blijdschap, tweestrijd, verdriet
In Feelings on 02/09/2010 at 21:35
Na een paar dagen uit m’n doen te zijn geweest door een lichaam wat me even terug floot, was vandaag een heerlijke dag. Mooie resultaten neergezet, leuke dingen gedaan en me gerealiseerd dat ik meer op eigen kracht kan dan ik had gedacht. Al ben ik alle hulptroepen en steun eeuwig dankbaar.
Op zo’n moment ben ik helemaal happy. Omdat er na iedere dag weer een nieuwe komt, die nog meer te bieden heeft. Waar ik weer het maximale uit (mezelf) kan halen. Het klinkt allemaal zo logisch. Oud worden. Gisteravond had ik een verjaardagsfeestje, het feestvarken werd 30. Een week ervoor probeerde ze deze dag nog te ontlopen, tijdens de borrel was het acceptatieproces achter de rug.
Waarom vinden we ouder worden zo erg? Mij is het laatste jaar helaas duidelijk geworden dat oud worden niet vanzelfsprekend is. Misschien dat ik er daarom ook niet tegenop zie. Ik vind het juist mooi. Je leert prioriteiten stellen, doorloopt verschillende fases in je leven en cliché maar waar; ouder worden komt met de jaren.
Terwijl ik hier dankbaar en blij zit te wezen met mijn leventje, zal morgen het leven van een 30-jarige verloren gaan. Ik zit hier in een tweestrijd. Mijn eigen ‘happy feelings’ versus de oneerlijkheid van het leven. Maar dát is het leven. Een grote tweestrijd, waar je je zelf een weg doorheen moet slaan. Helaas krijgt niet iedereen daar evenveel tijd voor en pakt het niet altijd positief uit.
Nog meer genieten van de tijd die ik wel heb en de dingen die ik mee mag maken. Iedere dag weer. En extra voor die mensen die het niet gegund is.
gevoel, medicijn, pijn, universeel
In Feelings on 31/08/2010 at 17:24
Pijn kent iedereen en over de hele wereld is dat misschien wel het begrip wat je het makkelijkst uit kan leggen. Een universele gezichtsuitdrukking. Je hebt ergens bloed en over de hele wereld snappen ze, dat is ‘au’. Ergens een pleister? Duidelijk. Moeilijk kijken en wijzen naar de pijnlijke plek? Check.
Lichamelijke pijn is makkelijk uit te drukken. Soms zie je groen van misselijkheid en ziek zijn, scheel van de hoofdpijn. Mannen zijn grote aanstellers als ze pijn hebben, vrouwen gebruiken het om ergens onder uit te komen.
Geestelijke pijn is ook overal met handen en voeten duidelijk te maken. Een gebroken hart, luduvudut is overal bekend. Een overleden persoon? Met een kruis maak je duidelijk dat er iemand is overleden en als je een kruis slaat moet er gebeden worden voor iemand op een ziek- of sterfbed.
Gevoel en pijn is universeler dan we vaak denken. Soms is een gezichtsuitdrukking genoeg om te zien dat je even niet wilt praten, alleen maar een knuffel wilt of juist volledig met rust gelaten wil worden. Soms wordt er juist van je verwacht dat je er over praat over verantwoordelijkheid aflegt voor je gedrag. Maar bij veel pijn helpt dat niet. Sommige dingen zitten te diep om met een aai over je bol, twee zinnen praten kwijt te raken.
Heel soms is het fijn om alleen met je pijn te zijn. Bijvoorbeeld aan het graf van een dierbare, bij een bepaald liedje. Soms voel je lichamelijke pijn als versterking van je geestelijke pijn. Kan je overgeven omdat je je zo verdrietig voelt, geen hap door je keel krijgen van de zenuwen of voel je je zo ellendig dat je er misselijk van bent.
Soms wordt je ineens met je neus op de feiten en de pijn gedrukt. Hoe hard je ook probeert je te verzetten, soms moet je toegeven. Komt die pijn, lichamelijk of geestelijk, om je weer met beide benen op de grond te zetten. En alleen door toe te geven daaraan, kom je van die pijn af. Is dat het enige echt werkende medicijn. Dag pijn!
neerleggen, slecht nieuws, strijd
In Notes on 27/08/2010 at 09:48
Bij sommige dingen kun je niet anders dan je er bij neerleggen. Zoals het weer. Al zouden we nu allemaal een regendansje doen, het zou niets uitmaken. We hebben zoveel dingen niet onder controle, al denken we dat we de hele wereld kunnen besturen.
Gisteravond kreeg ik een kippenvel bericht. De broer van een vorig jaar overleden vriend, bleek hetzelfde onder de leden te hebben. Net 30 jaar, botkanker en opgegeven. In een jaar tijd zien zijn ouders twee van hun zonen kapot gaan aan kanker. Wat doe je dan? Probeer je dan nog te vechten, wil je dan nog strijden terwijl je eigenlijk al weet dat je hoe dan ook verliest? Blijf je sterk voor je kind, of durf je te laten zien dat je hier aan onder door gaat?
Uiteindelijk kun je niets anders dan je bij dit soort berichten neerleggen, het is al voor je bepaald. Makkelijk gezegd, je wilt niet zomaar opgeven. Voor jezelf niet, maar ook niet voor de ander. Dan is het net alsof je akkoord gaat met een dergelijk doodsvonnis. En het klinkt heel makkelijk, je bij dit soort berichten neerleggen. Dat kan niemand zonder blikken of blozen. Sommigen ontdekken na dit soort nieuws een soort oerkracht, overlevingsdrang. Anderen veranderen in apathische kamerplanten die wachten tot het zwaard van Damocles heeft toegeslagen zodat ze daarna weer langzaam verder kunnen, opbouwen.
