Archive for November 2009
alcohol, drinken, kater, man met de hamer
In Notes on 30/11/2009 at 13:57
Soms is ‘ie er zo ineens. Uit het niets. Aangekondigd door een droge mond, draaiende maag en bonkend hoofd. En deze man laat zich niet zo makkelijk afschepen als andere exemplaren. Vasthoudend, volhardend en als je denkt dat je er van af bent duikt hij zo ineens weer op.
Met veel water, groene thee, roze pillen en een vette hap geeft hij zich na een dag gewonnen. Hij geeft je flink op je flikker en straft je goed voor het teveel aan giftige drankjes. Eerst flink aan het werk om de boel op te schonen en jezelf te zuiveren. En als deze man aanwezig is, zweer je hem dat het nu echt afgelopen is. Dat je geen druppel meer zal drinken. Maar dezelfde avond nog kom je weer in de verleiding. Een glaasje bij het eten, een biertje om het af te leren of een shotje tussen de dansjes door.
Gelukkig komt de man met de hamer me niet te vaak opzoeken. Maar wel na een gure zondagmiddag, wanneer we warmte bij elkaar op zoeken, het gezellig maken met kaarsjes, dekentjes, lekkere hapjes en heerlijke glaasjes in een kindvriendelijk restaurant in Doetinchem. En voor je het weet zit er een fles in.
Hij overvalt me iedere keer weer. Ik ben zwak, als het om lekker eten en drinken gaat zeg ik geen nee. Ik verwen mijn smaakpapillen maar al te graag en stiekem vind ik het heerlijk om op zondagmiddag lekker rozig te worden bij goede gesprekken, met gloeiende wangen en tintelende handen m’n bed in te stappen en tevreden in slaap te vallen.
Jammer van de dag er na. Als de man met de hamer duidelijk aanwezig is, als je to do lijst twee pagina’s groot is en zelfs frisse lucht niet genoeg om je beter te laten voelen. De man met de hamer. Grote mensen straf. Sta ik toch liever als klein kind zielig in de hoek. Lieve man met de hamer; ik zal het nooit meer doen. Genade. Point made. Stop met bonken, alstublieft!
celine dion, makkelijk weg, realiteit, verwachtingen
In Feelings on 29/11/2009 at 14:23
Soms is de makkelijke weg zo aantrekkelijk. Handdoek in de ring, opgeven en klaar. Zo zit ik niet in elkaar. Ik ga liever de confrontatie aan, blijf zoeken naar een oplossing, tussenweg. Ik ga voor een overwinning, als het niet anders kan neem ik genoegen met gelijk spel. Maar van verliezen hou ik niet.
Soms moet je niet alleen je zegeningen tellen, maar ook een verlies erkennen. Niet makkelijk, want verlies staat vaak gelijk aan achteruitgang of stilstand. Maar tijd heelt alle wonden. Het verleden met rust laten is moeilijk maar maakt verder gaan weer eenvoudiger.
Cirkels doorbreken, op zoek naar nieuw begin en oude hoofdstukken afsluiten. Een nieuwe start klinkt vaak veelbelovend, maar schept ook weer hoge verwachtingen. En onze verwachtingen maken we altijd groter, mooier terwijl we vaak weten dat die niet reëel zijn. Verwachtingen zijn als een duiveltje, ze fluisteren je van allerlei moois in maar de werkelijkheid is een stuk minder rooskleurig.
Door al die mooie verwachtingen en de minder mooie realiteit je weg vinden is niet altijd even makkelijk. Daarom gooi ik gewoon al mijn verwachtingen overboord, ga ik mijn eigen weg met de dingen die op mijn pad komen. Om teleurstellingen te voorkomen. Omdat er geen andere makkelijke uitweg is. Neem gewoon mijn eigen weg en al ben ik het spoor wel eens bijster, verdwalen zal ik nooit dankzij de vele mensen die mij de juiste kant op begeleiden.
En mag dan nu dat stomme stukje uit dat verschrikkelijke liedje van Celine Dion uit mijn hoofd alstublieft?!
er was eens, sprookjes, ze leefden nog lang en gelukkig
In Feelings on 28/11/2009 at 11:10
Zo, voor een dag. Dat ik een dagje luie kat, gezellige hond, Amerikaanse college girl, Australische surf dude, whatever, moeder van kinders (om te checken of het echt zo erg is als het mij lijkt) mag zijn. In ieder geval iets totaal anders dan mezelf. Met een heel ander leven, vanuit een heel ander perspectief. Misschien opent het mijn ogen, misschien snap ik daardoor andermans keuzes, stelt het me (weer) op scherp. Een dag het andere geslacht zijn kan wellicht ook heel verhelderend werken.
Don’t worry, mijn leventje zo is prima. Maar ik ben gewoon nieuwsgierig. Naar andermans leven, kijk erop en aanpak van dingen. Want soms heb je van die momenten waarop je je afvraagt of je het allemaal wel goed doet, goed aanpakt. Op die momenten zou het handig zijn als anderen je gedachten kunnen lezen, maar helaas…
Dus als ik eens een dagje door de ogen van iemand of iets anders kan kijken, verruimd dat misschien mijn eigen gezichtsveld. Of verzadigd het mijn onrust, als ik zo’n twijfelmoment heb. Of vervuld het voor een dag mijn droom, waarvan ik mezelf heb wijsgemaakt dat die niet haalbaar is.
Of dat ik morgen een boek open doe, begin te lezen bij ‘Er was eens…’, en zelf voorkom in een prachtig sprookje met natuurlijk het bekende, niet mogen ontbrekende einde ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Wie wil nou niet in een sprookje leven? Soms… heel soms wou ik dat alles even anders was. Maar sprookjes bestaan niet. Dus doen we gewoon weer ons best om van vandaag iets moois te maken.
bevrijding, thuis, ziekenhuis, ziekenhuisavonturen
In Notes on 27/11/2009 at 16:57
En toen was ik weer thuis. Na de laatste maaltijd onaangeraakt terug te hebben gestuurd. Na de laatste behandeling. Met een afspraak voor een poliklinische afspraak en mijn arts op het hart te hebben gedrukt dat ik me niet weer gezond laat opnemen. Met mijn koffertje wat om 9uur al ingepakt klaar stond, te wachten op het grote ontslagmoment.
Weer lekker in m’n eigen stulp. Waar alles mag en niet moet, zonder vervelende ritmes en vaste tijden. Ritme en regelmaat lap ik de komende week heerlijk aan mijn laars. Ga lekker doen waar ik zin in heb, wanneer ik er zin in heb. En heel hard de afgelopen week in halen, want ik heb het gevoel alsof ik een maand op een andere planeet heb gezeten. Storm? Niets van gemerkt. Koud? Dat was het binnen ook. Weer normaal en lekker eten, weg met die gekookte aardappelen en overkookte verlepte groente, toetjes vol E’s en rochelende ziekenhuismaten.
Lekker op m’n eigen bank. Wasje draait en ik lig lekker met een kopje thee op de bank. Met een kat. Want die heeft me gemist en ik was bijna vergeten hoe fijn zo’n warm beest op je schoot aanvoelt. Weer eens wat anders dan m’n macbook. Het is me de afgelopen week wel vaker gevraagd, hoe ik de tijd doorkwam. En vooral hoe ze dat vroeger deden zonder internet en telefoon. Goede vraag. De vorige keren dat ik in het ziekenhuis lag had ik geen behoefte aan tv, laptop en telefoon.
Nu thuis even een klein slaapje om m’n eigen bank. En ook dit voelt weer even onwennig. Zomaar doen wat ik wil in m’n eigen huis. En niemand om me heen. Fijn, zo’n momentje voor mezelf.
En dit ga ik zeker niet missen:
aftellen, all inclusive resort, ziekenhuis avonturen, ziekenhuisverhalen
In Frustrations, Notes on 26/11/2009 at 13:45
Dag 4 alweer. Wennen is een groot woord, maar ik voel me gelukkig al een stuk minder opgesloten en geleefd. Dankzij leuk bezoek en ontsnappingspogingen naar het bezoekersrestaurant en naar buiten vloog de woensdag om en brak het slaaptekort mij gisteravond zodanig op dat ik zowaar een aardige nacht achter de rug heb.
Vol goede moed vandaag dus lekker aan het werk, want door al dat bezoek is er genoeg blijven liggen. Goed gepland, want voor vandaag en morgen staat er minder bezoek op het programma en kan ik eindelijk m’n to do list afmaken. En die stapel boeken die ik heb meegenomen, ook hier kom ik er niet aan toe. Ik kan slecht lezen in een omgeving waar continue rumoer en geroezemoes is. Mijn nieuwe buurman is doof en zijn tv staat steeds zo hard dat die koptelefoon grote onzin is en ik alles letterlijk kan verstaan. Dus tv kijken schiet ook niet echt op. De stapel tijdschriften ben ik nu voor de derde keer aan het doorbladeren, blijf dezelfde dingen leuk vinden.
