alleen dingen opgeleverd. Het is ten koste van mijn relatie gegaan. Dat is ontzettend jammer en verdrietig, want je wilt het liefst op alle vlakken succes boeken. Onze toekomstverwachtingen waren niet hetzelfde, mijn ondergeschoven ambitie kwam tussen ons in te staan. Maar op mijzelf heb ik ruime winst geboekt. Na jaren ongemotiveerd mezelf afvragend wat ik wilde, is het balletje gaan rollen en mag ik nu doen wat ik altijd leuk heb gevonden. En ik verdien er nog mijn brood mee ook.
Ik merk dat ik me de kaas niet van het brood laat eten, een prima netwerkster blijk te zijn en behoorlijk m’n mannetje sta in de toch wel mannenwereld waarin ik werk. Ik hoop nog lang door te kunnen gaan met Blanco Tekst en mijn werk maken van mijn passie. Op nog vele jaren bestaansrecht drink ik vandaag een drankje in zonnig Parijs.
Parisienne
In Notes on 22/07/2010 at 14:45Hoe geestig. Toen ik mezelf gister een weg baande naar de metro, werd ik twee keer door andere toeristen aangesproken of ik ze de weg kon wijzen. Ik ben inmiddels wel een klein beetje bekend hier en gelukkig hoefde het niet in het Frans.
Even later had ik me heerlijk neergestreken bij Fouquet op de Champs Elysees. De Champs Elysees die al klaar wordt gemaakt voor de finale van de Tour de France. Na een verfrissend watertje en het aanvullen van mijn suiker met een heerlijk vers gebakje genoot ik van het Frans om me heen, de obers in hun mooie pakjes, de vele voorbij komende toeristen en Fransen. En had ik een leuk gesprek met de ober. Een prachtige oudere man, die dacht dat ik Spaans was omdat ik de hele tijd woorden door elkaar haalde. Niet dat mijn Spaans zo goed is, maar woorden als ‘si’ en ‘con’ gooide ik overal tussendoor.
Ik weet niet waardoor het komt, maar vanaf het moment dat ik de trein uitstapte loop ik met een grote glimlach op. De mensen onvriendelijk? Ik kom ze hier niet tegen. In winkels zijn ze erg behulpzaam, in bars erg vriendelijk en in restaurants… daar kunnen we in Nederland nog wat van leren. Het voelt heerlijk om een paar dagen de ‘Parisienne’ uit te hangen. Ik geniet van de momenten waarop ik alleen door de stad loop, vanaf een bankje mensen zit te kijken of een glimp van de Eiffeltoren opvang.
Parijs is de stad van de liefde, dat straalt alles uit. Als ik een verliefd stelletje zie, krimpt mijn hart even samen. Lang heb ik voor mijzelf uitgesteld om terug te kijken. Ik heb zonder opzet mensen, E., gekwetst en verwaarloosd door me volledig op mijn nieuwe uitdaging te storten. Dat wil niet zeggen dat ik destijds en nu mijn gevoel heb uitgeschakeld. We hebben hele mooie momenten gehad, alleen kunnen op dit moment niets positiefs aan elkaars leven toevoegen.
Goede inzichten over de liefde. Duidelijke afspraken met mezelf daarover gemaakt. Op dit moment wil ik alleen maar vrij zijn. Zelf bepalen wat ik doe. En alleen aan mijzelf verantwoordelijk zijn. De tijdelijke status van Parisienne doet me goed.
Lichtpuntje
In Feelings on 21/07/2010 at 14:44Vijf maanden geleden brandde ik een kaarsje voor opa in de Sacre Coeur in Parijs. Het ging slecht, kon ieder moment voorbij zijn. Maar ergens hoop je dat het anders wordt. Dat dat kaarsje er toe doet. Dat iemand er naar luistert en je boodschap begrijpt. Nog geen uur later kreeg ik een telefoontje dat opa niet meer was.
Nu sta ik op het punt om weer naar de Sacre Coeur te gaan. Een kaarsje te branden voor opa die niet meer is. Voor oma, die zich ontzettend sterk toont maar ook niet bang is om haar zwakke momenten te delen. Voor iedereen die nog steeds het verdriet voelt van het missen van opa.
Zo’n klein lichtpuntje is een mooi moment van reflectie. Maar als je ziet hoe zo’n vlam beweegt, de wind er mee speelt, is dat meteen een teken om door te gaan. Opa kon niet meer, ons leven gaat verder. Dat vlammetje is niet alleen een teken van gedenken, maar ook van leven.
Ik ben in Parijs om te werken, maar tussendoor heb ik veel tijd voor mijzelf. Tijd om van de stad te genieten, om tot mijzelf te komen. En dat lichtpuntje, is een begin hiervan. Nadenken en verder leven.
Serene rust
In Feelings on 19/07/2010 at 14:43Dinsdag is het alweer 5 maanden geleden dat opa overleed. Nog regelmatig denk ik aan hem; als ik bij mijn ouders in mijn oude kamer in mijn bed lig, wat hij speciaal naar mijn wens heeft gemaakt. Als ik bij oma ben, en hem vanuit zijn stoel wil horen vragen hoe het nu met de mannen is want ‘geen hand vol maar een land vol’. Als ik een houten iPad houder cadeau krijg, gemaakt door ‘opa iPad’ en hij iets dergelijks had kunnen bedenken en voor me had kunnen maken. Als ik de kat in het door hem gemaakte vogelhuisje zag genieten van het middagzonnetje. Als…
Gisteravond was ik met mijn ouders even bij zijn graf. De steen is er nog niet, dus het voelt niet als een prettige plek om heen te gaan. Voor zijn verjaardag in september wordt de steen geleverd en zal zijn graf voor oma, voor mijn ouders en verdere familie hopelijk een aangenamere plek worden om bij opa op bezoek te gaan. Zijn laatste rustplaats moet voor iedereen toegankelijk zijn, om even met opa te kunnen zijn.
Erna liepen we nog even over het kerkhof. Bekende namen, foto’s met gezichten die ik ken, maar vooral de serene rust maakten indruk. Het gekraak van droog gras, de vogels die verschrikt wegvliegen als je in de buurt komt en verder alleen stilte. Terwijl je iedere aanwezig ziet denken aan degene waarvoor hij of zij komt. Je gaat niet voor de lol naar een begraafplaats. Je komt voor iemand en voor jezelf.
Een bizarre plek om even tot rust te komen, te luisteren naar de stilte en te gedenken. Niet alleen de geliefde die niet meer bij ons is, maar juist het leven en wat het ons nog te bieden heeft.
|