Ik besef me na dit soort berichten des te meer dat het leven kort en kwetsbaar is, dat je daar zelf iets van moet maken en dat je je eigen geluk in de hand hebt. Het leven is een feestje, je moet alleen zelf de slingers ophangen.
Desbetreffend persoon heeft zich neergelegd bij zijn lot. Weet wat hij kan verwachten en wil er niet op wachten. Een begrijpelijke keus vind ik. Zijn ouders gelukkig ook, hoe moeilijk het ook is. Ondanks dat ze zich genoodzaakt voelden zich neer te leggen bij dit bericht, weet ik dat ze in de toekomst zullen vechten. Om te voorkomen dat dit nog meer gezinnen kapot maakt. Vechten tegen kanker in het algemeen, omdat het voor hun eigen kind niet meer mag baten.
Ik wil jullie ontzettend veel sterkte wensen de komende week, en natuurlijk daarna. Woorden schieten tekort.
afwijken, anders, beter, raar
In Notes on 26/08/2010 at 15:55
Dat wij anders zijn dan de Spanjaarden wisten we allemaal al. De crisis daar hebben ze volgens vele Europeanen aan zichzelf en hun lage tempo te danken. Lekker makkelijk om het daar op te gooien, maar dat terzijde. Wij Nederlanders heffen ons graag boven anderen, maar als Amerikanen dat doen zijn het arrogante patriottistische eikels.
Waarom zouden wij beter zijn omdat we het anders doen? Soms is het juist goed om anders te doen. Rijst bij mij meteen de vraag, wat is anders? Is het anders als je niet volgens de gevestigde orde dingen doet? En is anders ook raar? Het schijnt van wel.
Mijn leven is nu compleet anders dan vorig jaar. Toen was mijn leven veilig, zeker en voorspelbaar. Nu flierefluit ik er lekker op los. Alles is anders en voor mij is alles beter. Nog steeds stuit dat soms op onbegrip. Eerder wilde ik mijzelf steeds naar anderen bewijzen. Dat probeer ik nu niet eens meer. Ik weet dat het goed is, straal uit dat het juist fijn is dat alles anders is.
Ik ben mezelf. Dan maar anders. Zeker niet beter. Wel echter.
kwetsbaar, open stellen, vertrouwen
In Notes on 24/08/2010 at 08:26
We hebben allemaal een zwakke plek. Als iemand daarover begint, je de juiste vraag stelt of dat ene gevoel wat je zelf zo hard probeert te verstoppen, aankaart. Als dat ter sprake komt, voel je je kwetsbaar.
Het is eng als anderen je op dat moment zien, als je zwakke plek ontdekt is. Je kwetsbaar opstellen is iets moeilijks, maar tegelijkertijd erg mooi. Want dat betekent dat je iemand volledig vertrouwt, je voor diegene openstelt. Ik heb een aantal zwakke plekken en verschillende mensen die die kennen. Over het algemeen kan ik daar ook heel open over zijn, al zijn er natuurlijk momenten waarop je je te zwak voelt om over je zwakke plekken te praten.
Het ene moment ben je nou eenmaal kwetsbaarder dan het andere. Ik kan heel goed de harde tante naar buiten spelen en pas toegeven tijdens die 5 minuutjes alleen. Soms ook niet en dan is het fijn om kwetsbaar bij iemand die je dierbaar is te kunnen zijn.
De afgelopen maanden heb ik geen eigen plek gehad. Ziek? Pech, je kan moeilijk de hele dag bij een vreemde in huis zitten terwijl diegene aan het werk is. Niet m’n dag? Jezelf bij elkaar rapen en gewoon doorgaan. Ik heb mezelf beter leren kennen, gezien dat sommige zwakke plekken zijn verdwenen en daar anderen voor terug zijn gekomen. Maar bovenal heb ik ingezien dat ik af en toe kwetsbaar mag zijn en de juiste mensen om mij heen heb om dat bij toe te geven.
En nu weer de harde tante spelen. Werk aan de winkel!
geestschrijver, schaduwschrijver, the ghost writer
In Notes on 20/08/2010 at 18:12
The Ghost Writer, een politieke film waarin de Amerikaanse geheime dienst op z’n Brits een hak wordt gezet. Pierce Brosnan speelt de Engelse ex-premier, Kim Cattrall (Sex and the City) de sexy secretaresse en minaresse van Pierce en de geestschrijver wordt uitmuntend gespeeld door Ewan McGregor. Aan de cast ligt het dus zeker niet.
Wat is een Ghost Writer precies? Simpel; iemand die schrijft namens een ander, zonder daar zelf per se credits voor te krijgen. Waarom zou je dat willen, iemand anders’ geest schrijver zijn? Niet per se bij gebrek aan voldoende eigen verhaal. Het is vaak een opstapje, een training voor je aan je eigen werk begint. Het levenswerk van een ander op papier zetten is immers minder werk dan van je eigen leven een levenswerk op papier maken.
In de film wordt weinig daadwerkelijk geschreven, of herschreven, de oorspronkelijk aangenomen ‘ghost writer’ is namelijk onder verdachte omstandigheden overleden. Er wordt veel onderzocht, geinterviewd en daardoor moet je de rode draad ontdekken die de eerste geestschrijver ook ontdekte.
Waarom zou je in andermans schaduw blijven staan? Omdat je geen lef hebt? Niet genoeg vertrouwen hebt in je eigen verhaal? Om te oefenen voor ‘het echte werk’? Wat mij betreft is het omdat je er een uitdaging in ziet. Het vertalen van andermans ervaringen naar een leesbare, aantrekkelijke tekst is altijd een kunst. Je moet ‘feeling’ hebben bij het verhaal wat je moet vertellen, je kunnen vinden in meningen, ideeen en keuzes van diegene of professoneel genoeg zijn om afstand te kunnen doen daarvan.