Weinig aparte ziekenhuis avonturen dus na gister. Wel bijzonder opmerkelijk dat mensen die ik nog niet lang ken (ongeveer sinds juli en allemaal via Twitter), de moeite nemen om mij vanuit Amsterdam een middag te vergezellen. En dat terwijl ik eigenlijk niets mankeer. Stiekem ontroerde me dat wel, want bij eerdere ziekenhuisopnames (waar ik wel echt wat had) lieten eerdere vriendinnen me vaak in de steek. Ik reken het nu niemand aan om niet te komen, maar dat deed ik voorgaande keren wel. Hoe vaak ik tijdens het bezoekuur weer kon concluderen dat behalve familie en enkele altijd trouwe vriendinnetjes wel aan m’n bed stonden, de mensen op wie ik het meest hoopte bleven steeds uit.
Ziekenhuizen vindt niemand leuk en op ziekenbezoek gaan sla ik zelf ook liever over. Maar je gaat niet heen om jezelf een plezier te doen, maar zoiets doe je voor de ander. En misschien ben ik ook wel gewoon verwend, want als ik thuis ziek ben wil lief alles waar ik zin in heb voor me halen, loopt 100x op en neer voor een kop thee of wat ik ook maar wil. Hier moet ik luisteren naar wat mij gezegd word, niets te wensen en te eisen. Voor sommigen is het misschien wel een tripje ‘all inclusive resort’, maar ik ben nog nooit zo toe geweest aan een korte vakantie als nu. Mijn hersenen doen het nog op volle kracht, maar door het verschrikkelijke bed is mijn hele lijf stijf en pijnlijk. Wat kijk ik uit naar een lekkere zonnebank, mijn eigen bed, een lange hete douche en een weekend ‘niets moet, alles mag’.
O, en de eetbuien waar ik thuis nog wel eens aan toe kan geven, zijn hier als sneeuw voor de zon verdwenen. Alle gekregen chocola ligt nog netjes in de verpakking en mijn taaipop heb ik gedeeld met de buurman. Misschien goed voor de lijn, een verblijf hier, maar van nog een week zou ik gillend gek worden. Nog maar 28 uur te gaan…
dokters, verzorging, ziekenhuisavonturen, zusters
In Notes on 25/11/2009 at 14:44
Gelukkig al over de helft. Gistermiddag vloog voorbij dankzij een tweede bezoekrondje en ik sneak er steeds vaker tussenuit. Vanochtend moest ik op zaal blijven voor de ronde van mijn arts. Uiteindelijk staat hij om 10 voor 12 aan m’n bed en roept dat ‘ie me vanmiddag wel ziet… Daar ben je dan lekker mee! Vanmiddag de tweede behandeling en deze zou iets heftiger zijn. Ik wacht het af. En dan ga ik meteen nog even proberen of ik niet net als mijn buurman, mijn arts zo kan manipuleren dat ik naar huis mag.
Want echt goed voor je is dit niet. Mijn huid word steeds droger, ik heb continue dorst en hoofdpijn, slapen ’s nachts is onmogelijk, zeker omdat Jane Doe steeds meer levend wordt en last heeft van nachtelijk geschreeuw. En niet eens om chocolade! Iedereen op zaal wordt lekker vertroeteld, maar mijn buurman en ik worden aan ons lot over gelaten. We liggen hier alleen maar dure bedden bezet te houden, ons kapot te vervelen en ons daardoor ellendiger te voelen dan die vervelende kwaaltjes waarvoor we behandeld worden.
Wat me weer ontzettend opvalt, is dat het verplegend en medisch personeel zo typerend is. Het zijn echt mensen die de stereotypen waar maken; schattige meisjes met paardenstaarten en plattelandsaccenten op crocs, verbitterde hoofdzusters die nooit arts kunnen worden en dat nog niet hebben geaccepteerd en artsen die liever op de golfbaan lijken te staan dan hun patiënten in actieve, levende lijve te moeten zien. Mijn arts vroeg zelfs aan mij wanneer ik een afspraak had! Hou lekker je eigen agenda bij, ik heb ook genoeg aan de mijne!
Ongetwijfeld dat je hier goed verzorgd wordt als je echt wat mankeert. Als je meer dood dan levend bent. Als de prangende ziekenhuisgeur je niet opvalt. Je niet meer door hebt wat er om je heen allemaal gebeurt. Maar als je te alert bent, je niet slecht voelt en er meer ligt om dat het verplicht is dan omdat je ziek bent, is het een slecht hotel waar je zo snel mogelijk weg moet.
regelmaat, ritme, schema, wars, ziekenhuis avontuur
In Notes on 24/11/2009 at 13:44
Dag twee. Al voelt het alsof ik hier al twee weken opgesloten zit. Een verschrikkelijke nacht. Iedere keer als ik net sliep ging er wel ergens een infuus of alarmbel af, of stond er ineens een zuster aan je arm te trekken om je bloeddruk te meten. Die is (volgens mij voor het eerst in mijn leven) zelfs aan de hoge kant. Enige reden die ik daarvoor kan bedenken is mijn verblijf hier. Want als ik ergens acute last van stress van krijg, is het die regelmaat die hier wordt toegepast.
Toen ik eindelijk sliep, stond de dame met het ontbijt voor m’n neus. En ja, ik moest a la minute kiezen wat ik wilde eten. Nou kan ik tegenwoordig niet meer zonder ontbijt, maar om 7 uur ’s ochtends krijg ik met moeite droge boterhammen naar binnen. Toen mocht er worden gedoucht. Er stond nog net geen zuster met een klokje voor de deur. Maar ondertussen was de controle ronde al begonnen en mijn bed leeg. Dus geen bloeddruk en temperatuur kunnen laten meten en niemand die checkte of ik mijn pillen en zalfjes wel had gebruikt. Dus kreeg ik op m’n flikker. Net als gister, toen ik gewoon rustig in mijn bedje aan het werk was. Maar de mannen van 60 hadden gehoopt op meer aandacht en klagen dus over mijn getik en mijn beschaafde gebel. Toen vriendinnetje D. belde durfde ik dan ook nauwelijks te praten.
Nu zit ik verplicht in de dagopvang. Een benauwde ruimte met slecht zittende tafels, een deprimerend uitzicht en ook hier wordt er weer ernstig gekort op de verwarming. Over een kwartier moet ik verplicht weer een warme maaltijd weg zien te krijgen (helaas staat er naast mijn bed geen prullenbak). Vervolgens krijgen we weer een check-rondje voor het bezoekuur begint. Na het bezoekuur, wat stipt om 13.15u begint en om 14.00u iedereen weer weg moet zijn, en ja ze zijn streng, moeten we officieel slapen. En om 17.00u komt er weer een heerlijke broodmaaltijd, gevolgd door weer een check-rondje, bezoekuurtje en het avondritueel. Om 21u moeten de lichten uit van mijn kamergenoten. Tv kijken mag tot 22u met het gordijn dicht. Dan volgt nog een laatste check en moet er geslapen worden.
Het idee dat de komende dagen voor mij voor zulke grote delen zijn ingevuld, is het allerergst. Dat er 8 keer bij mijn overbuurman een infuus wordt misgeprikt en ik dat moet aanschouwen (die gordijnen hangen er dan ineens voor de sier) vergroot alleen maar mijn prikangst. En mevrouw Jane Doe wordt door de ambulance-broeders van de brancard in een bed geflikkerd en ze ligt er nog net zo bij als toen ze binnenkwam. Geen papieren, geen familie en drukke zusters die haar eigenlijk vergeten zijn. Dat ze hier weinig rekening houden met patiënten blijkt ook maar weer tijdens het eten. Bami stond er op het menu en het zag er goed uit. Toen ik tot de aanval over wilde gaan, stormde er een legioen artsen bij mijn buurman naar binnen. De beste man kreeg een klysma en werd op een po-stoel gezet. Die saté saus werd ineens een stuk minder smakelijk en mijn eetlust was meteen weg. Patiënten moeten alles volgens schema, artsen doen alles als het hun uitkomt.
Tegen regelmaat kan ik nooit zo goed, daar word ik heel kribbig en kippig van. Als alle dagen er hetzelfde uit gaan zien, is voor mij de lol er snel af. Al weet ik wel dat regelmaat zogenaamd goed voor je is, ik doe dingen graag als ik er aan toe ben. Dat geldt voor eten, opruimen, schoonmaken etc. M’n eigen tempo, gewoontes en ritme. En dat ik daardoor wel eens ongezond ontbijt of per ongeluk de lunch mis, jammer dan.
