Sabine De Witte

Archive for March 2010

, , ,

IJsvrij

In Adventures on 31/03/2010 at 07:30

Dat klinkt wat raar eind maart/begin april, maar vanaf vanavond heb ik ijsvrij. Ik vertrek morgen namelijk naar IJsland. Vreemde bestemming voor een koukleum als ik, maar ik zeg nooit nee tegen tripjes. Bovendien moet Reykjavik zo bijzonder en indrukwekkend zijn, dat is een van de vele bestemmingen waar je een keer moet zijn geweest.

Qua temperatuur valt het mee, de strenge Nederlandse winter maakt dat ik me niet druk maak om die paar graden boven nul overdag en de -6 ‘s nachts. So be it. Warme jas, grote shawl, bontmuts en handschoenen, niemand die me meer wat doet.

Ik kijk er zelfs naar uit; de hele week zou het zonnig moeten zijn en zondag is er sneeuw voorspeld. Daar waar ik de hele winter klaar mee was, kijk ik er nu naar uit. Er is zelfs nog een kansje op het zien van het Noorderlicht. Hoe gaaf! Waar ik vooral naar uit kijk; een weekje offline. Het klinkt bijna vies uit mijn mond, maar ik vind het even mooi geweest. De laptop gaat vanavond lekker dicht, alleen broodnodige voor broodnodige dingen komt ‘ie de komende dagen de tas uit. Twitter zal ik alleen gaan gebruiken om jaloers makende plaatjes te delen, want het gaat heus wel door zonder mij.

Genieten jullie lekker van hopelijk mooi weer met de Paasdagen, dan neem ik even een weekje ijsvrij. Tot volgende week woensdag!

, , , , , ,

Stop de Teek!

In Notes on 30/03/2010 at 15:00

Van 29 maart tot 6 april is de Week van de Teek. Om mensen bewust te maken van het feit dat de teek van onderen komt en bewust te maken van de gevaren en risico’s van een tekenbeet, is de campagne Stop de Teek opgezet. Hier heb ik aan meegewerkt en ik heb gesproken met mensen die de ziekte van Lyme hebben of hebben gehad. Ik wist niet dat zo’n klein beestje zoveel impact kon hebben!
Doe mee met de actie en stop de teek!

Stop de teek van onderen!

Teken komen van onderen. Via je voeten en enkels neem je ze mee uit het gras, heide, duinen of struikgewas. Door trillingen en je lichaamstemperatuur weet een teek precies wanneer hij vanuit het gras overstapt op jou als gastheer.
Van onderen zoeken ze een weg naar een hoger gelegen warm en vochtig plekje om zich te voeden met bloed. Teken komen dus op meer plaatsen voor dan gedacht werd, want ze vallen niet uit bomen! Een tekenbeet oplopen is makkelijk en merk je vaak te laat. Goede bescherming van je voeten en enkels is dus belangrijk.

Teken zijn gevaarlijk!

De teek komt van onderen maar een tekenbeet krijg je vaak op een hoger lichaamsdeel, in knieholtes, je lies of in je haargrens. Een tekenbeet is gevaarlijk omdat het speeksel besmet kan zijn met verschillende bacteriën, zoals de borellia bacterie die de ziekte van Lyme veroorzaakt. De ziekte van Lyme lijkt in het beginstadium op een heftige griep en geeft vermoeidheidsverschijnselen en kan uiteindelijk verlamming en zelfs een hersenvliesinfectie veroorzaken!

Bescherm jezelf van onderen!

Onbezorgd naar buiten gaan lijkt een gevaarlijke missie, want de teek komt overal in Nederland voor. Maar dat is het niet als je jezelf beschermd tegen de teek:

  • draag je sokken over je broek
  • draag bedekkende kleding

Goede sokken zijn bijvoorbeeld de geimpregneerde Bugsox sokken . Deze zijn geimpregneerd met een middel dat de teek onschadelijk maakt en voor volwassen en kinderen niet gevaarlijk is. Zo krijgt de teek geen kans en stop je de teek!

Stop de Teek!