Voor de twitter-volgers onder mij, al een paar maanden komen er af en toe tweets voorbij met #ghostwriter als onderwerp, gericht aan @arispens. Samen met haar en @bonnykramer, ben ik begonnen aan een nieuwe uitdaging, nieuw project, waar het ghostwriten onze inspiratiebron voor is geweest. Het businessplan is bijna uitgewerkt en we hebben er ontzettend veel zin in. We waren allemaal al lekker druk, maar nemen nu wat extra hooi op onze vork om dit prachtige idee tot een succes te gaan maken. Gelukkig zijn we alledrie ontzettend ‘down to earth’, dus maak je geen zorgen, wij zorgen wel dat we er niet als geesten bij gaan lopen. Snel meer!
generatie, instelling, jeugd, verandering
In Notes on 18/08/2010 at 12:09
Als je jong bent, wil je volwassen zijn, want dan mag je zoveel zelf bepalen. Als je 16 bent vind je jezelf heel wat, als je 18 bent weet jij het allerbeste hoe de wereld in elkaar steekt en op je 21ste denk je dat je al heel wat in je korte leventje hebt meegemaakt. Maar dan heb je nog een lange weg te gaan.
Ik zie het om mij heen bij bijvoorbeeld mijn zusje. Haar waarheid is de enige waarheid en o wee als je haar gelijk durft te weerspreken (die eigen mening en sterke wil is ook meteen haar handelskenmerk die haar verder zal laten komen). Of bij andere mensen die altijd kiezen voor de makkelijke weg, alleen maar kiezen voor leuke dingen en als iets dichterbij komt, serieuzer wordt, haken ze af. Waarom zou je je gevoel uitschakelen, niet naar je hart luisteren als je nu al weet dat dat consequenties gaat hebben? Ligt het aan mij, of is de generatie van na ’85 daadwerkelijk aan het ontsnappen voor grote mensen dingen, kijken ze niet vooruit en handelen ze alleen vanuit het nu? Durven ze niet volwassen te worden of stellen ze dat zo lang mogelijk uit?
Ik was al jong wat serieuzer, wist precies wat ik wilde en raakte van slag toen ik voor het eerst leerde dat het niet altijd gaat in het leven zoals jij zou willen. Daarmee ging ik de confrontatie aan, zoals ik geleerd heb van mijn ouders. Als je echt iets wilt en het lukt niet via weg A, kan je via omweg B en hard werken nog prima bereiken wat je wilt. Je moet alleen wel accepteren dat je van je route moet afwijken. En dat je het niet alleen kan doen. Soms heb je andere mensen gewoon nodig, als kruiwagen, als raadgever of gewoon als persoon die je stimuleert en motiveert. Zeker als je zelf eigenlijk geen motivatie hebt.
Het lijkt alsof de generatie na ’85 ook een andere betekenis heeft gegeven aan ‘mensen nodig hebben’. Dat interpreteren ze vaak als mensen gebruiken. Misbruiken. Ze spannen anderen voor hun karretjes, doen hun profijt ermee en vervolgens krijg je stank voor dank. Verwende, luie jonge mensen die het leven zien als een groot lolletje, slecht voor zichzelf en hun toekomst zorgen en door te doen alsof alles alleen maar leuk is, vooral zichzelf verloochenen. Juist door ouder te worden leer je gevoelens te herkennen en daar zou je wat mee moeten doen, in plaats van ze te verstoppen voor jezelf en anderen. Toegeven daaraan is een kracht en is niet altijd makkelijk. Daar moet je een beetje zelfverzekerd voor zijn. Daar moet je anderen voor vertrouwen en respecteren, omdat ze je alleen maar dingen willen leren.
Stel je open op, neem eens wat vaker dingen van anderen aan, die hebben het beste met je voor en durf eens lef te hebben en voor jezelf op te komen. Daarmee laat je zien dat je daadwerkelijk volwassen bent en zul je respect afdwingen. Door een gesprek aan te gaan kom je tot nieuwe inzichten waar je uiteindelijk beter van wordt en wat mooie dingen oplevert. Kom maar langs als je durft!
*Door zo’n instelling ben ik verder gekomen en ik hoop dat ik daar anderen mee kan motiveren. Niet bedoeld om mijzelf een veer in de r**t te steken.
alleen, ondankbaar, terug bij af
In Feelings on 15/08/2010 at 21:10
Het klinkt misschien ondankbaar, maar zo is het absoluut niet bedoeld. Ik ben vandaag in mijn nieuwe stulpje getrokken. Een tijdelijke kamer via vriend J., die hem aan mij beschikbaar stelt totdat ik iets ‘normaals’ heb.
Mijn nieuwe stulpje zit op een prima plek, Albert Cuyp/Van Wou voor de Amsterdam-kenners onder ons. Hier kan ik prima ‘s avonds alleen over straat en zodra ik het raam open zet maak ik onderdeel uit van het bruisende stadsleven hier.
Toch voelt het als terug bij af. Een kamer van 3 bij 4, zelfs als student had ik het luxer. Het is nu een opslagplek van spullen die ik dagelijks nodig heb, geen thuis. Maar met de weinige tijd die ik er doorbreng is het perfect. Een eigen plek, geen logeerpartijen of zwervingen van adres naar adres meer. Een beetje rust geeft het wel, maar het voelt ook als enorme stap terug. Terwijl ik op alle andere fronten sprongen vooruit ga, zit het qua het vinden van een nieuw thuis niet mee.