Wat kijk ik uit naar mijn vrijheid dit weekend. Ik plan lekker niets, doe gewoon waar ik zin in heb en niemand die me dingen oplegt.
kakelen, mannengesprekken, ziekenhuis, ziekenhuiseten
In Notes on 23/11/2009 at 20:43
Daar lig je dan. Helemaal gezond maar noodgedwongen opgenomen vanwege een vervelende jeuk. Lang, oninteressant verhaal. Maar goed, de eerste dag zit er bijna op. Ik lig gezellig tussen de oude mannen. Inmiddels ken ik al hun (plas)problemen, levensverhalen en hebben ze allemaal een hogere bloeddruk vanwege de jonge dame met haar laptop, die met koptelefoon op niet het meest gezellige gezelschap is.
En dan zeggen ze nog dat vrouwen altijd zo kakelen! Nou, die mannen kunnen er ook wat van! Misschien dat ik er nog wat van opsteek, van die mannen gesprekken. Want die zitten wel anders in elkaar dan de gesprekken die ik met vriendinnen voer. Het ene moment gaat het over het licht in de kamer en het lezen van de krant en vervolgens worden alle doden van de afdeling besproken, wat een mooie opening naar de overleden vrouw van man 1 is.
Een van de mannen die vanochtend weg mocht heeft me al gewaarschuwd voor de nacht, want alle mannen snurken. En uit ervaring weet ik al, ziekenhuisnachten zijn lang! Nooit problemen met logeerpartijtjes, maar deze sla ik liever over. Gelukkig is er wifi, mag en kan ik gewoon lopen en met koptelefoon op kan ik hier prima werken. Maar de tijd blijft voorbij kruipen en ik heb nog 4 van deze dagen te gaan.
Van bezoekuur tot bezoekuur. Time goes by, so slowly!
detective, dexter, krimi, serie
In Notes on 22/11/2009 at 14:06
Als het om boeken en tv gaat, ben ik een grote fan van detectives. Als ik eens mag afwijken van de zware literatuur of de luchtige vrouwenseries zat ben, kruip ik graag in een Engelse detective, een ouderwetse Sherlock Holmes (kan niet wachten op de film met Jude Law!) en zelfs Duitse Krimi’s kunnen mij bekoren. Blij ben ik dan ook met het kanaal ‘Misdaadnet’. Den ganzen Tag oude Derrick’s, Law & Order en andere klassiekers.
Tegenwoordig is er Dexter. Al heel lang staat het boek op mijn ‘must-read-list’ maar het is er nog niet van gekomen. Inmiddels is er een tv-serie van de overdag sympathieke speurder die ’s avonds verandert in een psychopaat. Daardoor krijg je een nog mooier inzicht in het brein van zieke geesten als moordenaars en verkrachters. Zeker als Dexter zelf slachtoffer wordt van een spel tussen jager en prooi en de rollen zich langzaam om draaien.
Inmiddels weet ik waar ik de serie online kan kijken en hoop ik dat dit blogje wellicht aanleiding zal zijn voor iemand om mij komende week in het ziekenhuis te verblijden met het boek 
(Gemma & Partners van Petra Kruijt staat ook op m’n lijstje trouwens!) Als je eenmaal begint te kijken is er geen houden meer aan, moet ik noodgedwongen mijn handen verstoppen om mijn nagels niet van spanning af te bijten maar ook een kussen in de aanslag houden voor de wat heftigere stukjes. Het eerste seizoen werd de afgelopen weken uitgezonden op Nederland 3, de uitzendingen zijn nu nog online te bekijken.
foto's, herinneringen, leven, plaatjes kijken
In Feelings on 21/11/2009 at 11:36
We maakten de balans op. Rekenden de vierkante meters uit. En concludeerden dat 4 laptops (+ een antieke die niet meer in gebruik is, eigenlijk 5 dus) en een vaste pc misschien ietwat veel was voor ons nederige stulp. Daarbij had lief al een paar keer geroepen dat zijn bureau op kantoor te klein was. Dus besloten we dat de vaste pc weg moet (tot die iMac er komt, daarvoor hebben we ineens alle ruimte, zelfs voor dat 27″ scherm).
Ik verhuisde donderdag dus van mijn fijne warme werkplek beneden tijdelijk naar ‘kantoor’, het domein van lief. De inhoud van de vaste pc kopieerde ik snel naar de externe schijf, ondertussen gewoon doorwerkende. De schijf had ik al gebruikt als back-up voor foto’s. En nu ben ik al die foto’s vakkundig aan het doornemen. Passeren ruim 8 jaar de revue. Voornamelijk van mijn leven; het examenjaar op de Havo, de 4 jaar in Groningen en alle avonturen die ik daar beleefde, de eerste kiekjes van lief en mij, tot op vandaag.
Ik word er emotioneel van. De tijd gaat zo snel, misschien is dit wel de ‘flits’ die mensen in hun hoofd voorbij komen op een moment waarop ze denken dat hun leven voorbij is. Veel lachende gezichten, lammige foto’s en veel levendige herinneringen. Toen ik terug kwam uit Zeeland kocht ik mijn eerste digitale camera, daar had ik wegwerptoestelletjes gebruikt. Je ziet meteen een stijgende lijn in de hoeveelheid foto’s.
Sinds ik mijn iPhone heb maak ik dagelijks foto’s. Grappige situaties, zelfportretjes, plekken waar ik kom of een foto van een advertentie waarin iets staat wat ik wil onthouden. Nu ik al die foto’s zie, zou ik ze het liefst allemaal laten afdrukken om ze zo af en toe te pakken en door te bladeren. Of er allemaal fotoboeken van willen laten maken, per periode. Doodsbang ben ik altijd dat ik foto’s kwijt raak. Alsof er dan een stukje af zou sterven. Alsof het het bewijs is dat ik besta.
Dit moet ik gewoon vaker doen. Op een druilerige zaterdagochtend foto’s kijken. Zien dat ik geleefd heb en dat nog steeds doe. En ondanks de emoties bij sommige foto’s, geeft het me ook een heel tevreden gevoel. Ik ga nog even plaatjes kijken…
communicatie, dubbeltje, interpretatie, lichaamstaal, twee kanten
In Notes on 20/11/2009 at 13:02
Kop of munt, voor of achter, onder of boven. Bijna alles wat je in je handen hebt heeft twee kanten. Dat geldt ook voor verhalen. Als je een verhaal vertelt, in gesprek bent of zelfs als je geen fysiek contact hebt maar via chat of telefonisch contact hebt, vertel je maar een kant van het verhaal. Namelijk het verhaal waarin jij het best uit de verf komt, wat het best in jouw straatje past.
We doen het allemaal en zijn ons er niet eens bewust van. We vertellen onze interpretatie. En verschillende mensen hebben verschillende interpretaties. Dat maakt communiceren vaak zo lastig. Normaal gesproken zou je juist in een face-to-face gesprek meteen door hebben hoe iemand iets bedoelt en of het verhaal klopt, door intonatie en lichaamstaal. Maar hoe kun je dat checken via de chat? Hoe betrouwbaar is een telefoontje?
Lastige kwesties. Vooral omdat verschillende interpretaties leiden tot verschillende bedoelingen en je van daaruit handelt. Als jij denkt dat jij de kartrekker bent, de initatiefnemer, dan prent je dat plaatje in je hoofd en zul je niet snel anders gaan denken. Terwijl de ander dat misschien helemaal niet zo ervaart.
Het is zo makkelijk om op basis van een kant van het verhaal een conclusie te trekken, geen rekening te houden met de ander, of juist verwachten dat een ander alleen maar rekening met die kant houdt. Aan alles zit twee kanten. In mensen zitten twee kanten. Goed en kwaad. En wij misbruiken en manipuleren die kanten vaak zo, dat onze kant van het verhaal de meest betrouwbare lijkt, het best bij de waarheid uit komt. Maar het verhaal wordt lastig als je meerdere kanten verteld aan personen die met elkaar in contact staan, waardoor het voor betrokkenen ineens een heel ander verhaal wordt. Daardoor ligt ineens het dubbeltje op z’n kant. En wat doe je dan? Jou kant vertellen? Je mond houden voor de lieve vrede? Of maar zien hoe het dubbeltje zal gaan rollen, blijven afwachten?
