‘Mijn’ Amsterdam

Hoewel ik nog geen eigen woning heb, wordt er hard gewerkt aan het ‘bekend worden met de stad’. Natuurlijk ken ik al veel plekken, vooral in het centrum, maar nooit hoefde ik alleen van A. naar B. Nu ik tijdelijk een onderkomen heb in West, ging ik eindelijk de uitdaging aan; fietsen in Amsterdam.
Met gevaar voor eigen leven! Want hoewel ik het in Groningen al een behoorlijke survival vond, met al die toeristen haal je je nog meer op de hals. Die hebben uberhaupt nog niet eerder op een fiets gezeten en kennen de regels niet!
Maar goed, op de fiets trotseer ik de stad. Ontdek ik de stad steeds meer. Ik begin ‘sluiproutes’ te leren, kan zonder Google Maps van kantoor naar m’n tijdelijke stulp en heb het zelfs aangedurfd om de Amsterdamse nacht te trotseren.
Tijdens die nachtelijke fietstocht voelde de stad voor het eerst vertrouwd. Het vakantiegevoel ebt langzaam weg en het doen van dingen die je in je woonplaats doet wordt steeds normaler. Ik weet de leuke restaurantjes, cafeetjes, kan toeristen de weg wijzen en voel me zelf niet meer zo’n provinciaaltje in de grote stad.
Weer een stap verder, iets dichter bij een nieuw thuis. Iemand nog plek in huis?

Post to Twitter

Buitenkantoor

Een bijkomend voordeel van zelfstandig zijn: overal kunnen werken. Als er maar internet is en ik ergens een beetje comfortabel kan zitten. Groene thee of water met citroen is ook redelijk essentieel. Omdat ik zo flexibel ben werk ik in het buitenland, wissel dat af met kantoor en bij mooi weer verkas ik lekker naar het strand. Want al die hippe strandtenten bedienen je op je wenken met internet! En waarom zou je op een saai, donker en airco-koud kantoor blijven zitten?

Hoe vaak mensen me benijden als ik weer weg ga of horen dat ik op een ‘aparte’ locatie aan het werk ben, iedere keer denk ik; je doet het jezelf aan, iedere keer op dezelfde plek. Nederland is alles behalve flexibel, terwijl het in de US en andere landen steeds gebruikelijker wordt om buiten kantoor te werken. Niet alleen thuiswerken, juist het flexibel werken krijgt steeds meer mogelijkheden. Het nieuwe werken wordt het wel genoemd. En met dat nieuwe werken heb ik een plekje op de website van Sprout weten te bemachtigen. Het origineel is hier te zien.

Sprout.nl Sabine de Witte

Post to Twitter

Niet te bevatten

Op sommige dingen kun je geen grip krijgen. Dingen gebeuren, of je ze kan verklaren of niet. Niet alleen dingen, ook je gedrag is niet altijd uit te leggen. Toch proberen vrouwen mannen te begrijpen en andersom. Duizenden boeken zijn er over geschreven, heftige discussies zijn er over gevoerd. Ja, we zijn verschillend, dat moge duidelijk zijn. Maar niet alle mannen zijn hetzelfde en andersom geldt dat net zo.
De laatste tijd proberen veel mannen mensen  om mij heen het andere geslacht te begrijpen. Al boeken lezend, analyserend en daardoor geforceerd omgaan met desbetreffend persoon, want zo staat het in de boeken. Ik geloof niet dat dat werkt. Zolang je niet weet waar een bepaalde gedachtengang vandaan komt, zul je nooit het gedrag wat daaruit voortvloeit kunnen bevatten. Soms snap ik de ballen van mannen, vaak zelfs. Regelmatig hang ik met vriendinnen in de telefoon om weer een onverklaarbare actie te bespreken. Op zoek naar een verklaring ga ik niet meer. Het zal wel een goede reden zijn geweest voor de beste man.
Toch kan ik het niet laten om ‘het boek voor vrouwen’ te lezen, op aanraden van @sprize. Hij, man, las het om vrouwen beter te begrijpen. Ik heb me door de eerste 3 hoofdstukken doorgeworsteld en mijn tenen staan nog steeds krom. The American Dream, als vrouw happily married zijn, bereik je als je volgens ‘The Rules’ leeft. (voor de iPad bezitters onder ons, aanwezig in de US bookstore). Na het lezen van de eerste twee viel ik meteen af, maar mijn einddoel is dan ook niet om getrouwd op de bank te gaan zitten. Er zit een kern van waarheid in, door ‘onbereikbaar’ te lijken wordt je nog interessanter, maar daar heb je toch helemaal geen zin in als je iemand leuk vindt? En als je bewust onbereikbaar bent om een subtiele boodschap af te geven, begrijpen ze die nooit!
Gisteravond concludeerden D. en ik dat we het zo slecht nog niet hebben, als vrijgezell(ig)e, onafhankelijke en ambitieuze vrouwen die lekker doen waar we zin in hebben. Allebei hebben we van reizen hobby nummer 1 gemaakt en als dat alleen moet, is dat ook geen probleem. Lekker zelfs! Na aan alle clichés te hebben voldaan (samenwonen, katten, bankhangen), ging voor ons allebei het roer om. Als ik mijn eigen acties maar kan bevatten.
Maar ik ben dan ook geen standaard vrouw-vrouw heb ik van horen zeggen. Privé en zaken kan ik prima uit elkaar houden, zelfs of misschien juist als ze soms door elkaar heen lopen. Zaak heeft prioriteit, want ik moet wel m’n maandelijkse dosis lekker eten, fancy kleding en mezelf-pamper goodies binnen halen, tripjes maken en leuke dingen kunnen doen. Anderen kunnen misschien niet allemaal bevatten wat ik doe, hoe ik het doe en waarom, maar ik ben vrij en ik geniet. Meer valt er niet te bevatten.

Post to Twitter