Speciaal voor de Week van de Teek is de actie Stop de Teek van onderen gestart. We willen duidelijk maken dat de teek van onderen komt en dus niet uit bomen valt. Via twitter.com/stopdeteek zijn 1.000 paar Bugsox te winnen en op de speciale site stopdeteek.nl is meer informatie te lezen. In het filmpje hieronder is te zien dat maar weinig mensen weten dat de teek van onderen komt. Bekijk de film en kijk op www.stopdeteek.nl

, , ,

Eigen belang laatst

In Career on 29/03/2010 at 10:47

Alweer 9 maanden verder na de start van Blanco Tekst, mijn ‘kindje’ en bron van inkomsten sinds de IB-Groep de geldkraan definitief dicht draaide. Ik begon en werd overwhelmed door de kansen en mogelijkheden die op mijn pad kwamen. Nog geen dag spijt.

Sinds de start van Blanco Tekst bleef de website een ondergeschoven onderdeel wat me steeds bleef achtervolgen. Maanden stond er niet meer dan een simpel WordPress template met de mededeling dat er werd gewerkt aan de website. Geen woord van gelogen. Maar tijd om me er even hard voor te maken kon ik nauwelijks vinden, ik wist niet wat ik wilde. Ik bleef het maar uitstellen. Tot ik er steeds vaker op aangesproken werd. Door middel van een oproep op Twitter vond ik een ontwerpster en tweeps met genoeg technische kennis om te zorgen dat het ontwerp er in gezet werd.

Silke, de ontwerpster, voelde goed aan wat ik wilde en hoewel ik mezelf af en toe een ontzettende zeur vond en ik op kleine dingen bleef schieten, ben ik erg tevreden met het uiteindelijke ontwerp. Er moeten nog wat puntjes op de i worden gezet, maar het is nu al meer dan wat er ooit online heeft gestaan en beter dan ik had kunnen wensen.

Tja, nadeel van eigen ondernemer zijn. Je eigen ding is altijd het eerste wat je verplaatst, maar zeker niet onbelangrijk. Weer een van de vele lessen die ik sinds de kick-off heb geleerd.

Bij deze wil ik iedereen die aan de website heeft gewerkt ontzettend bedanken, zonder jullie had er nu nog steeds niets gestaan!

, , , , ,

Smeerpoe(t)s

In Notes on 28/03/2010 at 07:04

Voorjaar. De zomertijd is ingegaan, we worden weer wakker terwijl buiten het zonnetje straalt en de vogels enthousiast fluiten. Een betere begin van de dag kan ik me niet voorstellen.

Nadeel van het voorjaar: hormonen. Niet dat ik daar zelf last van heb, maar meer de krolse katten en sproeiende katers in de buurt. Zo werd ik deze week al eens gedwongen tot een deel van de voorjaarsschoonmaak en kon ik de hele boekenkast uitsoppen en een deel van mijn lang verzamelde collectie weggooien. Alles onder gezeken door de enige niet-gecastreerde kater uit de buurt. Als ik dat beest voor mijn voeten krijg… Wonderbaarlijk genoeg is die dikke vette rode kater me iedere keer te snel af. Nooit heb ik problemen met poetsen, maar dit was ongepland en te smerig voor woorden.

Zijn baasje wilde niet mee werken en zijn leven beteren; geen geld voor een castratie. Daar sta je dan met je bek vol tanden en een onder gezeken huis. What to do? De oplossing is rigoureus en een behoorlijke investering (daar kan je bijna 3 katers van laten castreren). Een kattenluik wat alleen de aanwezen katten binnen laat, door middel van hun eigen chip. Zo supersonisch dat het zelf ‘op slot’ gaat als het donker wordt en bij het ochtendgloren de poorten weer opent voor de poezenbeesten. Het moet niet gekker worden. Maar het werkt, want voor het eerst in tijden ontdekte ik gisteren bij thuiskomst geen pislucht.

Zelfs de kattenwereld gaat gebukt onder technische ontwikkelingen en wordt 2.0. Een kat hebben mag dan heel 1.0 huiselijk en burgerlijk zijn, zo’n luik maakt het dan weer heel hip. Rode kater, 1-0 voor mij. En ik zou zorgen dat je voorlopig niet voor m’n voeten komt, want dan zullen die ballen van je het helemaal bezuren.

Happy Springtime!