Altijd heb ik open gestaan voor de twee kanten van een verhaal. Maar als je steeds hetzelfde voorgeschoteld krijgt en niets terug krijgt, hoe lang hou je dat vol? Veel te lang heb ik altijd geloofd dat iedereen altijd maar het beste met je voor heeft, te vaak is er misbruik gemaakt van mijn naiviteit. Als ik maar een kant van een verhaal te horen krijg en daar zelf mijn twijfels bij heb, houd het voor mij op. Dan raak ik ook mijn balans kwijt. Het hele verhaal of geen verhaal. Dan praten we weer verder.
h1n1, inenting, mexicaanse griep, tamiflu, vaccinatie
In Notes on 19/11/2009 at 10:16
Alle ophef over de Mexicaanse griep heb ik altijd afgedaan als onzin. Zeker in het begin werden de spookverhalen om je hoofd geslingerd. Nadat het allemaal wel mee leek te vallen heeft de warme herfst een slechte invloed op het virus. Inmiddels is het zo gemuteerd dat Tamiflu niet meer helpt en goed uitzieken en een quarantaine thuis de enige voorgeschreven remedie is.
In mijn omgeving hoor ik er weinig over, zwager J. en de oma van lief zouden het hebben gehad, maar eigenlijk wordt alle griep nu betiteld als Mexicaans. Inmiddels wordt er wel gevaccineerd en ben ik vandaag aan de beurt. Vanwege mijn ziekenhuisopname volgende week ben ik verplicht een inenting te halen. De verhalen over alle bijwerkingen hebben me al enigszins bang gemaakt, evenals een artikel van een oud-studiegenootje die werkzaam is bij de GGD met Amerikaanse complotverhalen.
Alles beter dan Mexicaantjes in huis, want dat is wel het laatste waar we nu op zitten te wachten. Geen tijd om ziek te zijn, allebei veel te druk voor. Nog anderhalve maand knallen en dan een weekje bijkomen met kerst bij familie en daarna er lekker tussenuit in Berlijn.
Ik durf me vanaf vandaag weer tussen de hoestende tramreizigers te begeven, maak me niet druk om het feit dat ik zaterdag in een stampvolle zaal vol met bacillen drankjes ga doen, mij kan immers niets gebeuren. En mocht ik me vanmiddag toch wat minder voelen, heb ik nog een fijn cadeautje uit Spanje in de kast liggen: ibuprofen 600 mg. Daar gewoon te koop in de apotheek. Mijn heftige hoofdpijn verdween als sneeuw voor de zon. Dus wie doet me wat?
storm, uitwaaien, wind, windkracht, windvlaag
In Notes on 18/11/2009 at 12:55
Sinds de herfst haar intrede deed keek ik uit naar de eerste herfststorm. Iets wat ik van moeders over heb genomen, want ik kan ontzettend genieten van een stormachtige dag. Als ik lekker binnen kan blijven, de regen op het dakraam hoor kletteren en de wind door de schoorsteen jankt. Of als ik dan op het strand loop en moeite moet doen om mezelf staande te houden.
De wind door je haren, spelend met alles wat op haar pad komt. Rondvliegende blaadjes, takken en bij zee het schuim van de golven. Zolang het droog is deert die harde, koude wind me niet. Alleen dan ben ik blij dat ik een bril draag en geen tranen in m’n ogen heb van het rondvliegende zand of van die snijdende wind.
Die storm werkt door in mijn hoofd, ik word onrustig en ineens moet alles anders. Onzin natuurlijk, want het gaat allemaal juist lekker. Er borrelen leuke ideeën, in mijn hoofd zitten mooie plannen en 2010 word mijn jaar. In februari word ik 25, een leeftijd wat voor mezelf altijd heel belangrijk was. Want als ik 25 was, zou ik alles voor elkaar hebben: lief, huis, werk, geld, reizen, kortom een leuk en veelzijdig leven. En ik moet zeggen dat ik best tevreden terug kan kijken en in februari veel van die dingen ook heb. Nu maar zorgen dat het niet weg waait, zeker niet bij windkracht 9 die momenteel flink te voelen is in de trein.
Je bent maar een klein blaadje op de wereld, waar de wind graag mee speelt en waar je weinig tegen in te brengen hebt. Zorg dat je een stevig blad wordt wat niet met zich laat sollen. Laat de wind je niet in haar greep krijgen zodat je het pad moet kiezen wat voor je wordt gekozen. Ook al vliegt alles soms in vogelvlucht voorbij, af en toe uit de wind terug kijken.
Nu ga ik wind in het Amsterdamse trotseren, ben benieuwd of de NS me vanavond weer netjes thuis brengt of weer in de steek laat.
actie, nastreven, plan, toekomst, uitvoeren
In Notes on 17/11/2009 at 23:45
Nooit gedacht dat ik dat nog eens vrijwillig zou schrijven. Verplicht tijdens projecten en bij vele vakken; een actieplan. Wat ga je doen, hoe ga je het doen en waarom? En uiteraard werd je er genadeloos mee om je oren geslingerd als je iets anders deed dan het plan bevatte.
Vandaag heb ik mijn eerste eigen actieplan opgesteld. Er zijn nog zoveel dingen die ik wil doen en niets lijkt me erger dan spijt hebben van dingen die ik niet heb gedaan. Jaren stelde ik dingen uit en kwam er daardoor afstel van. Altijd vond ik wel een excuus, stiekem bang voor het onzekere. Maar kiezen voor de veilige weg, in de buurt van de thuishaven. Meer dan ooit heb ik nu het gevoel dat ik op eigen benen kan staan en wil ik dat voor mezelf ontdekken en mezelf daarmee bewijzen. Misschien dat dit actieplan, waar ik mezelf mee kan confronteren, een steuntje in de rug is om van al die ideeën en gedachten eens iets uit te gaan voeren.
Wachten tot de tijd rijp is heeft geen zin, de klok valt immers niet naar beneden als je te laat bent, dus hoe kan je weten dat het het juiste moment is? Ergens weet je dat wel, voel je het aan, maar afgaan op je gevoel is vaak een enge stap. Soms heb je een extra zetje in de goede richting nodig. Ik hoop de komende jaren dapper te kunnen strepen in mijn actieplan, plannen zijn er om uit te voeren en niet om voor je uit te schuiven. 1, 2, actie!
afwas, afwasmachine, gesprekken, knus, vaat
In Feelings on 15/11/2009 at 22:09
Thuis heb ik geen afwasmachine. Nou ja, lief heeft die eervolle taak gekregen, maar ook hij is geen automaat en laat me qua afwas wel eens in de steek. Mijn ouders hebben ook (nog steeds) geen afwasmachine. Wat ik vroeger vervelend vond, omdat ik dan moest afdrogen. Maar nu juist toe juich, a) omdat ik de glazen er zo goor van vind worden en b) omdat dat wel altijd een moment was waarop je een gesprek kon voeren.
Tijdens de afwas vroeg ik sneaky toestemming als ik in het weekend uit wilde of een ‘taxi’ nodig had, vroeg ik om advies of had ik alle moed verzameld om te vertellen dat die studie toch niet lukte. Op zondagavond moesten mijn broertje en ik, en later met z’n drietjes, de afwas doen. Dat resulteerde altijd in een gevecht, want op zondagavond was er altijd van alles op tv tijdens afwas tijd. De een wilde nog even dit zien, de ander dat. Meestal wilde ik iets zien wat later kwam, waardoor broer en zus met hun afdroogtaak moesten wachten op mij, want als oudste had ik de eigenlijke was-taak toegeëigend. Afdrogen is in mijn ogen namelijk nog steeds het stomste werk wat er bestaat. Hier heeft het druiprek die taak dan ook overgenomen, werkt prima, scheelt tijd en in mijn geval ergernis.
Toch mis ik soms wel eens die gesprekken. Bij een grote vaat bied ik heus wel aan om te helpen afdrogen, vooral omdat ons keukentje vrij klein is en er al snel plek te kort komt voor al die glazen en andere vaat. Maar dan gaat het meestal gewoon over koetjes en kalfjes. Serieuzere gesprekken voeren we meestal tijdens het eten of ’s avonds in bed. Discussies voeren we overal en voor ruzie hebben we ook geen vaste plek, maar dat is ook niet vaak aan de orde.
Vanavond stond ik met moeders en zusje thuis af te wassen en hoewel we een gesprek voerden over koetjes en kalfjes, voelde het weer even knus als ‘toen’. Thuis thuis komt er dan ook geen afwasmachine in en dat lijkt mij een zeer goede zaak. Niet alle technische ontwikkelingen zijn meteen verbeteringen, alles automatiseren maakt het leven een stuk minder knus en huiselijk. Maar als die robotstofzuiger betaalbaarder wordt, is dat de volgende gadget die hier in huis komt! Praten tijdens het stofzuigen is namelijk pas echt tijdverspilling. Zeker met mijn piepstemmetje.
horeca, lach, moeite, open, vriendelijk
In Notes on 13/11/2009 at 18:33
Nederlanders zijn een stug volkje. Ondanks onze tolerantie kennen we weinig manieren. Iedereen is gefocust op zichzelf, er kan geen vriendelijke lach op straat meer af. We zijn niet behulpzaam, doen alsof onze neus bloed als er hulp nodig is en we lachen het hardst om leedvermaak. Leuk zijn wij Nederlanders. En maar afgeven op ‘die chagrijnige Fransen’. Maar we zijn zelf geen haar beter.
