Archive for 2010
camera, lens, oogarts, scherp stellen
In Notes on 10/03/2010 at 17:39
Alsof er continue een vlek op de lens zit. Een druppel, waardoor je beeld dubbel ziet. Vooral op afstand heb ik er last van.
Een half jaar geleden zou het probleem verholpen moeten zijn: cillindertje in een nieuwe bril en huub-huub-barbatruuk, weg met het dubbelzien. Helaas dachten mijn ogen daar anders over en begonnen de problemen alleen maar erger te worden.
Alle mogelijke oogonderzoeken werden op mijn blauwe kijkers toegepast, op zoek naar de oorzaak. De oogarts was radeloos na alle positieve uitslagen, enige zichtbare afwijking was een ontsteking die tegen littekenweefsel aan zat. Maar die zat er nog niet zo lang.
Vandaag mocht ik weer door de medische molen. Luchtballonnetjes kijken, lampje volgen, letters en cijfers lezen en bij ieder glaasje wat me voor werd gezet maar roepen of het zo ‘beter wordt of wordt het zo slechter’. Toen ik aangaf dat mijn bril meer op een sterke magneet lijkt die probeert mijn oog eruit te trekken, snapte ze dat dat cilinder niet op deze manier zou werken, ook al heb ik die volgens de metingen wel echt nodig om beter te kunnen zien.
Opeens leek daar het euvel: mijn hersenen laten zich niet door zoiets kunstmatigs als een bril foppen. Dus mag ik volgende week een nieuwe high-tech lens komen testen. Proefkonijn spelen. Ik doe het graag, als ik straks weer scherp kan stellen en in- en uit kan zoomen op de plaatjes die in mijn ogen worden geprojecteerd.
Soms wou ik wel eens dat mijn ogen net zo makkelijk te vervangen waren als de lens voor je camera. Even beetje draaien en wrikken en klaar. Een contactlens is er niets bij. We zullen het volgende week meemaken…
herinneringen, leven, ritme, vergeten
In Notes on 09/03/2010 at 10:10
Terug in het witte, koude Nederland. Niet dat het in Spanje super warm was, maar heb toch nog een dagje in t-shirt over het strand in Valencia kunnen paraderen.
Bijna een week in Spanje. Veel gewerkt, maar door het andere ritme tussendoor ook veel ontspannen. Genieten en de tijd nemen voor het (lekkere) eten, niet dat gehaast als je in de rij staat, als je een winkel binnen stapt begroet worden door alle aanwezigen.
Kleine dingen, maar die maken het verschil met Nederland groot.
Meteen merkbaar in Nederland is weer het ‘9 to 5′ ritme, wat me mateloos irriteert. Sneeuw in het noorden en oosten, betekent meteen dat half werkend Nederland mag aansluiten in de file. Waarom geen flexibelere tijden? Neem een voorbeeld aan de universiteitsbibliotheek. Die snapt dat je als student niet kan wennen aan het ingebakerde burgerleven wat je gedoemd bent te gaan leiden als je werkende bent.
Nu ik weer in Nederland ben neem ik me voor om het Spaanse ritme meer over te nemen. Een ochtendmens ben ik niet, maar met een avond lang doorgaan heb ik geen probleem. Zeker niet als ik de dagdelen die ik niet nuttig ben, leuk kan besteden; shoppend, slapend, lezend, zonnend, etend of sightseeingend.
Maar het lijkt in Nederland onmogelijk, kantoor is tussen 8 en 18 uur open, daarna ga je eten, nog wat voor de buis hangen, slapen en de dag is weer voorbij. De dag erop ziet er hetzelfde uit. Toevallig las ik afgelopen weekend in een boek dat onze hersenen periodes waarin dagelijks hetzelfde ritme zit, niet onthouden. Die dagen heb je voor je ‘brains’ dus niet geleefd.
Reden genoeg dus om met z’n allen van dat 9 to 5 stramien af te stappen, eens tegendraads te doen en je ritme eens flink aan de tand te voelen. Want het is toch zonde om de dagen die je leeft als een robot aan je voorbij te laten gaan.
In Notes on 03/03/2010 at 15:47
Heel voorzichtig kondigt het voorjaar zich aan. Werden we deze winter vooral verblind door de witte sneeuw en ontbrak het winterzonnetje net iets te vaak, nu doet hij aardig z’n best.
Het moment om weer een extra tasvulling mee te zeulen: vanaf nu kan ik nergens meer heen zonder zonnebril. Zoveel mogelijk loop ik rond met een zwarte waas voor m’n ogen. Niet omdat ik bang ben voor vroege kraaienpoten en rimpels, maar ik verdraag het felle zonlicht in mijn ogen slecht. Voor de rest ben ik de grootste fan van zon die er rondloopt, in de schaduw zitten komt dan ook nooit in mij op.
Hoe kun je nu beter het nieuwe voorjaar beginnen dan met een nieuwe zonnebril? Vanaf vandaag paradeer ik rond met een hip geval op mijn neus en zowaar, toen ik de winkel uitstapte begon de zon ook hier eindelijk te stralen.
Geen roze bril of zwarte kijk op de wereld, maar een bruine waas die de zonnestralen vrolijk en modieus begroet. Foto volgt. Morgen tijdens een dagje cultureel doen in Valencia met 20 graden.
gids, reistlustig, reisziek, wagenziek
In Notes on 01/03/2010 at 19:45
Nooit heb ik begrepen dat mensen reisziek konden worden. In de auto op vakantie was voor mij een feest. Tot de Nederlandse grens lekker slapen of spelletjes doen, daarna mocht ik voorin zitten om de kaart te lezen. Ja, in de tijd dat ik met mijn ouders op vakantie gingen bestond er nog geen TomTom en hield moeders altijd de kaart verkeerd om. Dus mocht ik de rechterhand van vader spelen.
Toen ik ging studeren ging ik niet meer met m’n ouders mee, maar zelf. Met de bus, de eerste keer vliegen, een maand werken in Zeeland. Maar ook het eerste half jaar van mijn studie iedere dag op en neer van Staphorst naar Groningen. Toen ontdekte ik mijn grootste talent: ik kan werkelijk overal slapen. Helemaal in een schommelende trein. Maar ook in een warme auto ben ik zo vertrokken.
Reisziekte is mij totaal onbekend. Gelukkig hebben ook mijn broertje en zusje hier geen last van (gehad), want het lijkt me verschrikkelijk om de hele tijd naast iemand met een kotszak voor zich te zitten. Af en toe komt mijn maaginhoud voorbij als ik door een scherpe klaverbladbocht ga, maar daar blijft het bij. Al moet ik uren in de auto zitten, snoep ik continue, ik voel me prima.
Vliegangst heb ik al helemaal nooit begrepen. Ja, een klein mankement heeft grotere gevolgen dan een foutje in de auto, maar tot nu toe botsen er nog steeds meer auto’s dan vliegtuigen die uit de lucht vallen. Zodra we weer horizontaal in de lucht hangen ga ik van tukkenstein, pas tegen landingstijd ontwaak ik van de druk op m’n oren en misschien word ik tussentijds eens wakker van de kou, want de treintemperaturen zijn stukken aangenamer dan die karige 15 graden in het vliegtuig.
Niet heel gezellig, al dat geslaap van mij tijdens het reizen, maar des te gezelliger ben ik als ik fris en fruitig aankom op de plaats van bestemming. Als je eenmaal aan het reizen geslagen bent, is de reislust volgens mij niet meer te temmen…
flierefluiter, herinnering, reislust
In Notes on 28/02/2010 at 11:05
Het voorjaar is weer in aantocht. Vorige weekend in Parijs mogen genieten van het eerste waterige voorjaarszonnetje. Het lijkt alsof het daar altijd mooi weer is. Of ik romantiseer alles betreffende ‘mijn’ Parijs. Hele goede optie zelfs.
Het slechte nieuws over opa hoorde ik, toen ik in het zonnetje zat, omringd door een hoop stadsmusjes en brutale meeuwen. Donderdag werd ik voor het eerst wakker door het enthousiaste gefluit van vogels en gister was er het zonnetje wat me wekte.
Kleine dingen waaruit de komt van het voorjaar af te leiden zijn. Krolse katten, groene puntjes uit de plantenbak waar over een poosje de tulpen en hyacinten weer omhoog komen.
Het zijn die kleine dingen waar je zo ontzettend van kan genieten, waar nu hoop uit te halen is. Tegelijk is het raar, dat alles maar door gaat als jij gehuld bent in een waas van verdriet.
Die kleine dingen kunnen me flierefluitend door de stad laten zwalken, genietend van de zon, mensen op straat, grappige tafereeltjes en andere leuke straatbeelden.
Ik ben een flierefluiter. Dacht ik eerder dat ik niets liever wilde dan een stabiel thuis, word ik nu steeds onrustiger. Gelukkig wordt mijn reislust uitstekend gevoed door mijn werk en vertrek ik morgen naar Spanje. Na het zien van de weersvoorspellingen, pak ik flierefluitend mijn koffer.
