Sabine De Witte

Archive for February 2010

, ,

Flierefluit

In Notes on 28/02/2010 at 11:05

Het voorjaar is weer in aantocht. Vorige weekend in Parijs mogen genieten van het eerste waterige voorjaarszonnetje. Het lijkt alsof het daar altijd mooi weer is. Of ik romantiseer alles betreffende ‘mijn’ Parijs. Hele goede optie zelfs.

Het slechte nieuws over opa hoorde ik, toen ik in het zonnetje zat, omringd door een hoop stadsmusjes en brutale meeuwen. Donderdag werd ik voor het eerst wakker door het enthousiaste gefluit van vogels en gister was er het zonnetje wat me wekte.

Kleine dingen waaruit de komt van het voorjaar af te leiden zijn. Krolse katten, groene puntjes uit de plantenbak waar over een poosje de tulpen en hyacinten weer omhoog komen.

Het zijn die kleine dingen waar je zo ontzettend van kan genieten, waar nu hoop uit te halen is. Tegelijk is het raar, dat alles maar door gaat als jij gehuld bent in een waas van verdriet.

Die kleine dingen kunnen me flierefluitend door de stad laten zwalken, genietend van de zon, mensen op straat, grappige tafereeltjes en andere leuke straatbeelden.

Ik ben een flierefluiter. Dacht ik eerder dat ik niets liever wilde dan een stabiel thuis, word ik nu steeds onrustiger. Gelukkig wordt mijn reislust uitstekend gevoed door mijn werk en vertrek ik morgen naar Spanje. Na het zien van de weersvoorspellingen, pak ik flierefluitend mijn koffer.

Het leven gaat door. Ik moet weer door. Wat niet wil zeggen dat ik wegvlucht, mijn verdriet wegstop. Nee, de kleine, onverwachte herinneringen maken juist dat je weer door kan. Iedere keer zie ik weer voor me hoe opa ergens binnen kwam en verschijnt er een grijns op m’n gezicht. Z’n handen diep in z’n zakken, z’n opa pet, wenkbrauwen opgetrokken en serieuze blik, broedend op een leuke binnenkomer of slechte grap. De herinneringen blijven, ook al blijft ‘zijn’ stoel leeg.

, , ,

Loslaten

In Notes on 26/02/2010 at 21:02

Het onvermijdelijke: definitief afscheid nemen van opa. Vandaag was de begrafenis. Volgens zijn laatste wensen: sober, simpel en oprecht. Dat opa een geliefd man bij velen was, bleek deze week bij de condoleance en vandaag op de begrafenis.

Nooit eerder had ik van zo dichtbij de organisatie van een afscheidsdienst meegemaakt, niet nagedacht over wat er allemaal wel niet bij kwam kijken en hoe moeilijk het moet zijn om tussen je verdriet door noodzakelijke beslissingen te nemen. Het zet je zelf meteen weer aan het denken hoe jij zou willen dat mensen je herinneren en hoe je eigen afscheid er uit zou moeten zien.

Vandaag was mooi. Heel bewust hebben we afscheid genomen in het huis van opa en oma, hem uit huis begeleid, onder het geklepper van de buurtooievaar en overvliegende partner en het gekraai van zijn haan, terwijl het vogelhuis de hele ochtend gevuld was met hongerige vogels en de vogels uit zijn volière zich opvallend vaak langs de rand van hun verblijf lieten zien. Opa was groot vogelliefhebber, kon uren doorbrengen tussen zijn gevederde vrienden. De afscheidsdienst was mooi; een zorgzame vader, opa en overgrootopa is niet meer. Hij stond voor iedereen klaar en bij iedereen in huis heeft hij zijn eigen plekje in de zin van een bureau, kaptafel, bed, vogelhuis, lawaaiige windmolen of plantenbak. Het leven is vergankelijk, daar zouden we iedere dag naar moeten leven.