Uit eten in Nederland is vaak een combinatie van goed eten maar met een hoop ergernis. Om het personeel wat verzaakt. Wat je verwaarloosd, wat de officiële regels niet kent of gewoon niet toepast en de laksheid waarmee alles gaat. Je wordt niet in de watten gelegd zoals het hoort. Er zijn uitzonderingen hoor, absoluut. Maar alleen als je dik je portemonnee trekt, niet als je ergens een daghap of tosti besteld. Terwijl mij is geleerd dat daar geen verschil in mag zitten. Het is net zo goed een betalende klant die bij je komt eten om te kunnen genieten van het eten en van de service die daar bij hoort.
Momenteel zit ik zakelijk in Spanje en daar wordt je als klant heel anders behandeld. Of je nou een cola of een uitgebreide maaltijd besteld, man of vrouw bent, hier kennen ze nog een zekere hoffelijkheid. Het personeel geeft zich over aan de zekere mate van onderdanigheid die hoort bij het werken in de horeca. De klant is koning, regel nummer 1 in de horeca. Je hoeft niet alles van klanten te pikken en van mij mag je klanten die knippen met hun vingers negeren, maar ze komen niet bij je eten om alleen maar gemakkelijk buiten de deur te eten. Dat moet een beleving op zich zijn, de klant moet zich ‘thuis’ voelen, geboeid zijn door wat je kunt vertellen en wat je te bieden hebt.
Hier is eten ook geen verplichting, iets wat tussen de bedrijven door gebeurt, maar speelt het de hele dag door een belangrijke rol. Net als in andere landen rond de Middellandse Zee is alles hier relaxter, iedereen is easy going en alles gaat met een lach. Waarom doen wij zo gehaast? Maken we ons altijd druk? Slow down, geniet en kijk eens goed om je heen zonder alleen aan jezelf te denken!
herfstmuziek, Jamie Cullum, Joss Stone, muziek, Norah Jones, Robbie Williams, zomerhit
In Notes on 12/11/2009 at 06:00
Het is herfst en dan luister je andere muziek dan tijdens zwoele zomerdagen. Nu wil je zwoele stemmen, hartverwarmende teksten en deuntjes waarbij je kan blijven stil zitten maar wel ritmisch met je pen kan mee tikken. Al jaren word ik in de herfstmaanden achtervolgt door nieuw uitgebrachte cd’s van Norah Jones en Jamie Cullum. Altijd rond oktober/november brengen zij hun nieuwe albums uit, wetende dat iedereen blij wordt van hun album onder de boom.
Want wie ziet er nou op de overkill aan nieuwe albums van Britney Spears, Shakira en Lady Gaga op 20 november te wachten? Dat zijn toch geen cd’s die je met je ouders op bezoek of samen op de bank gezellig aan zet. Norah en Jamie maken mijn herfstdagen inmiddels stukken dragelijker.
Maar de topper van de herfstdeuntjes op dit moment is Robbie Williams. Best gewaagd om in de herfst je nieuwe single ‘Morning Sun’ uit te brengen. Het is weer een sterk staaltje echte Robbie, met afwisselend pop, wat rustiger of het grappige ‘bodies’geluid. Niet meer de standaard ‘Angels’ liedjes, daar is hij na Take That wel een beetje uitgegroeid.
Genoeg muziektips om de druilerige herfstdagen mee door te komen dacht ik! Ik dommel mezelf lekker in slaap met Joss Stone op de achtergrond, net binnen en na de eerste deuntjes al gehoord dat die ook erg fijn is!
ambitie, behalen, bewust, doel, geluk
In Career, Notes on 11/11/2009 at 16:45
De afgelopen tijd lijkt het alsof ik veel bewuster ben geworden. Van mijzelf vooral, van de sterfelijkheid, mijn leefomgeving, gewoontes en behoeften. Helaas ben ik er nog niet bewuster op gaan eten, wat handig zou zijn met de decembermaand in aantocht, maar dat terzijde.
Soms voelt het alsof ik mezelf de afgelopen tijd ‘herontdek’ en me de jaren er voor wat heb verwaarloosd. Ik weet ook hoe dat komt. Omdat ik niet wist wat ik wilde. Omdat ik maar wat deed, omdat het moest. Er wordt van je verwacht dat je in een keer de juiste studie kiest, al weet wat je daarmee wilt en je daar zodanig mee bezighoudt dat je CV nauw aansluit bij je opleiding en je zo aan de bak kan. Maar de opleiding die ik wilde doen, lukte niet, de opleiding die ik koos was meer een ‘ik moet toch wat’. Uiteindelijk, nu ik aan het werk ben, geen slechte keus maar het voelde toen ik er mee bezig was niet goed. Dus stortte ik me maar op andere dingen. Randactiviteiten die ook zeer zinvol zijn geweest, maar niet altijd studiegerelateerd.
Inmiddels weet ik het juiste woord voor de afgelopen jaren waarin ik zo met mezelf aan het ruziën was over wat ik wilde: ik voelde me ontheemd in de wereld van de mogelijkheden. Ik zag de kansen niet, staarde me blind op het eerst moeten bepalen wat ik wilde. Maar hoe kom je daar achter als je niets probeert? Juist, niet! Soms heb je ergens diep verstopt wensen die steeds weer terug komen. ‘Eigenlijk wil ik nog heel graag …. leren’. ‘Als ik later groot ben, wil ik … kunnen’. Dingen die je steeds verder vooruit schuift omdat je denkt dat de tijd er niet rijp voor is of omdat je eerst wilt afmaken wat moet. Maar van uitstel komt afstel en zo laat je kansen aan je neus voorbij gaan die je pas later herkent als kansen.
Het mag dan een soort noodgreep zijn geweest waarom ik nu doe wat ik doe, ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld. Wat een rust in mijn hoofd, nu ik niet meer uit hoef te zoeken wat ik wil, maar doe wat ik wil. Gisteravond voerde ik een lang gesprek met vriendinnetje S. over haar lang gekoesterde wens die steeds weer boven komt. Ook zij durft de stap te zetten en gaat een poging wagen. Lukt het niet? Jammer, je hebt het in ieder geval geprobeerd en eindelijk toe gegeven aan dat stemmetje in je hoofd. Want volgens mij zittend die stemmetjes er niet voor niets, maar om je te stimuleren. Om er wat mee te doen. Op je bek gaan bestaat niet, want later zul je pas merken wat het je heeft geleerd en daardoor heeft opgeleverd.
Wordt eens bewust van dat stemmetje en luister er eens naar. Het roept niet voor niets. En ik gun iedereen die rust in je hoofd, de kick van het luisteren en merken dat het werkt, dat gelukzalige gevoel wat je daardoor ervaart. Ik gun het iedereen om van zijn hobby zijn werk te maken. Kies bewust. Niet omdat het moet.
amsterdam, cultuurverschillen, nederland, rob savelberg, vertrutting
In Cocooning on 10/11/2009 at 10:14
De herdenking van de val van de muur gister ging gepaard met veel hemelse tranen. In het kader van de herdenking woonde ik zondag een debat bij over de verschillen in de Nederlandse en Duitse cultuur. Duitsers houden werk en privé strikt gescheiden, smijten je om de oren met alle mogelijke titels die ze maar voor je kunnen bedenken en zijn gek op eten en een verhitte discussie op een verjaardagspartij. Wij Nederlanders vinden dat alles maar ‘gezellig’ moet. Dus geen gesprekken over politiek of diepgaande discussies over de economische crisis, laten we het vooral gezellig houden. In de kring onder de slingers waar af en toe de hapjesschaal rond gaat.
Een van de debateerders was Rob Savelberg, een Nederlandse Telegraaf-journalist in Berlijn. Hij noemde het meest actuele verschil tussen Duitsland en Nederland de ‘vertrutting’. Kijk naar Amsterdam; het zijn net kleine dorpjes. Kijk naar de huiselijkheid die er in sluipt, als de dagen kort en nat worden zit iedereen het liefst ‘gezellig’ rondom het haardvuur met een kop warme choco.