Het leven gaat door. Ik moet weer door. Wat niet wil zeggen dat ik wegvlucht, mijn verdriet wegstop. Nee, de kleine, onverwachte herinneringen maken juist dat je weer door kan. Iedere keer zie ik weer voor me hoe opa ergens binnen kwam en verschijnt er een grijns op m’n gezicht. Z’n handen diep in z’n zakken, z’n opa pet, wenkbrauwen opgetrokken en serieuze blik, broedend op een leuke binnenkomer of slechte grap. De herinneringen blijven, ook al blijft ‘zijn’ stoel leeg.
afscheid, begrafenis, loslaten, vergankelijk
In Notes on 26/02/2010 at 21:02
Het onvermijdelijke: definitief afscheid nemen van opa. Vandaag was de begrafenis. Volgens zijn laatste wensen: sober, simpel en oprecht. Dat opa een geliefd man bij velen was, bleek deze week bij de condoleance en vandaag op de begrafenis.
Nooit eerder had ik van zo dichtbij de organisatie van een afscheidsdienst meegemaakt, niet nagedacht over wat er allemaal wel niet bij kwam kijken en hoe moeilijk het moet zijn om tussen je verdriet door noodzakelijke beslissingen te nemen. Het zet je zelf meteen weer aan het denken hoe jij zou willen dat mensen je herinneren en hoe je eigen afscheid er uit zou moeten zien.
Vandaag was mooi. Heel bewust hebben we afscheid genomen in het huis van opa en oma, hem uit huis begeleid, onder het geklepper van de buurtooievaar en overvliegende partner en het gekraai van zijn haan, terwijl het vogelhuis de hele ochtend gevuld was met hongerige vogels en de vogels uit zijn volière zich opvallend vaak langs de rand van hun verblijf lieten zien. Opa was groot vogelliefhebber, kon uren doorbrengen tussen zijn gevederde vrienden. De afscheidsdienst was mooi; een zorgzame vader, opa en overgrootopa is niet meer. Hij stond voor iedereen klaar en bij iedereen in huis heeft hij zijn eigen plekje in de zin van een bureau, kaptafel, bed, vogelhuis, lawaaiige windmolen of plantenbak. Het leven is vergankelijk, daar zouden we iedere dag naar moeten leven.
Tijdens de tocht van het huis naar het dienstgebouw, leek de tijd even stil te staan. Mede omdat het daar nog gewoonte is om uit respect langs de kant te gaan staan als je een stoet passeert. Maar ook door de zogenaamde ‘burenplicht’, die zorgen dat de stoet overal door kan rijden en het verkeer wordt geregeld, het huis aan kant is bij thuiskomst van de dienst, koffie schenken, klokken luiden en andere tradities, die je dan pas kunt waarderen.
Hij werd naar zijn laatste rustplaats gereden onder begeleiding van kleinzoons en mannelijke aanhang. Stonden ze buiten in de regen te wachten tot de rouwstoet klaar was voor vertrek naar de begraafplaats, tijdens het lopen verscheen een flauw voorjaarszonnetje, wat de vogels in de buurt ‘aanzette’ om ook hun laatste eer te bewijzen.
Het is goed zo. We hebben uitgebreid de tijd gehad om afscheid te nemen en de impact zal de komende dagen, weken en zelfs jaren nog merkbaar zijn. Na de dienst vertrokken we met de hele familie naar het huis van oma (ook dat is wennen), om een broodje te eten. Zonder dat iemand iets zei bleef ‘zijn’ stoel leeg. Totdat alle plaatsen bezet waren en iemand zo moedig was om de stap te zetten. De eerste stap in een leven zonder opa. Er zullen nog veel ‘eerste stappen’ volgen, wat niet makkelijk zal zijn. Zeker niet voor oma. Het doet pijn om mensen zoveel verdriet te zien hebben. We moeten loslaten, doorgaan. Genieten van dag tot dag, want wij zijn nog niet uitgeleefd.
Lieve opa, rust zacht. Het is goed zo en dat weet je.
alleen, ontroostbaar, steun, verdriet
In Feelings, Memories on 25/02/2010 at 19:19
Soms doen er zich momenten voor waarop je je ontroostbaar voelt. Het grootste stuk chocolade, je lievelingskost, het doet er allemaal niet toe. Degene van wie je graag een knuffel, schouder om op te huilen of lieve woorden wilt, is onbereikbaar. Je voelt je alleen op de wereld.
Voor mij is er dan een ding wat me er weer bovenop helpt: muziek. In combinatie met grote bezorgde kattenogen die je vragend aankijken. Als ik me zo voel, luister ik graag melancholische muziek. Niet dat ik zwaarmoedig ben, maar meer omdat het dan lijkt alsof een ander het nog veel slechter heeft.
Damien Rice, Gary Jules, Saybia, je zult ze allemaal op mijn iPodje terug vinden. Tussen de zomerse Beirut en de swingende Paul Kalkbrenner.
Momenteel speelt Munford & Sons overuren, als het een ouderwets cd’tje was had ik die nu kapot en grijs gedraaid.
Zware mannenstemmen, afwisselend vrolijke en melancholische klanken. Volgens mij Iers of Schots het is Brits. Als ik er naar luister doemt de Fisherman’s Friend reclame altijd bij me op: stoere zeemannen in een gezellig volle kroeg, die het even te zwaar krijgen als ze aan thuis denken.
Ik hoop dat iedereen ergens troost in kan vinden in deze tijd. De mooie herinneringen, anekdotes, het moment en de manier waarop opa stierf, het idee dat hij er zelf vrede mee had en alles heeft kunnen zeggen wat hij wilde.
Morgen het grote afscheid. Zoals hij het wou. Daarna zal de impact pas echt gaan doordringen, het gemis nog meer voelbaar zijn.
Dan moet er niemand alleen achter blijven met een ontroostbaar gevoel, maar moeten we er met en voor elkaar zijn. Gedeeld verdriet is half verdriet. Het zou zomaar iets kunnen zijn wat opa had gezegd…
afscheid, pijn, ziek
In Feelings, Memories on 21/02/2010 at 23:46
Onvoorstelbaar. Drie weken geleden ging je lachend het ziekenhuis in. Al een tijd voelde je je niet lekker, maar nu was iedere stap teveel. Plots ging het eten ook niet meer. Langzaam maar zeker liet je lichaam je steeds meer in de steek. Maar de lach bleef.
Al snel werd het niet meer mogelijk om zelf je bed uit te gaan. Alles werd teveel. Je liet het maar over je heen komen, je vooral druk makend om oma. Toen de diagnose bekend werd, lymfe klier kanker, wist je genoeg. Je begon met afscheid nemen, ‘tot gauw’ draaide je om tot ‘ja kom maar snel weer’. Heel bewust liet je weten wat je wilde. Toch liet je je niet helemaal kennen. Geheel tegen alle verwachtingen in, leefde je ineens op. Zelfs de artsen stonden versteld en snel werd er nog een onderzoek uitgevoerd.
Je vechtlust, strijdend ten onder. Eigenwijs en koppig, De Witte waardig.
Veel te vroeg, veel te snel. Hoe vaak ik niet heb gehoopt ‘hij redt het wel’.
Het mocht niet zo zijn en dat doet pijn.
Geen leuke gesprekken meer over de nieuwe gekkigheden, anekdotes van vroeger, scherpe onverwachte grappen en opmerkingen en geen oprecht geïnteresseerde vragen meer over hoe het gaat. Je wist altijd precies wat iedereen deed, alles was interessant en als je het ergens niet mee eens was, stak je dat niet onder stoelen of banken. Geen tompoucen meer op een verjaardag. Geen stevige hand of ferme knuffel.
Lieve opa, ik ga je ontzettend missen. Maar nooit vergeten.
bereikbaar, contact, in touch
In Feelings on 15/02/2010 at 20:08
Tegenwoordig zijn we altijd met elkaar ‘in touch’. Overal telefonisch bereikbaar, altijd online. En nog steeds is het mogelijk om contact te verliezen. Best bijzonder!
Heel stom, want daardoor stel ik een telefoontje juist vaker uit. Niet het juiste moment, genante plek of in de buurt van teveel mensen.
Afgelopen weekend lag het internet er thuis af. Alleen met mijn iPhone kon ik nog mailen, facebooken etc. Ik voelde me ongemakkelijk. Niet lekker m’n feedreader doorspitten en andermans verhalen lezen, gluren op die gave woonwinkelsite of nog meer onbelangrijks.
Hoe ernstig het met ons is gesteld, bleek onder meer gisteren. Max, 1 1/2 jaar oud, kan iPhones ontgrendelen en zelf door de foto’s bladeren. Niet heel vreemd als je ouders allebei zo’n apparaat hebben, maar kinderspeelgoed is het niet.
Ook in het ziekenhuis zie je steeds
meer en vaker een laptop op een ziekenbed. Vorige week grapte opa nog dat hij nodig moest buurten bij zijn overbuuf, die de hele tijd achter et scherm zat. Misschien kon ze mij wel vinden en kon hij ook in het ziekenhuis mijn verhaaltjes lezen… Slik… Mijn opa, die ik een dik jaar geleden met veel
moeite aan het internetten heb gekregen. Marktplaats, mijn site, teletekst, alles kon hij vinden. Mailen lukte hem per ongeluk, daar zouden we nog eens tijd voor inplannen. Want dat was wel mooi, dan kon hij foto’s van zijn achterkleinkinderen bekijken en kon ik hem op de hoogte houden van mijn zaak.