PetPorte supersonisch kattenluik

, , ,

Nationale onzin dag

In Notes on 26/03/2010 at 22:14

Vandaag was Nationale Pannenkoekendag, morgen Nationale Slaapdag en overmorgen zal het wel ‘Nationale-ik-kan-niet-tegen-de-zomertijdomschakelingsdag’ worden.
Het wachten is op Nationale Verveeldag en vooral Nationale Onzindag.

Waarom we steeds vaker een toevoeging nodig hebben voor normale dagen, is mij een raadsel. Ik heb geen standaard maandagmorgen dip, lust ook op andere dagen dan vrijdag wel een borrel na m’n werk, heb geen slaapproblemen op zondag en woensdag gehaktdag is al helemaal niet meer van deze tijd.

Een gewone vrijdag 26 maart is niet meer genoeg. Nee vandaag moesten er pannenkoeken worden gegeten. En bij mijn weten is daar niet, zoals in Engeland, een historische en godsdienstige gebeurtenis of traditie aan vooraf gegaan.

Het lijkt wel alsof de 365 dagen in een jaar steeds meer worden overgenomen door de commercie. Alsof Unilever, Procter & Gamble en Albert Heijn wekelijks samen komen en snode plannen smeden om ons consumenten te bevrijden van wat extra centen.

Onzin en ik doe er dan ook lekker niet aan mee. Ok, vanavond heb ik wel een pannenkoek gegeten, maar morgen uitslapen zit er toch al niet in. En daarbij, ik slaap het diepst een half uur voor de wekker gaat, verteld mijn iPhone app me dagelijks. Die andere sleepcycles zijn toch onzinnig.

Vaderdag, moederdag, vrouwendag, secretaressedag, zussendag, onafhankelijkheidsdag my ass. Ik bepaal zelf wel wanneer ik me onafhankelijk voel, trakteer mezelf op een bloemetje om de secretaresse in mij een blijk van waardering te tonen en ben meer een voorstander van spontane acties. Al juich ik alle initiatieven omtrent ‘zet Sabine in het zonnetje-dag’ natuurlijk van harte toe.

, , , ,

Je’m appelle Sabine

In Feelings, Frustrations on 21/03/2010 at 12:58

Niet weer een veer voor Frankrijk, maar een voorstelrondje. Niet iedereen schijnt me meer te (her)kennen. Ik heet dan nog steeds hetzelfde, maar ben het niet voor iedereen. Heb ik van horen zeggen.

Al eerder schreef ik dat het lijkt alsof ik mezelf weer heb hervonden sinds ik mijn eigen ding doe, oftewel heel veel tijd investeer in Blanco Tekst. Die moeite wordt dubbel en dwars beloond, niet alleen in keiharde €€, maar voor mij veel belangrijker: positieve referenties, nieuwe kansen en het ontmoeten van inspirerende mensen om mee samen te werken.

Mijn dagindeling is drastisch verandert, van huismus die altijd thuis was naar altijd weg en overal ter wereld te vinden. Heerlijk, dit was wat ik vanaf havo 3 in gedachten had. Door die verschuiving van student naar zelfstandige, heb ik een meer dan fulltime baan. Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen inkomen, mijn eigen planning en werk. Natuurlijk ben ik daardoor verandert, vooral aan het oppervlak. Ik ben vaker afwezig, drukker en stel andere prioriteiten dan voorheen. Keek ik eerder uit naar het doen van dagelijkse boodschappen, nu is dat een vervelende verplichting die nooit uitkomt geworden.

Maar nog steeds ben ik Sabine, even attent, spontaan, alert, betrouwbaar en zorgzaam. Soms op afstand, soms dichterbij. Soms ben ik duizendpoot en doe ik alles tegelijk, soms loopt mijn hoofd over van alles wat ik wil doen, aan het doen ben en nog moet doen. Ik heb zoveel ambities en plannen, krijg zoveel kansen aangeboden die ik niet wil missen. Ja, het leven bestaat uit keuzes maken. Ook in het aanpakken van kansen. Maar ik heb liever spijt van de dingen die ik wel heb gedaan en niet de juiste dingen waren, dan spijt van de dingen die ik niet doe en alleen een ander plezier mee doe.