Zie, ik ben niet degene die vertrut, het is Nederland! Ondanks onze steeds harder wordende samenleving, zie maar weer de bedreigingen aan het adres van Herman van Veen, zoeken we het liefst elkaar op en gaan samen truttig zitten doen. Die ZoMi-borrel hip? Nee, een excuus om samen te zijn. Een tweet-up? Niet om je nieuwsgierigheid naar twitteraars te bevredigen, maar allemaal alleen thuis achter je schermpje een borrel drinken is lang niet zo gezellig. We doen alles om een fijn ‘feel good sfeertje’ te creëren en dat met elkaar te delen. En iedereen springt er op in; iedereen heeft een huispak, fleece-deken, haard dvd en kijkt graag naar feel good movies of tv. Was jij niet een van de 4,4 miljoen kijkers van afgelopen uitzending Boer zoekt Vrouw? Dat is een synoniem voor vertrutting!
Wat kijk ik uit naar mijn trutmomentje voor vandaag; Floor Faber kijken samen met lief op de bank, chocolade in de aanslag, kachels hoog opgestookt en sloten thee naar binnen werken. Van mij mag die vertruttingstrend nog wel even duren!
de muur, die wende, niemandsland, val van de muur
In Notes on 09/11/2009 at 11:52
Vandaag is het precies 20 jaar geleden dat de muur viel. Ineens waren oost en west weer met elkaar verbonden. Ik was 4 toen de muur viel en kan me niets van de berichtgeving herinneren. Wel herinner ik me een vakantie in Duitsland, met overal uitkijktorens, wachters en veel gepantserde voertuigen in de buurt. En ik kan me ergens heugen dat mijn ouders daar wel van onder de indruk waren.
Inmiddels krijg ik kippenvel bij de beelden. Gisteren waren we naar Utrecht, waar Niemandsland werd georganiseerd. Een culturele zondag in het tegen van de val van de muur. Schoonzus U., zelf afkomstig uit de toenmalige DDR mocht daar een bijdrage aanleveren, dus leuk om heen te gaan. Verder spreekt de geschiedenis van Berlijn mij aan sinds ik er 3 jaar geleden voor het eerst was. De verschillen in de stad zijn groot en hoewel ze op sommige plekken heel erg haar best doet om de geschiedenis te verbergen (bijvoorbeeld de plek waar Hitler om het leven is gekomen), is het als je goed zoekt nog duidelijk zichtbaar. In de Joodse wijk zie je nog beschoten gebouwen, er staan nog stukjes muur en als je met de auto naar Berlijn rijdt kun je bij Magdenburg zien hoe een grenspost er toen uitzag. In veel ruimten zijn originele telefoons, lampen en wapens te zien, er staan verhalen beschreven van ontsnappingspogingen en er heerst een vreemde sfeer.
Kun je je voorstellen dat ons kleine kikkerlandje verdeeld zou zijn in twee delen en je niet van deel kunt wisselen, niet weet wat er echt speelt terwijl je weet dat het er ‘heel anders’ moet zijn? Ik niet. Dat de grenzen open zijn, niet alleen tussen oost en west maar in heel Europa, vind ik een goede zaak. Je leert van andere culturen, het is goed om om te gaan met mensen die ‘anders’ zijn. Ik sta altijd open voor het ontmoeten van nieuwe mensen uit welke cultuur dan ook. Want onze manier van doen is niet per se de beste, wie weet hebben ze in Duitsland wel een veel efficiëntere manier van werken, juist omdat ze op sommige vlakken wat formeler zijn. En wat is er mis met Belgische simpelheid? Het leven zelf is soms al ingewikkeld genoeg.
Vandaag zul je worden overspoeld met beelden uit die tijd, verhalen van mensen die erbij waren toen de muur viel, mensen uit het oosten die terug verlangen naar de tijd waarin iedereen gelijk was of westerlingen die de voordelen inzagen van het vervallen van de grenzen. Maar is die grens wel echt weg? Fysiek misschien wel, maar zeker oudere generaties zullen hem psychisch nog ervaren. Als we aan Duitsland denken, denken we vaak alleen maar aan het onrecht wat de Duitsers ‘ons’ aandeden in de Tweede Wereldoorlog. Maar ook in Nederland waren er in die tijd niet alleen maar lievertjes, of wat te denken van de koloniale tijd? Het Duitse volk heeft het ook niet altijd makkelijk gehad, zeker niet in de tijd van de muur.
Laat de val van de muur ook nu nog belangrijk zijn, door met elkaar in gesprek te blijven. We kunnen veel van elkaar leren, als we de verschillen maar accepteren.
Voor mensen met digitale tv: vanmiddag om 15.00u wordt er een live-uitzending vanuit Berlijn uitgezonden.
De Muur Berlijn
alcoholische versnapering, drank, goldstrike, shotje, slijterij, speculaaslikeur
In Notes on 08/11/2009 at 07:45
De wintermaanden staan voor mij altijd gelijk aan genieten van lekker eten en drinken. Ik trek sneller op zondagmiddag een flesje rode wijn open, of maak na een wandeling in de kou warme glühwein. Een likeurtje bij de koffie (in mijn geval thee, maar het smaakt er niet minder om) gaat er ook altijd in.
Wat vaker loop ik binnen bij de plaatselijke slijter. Zo ook gister, al waren het wijnrek en het drankkastje nog goed gevuld. Eigenlijk alleen maar even neuzen was de bedoeling. Maar in mijn achterhoofd loop ik al maanden te zoeken naar Goldstrike. Ik ben gek op kaneel, zeker in deze tijden kan ik er niet genoeg van krijgen; stoofpeertjesvla, appel met kaneel en suiker, herfst- en winterthee, kaneelstokken. Een paar weken geleden dronk ik een heerlijke cocktail met grand marnier en veel kaneel, wat mijn hersentjes weer aan het werk zette.
Want toen ik nog regelmatig de plaatselijke kroeg onveilig maakte, had mijn favo tent mijn favo shotje: goldstrike. Die shotjes tussen de biertjes door zorgden voor mooie taferelen zoals een kladblok vol dichtwerk, een boekenkast waar iedere week minder boeken in stonden terwijl die van mij thuis steeds gevulder werd, paaldanskunsten werden geoefend en ga zo maar door. In mijn beleving was het een appelsapkleurig drankje met stukjes goud. Of het door de donkere kroeg kwam of door het effect van de 50% alcohol, in de slijterij bleek het gewoon kleurloos, maar met de leuke goudblaadjes. Eindelijk gevonden! Inmiddels weet ik ook waarom de stukjes goud er in zitten; voor die sier! Het verhaal over sneetjes in de slokdarm is een leuke mythe, weet ik dankzij @hbuurma. Een keer ruiken aan de fles doet me dat hoge alcohol percentage vergeten en een glaasje Goldstrike tik ik nog zo weg.
Bij de kassa stonden ook heerlijke amandel- en speculaaslikeuren, die ik nog ken uit de tijd dat ik bij De Molenmeester werkte. Heerlijk spul! Maar nog lang geen december, dus mocht alleen de fles Goldstrike mee. De winkeleigenaar hoorde ons gesprek en zei heel geanimeerd: dit is de snoepwinkel voor volwassenen. En hij heeft het precies juist omschreven. Want zelfs al moet ik ’s ochtends om 10.00u een wijn halen, dan al kan ik verlekkerd rondlopen in een slijterij.
Iets verderop zit een kleine wijn- en whiskeyspecialist. De eigenaar is een schattige oude man die over iedere fles die je vast pakt of waar je vanuit je ooghoeken naar kijkt, een mooi verhaal kan vertellen. De herkomst, een smaakbeschrijving en uiteraard een mooie anekdote. Als ik haast heb, ga ik daar niet heen, maar als ik de tijd heb en echt iets speciaals zoek, weet ik hem te vinden. Ik kom er altijd met wat onverwachts vandaan, plus een grote grijns om het leuke gesprek.
Ik word duidelijk volwassen: vergaapte ik me zeven jaar geleden nog dagelijks op de oud-Hollandse snoepwinkel tegenover mijn eerste kamer in Groningen, inmiddels kies ik mijn snoepjes in een volwassen winkel.
Goldstrike
bodylotion, douglas, lippenbalsem, smeren, statisch
In Cocooning on 07/11/2009 at 10:33
De kachels moeten weer aan, de wollen shawl maakt je haar lekker statisch en je huid ziet er uit alsof je bijna de 60 passeert; de winter is in aantocht. Dan moet er flink gesmeerd worden. Handcrème, bodylotion, gezichtcrème en de lippen niet te vergeten. En een keertje vergeten wordt genadeloos afgestraft; als je dan je jeans uittrekt moet je acuut stofzuigen omdat het lijkt alsof je je net hebt gescrubd.