Dit weekend bekende hij dat hij niet meer in staat was geweest te buurten bij de buuf, mijn verhaaltjes al lange tijd niet had gelezen. Inmiddels is hij bijna nergens meer toe in staat. Dat zien, doet pijn. Wat zal hij zich in de steek gelaten voelen door zijn eigen lichaam.
Hem leren mailen, daarvoor is het te laat. Maar ik geloof dat we hoe dan ook ‘in touch’ blijven. Tot gauw!
ongepast, tegenstrijdig, verjaardag
In Feelings on 13/02/2010 at 22:05
25 jaar. Gisteren werd ik een kwart eeuw oud. Jaren geleden dacht ik dat je volwassen leven dan pas echt zou beginnen. Werkend, gesettled en klaar voor deel 2.
Mijn verjaardag werd geweldig ingeluid, maar de dag zelf was weinig feestelijk. Dit jaar geen tompoucen en bezoek van opa, maar hem opzoeken in het ziekenhuis.
Hoe dubbel voelt een verjaardag als je je zorgen maakt om iemand die zo ziek is. Leven en dood, geluk en ongeluk liggen zo dicht naast elkaar, werd zo pijnlijk duidelijk.
Nog steeds kunnen we alleen afwachten, op bezoek gaan en hopen. Het grote 25-feest blijft voorlopig uit. Er zijn belangrijkere dingen in het leven. Duimen om een wonder bijvoorbeeld.
actief, lijn, speler, toeschouwer, veld
In Notes on 11/02/2010 at 15:13
Niets is vervelender dan langs de lijn moeten toekijken, niets te kunnen doen. Afwachten. Helaas zijn zulke situaties onvermijdelijk. De een geeft daar makkelijker aan toe dan de ander, die opstandig wordt en stampij gaat maken als de touwtjes uit eigen handen zijn. Toch is er geen andere oplossing dan rustig blijven, de tijd zal het uitwijzen.
Makkelijk gezegd natuurlijk, zeker als je er wat verder van af staat. De beste stuurlui staan aan wal, ook als ze geen kaas hebben gegeten van dat vakgebied. Iedereen wil en heeft het beste met je voor. Ook niet makkelijk als jij in het veld staat, maar op pauze wordt gezet en net als de toeschouwers maar moet wachten op wat komen gaat.
We willen allemaal regisseur zijn in onze eigen film. Iemand inhuren voor het geluid, de make-up of muziek is geen probleem. Dat is tijdelijk, daarna heb je het zelf weer voor het zeggen. Is de bedoeling.
Laten we hopen dat er snel een einde komt aan de onzekerheid, de verplichte passieve houding die je daarbij aan moet nemen. De tijd zal uitwijzen wat het lot voor ons in petto heeft.
conducteur, doorzeten, geluk, ns, treinreis, verandering
In Notes on 09/02/2010 at 17:25
Het kan geen toeval zijn. Sterker; toeval bestaat niet. Alles is met een reden. Dat terzijde. Weer zit ik in de trein met DE conducteur. Drie keer is scheepsrecht. Deze keer is de trein voller, dus een lang gesprek zit er niet in. Wel is de ‘tone of voice’ van dit gesprek een stuk positiever.
Vanaf 1 maart krijgt hij een nieuw leven: hij heeft de voogdijzaak gewonnen en krijgt voor het grootste deel de zorg van de kleine op zich. In het vervolg moet de nare ex alimentatie aan hem gaan betalen en dankzij een omscholing van de NS kan hij kantoorwerk vlak bij huis gaan doen. Zijn ouders zullen op de kleine passen als hij moet werken. Zijn leven is 180 graden gedraaid. Zijn humeur, gezichtsuitdrukking en uitstraling met hem. Ik feliciteer hem en ben oprecht blij. Het rechtssysteem in Nederland kent dus toch nog gerechtigheid. Ik ben absoluut voorstander van power-vrouwen, maar als moeder krijg je vaak iets te veel power toegekend.
Wat er wel niet kan veranderen in korte tijd. Als je maar volhoudt en niet opgeeft, blijft geloven in jezelf, waar je voor staat en je eigen kracht. Even zijn al mijn negatieve gedachten omtrent de NS verdwenen. De flexibiliteit naar deze jongeman toe, is niet terug te zien op het spoor. Toch blijkt ze een menselijke kant te hebben. Wat een fijn bericht op deze toch al fijne dag.
Dag meneer de conducteur. Ik zal tot 1 maart naar je uitkijken en hoop dat we nog eens een leuk en langer gesprek over de toekomst zullen hebben. Wat de toekomst ook brengen zal. Er is altijd een lichtpuntje, een opening ook al lijkt die ver weg en onvindbaar in het donker. Als je maar wilt.
apk-keuring, geoliede machine, soepel, stroef
In Notes on 05/02/2010 at 18:34
Sommige dagen gaat alles goed, lijkt alles als een geoliede machine (samen) te werken. Andere dagen loopt het wat stroever. Alle stoplichten rood, personen die je moet spreken onbereikbaar.
Af en toe zit je in een fase waar alles wat je zo graag wilt, stroef lijkt te lopen. Dingen die er niet zo toe doen blijven soepel gaan, maar met dat ene vriendinnetje loopt het niet zo lekker, je boodschap overbrengen aan je lief gaat met veel ruis gepaard en tijdens het shoppen met je moeder krijg je ruzie om dat belachelijk dure, overbodige, maar o zo mooie paar killer heels.
Die momenten zijn zwaar frustrerend, niet bevorderend voor communicatie en relatie. Blijven oliën, smeren en verzorgen is de enige remedie. De stroefheid verdwijnt helaas niet vanzelf.
Jezelf iets meer (bloot) geven doet vaak wonderen. Bovendien wekt het sympathie op, wat stroefheid kan voorkomen of verminderen.
Af en toe heb je even een onderhoudsbeurtje nodig, eens in de zoveel jaar een apk-keuring en een beetje oppoetsen doet wonderen voor je geoliede machine.
afplakken, lui oog, pleister
In Notes on 02/02/2010 at 10:53
Geen uiteenzetting over het kinderachtige plakbeleid van zielige politieke partijen die zich onsportief gedragen in de losgebarsten verkiezingsstrijd. Die borden zijn best representatief voor Nederland als je het mij vraagt; te klein voor veel verschillende (kleine) partijen. Maar mijn politieke voorkeur zal ik hier niet gaan bespreken.
Het is meer een ritueel, wat ik van kleins af aan al verafschuw. Als schattig meisje met zijstaartje, strikje en muizentrui moest ik er aan geloven; een afgeplakt oog. Bedoeld om je ‘luie oog’ weer mee te laten doen, door het goede oog af te laten plakken. Zo wordt je gedwongen met je luie oog te kijken. Toen geen probleem; ik kon niet lezen en schrijven en had ook geen bril nodig. Nu daarentegen, zie ik met mijn ‘luie oog’ geen bal. Toch moet ik weer gaan plakken. Minstens een uur per dag kijken met mijn slechte oog. Dat is een uur per dag verkwisten, want wat moet je gaan doen als je alleen maar schimmen ziet?
De stickers zijn nog even lelijk, er zitten nog steeds ‘fleurige’ plakkers bij om je sticker van een vogel, bloemetje of piraat te voorzien en epileren hoef ik dan maar aan 1 kant. Gelukkig waren de plakkers niet op voorraad bij de arts en kan ik zogenaamd mijn bezoekje naar de apotheek niet meer in mijn weekschema in plannen. Tegen die tijd hoop ik weer een oproep van de oogarts te hebben gekregen voor vervolgonderzoek. Alsof hij een weekje niet plakken zou merken.
In plaats van plakken heb ik mezelf een weekje ‘afkicken’ opgelegd. Alleen achter mijn scherm kruipen voor de noodzakelijke, geld opbrengende zaken. Dus even geen geblog meer, een Twitter-dieet en geen tijd verspillen op Facebook etc. Kennelijk heeft mijn vervelende oog dat nodig en aangezien je die niet zomaar vervangt moet ik er maar even zuinig op zijn.
Afgeplakt… rust!
sneeuw, verveling, vogels voeren
In Notes on 31/01/2010 at 15:34
Afspraken worden gecancelled, wegen afgesloten en de snowboots blijven in de gang staan. Nederland blijft in de ban van de sneeuw. En dat duurt ook nog wel even.
Voor iedereen is de lol er vanaf, zeker nu we weten dat we in Nederland niet goed om kunnen gaan met dat witte spul. Belangrijke wegen worden niet schoon gemaakt of gestrooid, centrale plekken veranderen in ijsbanen omdat er geen duidelijkheid is wie er verantwoordelijk is voor dat ene stukje straat en uit wanbeleid worden ’s nachts toegangswegen maar gewoon afgesloten. Lekker handig.