Je kan niet alles hebben, zo blijkt maar weer. Is het het waard? Zakelijk succes boven alles wat ik heb achter gelaten? Volmondig ja. Een stabiel prive komt vanzelf, en was dat ook niet de reden dat ik hier nu zit? Ik geniet van de achtbaan van elke nieuwe dag, die dagelijks weer een onvoorspelbare nieuwe route maakt. Soms wou ik dat ik de tijd terug kon draaien en ik nog wel genoot van alle zekerheid, dat is namelijk zo veel makkelijker. Maar maakte me zoveel ongelukkiger.
Terug bij af. Opnieuw alleen. Maar daar sla ik me, met hulp van lieve vrienden, ook wel weer door heen.
invulling, jubileum, lustrum, vieren
In Notes on 11/08/2010 at 15:00
5 Jaar geleden. Ik studeerde nog in Groningen, maar had het daar wel een beetje gezien. Voor de toekomstige studenten onder ons; dat kan echt. Dat zelfs het studentenleven je niet meer kan bekoren. Alle mannen had ik vervloekt en aan al mijn vriendinnen verteld dat ik mezelf ook prima zonder vent kon vermaken.
Die avond liep ik E. tegen het lijf. We hadden elkaar een jaar ervoor eens ontmoet in de plaatselijke boerendisco. Sinds die avond waren we ‘samen’. Bijna 5 jaar lang, vandaag zou ons eerste lustrum zijn geweest.De dag heeft ineens een hele andere invulling.
In plaats van dat eerste lustrum vier ik nu mijn nieuwe leven. Dat voelt raar en fijn tegelijk. Ik koester de fijne momenten en de leuke herinneringen en dat zal ik altijd blijven doen. Nu wil ik alleen maar verder, doorgaan. In Amsterdam iets opbouwen naast mijn werk. Daar ben ik lekker mee bezig; ik heb hier fijne oude en nieuwe vrienden en verveel me geen minuut. Het heeft ook geen zin om tijdens de spaarzame vrije minuten wel terug te kijken. ‘Als… dan’, het heeft allemaal niet mogen baten en dat is goed zo. Op naar nieuw te maken jubileums, lustrums en festiviteiten…
conservatief, fouten, lef, risico, zeker
In Notes on 10/08/2010 at 11:13
Geïnspireerd op een discussie op Twitter, maar al een tijdje een enorme frustratie. De eerste reacties toen ik besloot voor freelance werk te kiezen, deden me al vermoeden dat ontzettend veel mensen werken voor een werkgever omdat het zo veilig is. Risico lopen willen we niet, alles moet zeker zijn en hoewel we allemaal regelmatig schelden op de vele belasting die we moeten afdragen, zijn we maar wat dankbaar met het sociale vangnet van de overheid.
Niet alleen mensen zijn angsthazen. Ik ken inmiddels een groot aantal mensen met talent, creativiteit en goede ideeën. Jammer dat ze niet het lef hebben om daar wat mee te doen. Nee je weet nooit van te voren hoe het gaat lopen, je neemt altijd een risico en de kans op een farce zal altijd aanwezig zijn. Maar fouten maken is menselijk. Jezelf doelen stellen is juist goed, zo daag je jezelf steeds weer uit.
In de wereld waar ik werkzaam in ben, online marketing, volgen vernieuwingen en veranderingen elkaar snel op. Ik zorg ervoor dat ik daar bovenop zit, als een van de eersten die kennis heb om te delen en daarmee kansen te creëren voor derden. Regelmatig valt mijn mond open van verbazing. Grote bedrijven en MKB’ers die stug blijven volhouden aan oude successen, geen risico willen nemen of alles eerst onderbouwd willen zien met 5 succesverhalen en positieve cijfers. Aan de ene kant is dat logisch, marketing gaat om de resultaten. Anderzijds past het absoluut niet bij de snelheid van vernieuwingen en de ontwikkeling van bijvoorbeeld de beschikbare middelen.
Ik dacht altijd dat ik een angsthaas was, die het standaard proces na de studie zou doorlopen. Gelukkig heb ik dat doorbroken, het lef gehad om risico te lopen. Inmiddels ervaar ik juist hoe leuk het is om een idee, wat begint met iets kleins, uit te werken. Het maken van plannen, je plannen delen en daardoor te verbeteren, ze uitvoeren en uiteindelijk succes of een flop te pakken hebben geeft een enorme kick. Ik ben niet bang om op mijn bek te gaan, want daar leer ik alleen maar van.
Angsthazen van Nederland, verzamel u, schraap alle moed bij elkaar en ontdek hoe leuk het is om een kans uit te werken tot een schaalbaar resultaat. Baat het niet, schaadt het niet.
gevoel, hartenzeer, liefde, verstand
In Notes on 09/08/2010 at 12:57
Wie heeft het niet gehad. Hartenzeer. Om een niet beantwoorde liefde, om het moeten missen van een geliefde, omdat je niet je hart durft te volgen, er kunnen zoveel oorzaken zijn.
Die momenten van hartenzeer zijn verschrikkelijk. Je loopt met je ziel onder je arm, alle liedjes lijken ineens treurig en betrekking te hebben op jou. Je voelt je alsof je gefaald hebt, naar jezelf, naar anderen. Niets smaakt, niets lukt en het liefst trek je je terug met je hoofd onder de dekens, foto’s kijkend van ‘toen’. Het klinkt al miserabel als ik het zo opschrijf, kun je nagaan hoe verschrikkelijk het voelt.
We volgen allemaal het liefst ons hart. Al is het soms verstandiger om je hoofd, je verstand te volgen. Dat is minder leuk, maar liefde, dood en ziekte laten zich niet sturen. Daar kan je geen grip op hebben. Je kunt niet afdwingen dat iemand je ineens leuk vindt, je verliefdheid blokkeren omdat het niet kan/mag/wederzijds is, iemand die ernstig ziek is ineens beter wordt of iemand die er niet meer is ineens terug komt. Was het maar zo simpel.
