Archive for October 2009
bouwval, huis strippen, klussen, opknappen
In Notes on 31/10/2009 at 11:11
Sinds vorige week hebben we weer buren aan beide kanten. Na meer dan een jaar geen wolvengejoel meer aan te hoeven horen en altijd stilte van die kant gewend te zijn, wordt die stilte nu precies een week met regelmaat bruut verstoord. Het huis wordt namelijk volledig gestript. Nou ja, is inmiddels. Van boven tot onder, alles is leeg en kaal. Een mooi gezicht, want de huizen staan er al 99 jaar en veel wat naar boven komt is daadwerkelijk zo oud.
Het sloopwerk met de meeste herrie is inmiddels voorbij, onze muren zijn nog heel en af en toe was ik een beetje bang als ik wat glaswerk in de keuken hoorde trillen, maar niets van dat alles. Lief heeft al even met de buurman kennis gemaakt, die er alleen gaat wonen. Het strippen en opbouwen doet hij helemaal zelf, respect daarvoor. Hij heeft al even bij ons gekeken en ideeën op gedaan en vond ons huisje erg gezellig. Benieuwd wat hij er van maakt!
Wat mij betreft kan de buitenschilder morgen al aan de gang, want alle kozijnen zijn er geel. En dan niet knalgeel, nee ‘okergeel’. Geen pee dus en mij al sinds we hier wonen een doorn in het oog. De vorige bewoonsters waren sowieso helemaal into geel, al het houtwerk en het linoleum, alles was geel.
Wat wel een beetje jammer is is dat de buum op zaterdagochtend voor 9uur al aan de klus is. En de straat regelmatig wordt opgehouden door de levering van bouwmaterialen tussen 8 en 9u ’s ochtends, spitstijd, zeker omdat er een basisschool vlakbij zit die per auto vooral door onze straat bereikbaar is. Ook een minpuntje: tijdens Top Gear de stenen die voor ons huis gestapeld zijn, luidruchtig in een kar gooien. En onze stoep als opslag gebruiken.
Gelukkig heeft hij flink de vaart er in en zou vandaag alles wat voor de deur opgeslagen ligt in het huis weggewerkt worden. Maandag wordt er beton gestort. Gelukkig heb ik maandag geen thuiswerkdag en alleen maar afspraken. Want al die klusherrie maakt dat ik noodgedwongen met muziek op aan de slag ga. Dat doe ik normaal nooit, zodra lief de deur uit is gaat de muziek uit. Enjoy the silence.
Ach, het heeft ook wel weer z’n charmes. Bouwvakkers en buum in ontbloot bovenlijf, bevestiging aan ons adres dat zoiets niet aan ons in besteed, tenzij we alles uit kunnen besteden. En vandaag ontvluchten we gewoon de herrie.
albert heijn, koffiecorner, mandarijnen, trein etiquette
In Frustrations, Notes on 30/10/2009 at 09:49
Sint Maarten, Sinterklaas, omdat de ‘r’ weer in de maand zit, omdat ze nu rijp in de Spaanse en Turkse bomen hangen. Het is weer mandarijnentijd. Best lekker, die kleine oranje vitaminebommetjes, mits niet zuur en zonder pitten. Mits je ze gewoon lekker thuis opeet, en niet in het openbaar. Mits je zin hebt in oranje gekleurde handen met velletjes onder je nagels en een penetrante geur waardoor iedereen de rest van de dag zal weten dat je mandarijn hebt gegeten.
Naast het eten van rijstwafels of met frites in de trein, vind ik het not done om in de trein een mandarijn te eten. Naast de geur krijg je er een ontzettende smeerboel van, het is een onsmakelijk gezicht om iemand tegenover je zijn partje te zien leegzuigen om vervolgens het velletje met pit weg te gooien en met deze zachte buitentemperaturen roep je een grote hoeveelheid fruitvliegjes op de open treinprullenbakjes op.