De paar dagen die ik Nederland kon ontvluchten, viel er bijna niets, maar sinds vrijdag is weer raak. De sneeuwpret heb ik al gehad; sneeuwballen gooien, glühwein maken en zelfs een heuse sneeuwpop. Dus ben ik nu maar therapeutisch pinda’s aan het rijgen, brood uit elkaar aan het trekken en een spoor van vogelvoer door de tuin aan het strooien. Die arme vogeltjes kunnen er ten slotte ook niets aan doen. En zo krijgen de katten ook nog wat beweging. Leedvermaak. Ook bij sneeuw de grootste bron van humor…
struisvogel, vluchten, weglopen
In Notes on 30/01/2010 at 16:15
Soms zijn er van die momenten dat je het liefst weg vlucht. Van alles. Alsof je daar de tijd door terug kan draaien, alsof het niet gebeurt is. Helaas hebben we geen montage mogelijkheid in onze eigen film. Je kunt stukken voor jezelf terug halen, er nog eens naar kijken, maar niet meer ingrijpen.
Vluchten kan niet meer. Soms zit je ergens al zo ver in, weet je al dat vluchten, weglopen of je ogen sluiten geen zin heeft. De realiteit dwingt je tot een confrontatie, de feiten zeggen genoeg, de kaarten zijn al geschud. Hoe hard je het ook probeert te negeren, doet alsof het niet zo is, het zal je blijven achtervolgen tot je een keus maakt, waardoor je niet meer op de vlucht hoeft. Voor jezelf, voor het zwaard van Damocles, voor de realiteit.
Even wegvluchten van alles lijkt zo simpel, de oplossing om tot rust te komen, te relativeren. Maar ooit zul je de confrontatie toch weer aan moeten gaan. Het maakt niet uit hoe hard je loopt, rent of fietst, je wordt uiteindelijk ingehaald door datgene waar je voor op de vlucht bent. Open je ogen, steek je kop niet in het zand en loop zeker niet weg voor jezelf en de problemen. Een confrontatie is nooit makkelijk, wel onvermijdelijk…
dralerig, druilerig, fietsen, rond dralen, rond dwalen
In Feelings, Frustrations on 26/01/2010 at 09:02
De oudste kat en ik hebben er allebei last van. Of het woord bestaat, geen idee, het is een combinatie van rond dralen en druilerig zijn. Onrust in je kont, je draai niet kunnen vinden. Niet eens zozeer met je ziel onder de arm lopen, meer lichamelijke onrust.
Op zulke momenten heb ik zin om meters te gaan fietsen. Gewoon op een lekker fietsje stappen en gaan. Muziekje op, continue dezelfde snelheid op de teller en de landschappen aan je voorbij laten gaan. Tijd doet er niet toe en als je je dan toch afvraagt hoe laat het is, blijken er alweer 3 uur verstreken.
Ik ben niet sportief, maar wel gek op het buitenleven. In het park of op het strand wil ik best een potje volleyballen, een tafeltennistafel kan ik ook niet negeren en op mooie zondagen verlang ik nog vaak naar het hockeyveld. Het gaat niet om de strijd, maar de prestatie die je voor jezelf levert en om even lekker je hoofd leeg te maken.
Helaas is dit weer alles behalve geschikt voor dit onhandige figuur om op de fiets te stappen, laat staan dat ik een geschikte fiets heb. Met mijn voorraad thermo-kleding zou de kou niet eens zo’n probleem zijn. Na de eerste meters doortrappen is die snel verdwenen. Maar wat heb ik zin om lekker op m’n fietsje door de omgeving te dwalen!
Nog een kleine twee maanden tot het voorjaar begint. Kunnen we in plaats van dralen weer lekker rond dartelen. Tot die tijd maar stomme spelletjes verzinnen met de kat om allebei van ons zenuwachtig makende gedraal af te zijn…
bril, brildragend, lenzen, oog druk, sociale druk
In Notes on 24/01/2010 at 21:48
Sinds mijn veertiende ga ik brildragend door het leven. Dat was noodzakelijk voor ik een esthetische correctie aan mijn oogstand kon ondergaan, want wat eens schattig loensen was, werd in mijn ogen steeds meer lelijk scheel kijken. Na de operatie nog een paar maanden met bril rond gelopen en toen maar eens voorzichtig geïnformeerd naar de mogelijkheid van lenzen. Het liefst zou ik zonder hulpmiddelen scherp zien, maar ook een laserbehandeling zal mij niet helpen.
Met mijn lenzen heb ik sindsdien een haat-liefde verhouding. Het zal wel aan slechte coördinatie liggen, maar het inkrijgen van mijn lens in het linkeroog is voor mij nog steeds mission impossible. Mijn rechter, ’slechte’ oog prefereert het liefst geen hulpmiddel. Zowel lens als bril zijn de laatste tijd weinig behulpzaam. De laatste dagen voelt mijn oog zelfs aan alsof het er ieder moment uit kan ploppen. Duidelijker kan ik het niet omschrijven. Leuk met Halloween misschien, maar het voelt iets minder prettig.
Nou ja, beter wat oogdruk dan ’sociale druk’ of een te volle agenda. Nog maar een lange nacht rust mee pakken, hopelijk morgen weer fris en fruitig aan de slag!
doneren, oprecht, plicht, verplichting
In Notes on 22/01/2010 at 23:57
Iedereen gister zijn ‘plicht’ gedaan en braaf een donatie gedaan? Nogal wat sceptische berichten gelezen op Twitter en Hyves, die natuurlijk niet uit de lucht komen. Al die goede-doel-directeurtjes (meestal zelfs een parttime job) rijden in de dikste wagens en de opdravende BN’ers doen het ook niet voor niets. Maar goed, de indringende stem van Linda de Mol en de serieuze blik van Jeroen Pauw hebben hun werk kennelijk goed gedaan.
Bizar eigenlijk, plichtsgevoel. Ook een soort van ‘een ander pleasen’ en op een goed blaadje komen. Kennelijk kan plichtsgevoel zorgen dat je dingen tegen je eigen wil en/of principes in gaat, maar je mee laat slepen door plichtsgevoel. Bezoekje aan familie? Niet voor je eigen plezier, maar om hun te plezieren. Daklozenkrant kopen om je eigen schuldgevoel voor die veel te dure kant-en-klaarmaaltijd af te kopen. Je schoenen laten poetsen op het station want het is je maatschappelijke plicht om een ander te helpen. Door plichtsgevoel naar dingen toe te gaan, terwijl je eigenlijk liever op een andere plek was geweest. Dat overkomt iedereen wel eens. Dat hoort er bij. Je kunt nou eenmaal niet altijd voor jezelf kiezen, al is het wel belangrijk om naar jezelf en je eigen wensen te luisteren. Dan moet je een beetje (toe)geven voor een ander en kan je de volgende keer weer krijgen.
Dat plichtsgevoel maakt minder oprecht. Je gedwongen voelen uit plichtsgevoel, zorgt dat je niet oprecht kunt genieten, een fake smile opzet en doet alsof. Ook al valt het achteraf zelfs wel mee, er blijft een stemmetje roepen ‘ik ben hier voor een ander’ of ‘wat zou ik nu missen daar?’.
Maar geef jezelf vooral een schouderklopje, als je gisteren hebt gedoneerd. De mensen in Haïti zijn er echt bij gebaat. Of er nou 1/3, de helft of het hele bedrag aan komt…
donatie, giro 555, haiti, nationale actie, radio 555
In Notes on 21/01/2010 at 17:54
Vandaag gaat het over niets anders, tv, radio, krant, alle media staan er vol mee. Indrukwekkende overlevingsverhalen (zelfs iemand dankzij een iPhone!), weerzinwekkend confronterende foto’s, angstige blikken na de naschok van gister. Niemand kan om de impact van de ramp in Haïti heen. Nog niet zo aangrijpend als de beelden van de Tsunami, waar de combinatie van een aardschok en het water nog meer aanrichtte, maar dat het serieus is, mag duidelijk zijn.
Geen idee of er nog iemand rondloopt die geen donatie heeft gedaan, het lijkt me bijna onmogelijk. Je zou je, zeker als je vandaag de radio (555) of tv aan hebt staan, op z’n minst schuldig moeten voelen als je dat nog niet hebt gedaan.
Hoewel ik de aankondigingen voor ‘de grote tv-show’ van vanavond tenenkrommend vind, vooral die met oude rot Henny Huisman, die speciaal uit de kast is getrokken om zieltjes te winnen, is het goed dat Nederland zo massaal actie voert vandaag. Helaas stond Jonnie om 11.30u vanochtend nog geen snert te verkopen op station Zwolle, anders had ik nog een bijdrage geleverd.
De radio blijft vandaag wel lekker uit, de tv show ga ik vanavond gelukkig missen, maar ik heb mijn steentje bijgedragen. Ik hoop jij ook!
boete, fout, schuld
In Notes on 18/01/2010 at 23:05
We maken allemaal wel eens fouten. Kleintjes, die weinig impact hebben, of grotere, die nog lange tijd invloed hebben op ons verdere leven. Wij oordelen graag over andermans fouten, zoeken graag een schuldige, wijzen na, lachen en vinden dat iemand boete moet doen.
Dus zoeken we naar een passende straf; iemand zwart maken bij anderen, diegene compleet negeren, de grond in trappen of een spiegel voor houden en inpraten dat als je eenmaal zoiets doet, je nooit meer anders zult zijn.