Toch moet je je hart blijven volgen, ondanks de kleine breukjes die soms ontstaan. Dat hoort bij het volwassen worden en groeien, schijnt. Lief hebben is lef hebben. Als je daar niet meer voor open staat, zullen je dromen nooit werkelijkheid worden. En leven in een droomwerkelijkheid wil je zeker niet, heb ik gister gezien tijdens de film Inception.
Weer een wakker-schud momentje op deze grauwe maandag, kleine levensles en hopelijk een stukje heling voor iedereen met hartenzeer. Wees verstandig, blijf altijd geloven!
blij, springen, sprong in t diepe, sprongen
In Notes on 06/08/2010 at 16:53
Soms maak je rare sprongen. Uit angst, van blijdschap of gewoon, omdat het kan. Sprongen vooruit, een sprong in het diepe, of hol je voor je gevoel stukken achteruit. Ik spring voor mijn gevoel dagelijks flinke stukken vooruit en merk dat ik, nu ik super lekker in m’n vel zit, ook minder behoefte heb om te bloggen.
Misschien is dat wel de grootste sprong. Sinds ik begon met bloggen was dit mijn online dagboek. Af en toe wel minder serieuze dingen tussendoor, maar over het algemeen vrij serieus en soms diepgaand. Altijd zo geschreven dat situaties ook voor anderen herkenbaar zijn en te lezen voor mensen die in andere schuitjes zitten.
Zo af en toe lees ik een maand archief terug. Ja ik heb een grote sprong in het diepe gemaakt. Maar zo klein als ik me destijds af en toe voelde, zonder nut of toegevoegde waarde, dat knagende gevoel, heb ik in geen tijden meer gehad. Ik kan dingen voor elkaar krijgen, omdat ik het wil, omdat ik er in geloof. Natuurlijk loopt het wel eens anders dan ik had gehoopt, krijg ik niet altijd mijn zin. Ook ik moet wel eens een noodsprong maken.
Tot nu toe maak ik iedere dag nog een sprongetje van blijdschap of slaat mijn hart een keertje over van enthousiasme. Dat zijn de betere sprongen.
ontplooien, volwassen worden, zeilmeisje, zeilreis
In Notes on 04/08/2010 at 12:47
Zo’n twee jaar heeft het de Nederlandse komkommertijd weten te vullen. Zeilmeisje Laura is vandaag eindelijk onder het juk van de Nederlandse overheid, toeziend oog van haar ouders en onder grote belangstelling van (buitenlandse) pers, begonnen aan haar wereldreis te zeilboot. Da’s pas je vleugels zeilen uitslaan op je veertiende.
De hele zaak heb ik met weinig belangstelling gevolgd. Wat een ophef over een opvoedkwestie tussen gescheiden ouders, een dwars meisje met gevoel voor avontuur en de bureaucratie in Nederland. Laat heel Den Haag zich drukker maken om een nieuw te formeren kabinet! Vanaf het begin snapte ik de ophef niet. Als het meisje niet klaar was voor een dergelijke reis, had ze ook het idee nooit gevat. Lijkt mij. Maar wie ben ik. Ik ben pas recentelijk aan het avonturieren geslagen, heb nooit eerder het lef gehad om mijn hart te volgen.
Haar zeiltocht ga ik net zo min volgen als de berichten om haar zaak heen. Ik hoor het wel als ze zich toch de piratennesten in heeft gezeild en verkneukel me stiekem al om het ‘ja/nee’ spelletje wat daar op zal volgen. Het is haar keus, haar reis en haar beslissing. Ze kent de risico’s maar springt desondanks het diepe in. Laat haar springen, ontdekken. Dat hoort bij volwassen worden, jezelf ontplooien. Zo’n zeilreis is misschien niet de meest gangbare manier om jezelf te verbreden, maar dat ze het echt wil heeft ze al genoeg laten zien.
En nu wil ik er niets meer over horen. Ander ‘belangrijk’ nieuws graag, zodat ik Piet Veermans’ ‘I am sailing’ heel snel uit mijn hoofd krijg!
forever after, gevestigde orde, shrek, tevreden
In Notes on 01/08/2010 at 15:03
Gisteravond ben ik naar ‘Shrek Forever After’ geweest. Ik ben gek op animatiefilms en hoewel het 3D voor mij geen enkele toegevoegde waarde heeft, zijn ze iedere keer weer super mooi in elkaar gezet. Daarbij was een ‘makkelijke’ film wel welkom (Inception was ook overal uitverkocht), geen ingewikkelde liefdesverhalen. Zou je denken.
Het verhaal; een ontevreden Shrek heeft genoeg van de dagelijkse sleur en wenst weer een dag uit zijn oude leven, toen ze nog bang voor hem waren. De wens wordt waargemaakt door kwade slechterik Repelsteeltje, die misbruik maakt van Shrek om zo koning te worden van Far Far Far Away.
Shrek gaat in opstand tegen zijn huidige leven, maar tijdens zijn filmavonturen merkt hij hoe erg hij dat eigenlijk mist. Je weet pas wat je mist, als je het niet meer hebt. Dat geldt niet alleen voor de liefde.
Dat besef had ik anderhalf jaar geleden, toen ik moest gaan bedenken wat ik na mijn studie wilde doen. Waar was mijn ambitie gebleven? Alle drijfveer was ver te zoeken. Ik was lui, laks en onzeker. Stelde het steeds uit. Dat Havo 3 meisje met toekomstplan was al jaren verstopt, onder de dikst mogelijke steen. Bloed kruipt waar het niet gaan kan, het balletje ging rollen en ambitie werd hervonden. De rest van het verhaal is inmiddels bekend.