In de zomer vind ik smeren niet erg, want door bodylotion wordt je sneller bruin. Aan lippenbalsem (liefst dr. Swaab) ben ik al jaren verslaafd, haalde zojuist 7 exemplaren uit 1 tas. Handcrème vind ik verschrikkelijk, want het duurt me altijd te lang voor het goed genoeg is ingetrokken. Dan heb ik alweer m’n kopje hete thee opgepakt wat dan gevaarlijk glibbert of m’n toetsenbord lekker plakkerig gemaakt.
Maar in de winter smeren vind ik verschrikkelijk. Kom je net onder de warme (in mijn geval hete) douche vandaan, moet je nog een half uur in de koude badkamer staan smeren. Ik heb sowieso wat moeite met douche rituelen in de winter, want het liefst kruip ik ’s avonds na een warme douche m’n bed in. Maar met natte haren als je in de slaapkamer wolkjes blaast is geen goed plan.
Ook in de winter ben ik Zwitsal trouw. Al speur ik stiekem al jaren bij de Douglas na weer die fijne grote pot. Dat was geweldig spul, 500ml bodylotion geurend naar olijf, snel intrekkend, soepel smerend en ik kon zelfs een smeerbeurtje overslaan. Toen ik bij de Douglas werkte, heb ik een hele voorraad, met fijne personeelskorting aangeschaft. Die voorraad is er al lang doorheen, ik ben het merk vergeten op te schrijven en nergens vind ik het weer. Daar heb ik m’n lesje van geleerd en ik heb er de stomme gewoonte aan over gehouden dat ik bij hou wat ik gebruikt heb, welk (kleur)nummer het was, welk merk etc. Zelfs van al mijn haarverven heb ik een overzichtje.
Hoogste tijd om me weer lekker in te (laten) smeren. Tuttebelzaterdag én zondag dit weekend.
rekenen, rekenmachine, rekenmachinegeneratie, talent
In Frustrations on 06/11/2009 at 09:03
Iedereen die mij al wat langer kent weet het: ik ben geen rekenwonder. Cijfers en Sabien zijn geen match eerder haat en nijd. Iets simpels uitrekenen is voor mij een drama. Ik word er chagrijnig van, raak gefrustreerd en maak het mezelf daardoor nog moeilijker. Als iemand me vraagt iets uit te rekenen breekt het angstzweet me uit en begint het in mijn hoofd te tollen. Inmiddels ben ik de schaamte voorbij en durf ik eerlijk te zeggen dat ik er niet uit kom, maar dat heeft wat jaren gekost. Stug bleef ik het proberen en vroeg ik overal om raad. Als het verder gaat dan een simpel optel- of aftreksommetje maar haakjes, komma’s of rare tekens bevat en ik kan alles niet letterlijk invoeren op mijn rekenmachine, kom ik er gewoon niet uit.
Veel onbegrip, vooral van lief, die in de winkel snel prijzen moest kunnen berekenen en kortingspercentages er af trekt met het zelfde gemak als dat ik 1 + 1 uitreken. Inmiddels heeft hij door dat hoeveel moeite hij er ook voor doet, hele sommen uitschrijft en uitgebreide uitleg geeft, dat het tevergeefs is. Ik voel me een enorme sukkel als ik in de winkel mijn rekenmachine nodig heb om te kijken hoeveel dat gave shirt kost als er 30% afgaat. Zelfs het gebroken schoteltje in groep 8 om ons breuken bij te brengen, heeft niet geholpen.
Gisteravond waren lief en ik weer in sneltreintempo wezen eten bij het plaatselijke pannenkoekenschip. Bij het afrekenen hebben ze al sinds we er komen een grabbelton met balletjes waarop getallen zijn. Je moet er een grabbelen en het getal wat daar op staat is het kortingspercentage bij een volgend bezoek. Het meisje wond er geen doekjes om toen lief het 15% korting balletje omhoog hield en flapte er meteen uit dat ze baalde en nog net uit de hele percentages kwam. Of we een momentje hadden zodat ze de rekenmachine kon halen. In de tussentijd had lief het al voor haar uitgerekend en probeerde hij haar uit te leggen hoe ze het de volgende keer zelf kon. Ze keek me ondertussen met een glimlach aan die me erg bekend voor kwam; lief lachen, ja knikken, doen alsof je het begrijpt maar er nog geen snars van begrijpen en onthouden.
Ik ben dus niet de enige. Dat is een fijn gevoel. Oudere generaties snappen er niets van en geven de rekenmachines en computers de schuld, maar toen ik nog naar de HAVO ging moest je ook gewoon kunnen hoofdrekenen. Dat is het bij mij dus niet. Ik zie de logica niet, geen verbanden, het ontbreekt me aan het inzicht en het interesseert me weinig. Ik vind het leuk om getallen af te lezen en vergelijkingen te kunnen maken, analytisch naar cijfers te kijken en daaruit conclusies te trekken. Maar als ik zelf dingen moet gaan uit rekenen haak ik af. Ik gok dat er in mijn bovenkamer een stel hersenen zitten met een aversie tegen rekenen en daarom gewoon 0,0% mee werken. Gelukkig functioneert de rest wel voor 100% en ben ik in mijn werk weinig rekentalent nodig. En wat ik moet doen, doet mijn macbookje vol automatisch in de sjablonen. Voor de rest, heb ik een accountant.
Hoogste tijd om weer lekker in de wereld van de letters te duiken en te stoeien met tekst. Ieder z’n talenten.
aanrecht, ambitie, carriere, ciska dresselhuys, feminisme
In Feelings, Notes on 05/11/2009 at 14:07
Bijna vier maanden zijn er al voorbij sinds ik de stap heb gezet om voor mezelf te beginnen. Een stap waar ik tot op heden nog geen seconde spijt van heb gehad. Ik merk dat ik er veel plezier in heb en het absoluut niet voelt als een verplichting, zoals de studie-opdrachten die ik altijd tot het laatste moment uitstelde.
Wat wel erg opvalt is dat ik me in een behoorlijke ‘mannenwereld’ begeef. Niet dat er geen vrouwelijke tekstschrijfster zijn, integendeel. Maar die kom je maar zelden tegen op netwerkbijeenkomsten en velen hebben zich niet gespecialiseerd in een bepaalde richting, zoals ik me onderscheid met webteksten. De online wereld wordt gedomineerd door mannen.
Gelukkig weet ik me aardig staande te houden tussen de mannen. Misschien juist wel beter, want mannen werken efficiënter en zijn veel directer in hun wensen en eisen. Ze hebben duidelijker voor ogen wat het resultaat moet worden en kunnen zakelijk en privé veel beter uit elkaar houden. Een cliché misschien, maar zo waar.
Vandaag had ik een heel inspirerend gesprek met twee zogenaamde ‘powervrouwen’. Barstensvol talent, creativiteit en inspiratie die er ook daadwerkelijk wat mee doen. Die het niet bij ideeën laten, maar ze uitvoeren. Die hun talent erkennen, herkennen en er hun voordeel mee doen.
Goed om te zien dat vrouwen zich durven te mengen in de mannenwereld, zo zou Ciska Dresselhuys het allemaal bedoeld hebben. Don’t worry, ik ben niet ineens een aanhanger van het feminisme geworden, maar ik merk toch wel dat je als vrouw in het zakenleven niet altijd even serieus genomen wordt.
Ook thuis. Lief moet ’s avonds al zijn administratie doen en liep gister doodleuk na het eten naar zijn werkplek boven. Terwijl ik een kwartier later een overleg had gepland, mocht ik nog even de afwas doen. Als de was nog ongevouwen in de wasmand zit (wel schoon en droog overigens), kost het hem moeite om zijn gemopper in te houden. Want toen ik nog zo fijn studeerde, lag alles netjes in de kast, was het huis altijd aan kant en deed ik met liefde de boodschappen en het koken. Nu doe ik alles gehaast en moet het makkelijk.
Lang leve de werkster, mijn lieve zusje die voor gevouwen was zorgt en het thuiswerken om tussen de bedrijven door een klein klusje te doen. Maar ik ben niet te stoppen en word alleen maar ambitieuzer naarmate er steeds leukere projecten op mijn pad komen.
Die vrouwen van tegenwoordig… ze zijn helemaal de weg naar het aanrecht kwijt. Wat een verademing!
bericht, contact, omgaan, vrienden
In Notes on 04/11/2009 at 16:38
Na het vervelende bericht van gister een beetje een plekje te hebben gegeven, dacht ik na over contacten die je uit het oog verliest. Je gaat er vanuit dat het goed met iemand gaat, omdat je niets meer van of over diegene hoort. Als je na jaren geen contact plots bericht krijgt van een ’spook uit het verleden’ is dat of omdat er iets aan de hand is of omdat ze iets van je willen. Geen bericht, goed bericht dus.