Waarom zoeken we toch altijd een zondebok? Om niet naar onszelf te hoeven kijken? Toe te geven dat jezelf ook wel eens fout zit of ergens schuld aan hebt?
Degene die een fout heeft gemaakt, moet daar zelf al genoeg voor boeten, zonder dat daar mensen ‘van buiten af’ zich nog mee moeten bemoeien. Hoe zou jij je voelen, als niemand je die stomme fout kan vergeven, je compleet genegeerd wordt en je daardoor nog stommer dan stom voelt? Juist. Niet fijn. Iedereen verdient tweede kansen. Hoe moeilijk dat soms ook is. Vergeven is iets anders dan vergeten. Maak van je hart geen moordkuil, ook niet uit zelfbescherming.
Het is je vergeven. Schone lei. Nieuwe start. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
blanco tekst, kvknetwerk, uitgelicht
In Notes on 17/01/2010 at 11:33
Voor jezelf beginnen begint met een inschrijving bij de Kamer van Koophandel. 23 Juli 2009 schreef ik Blanco Tekst in, een stap waar ik nog steeds iedere dag erg blij mee ben en van geniet. Bij de start van een bedrijf is het opbouwen van naamsbekendheid en een netwerk belangrijk, en de Kamer van Koophandel probeert je daarbij te helpen. Zo organiseren ze netwerkavonden, informatie avonden en hebben ze een online netwerk.
De komende week ben ik ‘Uitgelicht’ op kvknetwerk.nl. Als je geen lid bent van deze website kun je het stuk niet lezen, maar ik vind het wel leuk om het te delen. Daarom plaats ik het hier. En omdat ik de komende dagen even geen lange verhalen kan typen, ik heb me op glad ijs begeven en ben daarbij verkeerd terecht gekomen, met een gekneusde pols als gevolg. Typen met 1 hand gaat niet echt makkelijk…
KVKnetwerk.nl:
Wekelijks wordt er in deze rubriek een ondernemer uitgelicht. Aan de hand van acht vragen leren we de ondernemer en zijn onderneming beter kennen. Deze week: Sabine de Witte van Blanco Tekst.
1. Waarom ben je ondernemer geworden?
Tijdens mijn studie ontdekte ik dat het schrijven van teksten mij erg goed afgaat en dat ik dat erg leuk vind om te doen. In februari deed ik met mijn persoonlijke blog mee aan de Nobiles Studenten Blog Wedstrijd, die ik helaas niet won. Daardoor wist ik wel zeker dat ik iets met mijn schrijftalent wilde gaan doen en is het balletje dankzij Twitter gaan rollen.
2. Waarom kiezen (potentiële) klanten voor jouw bedrijf?
Bedrijven hebben jaren geleden allemaal een website aangeschaft, om maar een website te hebben. Tegenwoordig moet een website harde omzet opleveren en is het niet alleen de online aanwezigheid die telt. Een goede tekst die de doelgroep aanspreekt is daardoor erg belangrijk. Ik optimaliseer een website met tekst; ik schrijf volgens zoekmachine richtlijnen waardoor de vindbaarheid wordt vergroot, de website leesbaar blijft en een bedrijf er omzet mee kan maken.
3. Welke recente ontwikkelingen zijn er in jouw branche?
Besparingen op communicatie- en marketingmiddelen in het kader van de crisis. Maar communiceren kun je niet uitsluiten, dat moet je blijven doen (met nieuwsbrieven, advertenties en het zichtbaar/actueel blijven door pers- en pr-berichten te sturen), zowel met bestaande als potentiële klanten. Juist in deze tijd is het belangrijk om de relaties met klanten te onderhouden en nieuwe relaties aan te gaan, goede communicatie speelt daarin een cruciale rol.
4. Wat is je grootste zakelijke succes en de grootste zakelijke blunder die je hebt begaan?
Dat ik ben gaan Twitteren is mijn grootste zakelijke succes geweest. Hierdoor heb ik de contacten én de steun gevonden om mijn eigen tekstbureau te starten. Inmiddels ben ik een half jaar bezig en een grote zakelijke blunder ben ik gelukkig nog niet begaan. Dat is mede te danken aan de collega-ondernemers die ik om mij heen heb verzameld. Het afgelopen half jaar heb ik meer geleerd dan tijdens mijn gehele studie!
5. Waardoor wordt jij als ondernemer geïnspireerd?
Door collega-ondernemers die open staan voor innovatie en samenwerking. Als klanten bij mij komen voor het herbouwen van een website of de technische aspecten dan schakel ik mijn netwerk in, stuk voor stuk mensen met ambitie en kennis. Ik volg alle ontwikkelingen in de social media en nieuwe media op de voet. Een mooi voorbeeld daarvan is Twitter, waarmee ik mijn eerste freelance opdrachten heb binnengehaald. Ook mijn business partner Patrick Mulder, waarmee ik succesvol samenwerk, ken ik via Twitter.
6. Wat zijn jouw 3 favoriete websites?
Dagelijks volg ik het vaknieuws mijn favoriete websites www.marketingfacts.nl, www.emerce.nl. Tussendoor lees ik blogs via RSS die relevant zijn binnen mijn vakgebied, hou ik mijn eigen vorderingen voor mijn omgeving bij op mijn site www.sabinedewitte.nl en ben ik nog actief op http://twitter.com/sabinedewitte en haal daar leuke contacten en opdrachten uit. De website van Blanco Tekst wordt momenteel ontworpen en zal media februari live staan.
7. Hoe zet jij het kvknetwerk.nl in?
Regelmatig plaats ik informatieve teksten en discussie’s op het kvknetwerk.nl en hallo! Met de teksten die ik samen met Patrick Mulder schrijf, wil ik graag mijn visie delen en discussie uitlokken. Op die manier blijven de community op deze websites actief en door het uitwisselen van kennis lever ik een bijdrage aan het KvK netwerk.
8. Wat is jouw beste tip voor collega-ondernemers?
Aanwezigheid op online profielen zoals LinkedIn, Facebook, KVKnetwerk en Twitter voor personal branding, bekendheid bij klanten en natuurlijk bij Google. Digitaal netwerken levert snel resultaat; Google indexeert het snel, je hebt een groot bereik en korte communicatielijnen!
aardbeving, careplus, donatie, giro 555, haiti, tropicare
In Notes on 14/01/2010 at 23:34
Niet te missen waren de beelden in het nieuws na de aardbeving in Haïti. Hulp komt langzaam op gang en de omvang van de beving wordt nu pas duidelijk. Er zijn zelfs nog Nederlanders vermist! Er is te weinig schoon drinkwater, de hygiënische omstandigheden zijn slecht en de gebieden zijn slecht bereikbaar.
Tropicare is een actie gestart via Twitter en andere social media. Als je €10,00 doneert, ontvang je een MediKeeper USB stick waar je je persoonlijke medische gegevens op kunt bewaren, zodat je deze eenvoudig bij je kan dragen tijdens je reis. Waarom moet je iets terug krijgen voor je donatie? Tropicare is een instantie die zich bezighoudt met de voorbereiding en verzorging van reizigers. Tijdens een reis of vakantie gebeuren volgens de statistieken de meeste ongelukken en ook ziek worden gebeurt vaker in het buitenland.
Met jouw donatie kun je de slachtoffers van de aardbeving helpen, maar ook jezelf! Het volledige bedrag gaat naar Giro 555, meer informatie over de actie vindt je op: http://bit.ly/careplus
De actie van Tropicare/CarePlus heeft gisteren zelfs in het AD gestaan:
gratis, huishoudbeurs, vakantie, vakantiebeurs
In Notes on 14/01/2010 at 11:04
Terwijl half Nederland nog hoopt op een Elfstedentocht, uitkijkt naar de wintersport vakantie of geniet van de restjes sneeuw, hoopt de andere helft maar op één ding: zo snel mogelijk weer zomer!
Dat die helft met het hoofd in de zon zit en alweer druk is met de voorbereidingen van de zomervakantie, zal komende week te merken zijn op de Vakantiebeurs in Utrecht. Mijn primeur op de vakantiebeurs was dinsdag op de Vakdag. Geen nieuwe zomerbestemming uitgezocht, maar informatie, contacten en ideeën opgedaan.
Op zulke beurzen kan ik echt mijn ogen uitkijken. Iedereen doet verschrikkelijk zijn best om de mooiste stand neer te zetten, de meeste mensen erom heen te verzamelen en zoveel mogelijk potentieeltjes binnen te halen. In Nederland moet dat met ‘gratis’. Gadgets, knulligheden, eten en drinken uit delen en de mensen zijn ineens een stuk opener voor wat je te vertellen hebt. Met het uitdelen van pennen redt je het tegenwoordig niet meer.
Vorig jaar was ik een dagje met vriendinnetje Dee naar de Huishoudbeurs. Hoe we er op kwamen, geen idee, maar dat nooit weer! Wat een grijpgrage handjes hebben al die overrijpe gefrustreerde huisvrouwen! Ze komen met een lege trolley aan en gaan bepakt en bezakt weer naar huis. Ook op de vakantiebeurs zag ik de verschrikkelijke boodschappenkarretjes weer voor bij komen. Ik snap dat het niet handig en comfortabel is om de hele dag met alle foldertjes rond te moeten lopen, maar om nou ieder gratis vlaggetje of snoepje op te gaan eisen?! Bovendien zijn die karretjes allerminst handig voor de doorstroming en de hielen en tenen van je mede-bezoekers.