Tijdens Shrek realiseerde ik me ineens dat het heel bijzonder is om van de gevestigde orde af te stappen en dat dat heus niet altijd zonder slag of stoot gaat. Maar mijn nieuwe leventje krijgt steeds meer vorm, ik pas voor zekerheden als een vaste baan of nieuwe relatie waarin dingen worden verwacht. Ik spring steeds verder in het diepe en ik zie wel wanneer ik met een klap op de grond smak. Dat schijnt er in 3D heel realistisch uit te zien! 
amsterdam, fietsen in amsterdam, toerist in eigen stad, verkennen
In Notes on 31/07/2010 at 15:00
Hoewel ik nog geen eigen woning heb, wordt er hard gewerkt aan het ‘bekend worden met de stad’. Natuurlijk ken ik al veel plekken, vooral in het centrum, maar nooit hoefde ik alleen van A. naar B. Nu ik tijdelijk een onderkomen heb in West, ging ik eindelijk de uitdaging aan; fietsen in Amsterdam.
Met gevaar voor eigen leven! Want hoewel ik het in Groningen al een behoorlijke survival vond, met al die toeristen haal je je nog meer op de hals. Die hebben uberhaupt nog niet eerder op een fiets gezeten en kennen de regels niet!
Maar goed, op de fiets trotseer ik de stad. Ontdek ik de stad steeds meer. Ik begin ‘sluiproutes’ te leren, kan zonder Google Maps van kantoor naar m’n tijdelijke stulp en heb het zelfs aangedurfd om de Amsterdamse nacht te trotseren.
Tijdens die nachtelijke fietstocht voelde de stad voor het eerst vertrouwd. Het vakantiegevoel ebt langzaam weg en het doen van dingen die je in je woonplaats doet wordt steeds normaler. Ik weet de leuke restaurantjes, cafeetjes, kan toeristen de weg wijzen en voel me zelf niet meer zo’n provinciaaltje in de grote stad.
Weer een stap verder, iets dichter bij een nieuw thuis. Iemand nog plek in huis?
In Notes on 29/07/2010 at 14:59
Op sommige dingen kun je geen grip krijgen. Dingen gebeuren, of je ze kan verklaren of niet. Niet alleen dingen, ook je gedrag is niet altijd uit te leggen. Toch proberen vrouwen mannen te begrijpen en andersom. Duizenden boeken zijn er over geschreven, heftige discussies zijn er over gevoerd. Ja, we zijn verschillend, dat moge duidelijk zijn. Maar niet alle mannen zijn hetzelfde en andersom geldt dat net zo.
De laatste tijd proberen veel mannen mensen om mij heen het andere geslacht te begrijpen. Al boeken lezend, analyserend en daardoor geforceerd omgaan met desbetreffend persoon, want zo staat het in de boeken. Ik geloof niet dat dat werkt. Zolang je niet weet waar een bepaalde gedachtengang vandaan komt, zul je nooit het gedrag wat daaruit voortvloeit kunnen bevatten. Soms snap ik de ballen van mannen, vaak zelfs. Regelmatig hang ik met vriendinnen in de telefoon om weer een onverklaarbare actie te bespreken. Op zoek naar een verklaring ga ik niet meer. Het zal wel een goede reden zijn geweest voor de beste man.
Toch kan ik het niet laten om ‘het boek voor vrouwen’ te lezen, op aanraden van @sprize. Hij, man, las het om vrouwen beter te begrijpen. Ik heb me door de eerste 3 hoofdstukken doorgeworsteld en mijn tenen staan nog steeds krom. The American Dream, als vrouw happily married zijn, bereik je als je volgens ‘The Rules’ leeft. (voor de iPad bezitters onder ons, aanwezig in de US bookstore). Na het lezen van de eerste twee viel ik meteen af, maar mijn einddoel is dan ook niet om getrouwd op de bank te gaan zitten. Er zit een kern van waarheid in, door ‘onbereikbaar’ te lijken wordt je nog interessanter, maar daar heb je toch helemaal geen zin in als je iemand leuk vindt? En als je bewust onbereikbaar bent om een subtiele boodschap af te geven, begrijpen ze die nooit!
Gisteravond concludeerden D. en ik dat we het zo slecht nog niet hebben, als vrijgezell(ig)e, onafhankelijke en ambitieuze vrouwen die lekker doen waar we zin in hebben. Allebei hebben we van reizen hobby nummer 1 gemaakt en als dat alleen moet, is dat ook geen probleem. Lekker zelfs! Na aan alle clichés te hebben voldaan (samenwonen, katten, bankhangen), ging voor ons allebei het roer om. Als ik mijn eigen acties maar kan bevatten.
Maar ik ben dan ook geen standaard vrouw-vrouw heb ik van horen zeggen. Privé en zaken kan ik prima uit elkaar houden, zelfs of misschien juist als ze soms door elkaar heen lopen. Zaak heeft prioriteit, want ik moet wel m’n maandelijkse dosis lekker eten, fancy kleding en mezelf-pamper goodies binnen halen, tripjes maken en leuke dingen kunnen doen. Anderen kunnen misschien niet allemaal bevatten wat ik doe, hoe ik het doe en waarom, maar ik ben vrij en ik geniet. Meer valt er niet te bevatten.
In Feelings on 28/07/2010 at 14:56
Iedereen doet het wel eens. Een show opvoeren. Tijdens een sollicitatie, eerste ontmoeting of als je gevraagd wordt hoe het nu echt gaat. Ieder huisje heeft zijn kruisje en achter iedere deur gebeuren dingen die je daar niet zou verwachten. Niets is wat het lijkt soms.