Alles draait om balans. Makkelijk zeggen, want het leven is nooit helemaal in het balans. Gaat het goed met je gezondheid en je werk, loopt het op een ander gebied wel stroef. Hoe hard je ook je best doet om alles gladjes te laten verlopen, blijf je olie bijsmeren op gevoelige plekken. Alles wat ik doe, doe ik omdat ik dicht bij mezelf sta en voel dat ik het moet doen. Noem het egoïstisch, noem het zelfbewust, geef het beestje maar een naam. Ik ben met mezelf in balans, al heb ik af en toe moeite met het verdelen van aandacht en daarin iedereen tevreden houden. Dus luister ik naar eigen verstand en gevoel en ik hoop ik maar dat dat juiste gedachten en gevoelens zijn. Want is dat niet jezelf zijn? Naar jezelf luisteren en iets doen met de signalen die je uit jezelf krijgt? Naar anderen luisteren is soms veel makkelijker, maar de kans dat je jezelf verloochent wordt daardoor steeds groter.

Bonjour. Je’m appelle Sabine, j’ai  vingt-cinq ans et je suis satisfait de mon choix. Et toi?

Sabine de Witte door Silke van der Werf @silkdesign

, , ,

Eerste keren

In Feelings on 16/03/2010 at 22:48

Iedereen kan zich nog wel een aantal ‘eerste keren’ herinneren. Misschien niet je eerste stapjes, fietstocht zonder wieltjes, maar wel de eerste verliefdheid, je eerste luduvudu, zoen, biertje, uitgaan etc.

Eerste keren zijn altijd speciaal, omdat ze de eerste keer zijn. Het lijkt ondenkbaar, maar er zijn nog steeds mensen die de eerste keer vliegen nog moeten ervaren. Ik weet nog heel goed mijn eerste keer internet, en het mailtje aan vriendinnetje L. in Amerika. Dat was apart zeg.

Het jammere van eerste keren, is dat er ook vaak laatste keren volgen. Of eerste keren sinds die pijnlijke laatste keer. Vanavond bij Oma kwamen we erachter hoeveel eerste keren er ineens weer zijn, die je alleen moet doen.  De eerste keer alleen aan het ontbijt, het middageten, diner, verjaardagen. Kleine dingen die heel onbelangrijk lijken en er in eerste instantie niet toe lijken te doen. Maar het zijn eerste keren waar je niet om hebt gevraagd, niet naar uitkijkt, zoals misschien je eerste zoen.

Hoe ga je daar mee om? Mensen verwachten bepaald gedrag van je, je bent immers in de rouw. Oma trekt haar eigen plan, toont zich een ontzettend sterke vrouw en ik ben ontzettend trots op haar. Vrijwel onafhankelijk van anderen, dopt ze haar eigen boontjes op eigen wijze. Natuurlijk heeft ze momenten waarop het allemaal te veel wordt, het gemis te groot. Maar het leven gaat door,  zij moet door. Zonder Opa, maar zeker niet alleen. Absoluut niet bij eerste keren, want juist die momenten drukken je met je neus op het feit dat Opa er niet meer is.

, , , ,

Alleseter

In Notes on 14/03/2010 at 13:57

Nee ik ben geen afvalbak, ik heb een best lijstje met dingen die ik niet lust en in tegenstelling tot veel mannen, hoef je mij niet wakker te maken voor een entrecote of biefstuk. Maar als er iets te eten valt, zal ik maar zelden afslaan.

Of het komt door mijn harde werken en lange dagen, geen idee, maar de afgelopen weken blijf ik eten. De hele dag door blijft mijn maag om aandacht vragen en wenst deze gevuld te zijn. Het ontbijt mag wat mijn maag betreft om half zeven ‘s ochtends al naar binnen gewerkt worden, een tussendoortje is wenselijk om half tien en lunch mag gerust om half twaalf geserveerd worden. Er aan toegeven is erg makkelijk, op kantoor is het eten erg goed en overal waar ik kom zijn de kasten goed gevuld. Gelukkig heb ik steeds vaker hartige trek en kan ik zoetigheid prima laten staan. Zelfs chocolade!

Wekelijks heb ik enorme trek in lasagne, de laatste dagen heb ik zin in beschuit met muisjes bij de thee en sinds het overlijden van opa is mijn dropverslaving aangewakkerd. Ik eet me helemaal vol harlekijntjes en zoute haring-drop.