Ga je al die gratis spulletjes allemaal bewaren, als je bij thuiskomst de buit bekijkt? Of alle vakantie folders met de hele familie doornemen om je volgende bestemming te bespreken? Laat je je echt beïnvloeden door hoe de stand er uit ziet en wat er weggegeven wordt bij het kiezen van je vakantie? Dat zou weer bewijs zijn dat wij een stel makke schapen zijn, zo makkelijk te manipuleren. Maakt gratis echt het verschil? Bij mij in ieder geval niet. De NS kan het niet meer goed maken met een gratis bakje thee uit een papieren bekertje, bij de zoveelste keer vertraging. Al zou Super de Boer haar groente- en fruit gratis meegeven als je er boodschappen komt doen, ik blijf het een vieze winkel vinden.
Als wij met ons gezin op vakantie gingen, kwamen in december de reisgidsen binnen, mochten we allemaal een camping in Frankrijk (in een al wel bepaald gebied) uit kiezen en de camping met de meeste stemmen werd onze bestemming. Maar tot we zover kwamen was het een maand bladeren, vergelijken en al een beetje fantaseren over hoe het er zou zijn. Als ik nu heel 1.0 door een reisgids blader, denk ik aan de zondagmiddagen die ik met de gids op schoot zat, verlekkerd te kijken naar al die mooie zomerse plaatjes. Wil ik op vakantie, dan zoek ik een bestemming die me aanspreekt en de rest zoek ik er wel bij. Ik laat me niet omkopen met een sleutelhanger of sticker.
Vrijdag zal ik ondervinden of de vakantieplannende consument net zo grijpgraag is als de vrouwen op de Huishoudbeurs. Gratis (leed)vermaak. Ik blijf trouw aan de 1.0 reisgidsen en reisboeken voor een volgende vakantie. Die ik dan wel online zal boeken, en een aanbieding met gratis overnachting zal ik ook zeker niet afslaan. Maar ik hoef echt geen strandbal te ontvangen om me te overtuigen van mijn boeking.
Terug naar de realiteit; voorlopig kunnen we nog langlaufen in ons koude kikkerlandje en ga ik nergens heen…
entree, ijsbaan, schaatsen, sneeuwpop
In Notes on 11/01/2010 at 18:55
…spelen in de sneeuw. Gistermiddag kriebelde de schaatskoorts waar die niet gaan kon. Zaterdag werden er in de buurt van Giethoorn nog tochten gereden, dus positief gestemd togen vriendinnetje S. en ik met onze schaatsen, 6 lagen kleding en goede moed richting het grote water. Allebei voelen we ons helemaal in ons element op de schaatsen, lekker vaart maken en gaan. Het liefst op donker ijs, tussen het riet.
Eenmaal in de buurt waren zelfs de kleinste slootjes weer open gewaaid, de tips die we hadden gekregen lagen er verlaten bij en de plaatselijke ijsbaan was nog niet open. Op de terugweg, toen ons de schaatsmoed in het ijs was gezonken, was deze wel open en besloten we toch een rondje te wagen. Een ijsclub waar keurig wordt geveegd en gedaan. Waar entree betaald moet worden. Maar waar het ijs meer weg had van een cellulitis-bovenbeen dan een fijne ijsbaan. Met iets te veel vaart vast komen met je schaats in een schuur, of over hobbelig ijs heen moeten schaatsen kan voor lelijke valpartijen zorgen. Gelukkig kwam het niet zover, maar om erger leed te voorkomen aan de net geslepen ijzers waren we er na 3 rondjes wel klaar mee. En met ons nog vele andere bezoekers, dat waren dure rondjes. Belachelijk dat ze met zulk ijs toch 4 euro per persoon durven vragen! Vraag dan de helft, want ze wisten zeker weten wel dat het slecht ijs was.
Uiteindelijk zijn we afgedropen voor warme Schoko bij S. thuis. De schoko werd winterthee met een broodje worst, zelfs van 3 rondjes buitenlucht krijg je (lekkere) trek. In de auto hadden we al ietwat jolig gezegd dat we maar een sneeuwpop moesten gaan maken als het schaatsen geen middagvulling zou worden. En nadat we er een paar keer om hadden gelachen, trokken we toch maar de sneeuwschoenen aan en gingen aan de slag.
Allebei konden we ons de sneeuwpret van vroeger herinneren; in een warm ski-pak op de slee, sneeuwpoppen bouwen met vaders en sneeuwballen gooien met de buurt. Waarom er mankracht bij nodig was, werd snel duidelijk, na het rollen van 3 flinke ballen moesten ze ook nog op elkaar… Toen de pop enigszins vorm kreeg, pauzeerden we even met een lekker bord soep. Daarna vlug verder met het improviseren van ogen, neus, mond en de bekende knopen. Zelfs een bezem kwam er aan te pas. Ondertussen sneeuwde het weer onophoudelijk, maar dat kon de pret niet drukken, net als het feit dat het inmiddels donker was. We improviseerden en schaafden er lustig op los, kregen publiek met nog wat laatste aanwijzingen en uiteindelijk konden we met onze nieuwe vriend op de foto, trots en met gloeiende wangen van ons gezwoeg en de vele lagen kleding.
Wat was het fijn om weer even ‘klein’ te zijn, je te kunnen vermaken met een middagje buiten spelen! Een duidelijke foto van het eindresultaat is er nog niet, iPhones en donkere omgevingen zijn geen goede combi, maar die volgt zeker.
ingepeperd, sneeuwbal, spiegelbeeld
In Notes on 09/01/2010 at 17:14
Niet met ijsballen of sneeuw, de sneeuw die nu valt is zo fijn dat het aanvoelt alsof je door een koude sauna loopt, of lekker verneveld wordt tijdens het zonnen aan de kant van het zwembad. Een natte waas.
Ingepeperd door de spiegel die me voor werd gehouden. Hoewel ik ergens wel weet dat het niet alleen maar gaat zoals ik wil, probeer ik vaak alles (en iedereen) zoveel mogelijk te manipuleren om het toch op mijn manier te doen. De keuzes die ik het afgelopen jaar heb gemaakt, waren keuzes naar mijn eigen geluk. Daarbij wel eens vergetend dat dat niet per definitie het geluk van een ander hoeft te zijn. Maar als ik lekker in m’n vel zit, ben ik voor iedereen een leuker persoon, dacht ik. Dat is ook zo, maar het scherm van mijn macbook zorgt ook voor afstand, is een soort muur voor iedereen die een gesprek met me probeert te voeren terwijl ik achter mijn scherm zit. Ondanks dat ik dat prima kan combineren, was het eigenlijk nooit bij me opgekomen dat het ongeïnteresseerd over komt. Dat is namelijk niet de intentie. Net als wanneer ik tussendoor even mijn mail op m’n telefoon check. Ik hoor en merk alles wat er om me heen gebeurt en het is zeker geen desinteresse. Zelf hou ik van snelle reacties, dus dan moet ik dat zelf ook geven, zowel zakelijk als privé.
Soms is het wel goed om een spiegel voorgehouden te krijgen. Dat anderen in dat spiegelbeeld andere dingen zien dan jij, of vast blijven houden aan een beeld van toen, maakt het ingewikkeld. Ja, ik ben veranderd. In mijn eigen beleving positief, want ik doe wat ik al zo lang wilde; ik maak me nuttig met iets wat ik leuk vind om te doen en goed kan. Mijn interesses en prioriteiten zijn veranderd en ik heb geleerd dat ik sommige dingen beter moet relativeren. Maar ook heb ik ingezien dat ik geen moeite moet doen voor dingen die niets opleveren. Of energie moet steken in dingen waar ik niets voor terug krijg. Zo voorkom ik teleurstelling en frustratie bij mezelf.
Het is best lastig om een balans te vinden waar iedereen gelukkig van wordt. Na mijn lange zoektocht naar iets waar ik mijn hart, ziel en passie ik kon stoppen, is de bereidheid om iets in te leveren ook ver te zoeken. Dit is waar ik zo lang op heb gewacht en naar heb verlangd. Ik ben jong, begin net en moet me een weg banen in de nieuwe rollen, het ‘nieuwe’ leven. Dat hoef ik niet alleen. Dat wil ik ook zeker niet alleen. Maar ik heb wel ruimte nodig om mijn vleugels eindelijk uit te kunnen slaan, met de wind mee te kunnen zweven op zoek naar meer uitdaging en succes. Daar put ik energie en geluk uit, wat ik graag wil delen. Met iedereen die zich daar voor open stelt. Ik ben nog steeds open en toegankelijk, maar sluit me wel af voor vooroordelen en negativiteit.