Tijdens de tocht van het huis naar het dienstgebouw, leek de tijd even stil te staan. Mede omdat het daar nog gewoonte is om uit respect langs de kant te gaan staan als je een stoet passeert. Maar ook door de zogenaamde ‘burenplicht’, die zorgen dat de stoet overal door kan rijden en het verkeer wordt geregeld, het huis aan kant is bij thuiskomst van de dienst, koffie schenken, klokken luiden en andere tradities, die je dan pas kunt waarderen.

Hij werd naar zijn laatste rustplaats gereden onder begeleiding van kleinzoons en mannelijke aanhang. Stonden ze buiten in de regen te wachten tot de rouwstoet klaar was voor vertrek naar de begraafplaats, tijdens het lopen verscheen een flauw voorjaarszonnetje, wat de vogels in de buurt ‘aanzette’ om ook hun laatste eer te bewijzen.

Het is goed zo. We hebben uitgebreid de tijd gehad om afscheid te nemen en de impact zal de komende dagen, weken en zelfs jaren nog merkbaar zijn. Na de dienst vertrokken we met de hele familie naar het huis van oma (ook dat is wennen), om een broodje te eten. Zonder dat iemand iets zei bleef ‘zijn’ stoel leeg. Totdat alle plaatsen bezet waren en iemand zo moedig was om de stap te zetten. De eerste stap in een leven zonder opa. Er zullen nog veel ‘eerste stappen’ volgen, wat niet makkelijk zal zijn. Zeker niet voor oma. Het doet pijn om mensen zoveel verdriet te zien hebben. We moeten loslaten, doorgaan. Genieten van dag tot dag, want wij zijn nog niet uitgeleefd.

Lieve opa, rust zacht. Het is goed zo en dat weet je.

, , ,

Troostende klanken

In Feelings, Memories on 25/02/2010 at 19:19

Soms doen er zich momenten voor waarop je je ontroostbaar voelt. Het grootste stuk chocolade, je lievelingskost, het doet er allemaal niet toe. Degene van wie je graag een knuffel, schouder om op te huilen of lieve woorden wilt, is onbereikbaar. Je voelt je alleen op de wereld.

Voor mij is er dan een ding wat me er weer bovenop helpt: muziek. In combinatie met grote bezorgde kattenogen die je vragend aankijken. Als ik me zo voel, luister ik graag melancholische muziek. Niet dat ik zwaarmoedig ben, maar meer omdat het dan lijkt alsof een ander het nog veel slechter heeft.

Damien Rice, Gary Jules, Saybia, je zult ze allemaal op mijn iPodje terug vinden. Tussen de zomerse Beirut en de swingende Paul Kalkbrenner.
Momenteel speelt Munford & Sons overuren, als het een ouderwets cd’tje was had ik die nu kapot en grijs gedraaid.

Zware mannenstemmen, afwisselend vrolijke en melancholische klanken. Volgens mij Iers of Schots het is Brits. Als ik er naar luister doemt de Fisherman’s Friend reclame altijd bij me op: stoere zeemannen in een gezellig volle kroeg, die het even te zwaar krijgen als ze aan thuis denken.

Ik hoop dat iedereen ergens troost in kan vinden in deze tijd. De mooie herinneringen, anekdotes, het moment en de manier waarop opa stierf, het idee dat hij er zelf vrede mee had en alles heeft kunnen zeggen wat hij wilde.

Morgen het grote afscheid. Zoals hij het wou. Daarna zal de impact pas echt gaan doordringen, het gemis nog meer voelbaar zijn.
Dan moet er niemand alleen achter blijven met een ontroostbaar gevoel, maar moeten we er met en voor elkaar zijn. Gedeeld verdriet is half verdriet. Het zou zomaar iets kunnen zijn wat opa had gezegd…

, ,

Opa

In Feelings, Memories on 21/02/2010 at 23:46

Onvoorstelbaar. Drie weken geleden ging je lachend het ziekenhuis in. Al een tijd voelde je je niet lekker, maar nu was iedere stap teveel. Plots ging het eten ook niet meer. Langzaam maar zeker liet je lichaam je steeds meer in de steek. Maar de lach bleef.