Zo denk ik ook altijd maar als ik een tijdje niets van vriendinnen hoor. Met mijn vriendinnen hang ik niet dagelijks uren aan de telefoon om weer een gewone dag door te spreken. We sparen een hoop op, kletsen dan lang bij en daarna spreken we gewoon in ‘real life’ af om echt bij te kletsen en de tijd voor elkaar te nemen. Mocht er in de tussentijd iets zijn, weten ze me te vinden. Volgens mijn omgeving ben ik zo ongeveer vergroeid met mijn iPhone, dus dag en nacht bereikbaar.
Toch best een rare gedachte, ‘ik hoor niets dus het zal wel goed gaan’. Vaak bloedt contact dood omdat je er van beide kanten geen moeite meer voor doet, want afstand is bullshit, zeker in ons kleine kikkerlandje. Het heeft te maken met prioriteiten stellen en dingen voor elkaar over hebben. Want daar ging het bij mij vaak mis; ik reisde keurig eens in de zoveel tijd af om vriendin X. te ontmoeten, maar mijn huis was dan weer een stap te ver. Zowel op de middelbare school als nu loop ik daar tegen aan. Terwijl ik nog steeds het hele land afreis.
Geen bericht, goed bericht. Dat zeiden mijn ouders ook toen ik voor het eerst zonder hen op vakantie ging en bellen vanuit het buitenland een grote hap uit mijn vakantiebudget zou nemen. Dat deed ik dus gewoon niet. Een paar jaar later was er gelukkig internet en kon je voor een euro een uur lang internetten en per mail even laten weten hoe het ging.
Soms wou ik dat ik wat meer op de hoogte was van wat de mensen die nog niet zo heel lang geleden belangrijk voor me waren, nu bezighoudt. Mijn leven ligt open en bloot, makkelijk vindbaar op het net en is voor iedereen te belezen. Maar aan de andere kant is het ook goed zo, je kan niet alle mensen die je ooit ontmoet of waar je ooit mee omging, blijven zien. Ik concentreer me dus vooral op de nieuwe mensen die ik ontmoet, investeer daar in en hoop daarvan terug te krijgen. Ernaast blijf ik natuurlijk de warme banden aanhalen met de echte vrienden die ik al had. Voor goede en slechte berichten weten ze mij hopelijk altijd te vinden, want ik sta altijd voor ze klaar.
Meer nare berichten van spoken uit het verleden hoop ik de komende tijd niet te ontvangen. Vooruit kijken levert meer op dan treurige terugblikken. Filter de mooie herinneringen en koester die. Koester geen wrok tegen verloren contacten en verwaarloosde vriendschappen, het heeft zo moeten zijn.
Voor mij in november weer een ultieme test; wie zullen er bij mijn verplichte ziekenhuisopname aan m’n bed komen staan? Inmiddels ben ik goed voorbereid door eerdere teleurstellingen.
afscheid, laatste reis, onverwacht, verwacht, ziek
In Feelings on 03/11/2009 at 12:07
Nog geen 4 weken geleden zag ik je voor het laatst en zou je aan je echte laatste reis beginnen. Die ging al slecht van start en afgelopen week liet je weten dat je niet verder zou reizen dan wat gepland stond als je eindbestemming. Letterlijk en figuurlijk.
Sinds onze laatste ontmoeting wist ik dat ik op niet al te korte termijn bericht zou krijgen dat er aan je laatste reis een einde was gekomen. Dat moment is vandaag, veel sneller dan verwacht. Je weet dat je een dergelijk bericht gaat krijgen, maar je bent er nooit op voorbereid. Niemand is ooit voorbereid op de dood, zelfs als deze aangekondigd komt, blijft het je overvallen, het komt altijd onverwachts. Zogenaamd dacht ik dat ik er zelf beter op voorbereid was als ik zo af en toe tijdens zijn reis te horen zou krijgen hoe het zou gaan. Dat bleek niet zo.
Veel te snel, zelfs een goede laatste reis bleek er niet in te zitten. Voor ons weerzien herinnerde ik je als iemand vol levenslust en passie, tijdens ons weerzien schrok ik. Geen vechtlust meer, eigenlijk al toegegeven aan de dood, langzaam leeg gezogen. Het leven is soms zo oneerlijk.
Partir, c’est mourir un peu – Alphonse Allais
herdenken, mening, mohammed b., theo van gogh, tolerantie, vrijheid
In Notes on 02/11/2009 at 18:01
Normaal gesproken ben ik een vrij beheerst en beschaafd meiske, al zeg ik het zelf. Tenzij ik het ergens niet mee eens ben. Meestal gaat het dan om instanties die mij facturen sturen waar ik stijl van achterover sla, contracten die verlengd worden ondanks dat ik de bevestiging van de opzegging in mijn keurige administratie heb zitten of andere ongein. Vooral telefonisch ben ik dan niet de vriendelijkste.
Nog geen 10 jaar geleden zou het niet in me opkomen om iets te zeggen als ik het idee had dat mij onrecht aan werd gedaan of als ik het ergens niet mee eens was. Inmiddels betrap ik mezelf erop dat ik steeds vaker uit m’n slof schiet of dat ik me steeds meer moet gaan inhouden. Vooral om kleine dingen, zoals iemand die voorkruipt bij de kassa, hulpeloze oude mensen of asociale figuren in het verkeer.
Vandaag vijf jaar geleden had Mohammed B. tot 10 tellen geen zin meer. Hij was al te ver heen, verpest door dingen die hem niet aanstonden. Het koste Theo van Gogh zijn leven. Op laffe wijze, totaal niet passend bij Van Gogh, zich nauwelijk kunnen verzetten. Ik kan me niet meer herinneren waar ik was toen ik dit hoorde, ik denk gewoon thuis, toen nog in Groningen. Ik weet wel dat ik met stomheid geslagen was, dat ik dacht dat het gedaan was met de tolerantie in ons land.
Het valt mee, want Wilders leeft nog. Ondanks de vele bedreigingen en gewaagde uitspraken. Er is vandaag veel aandacht voor de dood van Theo, en terecht. Het zet me aan het denken, want door mijn ‘woede-aanvallen’ riskeer ik natuurlijk ook wel eens wat. Moet ik me inhouden? Wil ik dat? Altijd eerst tot 10 tellen? Ben je brutaal als je zegt wat je denkt? En moet iedereen dat maar gewoon pikken? Als je het mij vraagt wel, want alleen op die manier leren we een ander misschien nog een beetje fatsoen en dwing je misschien nog wat respect af.
En dan is de dood van Van Gogh niet voor niets geweest.
aan tafel, burgerlijk, eten, eten voor tv
In Notes on 01/11/2009 at 14:00
Vandaag drie jaar geleden kregen we de sleutel van ons huidige stulpje. Na twee maanden ongeduldig wachten terwijl we regelmatig langs ons toekomstige hutje liepen, zeuren tegen lief over de inrichting etc., mochten we eindelijk van het rokershol vol Winnie the Pooh-schilderijen ons eigen plekje maken.
In ons kleine appartementje hadden we al een aanwinst voor het nieuwe huis: een eettafel. Daar in gebruik als mijn ‘bureau’, maar hier zou hij eindelijk tot zijn recht komen. Uit gebrek aan ruimte aten we dus altijd op de bank, voor de tv. Geheel tegen mijn principes en gewoontes in, want thuis gebeurde dat alleen bij hoge uitzondering zoals de Sinterklaasintocht. Toen ik studeerde gebeurde het ook wel eens, maar ook daar was het meer uit gebrek aan een echte eettafel.
Meteen namen we ons voor om in het nieuwe huis ’s avonds lekker aan de eettafel te eten. En dat doen we nog steeds trouw. Zo neem je meer tijd voor je eten en voor elkaar. De tv gaat ook altijd uit, met de radio aan kan ik leven. Gisteravond voor het eerst in tijden hebben we weer eens gesmokkeld. Voor de buis een kopje soep weggeslurpt. Ook dat doen we normaal braaf aan tafel, net als ontbijten. Niks snelle hap en wegwezen, alleen bij uitzondering. En terwijl ik lekker aan het slurpen was, bedacht ik me meteen; voorlopig niet weer. Ik ben geen snelle eter en voel me nog meer opgejaagd zo zittend voor de buis. Het is ontzettend onhandig, want op mijn laptoptafel stond mijn Macbookje natuurlijk.
Ik dacht dat het lekker zou zijn, even smokkelen. Ik was gewoon te lui om van de bank af te komen. Maar echt genoten van mijn gesmokkel heb ik niet. Die keren dat we tegenwoordig samen eten, gewoon lekker burgerlijk aan tafel.