Misschien wel net zo verfrissend als een sneeuwbal in je gezicht. Even weer de ogen openen en verder kijken dan jezelf. Ik ben immers niet alleen op de wereld…
sneeuwpret, sneeuwstorm, strooibeleid, wanbeleid, zout tekort
In Notes on 08/01/2010 at 16:27
Stoepen, straten en opritten. Onbegaanbare parkeerplaatsen door opgesnoven sneeuw of ijsbanen. Rondom de seniorenwoningen verderop is het een grote gevaarlijke glijpartij, bij de supermarkt en de scholen kom je zeker niet op de fiets en de stoep naar het station is levensgevaarlijk, heb ik gister met eigen lichaam mogen ervaren.
Het is -5 overdag, de ‘oude’ sneeuw is aangevroren, nieuwe volgens het weerbericht met ’showers’ in aantocht en het (strooi)zout is op rantsoen. Daar wordt je toch flauw van! Hoe is het mogelijk dat ons land, het Nederland waar alles zo goed geregeld schijnt te zijn, nergens op voorbereid is? Of het hele openbaar vervoer ligt plat en iedereen zit verplicht thuis, of je staat tot half 2 ’s nachts in een kringetje om het Amsterdamse ringetje, of het zout is bijna op.
Als eerste hebben buurlanden dat probleem niet, wij zijn ongeveer het enige land dat zoveel zout gebruikt. Andere landen strooien dat gecombineerd met scherp zand of kleine steentjes. Voor alle methoden is wat te zeggen; zout is slecht voor de planten en auto’s, zand voor het asfalt en de riolering en steentjes strooien zal ook de nodige schade aanrichten. Maar het aantal EHBO-bezoeken is de afgelopen weken door gladheid en slecht strooibeleid ernstig gestegen. Ik voorzie nu al een noodzakelijke verhoging in de zorgverzekeringspremies, vanwege het grote aantal glijpartijen.
Als tweede, we hebben zo vaak oefeningen met de meest bizarre doemscenario’s, waarom kunnen we dan geen paar dagen sneeuw en temperaturen lager dan -5 aan? Ja de aardbol warmt langzaam op en de temperaturen lopen omhoog, behalve in de winter. Die zijn de afgelopen jaren een stuk strenger en witter geworden. Waarom wordt daar in de zomer niet al rekening mee gehouden? Is de organisatie van de Elfstedentocht de enige organisatie die zich het gehele jaar door bezighoudt met ‘de mogelijkheid tot een tocht der tochten bij doorzettende vorst?’ Als die tocht er komt, wil ik alvast meegeven, dat ik niet met de NS richting het Friese land zou proberen te komen. Dan blijf je gegarandeerd ergens ter hoogte van Steenwijk of Wolvega steken, daar waar het net geen Friesland is en het allemaal niet gebeurt. Tenzij je dagen van te voren al weg gaat, dan maak je nog een kans. Ik vermoed dat je, als het zover komt, je auto moet voorzien van sneeuwschuivers en een strooisysteem, want op de staat kan je niet meer rekenen.
Wie stopt de Nederlandse overheid wat peper in haar reet, haalt dat bord voor de kop van Den Haag weg en houdt JP een spiegel voor? Wil ons land nou echt serieus genomen worden en een rol gaan spelen binnen Europa? Moeten we hier nou trots op zijn?
Ik banjer vanavond op snowboots naar de supermarkt, sla een rantsoen in voor de komende dagen waarin we zullen leven in de onzekerheid ‘of we nog wel weg kunnen’. Kom op, winterbanden verplichten, versoepel het (zand/zout/stenen)strooibeleid en maak het weer verplicht om in ieder geval je eigen stoepje schoon te vegen. Jammer van de sleeritjes naar school, glijden doe je maar op de glij- of ijsbaan.
Mijn ongezouten mening. Nu ben ik er wel een beetje flauw van. Ik hoop dat dat beetje sneeuw niet de hele weekendplanning in de soep gooit, dat de voorspellingen en het zouttekort meevallen en het gauw weer 21 maart is. Mocht het nou echt nog erger worden, stel ik een massale winterslaap voor. Alle problemen opgelost, weg met de winterdip en dan lopen we in het voorjaar maar al te graag weer warm en een stapje harder voor de verplichtingen. If you can’t beat it, enjoy it.
PS Misschien gaan we over een -tig aantal jaar wel de verfilming krijgen van ‘De winter in 2010, zo moet het niet’. ‘De hel van ‘63′ is er dan vast niets bij!
overlast, sneeuw, winter
In Notes on 06/01/2010 at 23:08
…Om het Amsterdamse ringetje! Leve ons koude kikkerlandje! om 16u stopte de helft van de kantoren met werken in 020 vanwege voorspelde sneeuwbuien. Een uur later lag alles plat: treinverkeer, Schiphol en het verkeer stond overal muurvast. Er was plaatselijk 10cm sneeuw gevallen. Dat kunnen we natuurlijk niet aan!
Winterkleding uitverkocht, sleeen, sneeuwschuivers, strooizout en schaatsen nergens meer te krijgen, en zelfs nu nog honderden kilometers stilstaande auto’s in een lange rij. Wat zullen ze om ons lachen in landen als Duitsland, Frankrijk en Tsjechie. Daar is sneeuwval niet zo vreemd en moet er echt wel wat meer vallen wil het land zo ontregeld raken.
De NS heeft toegezegd 50 miljoen uit te trekken voor het ‘winterproof’ maken van de treinen. Hopelijk zijn de rails al winterproof of vallen die in het zelfde potje, anders hebben we straks winterklare treinen zonder passagiers, omdat het OV onbetaalbaar is geworden.
Het was een paar keer leuk, het ziet er eventjes mooi uit, maar nu is iedereen er wel weer klaar mee. Uit met de sneeuwpret. Laten we ons nu verheugen op schaatspret, met een lekker zonnetje, koek & zopie en warme choco en snert. Een Elfstedentocht lijkt me wel wat, om even alle Culemborgse frustratie om te zetten naar saamhorigheidsgevoel.
Volgens de voorspellingen blijft het witte poeder ons de komende dagen in haar greep houden. Massaal thuiswerken dan maar, in de pauzes nog wat sneeuwpoppen klussend of sneeuwballen gevechten houdend. Ach, het houdt je van de straat!
nieuwjaarswens, oud en nieuw, verjaardag, wens
In Notes on 05/01/2010 at 18:52
Morgen is het voorbij; het verplichte (klap)zoenfestijn van nieuwjaarswensen. Volgens mij is dat een van de meest gehate verplichtingen na nieuwjaarsdag. Na twee dagen te hebben genoten van Oud & Nieuw, oudjaarsdag en de katerdag afterwards, lijkt iedereen de jaarwisseling enigszins vergeten. Tot het eerste familiebezoekje en de eerste werkdag aanbreekt.
Uiteraard is de eerste die op je afstevent iemand die je het liefst de rest van het jaar had gemeden, de tweede is de directeur die je altijd fijn op je plek weet te zetten, je seksistische mannelijke collega en de altijd naar zweet ruikende telefoniste… Heerlijk, al die oprechte wensen en fijne klapzoenen.
Op het familiebezoekje gaat het er iets prettiger aan toe. Je oma knuffelt je fijn, je favoriete tante knijpt liefkozend in je wang en de jongere generatie zit nog brak en moe alcohol walmen uit te puffen.
Grappig dat deze ‘traditie’ ons ook in deze tijd, waarin we volgens Bea veel individueler en digitaler met elkaar omgaan, blijven voortzetten. Zelfs de echte kerstkaarten blijven ieder jaar trouw binnen komen, de enkele digitale wensen dragen weinig voorspoed bij.
Waar halen we de drang vandaan een ander een gelukkig nieuwjaar te wensen in de eerste week van januari? In de hoop dat we het zelf nog beter gaan krijgen, door andermans wensen? Moeten we dan niet iedere dag beginnen met een persoonlijke gelukswens? Iedere dag is immers een nieuwe dag, misschien wel waardevoller dan het meemaken van een nieuw jaar. De wisseling van een dag heeft immers veel meer directe invloed op je geluksstatus dan een eens per jaar terugkerend festijn wat we iedere keer weer meer opblazen en belangrijker maken dan het is. Voor mij heeft een verjaardag wel 100x meer waarde, juist omdat je op die dag vaak alleen van oprechte personen hoort.
Voor de volgende reis; blijven tot na driekoningen. Daarna ‘mag’ het immers allemaal niet meer…
conducteur, crisis, ns, ov chipkaart, vertraging
In Notes on 04/01/2010 at 10:59
Ondanks het slechte weer, de koude temperatuur en opstartend Nederland is het vandaag rustig richting Amsterdam. De coupé nagenoeg leeg, trein rustig en passerende stations verlaten. De forenzen zitten alweer keurig op hun deprimerende kantoortjes en na de december-ns-perikelen lijkt het erop alsof iedereen die kon, maar thuis is gaan werken.
Mijn eerste officiële reis met OV-chipkaart. Ouderwetse controle met een jolige conducteur die er vandaag nog even in moet komen. Hij wilde zowaar mijn nieuwe pas gaan stempelen. We kijken elkaar lachend aan en herkennen elkaar van een kleine maand geleden. Een guitige man, 28 jaar en de vorige keer heeft hij me zijn levensverhaal gedaan. Geïntrigeerd had hij gekeken naar mijn ijverige getik en gevraagd wat ik deed.