Je zou denken dat de kilo’s er aan vliegen met mijn zittende beroep, maar dat valt gelukkig reuze mee. Door al het heen en weer gereis loop ik iedere dag nog flink wat af en omdat ik lekkerder in mijn vel zit hoef ik niet naar ‘slechte dingen’ te grijpen om me op te vrolijken. En een dieeter in je naaste omgeving doet ook wonderen, al zou Dokter Frank niet mijn vriend gaan worden. Hoe moet ik lekker opstarten zonder gezonde bammetjes vol koolhydraten? Ik ben al niet zo’n ochtendmens.

Alweer trek na het schrijven van dit blog. Als ik nu iets over augurken en zure room ga schrijven krijgt iedereen weer vreemde gedachten, dus ik neem braaf een pakje Liga Continue.

, , ,

Foutje in de camera

In Notes on 10/03/2010 at 17:39

Alsof er continue een vlek op de lens zit. Een druppel, waardoor je beeld dubbel ziet. Vooral op afstand heb ik er last van.

Een half jaar geleden zou het probleem verholpen moeten zijn: cillindertje in een nieuwe bril en huub-huub-barbatruuk, weg met het dubbelzien. Helaas dachten mijn ogen daar anders over en begonnen de problemen alleen maar erger te worden.

Alle mogelijke oogonderzoeken werden op mijn blauwe kijkers toegepast, op zoek naar de oorzaak. De oogarts was radeloos na alle positieve uitslagen, enige zichtbare afwijking was een ontsteking die tegen littekenweefsel aan zat. Maar die zat er nog niet zo lang.

Vandaag mocht ik weer door de medische molen. Luchtballonnetjes kijken, lampje volgen, letters en cijfers lezen en bij ieder glaasje wat me voor werd gezet maar roepen of het zo ‘beter wordt of wordt het zo slechter’. Toen ik aangaf dat mijn bril meer op een sterke magneet lijkt die probeert mijn oog eruit te trekken, snapte ze dat dat cilinder niet op deze manier zou werken, ook al heb ik die volgens de metingen wel echt nodig om beter te kunnen zien.

Opeens leek daar het euvel: mijn hersenen laten zich niet door zoiets kunstmatigs als een bril foppen. Dus mag ik volgende week een nieuwe high-tech lens komen testen. Proefkonijn spelen. Ik doe het graag, als ik straks weer scherp kan stellen en in- en uit kan zoomen op de plaatjes die in mijn ogen worden geprojecteerd.

Soms wou ik wel eens dat mijn ogen net zo makkelijk te vervangen waren als de lens voor je camera. Even beetje draaien en wrikken en klaar. Een contactlens is er niets bij. We zullen het volgende week meemaken…

, , ,

Spanish delights

In Notes on 09/03/2010 at 10:10

Terug in het witte, koude Nederland. Niet dat het in Spanje super warm was, maar heb toch nog een dagje in t-shirt over het strand in Valencia kunnen paraderen.

Bijna een week in Spanje. Veel gewerkt, maar door het andere ritme tussendoor ook veel ontspannen. Genieten en de tijd nemen voor het (lekkere) eten, niet dat gehaast als je in de rij staat, als je een winkel binnen stapt begroet worden door alle aanwezigen.
Kleine dingen, maar die maken het verschil met Nederland groot.

Meteen merkbaar in Nederland is weer het ’9 to 5′ ritme, wat me mateloos irriteert. Sneeuw in het noorden en oosten, betekent meteen dat half werkend Nederland mag aansluiten in de file. Waarom geen flexibelere tijden? Neem een voorbeeld aan de universiteitsbibliotheek. Die snapt dat je als student niet kan wennen aan het ingebakerde burgerleven wat je gedoemd bent te gaan leiden als je werkende bent.

Nu ik weer in Nederland ben neem ik me voor om het Spaanse ritme meer over te nemen. Een ochtendmens ben ik niet, maar met een avond lang doorgaan heb ik geen probleem. Zeker niet als ik de dagdelen die ik niet nuttig ben, leuk kan besteden; shoppend, slapend, lezend, zonnend, etend of sightseeingend.