Op het internet kom je daar vaak achter. Mensen doen zich online anders voor, spelen een caracter of blijken ineens gestoorde stalkers. Daar waren we dankzij het vroegere ICQ, de datingsites en Hyves al achter. Toch blijven we elkaar online opzoeken, spreken we soms zelfs ‘in real life’ af. Zo’n ontmoeting kan uitlopen op een ontzettend fiasco of een nieuwe vriendschap. Of een gesprek met goede inzichten en filosofische eindconclusie.
Je kunt elkaar nog zo goed denken te kennen online, tijdens een levensechte ontmoeting zie je pas de ware persoon. En dat is in mijn geval altijd 200% meegevallen bij alle ‘live-kennismakingen’ van het afgelopen jaar. Ik ga er vanuit dat dat wederzijds is. Dat ik als oprecht overkom en mensen niet het idee hebben dat mijn online gedrag en mijn ‘inner me’ ver van elkaar af staan. Al geef ik me online misschien makkelijker bloot dan tijdens een face to face ontmoeting, maar als ik de kat eenmaal uit de boom heb weten te kijken verschil ik weinig van cyber Sab!
In Feelings on 26/07/2010 at 14:51
Soms heb je zoveel te vertellen dat je niet weet waar je moet beginnen. Nog meer schrijven over hoe heerlijk Parijs was, hoe lekker ik ben opgeladen daar en heb besloten dat ik daar binnen nu en 5 jaar heen ga om minstens een half jaar te wonen? De overweldigende felicitaties met het 1-jarig bestaan van Blanco Tekst en hoeveel indruk dat op me gemaakt heeft? Iedereen bedankt, dit jaar gaan we er nog harder tegenaan!
Dat je in Parijs Tatiana de Rosnay ontmoet (schrijfster van ‘Haar naam was Sarah‘) en ze je uitnodigt voor een kopje koffie op de verjaardag van je bedrijf? Ik had al gelezen dat al haar eerste boeken bij de uitgeverijen werden afgewezen, tot ze met Haar naam was Sarah kwam. Inmiddels is ze in Frankrijk, Engeland, de VS en Nederland een hele grote naam. Een inspirerend gesprek, een eer om haar te mogen ontmoeten en ik wacht in spanning het gesigneerde exemplaar van haar nieuwe boek ‘Kwetsbaar’ af. Toch bijzonder om een groot schrijftalent te ontmoeten, zeker als je zelf ambieert ooit een boek te gaan schrijven! Het is dat ik niet in toeval geloof, maar dit heeft zo moeten zijn.
Ik kan verder vertellen over de werking van paniek in een massa, zoals bij Love Parade, maar als een organisatie bijna 5x zoveel mensen als toegestaan is, binnen laat, wil ik daar geen eens woorden aan vuil maken. Het wordt in de doofpot gestopt, het festival wordt nooit meer gehouden en daarmee basta. Wat is de wereld soms ook heerlijk onvolwassen!
Tot half augustus staan er geen tripjes op het programma. Kan ik me mooi concentreren op de huizenjacht, zomer in Amsterdam, werk en alle andere dingen die op mijn pad komen. Nog meer verrassende of spontane ontmoetingen, leuke feestjes en genieten van de mooie dingen. Zo moet het leven ook zijn. Geniet!
In Adventures, Feelings on 23/07/2010 at 14:49
Al 25 jaar natuurlijk. Maar met Blanco Tekst heb ik het idee dat ik ook daadwerkelijk iets toevoeg. Een jaar geleden schreef ik me in bij de Kamer van Koophandel. Met een nog niet concreet idee, maar om het te gaan proberen als freelance tekstschrijver. In mijn achterhoofd er van uitgaande dat ik op zoek moest naar een baan voor ernaast.
Dat gebeurde gelukkig niet. In tegenstelling, ik kan er (meer dan) fulltime mee aan de slag en er van leven. Dankzij de hulp en steun van P., die me geholpen heeft aan mijn eerste klanten. Door onze goede samenwerking, leuke ideeën en soms wilde plannen heb ik het afgelopen jaar meer bereikt dan ik zelf had durven dromen.
Voor mijn gevoel heb ik bestaansrecht opgebouwd. Ik draag daadwerkelijk iets bij in de maatschappij, maak me echt nuttig. Iets wat ik de jaren dat ik studeerde nauwelijks heb gevoeld, wat ik miste.
Blanco Tekst gaat boven verwachting. Ik geniet er iedere dag van; het werk wat ik doe, de mensen die ik daardoor ontmoet en de bevestiging dat wat ik doe ook goed is. Ik wil iedereen bedanken voor alle hulp, steun en het vertrouwen in mij. P. in het speciaal. Als ik iets niet weet, ergens niet uitkom, hij staat altijd klaar. Zonder zo’n fijne raadgever aan mijn zijde had ik de stap wellicht niet gezet. Hij was degene die me overhaalde om het te gaan proberen. Inmiddels weet ik wat hard werken, doorzettingsvermogen is. Kan ik in mijn hoofd de knop ‘zakelijk denken’ aanzetten.
Blanco Tekst heeft me niet alleen dingen opgeleverd. Het is ten koste van mijn relatie gegaan. Dat is ontzettend jammer en verdrietig, want je wilt het liefst op alle vlakken succes boeken. Onze toekomstverwachtingen waren niet hetzelfde, mijn ondergeschoven ambitie kwam tussen ons in te staan. Maar op mijzelf heb ik ruime winst geboekt. Na jaren ongemotiveerd mezelf afvragend wat ik wilde, is het balletje gaan rollen en mag ik nu doen wat ik altijd leuk heb gevonden. En ik verdien er nog mijn brood mee ook.
Ik merk dat ik me de kaas niet van het brood laat eten, een prima netwerkster blijk te zijn en behoorlijk m’n mannetje sta in de toch wel mannenwereld waarin ik werk. Ik hoop nog lang door te kunnen gaan met Blanco Tekst en mijn werk maken van mijn passie. Op nog vele jaren bestaansrecht drink ik vandaag een drankje in zonnig Parijs.