Een leuk gesprek volgde en hield me nog lang bezig. Want deze man is niet voor zijn lol conducteur geworden. De ambitieuze salesman stond ineens op straat dankzij ‘de crisis’, maar heeft nog wel zijn ex-vrouw en kindje te onderhouden. Dikke alimentatie, zijn kind nauwelijks zien en geen werk meer te krijgen in zijn branche. Wat moet je dan? Van een WW kan hij z’n alimentatie niet eens betalen en zijn ex dreigde dat hij dan zijn kind niet meer mocht zien. Met zijn rug tegen de muur.
De vorige keer had hij een trieste, verslagen blik in zijn ogen. Hij had zich gewonnen gegeven, zijn ex had aan het langste eind getrokken en eigenlijk hoefde het allemaal niet meer zo. Hij had niet jarenlang gestudeerd om nu kaartjes te knippen en bijna alles wat hij verdiende af te moeten staan, alleen thuiskomend ’s avonds in een klein ongezellig appartementje.
Vandaag is hij jolig en vrolijk. We kletsen verder over hoe het nu met hem gaat. Hij laat zich omscholen via het UWV en werkt parttime als conducteur. Het houdt hem van de straat, anders komen de muren van zijn kleine ‘huis’ veel te veel op hem af. De feestdagen waren zwaar voor hem, maar dankbaar dat hij gezond is en zelfs een dag met zijn kind heeft mogen doorbrengen.
Bijna bij Amersfoort moet hij er echt vandoor, de weinige mensen die nog in de trein zitten controleren. Maar vandaag ziet hij dingen door de vingers, we moeten allemaal weer even inkomen. Afstand nemen van onze verplichte vrije dagen en weer ons heil zoeken in de dagelijkse gang van zaken. We nemen afscheid met een lach en hij roept nog na dat hij me volgende maand wel weer in de trein ziet zitten en dan mijn verhaal wel eens wil horen.
Ik grinnik na, de vertraging die mijn dag bijna verpeste alweer vergeten. Ik mag mijn handen dicht knijpen, realiseer ik me eens te meer. Met deze beste kaartjesknipper komt het ook weer goed. Als je maar wilt, echt iets wilt, dan lukt het. Met wat extra moeite en wat extra steun, van je omgeving, of zomaar van een onbekende. Een fijn begin van een nieuwe werkweek in het nieuwe jaar vol nieuwe kansen voor iedereen.
abraham, eeuw, jaarwisseling
In Notes on 03/01/2010 at 15:33
Sloten we donderdag weer een decennium af, vandaag luiden we de ‘vijftigers’ in. Vaders ziet vandaag Abraham. Een halve eeuw oud. Wat klinkt dat lang! Ik heb nog erg jonge ouders, vond vijftig altijd erg oud klinken als ik hoorde hoe oud ouders van vriendjes en vriendinnetjes waren. Volgende maand word ik 25, de leeftijd waarop mijn vader ‘vader’ werd.
Wat heb je veel om op terug te kijken, na 50 jaar. Politieke, economische en technologische ontwikkelingen te over, groei, vooruitgang. Geen heftige gebeurtenis als een oorlog, wel grijze haren van drie kinderen. Een steeds veranderende rol gedurende de jaren, veranderende tijden en gewoonten. Sommige veranderingen volgen elkaar zo snel op, dat ze maar moeilijk bij te sloffen zijn (sloffen en vaders, gnagna).
Een halve eeuw oud, maar nog steeds jong van geest. Gefeliciteerd paps, op naar de volgende halve eeuw!
haar naam was sarah, literatuur, parijs, wo||
In Notes on 02/01/2010 at 22:15
Voor Sinterkerst kreeg ik het boek ‘Haar naam was Sarah’ cadeau. Mij zei de titel niets, maar moeders en vriendin S. hadden er over gehoord en gelezen en klonken positief.
Afgelopen week, in een ‘leeslounge’ in een boekwinkel in Berlijn ben ik er in begonnen. Een journaliste, Parijs en de Tweede Wereldoorlog. Allemaal elementen die me ontzettend aanspreken. Ik heb een bizarre fascinatie voor aangrijpende verhalen uit de Tweede Wereldoorlog. Alleen door het vertellen van verhalen en het herdenken kunnen we generaties na ons nog vertellen over de gruwelijkheden die zich toen hebben afgespeeld, mocht er niemand meer uit de generatie zijn die het daadwerkelijk heeft meegemaakt.
Het is even ontdekken hoe het boek in elkaar steekt, vanuit welke persoon het boek geschreven is. Twee ‘losse’ verhaallijnen die pas later met elkaar in verbinding komen te staan.
Vooral de aantrekkingskracht van de stad Parijs, wat een soort gevoel is wat onderdeel is van je persoon, was een beschrijving die de spijker op z’n kop sloeg.
Tijdens het lezen kon ik me een aantal plekken herinneren, de overige plekken zou ik het liefst morgen nog opzoeken!
Na de eerste hoofdstukken in de lounge te hebben verslonden, moest ik het boek even links laten liggen voor wat ’sight seeing’ Berlin. Vandaag op de terugweg las ik het boek in een ruk uit en ik kon mijn tranen bij de laatste zinnen niet bedwingen.
Hoe het verhaal precies gaat, verklap ik niet. Maar ik kan me de wanhoop na het meemaken van zoiets traumatisch zo goed voorstellen! Ook het willen weglopen, vergeten. Niets onmenselijks aan! Ongetwijfeld hebben veel mensen na de oorlog of na andere traumatische ervaringen hetzelfde gehandeld, niet wetende hoeveel invloed het verloochenen van je eigen geschiedenis, je bestaan heeft. Niet alleen voor jezelf, juist ook voor je omgeving.
‘Haar naam was Sarah’ is een van de boeken die je gewoon moet hebben, of in ieder geval moet lezen. Een echte must read, die af en toe in de boekhandel voorbij komt. Aanrader voor de komende koude, sneeuwige dagen, waarop we weer even heel dankbaar mogen zijn met alle warmte, luxe en vrijheid om ons heen.
berlijn, berlin, nieuwjaarsdag, NYE, silvester
In Notes on 01/01/2010 at 20:41
Als eerste een geweldig 2010 gewenst! Hopelijk is iedereen weer enigszins hersteld van een wilde nacht.
Geen Berlijnse nieuwjaarsduik om bij te komen van een geweldig Silvester feest, maar een gezellig, typisch Duits samen zijn. Eten, hangen, eten, hangen, sneeuwhappen. Prima dagje dus, grootste verschil met Nederlandse nieuwjaarsdagen: geen kring maar aan tafel, en voor het eerst sinds jaren geen spoortje brakheid te bekennen. Heerlijk, een echte frisse start, afgezien van extreme luiheid.
Silvester was indrukwekkend; de sneeuw, het indrukwekkende vuurwerk, de bekende pleinen vol hossende mensen en de gemoedelijke sfeer overal. Geen brandjes en opstanden, maar echt feest. Natuurlijk is er wel het een en ander gesloopt, baldadigheid schijnt er bij te horen op zo’n avond. Was de stad twintig jaar geleden nog verdeeld en van zoveel partijen waardoor niemand zich echt ‘Berliner’ kon voelen, nu heerste er gelijkheid, vrijheid en broederschap. Om 00.01 u voelde ik me dan ook echt even ‘vrij’. Best bijzonder, als de stenen van de plaats waar de muur heeft gestaan onder je liggen en het plein waar je staat feest te vieren onbereikbaar was in die tijd. Speciaal voor Silvester was zelfs Captain Jack weer tot leven gewekt! (lees: slechte kopie qua looks wel beter qua stem en een Janice Dickenson-achtig mee playbackend madchen op het podium)
Op 1 januari hebben we allemaal de drang om een nieuwe start te maken; voornemens, plannen etc. En zo’n eerste dag van het nieuwe jaar telt niet eens mee als echte dag, want iedereen is brak en gaat alleen het verplichte rondje handjes schudden af. Toch voelt het een beetje alsof je voor het eerst je nieuwe agenda mag gebruiken en er daadwerkelijk wat in schrijft. Je begint heel netjes, binnen de lijntjes, maar over een maand is het alweer kansloos gekras, volgeplakt met memo’s en onoverzichtelijk geschreven.
Dit jaar wordt anders. De papieren agenda waar ik voor het eerst wat in kan zetten, heb ik van het zomer al overboord gegooid. Te brak om te poepen het nieuwe jaar in is me de afgelopen jaren nooit goed bevallen, dus die frisse start is een verademing. Voor de rest plan ik lekker niet zoveel meer vooruit. Ik noteer de mogelijkheden in mijn agenda en bekijk van dag tot dag wat me aanstaat om daadwerkelijk uit te voeren. Los van de ‘must-do’s’ natuurlijk. Wat vaker relativeren en reflecteren, dan hoef je niet terug te vallen in al die dingen die je hebt afgezworen.
Die frisse start ga ik nu voortzetten in een dampend heet bad. Nu heb ik het nog tot mijn beschikking. Nog een dagje toegeven aan luiheid, dan gaan we weer knallen. 2010, be aware, here I come!