Al snel werd het niet meer mogelijk om zelf je bed uit te gaan. Alles werd teveel. Je liet het maar over je heen komen, je vooral druk makend om oma. Toen de diagnose bekend werd, lymfe klier kanker, wist je genoeg. Je begon met afscheid nemen, ‘tot gauw’ draaide je om tot ‘ja kom maar snel weer’. Heel bewust liet je weten wat je wilde. Toch liet je je niet helemaal kennen. Geheel tegen alle verwachtingen in, leefde je ineens op. Zelfs de artsen stonden versteld en snel werd er nog een onderzoek uitgevoerd.

Je vechtlust, strijdend ten onder. Eigenwijs en koppig, De Witte waardig.
Veel te vroeg, veel te snel. Hoe vaak ik niet heb gehoopt ‘hij redt het wel’.
Het mocht niet zo zijn en dat doet pijn.

Geen leuke gesprekken meer over de nieuwe gekkigheden, anekdotes van vroeger, scherpe onverwachte grappen en opmerkingen en geen oprecht geïnteresseerde vragen meer over hoe het gaat. Je wist altijd precies wat iedereen deed, alles was interessant en als je het ergens niet mee eens was, stak je dat niet onder stoelen of banken. Geen tompoucen meer op een verjaardag. Geen stevige hand of ferme knuffel.

Lieve opa, ik ga je ontzettend missen. Maar nooit vergeten.

, ,

Always in touch

In Feelings on 15/02/2010 at 20:08

Tegenwoordig zijn we altijd met elkaar ‘in touch’. Overal telefonisch bereikbaar, altijd online. En nog steeds is het mogelijk om contact te verliezen. Best bijzonder!

Heel stom, want daardoor stel ik een telefoontje juist vaker uit. Niet het juiste moment, genante plek of in de buurt van teveel mensen.

Afgelopen weekend lag het internet er thuis af. Alleen met mijn iPhone kon ik nog mailen, facebooken etc. Ik voelde me ongemakkelijk. Niet lekker m’n feedreader doorspitten en andermans verhalen lezen, gluren op die gave woonwinkelsite of nog meer onbelangrijks.

Hoe ernstig het met ons is gesteld, bleek onder meer gisteren. Max, 1 1/2 jaar oud, kan iPhones ontgrendelen en zelf door de foto’s bladeren. Niet heel vreemd als je ouders allebei zo’n apparaat hebben, maar kinderspeelgoed is het niet.

Ook in het ziekenhuis zie je steeds
meer en vaker een laptop op een ziekenbed. Vorige week grapte opa nog dat hij nodig moest buurten bij zijn overbuuf, die de hele tijd achter et scherm zat. Misschien kon ze mij wel vinden en kon hij ook in het ziekenhuis mijn verhaaltjes lezen… Slik… Mijn opa, die ik een dik jaar geleden met veel
moeite aan het internetten heb gekregen. Marktplaats, mijn site, teletekst, alles kon hij vinden. Mailen lukte hem per ongeluk, daar zouden we nog eens tijd voor inplannen. Want dat was wel mooi, dan kon hij foto’s van zijn achterkleinkinderen bekijken en kon ik hem op de hoogte houden van mijn zaak.

Dit weekend bekende hij dat hij niet meer in staat was geweest te buurten bij de buuf, mijn verhaaltjes al lange tijd niet had gelezen. Inmiddels is hij bijna nergens meer toe in staat. Dat zien, doet pijn. Wat zal hij zich in de steek gelaten voelen door zijn eigen lichaam.