Maar het lijkt in Nederland onmogelijk, kantoor is tussen 8 en 18 uur open, daarna ga je eten, nog wat voor de buis hangen, slapen en de dag is weer voorbij. De dag erop ziet er hetzelfde uit. Toevallig las ik afgelopen weekend in een boek dat onze hersenen periodes waarin dagelijks hetzelfde ritme zit, niet onthouden. Die dagen heb je voor je ‘brains’ dus niet geleefd.

Reden genoeg dus om met z’n allen van dat 9 to 5 stramien af te stappen, eens tegendraads te doen en je ritme eens flink aan de tand te voelen. Want het is toch zonde om de dagen die je leeft als een robot aan je voorbij te laten gaan.

Bruine waas

In Notes on 03/03/2010 at 15:47

Heel voorzichtig kondigt het voorjaar zich aan. Werden we deze winter vooral verblind door de witte sneeuw en ontbrak het winterzonnetje net iets te vaak, nu doet hij aardig z’n best.

Het moment om weer een extra tasvulling mee te zeulen: vanaf nu kan ik nergens meer heen zonder zonnebril. Zoveel mogelijk loop ik rond met een zwarte waas voor m’n ogen. Niet omdat ik bang ben voor vroege kraaienpoten en rimpels, maar ik verdraag het felle zonlicht in mijn ogen slecht. Voor de rest ben ik de grootste fan van zon die er rondloopt, in de schaduw zitten komt dan ook nooit in mij op.

Hoe kun je nu beter het nieuwe voorjaar beginnen dan met een nieuwe zonnebril? Vanaf vandaag paradeer ik rond met een hip geval op mijn neus en zowaar, toen ik de winkel uitstapte begon de zon ook hier eindelijk te stralen.

Geen roze bril of zwarte kijk op de wereld, maar een bruine waas die de zonnestralen vrolijk en modieus begroet. Foto volgt. Morgen tijdens een dagje cultureel doen in Valencia met 20 graden.

, , ,

Reislust

In Notes on 01/03/2010 at 19:45

Nooit heb ik begrepen dat mensen reisziek konden worden. In de auto op vakantie was voor mij een feest. Tot de Nederlandse grens lekker slapen of spelletjes doen, daarna mocht ik voorin zitten om de kaart te lezen. Ja, in de tijd dat ik met mijn ouders op vakantie gingen bestond er nog geen TomTom en hield moeders altijd de kaart verkeerd om. Dus mocht ik de rechterhand van vader spelen.

Toen ik ging studeren ging ik niet meer met m’n ouders mee, maar zelf. Met de bus, de eerste keer vliegen, een maand werken in Zeeland. Maar ook het eerste half jaar van mijn studie iedere dag op en neer van Staphorst naar Groningen. Toen ontdekte ik mijn grootste talent: ik kan werkelijk overal slapen. Helemaal in een schommelende trein. Maar ook in een warme auto ben ik zo vertrokken.

Reisziekte is mij totaal onbekend. Gelukkig hebben ook mijn broertje en zusje hier geen last van (gehad), want het lijkt me verschrikkelijk om de hele tijd naast iemand met een kotszak voor zich te zitten. Af en toe komt mijn maaginhoud voorbij als ik door een scherpe klaverbladbocht ga, maar daar blijft het bij. Al moet ik uren in de auto zitten, snoep ik continue, ik voel me prima.

Vliegangst heb ik al helemaal nooit begrepen. Ja, een klein mankement heeft grotere gevolgen dan een foutje in de auto, maar tot nu toe botsen er nog steeds meer auto’s dan vliegtuigen die uit de lucht vallen. Zodra we weer horizontaal in de lucht hangen ga ik van tukkenstein, pas tegen landingstijd ontwaak ik van de druk op m’n oren en misschien word ik tussentijds eens wakker van de kou, want de treintemperaturen zijn stukken aangenamer dan die karige 15 graden in het vliegtuig.

Niet heel gezellig, al dat geslaap van mij tijdens het reizen, maar des te gezelliger ben ik als ik fris en fruitig aankom op de plaats van bestemming. Als je eenmaal aan het reizen geslagen bent, is de reislust volgens mij niet meer te temmen…