In Notes on 22/07/2010 at 14:45
Hoe geestig. Toen ik mezelf gister een weg baande naar de metro, werd ik twee keer door andere toeristen aangesproken of ik ze de weg kon wijzen. Ik ben inmiddels wel een klein beetje bekend hier en gelukkig hoefde het niet in het Frans.
Even later had ik me heerlijk neergestreken bij Fouquet op de Champs Elysees. De Champs Elysees die al klaar wordt gemaakt voor de finale van de Tour de France. Na een verfrissend watertje en het aanvullen van mijn suiker met een heerlijk vers gebakje genoot ik van het Frans om me heen, de obers in hun mooie pakjes, de vele voorbij komende toeristen en Fransen. En had ik een leuk gesprek met de ober. Een prachtige oudere man, die dacht dat ik Spaans was omdat ik de hele tijd woorden door elkaar haalde. Niet dat mijn Spaans zo goed is, maar woorden als ‘si’ en ‘con’ gooide ik overal tussendoor.
Ik weet niet waardoor het komt, maar vanaf het moment dat ik de trein uitstapte loop ik met een grote glimlach op. De mensen onvriendelijk? Ik kom ze hier niet tegen. In winkels zijn ze erg behulpzaam, in bars erg vriendelijk en in restaurants… daar kunnen we in Nederland nog wat van leren. Het voelt heerlijk om een paar dagen de ‘Parisienne’ uit te hangen. Ik geniet van de momenten waarop ik alleen door de stad loop, vanaf een bankje mensen zit te kijken of een glimp van de Eiffeltoren opvang.
Parijs is de stad van de liefde, dat straalt alles uit. Als ik een verliefd stelletje zie, krimpt mijn hart even samen. Lang heb ik voor mijzelf uitgesteld om terug te kijken. Ik heb zonder opzet mensen, E., gekwetst en verwaarloosd door me volledig op mijn nieuwe uitdaging te storten. Dat wil niet zeggen dat ik destijds en nu mijn gevoel heb uitgeschakeld. We hebben hele mooie momenten gehad, alleen kunnen op dit moment niets positiefs aan elkaars leven toevoegen.
Goede inzichten over de liefde. Duidelijke afspraken met mezelf daarover gemaakt. Op dit moment wil ik alleen maar vrij zijn. Zelf bepalen wat ik doe. En alleen aan mijzelf verantwoordelijk zijn. De tijdelijke status van Parisienne doet me goed.
In Feelings on 21/07/2010 at 14:44
Vijf maanden geleden brandde ik een kaarsje voor opa in de Sacre Coeur in Parijs. Het ging slecht, kon ieder moment voorbij zijn. Maar ergens hoop je dat het anders wordt. Dat dat kaarsje er toe doet. Dat iemand er naar luistert en je boodschap begrijpt. Nog geen uur later kreeg ik een telefoontje dat opa niet meer was.
Nu sta ik op het punt om weer naar de Sacre Coeur te gaan. Een kaarsje te branden voor opa die niet meer is. Voor oma, die zich ontzettend sterk toont maar ook niet bang is om haar zwakke momenten te delen. Voor iedereen die nog steeds het verdriet voelt van het missen van opa.
Zo’n klein lichtpuntje is een mooi moment van reflectie. Maar als je ziet hoe zo’n vlam beweegt, de wind er mee speelt, is dat meteen een teken om door te gaan. Opa kon niet meer, ons leven gaat verder. Dat vlammetje is niet alleen een teken van gedenken, maar ook van leven.
Ik ben in Parijs om te werken, maar tussendoor heb ik veel tijd voor mijzelf. Tijd om van de stad te genieten, om tot mijzelf te komen. En dat lichtpuntje, is een begin hiervan. Nadenken en verder leven.
In Feelings on 19/07/2010 at 14:43
Dinsdag is het alweer 5 maanden geleden dat opa overleed. Nog regelmatig denk ik aan hem; als ik bij mijn ouders in mijn oude kamer in mijn bed lig, wat hij speciaal naar mijn wens heeft gemaakt. Als ik bij oma ben, en hem vanuit zijn stoel wil horen vragen hoe het nu met de mannen is want ‘geen hand vol maar een land vol’. Als ik een houten iPad houder cadeau krijg, gemaakt door ‘opa iPad’ en hij iets dergelijks had kunnen bedenken en voor me had kunnen maken. Als ik de kat in het door hem gemaakte vogelhuisje zag genieten van het middagzonnetje. Als…
Gisteravond was ik met mijn ouders even bij zijn graf. De steen is er nog niet, dus het voelt niet als een prettige plek om heen te gaan. Voor zijn verjaardag in september wordt de steen geleverd en zal zijn graf voor oma, voor mijn ouders en verdere familie hopelijk een aangenamere plek worden om bij opa op bezoek te gaan. Zijn laatste rustplaats moet voor iedereen toegankelijk zijn, om even met opa te kunnen zijn.
Erna liepen we nog even over het kerkhof. Bekende namen, foto’s met gezichten die ik ken, maar vooral de serene rust maakten indruk. Het gekraak van droog gras, de vogels die verschrikt wegvliegen als je in de buurt komt en verder alleen stilte. Terwijl je iedere aanwezig ziet denken aan degene waarvoor hij of zij komt. Je gaat niet voor de lol naar een begraafplaats. Je komt voor iemand en voor jezelf.
Een bizarre plek om even tot rust te komen, te luisteren naar de stilte en te gedenken. Niet alleen de geliefde die niet meer bij ons is, maar juist het leven en wat het ons nog te bieden heeft.