Hem leren mailen, daarvoor is het te laat. Maar ik geloof dat we hoe dan ook ‘in touch’ blijven. Tot gauw!

, ,

Het is wel een beetje raar

In Feelings on 13/02/2010 at 22:05

25 jaar. Gisteren werd ik een kwart eeuw oud. Jaren geleden dacht ik dat je volwassen leven dan pas echt zou beginnen. Werkend, gesettled en klaar voor deel 2.

Mijn verjaardag werd geweldig ingeluid, maar de dag zelf was weinig feestelijk. Dit jaar geen tompoucen en bezoek van opa, maar hem opzoeken in het ziekenhuis.

Hoe dubbel voelt een verjaardag als je je zorgen maakt om iemand die zo ziek is. Leven en dood, geluk en ongeluk liggen zo dicht naast elkaar, werd zo pijnlijk duidelijk.

Nog steeds kunnen we alleen afwachten, op bezoek gaan en hopen. Het grote 25-feest blijft voorlopig uit. Er zijn belangrijkere dingen in het leven. Duimen om een wonder bijvoorbeeld.

, , , ,

Langs de lijn

In Notes on 11/02/2010 at 15:13

Niets is vervelender dan langs de lijn moeten toekijken, niets te kunnen doen. Afwachten. Helaas zijn zulke situaties onvermijdelijk. De een geeft daar makkelijker aan toe dan de ander, die opstandig wordt en stampij gaat maken als de touwtjes uit eigen handen zijn. Toch is er geen andere oplossing dan rustig blijven, de tijd zal het uitwijzen.

Makkelijk gezegd natuurlijk, zeker als je er wat verder van af staat. De beste stuurlui staan aan wal, ook als ze geen kaas hebben gegeten van dat vakgebied. Iedereen wil en heeft het beste met je voor. Ook niet makkelijk als jij in het veld staat, maar op pauze wordt gezet en net als de toeschouwers maar moet wachten op wat komen gaat.

We willen allemaal regisseur zijn in onze eigen film. Iemand inhuren voor het geluid, de make-up of muziek is geen probleem. Dat is tijdelijk, daarna heb je het zelf weer voor het zeggen. Is de bedoeling.

Laten we hopen dat er snel een einde komt aan de onzekerheid, de verplichte passieve houding die je daarbij aan moet nemen. De tijd zal uitwijzen wat het lot voor ons in petto heeft.

, , , , ,

Daar was ‘ie weer

In Notes on 09/02/2010 at 17:25

Het kan geen toeval zijn. Sterker; toeval bestaat niet. Alles is met een reden. Dat terzijde. Weer zit ik in de trein met DE conducteur. Drie keer is scheepsrecht. Deze keer is de trein voller, dus een lang gesprek zit er niet in. Wel is de ‘tone of voice’ van dit gesprek een stuk positiever.

Vanaf 1 maart krijgt hij een nieuw leven: hij heeft de voogdijzaak gewonnen en krijgt voor het grootste deel de zorg van de kleine op zich. In het vervolg moet de nare ex alimentatie aan hem gaan betalen en dankzij een omscholing van de NS kan hij kantoorwerk vlak bij huis gaan doen. Zijn ouders zullen op de kleine passen als hij moet werken. Zijn leven is 180 graden gedraaid. Zijn humeur, gezichtsuitdrukking en uitstraling met hem. Ik feliciteer hem en ben oprecht blij. Het rechtssysteem in Nederland kent dus toch nog gerechtigheid. Ik ben absoluut voorstander van power-vrouwen, maar als moeder krijg je vaak iets te veel power toegekend.

Wat er wel niet kan veranderen in korte tijd. Als je maar volhoudt en niet opgeeft, blijft geloven in jezelf, waar je voor staat en je eigen kracht. Even zijn al mijn negatieve gedachten omtrent de NS verdwenen. De flexibiliteit naar deze jongeman toe, is niet terug te zien op het spoor. Toch blijkt ze een menselijke kant te hebben. Wat een fijn bericht op deze toch al fijne dag.

Dag meneer de conducteur. Ik zal tot 1 maart naar je uitkijken en hoop dat we nog eens een leuk en langer gesprek over de toekomst zullen hebben. Wat de toekomst ook brengen zal. Er is altijd een lichtpuntje, een opening ook al lijkt die ver weg en onvindbaar in het donker. Als je maar wilt.

, , ,

Stroef

In Notes on 05/02/2010 at 18:34

Sommige dagen gaat alles goed, lijkt alles als een geoliede machine (samen) te werken. Andere dagen loopt het wat stroever. Alle stoplichten rood, personen die je moet spreken onbereikbaar.

Af en toe zit je in een fase waar alles wat je zo graag wilt, stroef lijkt te lopen. Dingen die er niet zo toe doen blijven soepel gaan, maar met dat ene vriendinnetje loopt het niet zo lekker, je boodschap overbrengen aan je lief gaat met veel ruis gepaard en tijdens het shoppen met je moeder krijg je ruzie om dat belachelijk dure, overbodige, maar o zo mooie paar killer heels.

Die momenten zijn zwaar frustrerend, niet bevorderend voor communicatie en relatie. Blijven oliën, smeren en verzorgen is de enige remedie. De stroefheid verdwijnt helaas niet vanzelf.
Jezelf iets meer (bloot) geven doet vaak wonderen. Bovendien wekt het sympathie op, wat stroefheid kan voorkomen of verminderen.

Af en toe heb je even een onderhoudsbeurtje nodig, eens in de zoveel jaar een apk-keuring en een beetje oppoetsen doet wonderen voor je geoliede machine.

, ,

Afgeplakt

In Notes on 02/02/2010 at 10:53

Geen uiteenzetting over het kinderachtige plakbeleid van zielige politieke partijen die zich onsportief gedragen in de losgebarsten verkiezingsstrijd. Die borden zijn best representatief voor Nederland als je het mij vraagt; te klein voor veel verschillende (kleine) partijen. Maar mijn politieke voorkeur zal ik hier niet gaan bespreken.

Het is meer een ritueel, wat ik van kleins af aan al verafschuw. Als schattig meisje met zijstaartje, strikje en muizentrui moest ik er aan geloven; een afgeplakt oog. Bedoeld om je ‘luie oog’ weer mee te laten doen, door het goede oog af te laten plakken. Zo wordt je gedwongen met je luie oog te kijken. Toen geen probleem; ik kon niet lezen en schrijven en had ook geen bril nodig. Nu daarentegen, zie ik met mijn ‘luie oog’ geen bal. Toch moet ik weer gaan plakken. Minstens een uur per dag kijken met mijn slechte oog. Dat is een uur per dag verkwisten, want wat moet je gaan doen als je alleen maar schimmen ziet?

De stickers zijn nog even lelijk, er zitten nog steeds ‘fleurige’ plakkers bij om je sticker van een vogel, bloemetje of piraat te voorzien en epileren hoef ik dan maar aan 1 kant. Gelukkig waren de plakkers niet op voorraad bij de arts en kan ik zogenaamd mijn bezoekje naar de apotheek niet meer in mijn weekschema in plannen. Tegen die tijd hoop ik weer een oproep van de oogarts te hebben gekregen voor vervolgonderzoek. Alsof hij een weekje niet plakken zou merken.

In plaats van plakken heb ik mezelf een weekje ‘afkicken’ opgelegd. Alleen achter mijn scherm kruipen voor de noodzakelijke, geld opbrengende zaken. Dus even geen geblog meer, een Twitter-dieet en geen tijd verspillen op Facebook etc. Kennelijk heeft mijn vervelende oog dat nodig en aangezien je die niet zomaar vervangt moet ik er maar even zuinig op zijn.

Afgeplakt… rust!