Ook ontzettend not done en mijn vroegere frustratie: mandarijnen geven met Sint Maarten. Sint Maarten is een snoepfestijn, of je het daar nou mee eens bent of niet. Je gaat met Halloween ook niet in je schattige prinsessenjurk of engelenoutfit trick or treaten omdat je de andere outfits creepy of ongehoord vindt.
Wat ik heel erg well done vind: bij de AH kun je de mandarijnen proeven voor je een netje mee neemt en er thuis achter moet komen dat ze vol pitten en zurigheid zitten. Minpuntje: rondom de mandarijnenpartjes en de bijbehorende vuilnisbak is het altijd dringen geblazen. Het lijkt wel of de mandarijnenspuugbak de nieuwe koffiecorner is geworden. Waar je tussen het proeven en pitten schieten even bijkletst met de buuf die je anders ook nooit spreekt.
Al die zure bommetjes trek ik slecht, dus neem ik gewoon een netje mineola’s mee in plaats van manderijnen. En die eet ik braaf thuis op, uit een bakje, waar ik uitgebreid alles kan ontvellen en ontpitten zonder een ander daarmee lastig te vallen en onpasselijk te maken. Oranje boven!
abces, dierenarts, puspoes, vechtende kat, wilde kat
In Adventures on 29/10/2009 at 09:26
Het was alweer een behoorlijke tijd geleden dat ik voor het laatst een dergelijke stunt had uitgehaald. Ik doe het namelijk alleen in het hoogst noodzakelijkste geval. Onnodig heengaan is voor niemand goed. Het is namelijk een nogal stressvolle gebeurtenis. Helaas was het deze keer niet te vermijden en vooral ook voor ieders bestwil.
De stunt: met kat Dappie naar de dierenarts. De laatste keer dat we daar waren heeft hij zowel dierenarts als assistenten de stuipen op het lijf gejaagd met zijn gekrijs en gekrab, dat ze hem alleen wilden behandelen als hij een roesje zou krijgen. Verder is ‘ie heel lief hoor!
Ik zag dus alweer horror taferelen voor me, vooral omdat hij heen moest vanwege een lelijke wond aan zijn kop die ontzettend stonk. Rotte eieren zijn er niets bij. Anyways, lief was natuurlijk honden- en kattenvoer aan het slijten in het zuiden des lands, dus stond ik er alleen voor met mijn poezenkind. Nadat ik hem op slinkse wijze met wat lekkers in zijn reismand had gekregen, gingen we samen op pad. Aangezien ik met de benenwagen moest en lieve Daps een ruime 6 kilo weegt, heb ik hem maar boven op mijn bagagerek gezet en ben ik zo lopend de stad in gegaan. Incognito natuurlijk, want de laatste keer dat ik een kat op mijn bagagedrager mee nam, vond deze de weg naar huis niet meer terug *grote oeps*. We trokken aardig wat bekijks en de heenweg vond meneer prima. Eenmaal aangekomen kekkerde hij er nog vrolijk op los naar alle vogels en vond hij het best lekker ruiken (de dierenarts is onderdeel van een dierenspeciaalzaak midden in de stad, heel handig).
Toen meneer doorhad dat er weer een rare bank in het midden stond en de deur dicht ging, had ‘ie geloof ik een flashback en besloot hij zich vast te klemmen aan zijn reismand. Tegen de krachtige handen van de dierenarts was hij echter niet opgewassen. Deze zag meteen het probleem; een naar abces, vermoedelijk omdat de nagel van de vijandige buurtkat nog in de wond zat. Onze Daps is een beste vechtersbaas en met wat nieuwe katten in ‘zijn’ territorium moet er natuurlijk gestreden worden om de beste plek. De dierenarts rukte met een ferme beweging de harde korsten van de wond en Dappie gaf geen kick. Hij kroop veilig onder mijn jas toen de arts op zoek ging naar een antibiotica-spuit. Wij werden wel erg onpasselijk van de ontzettende stank die nog penetranter uit zijn wond kwam. Na een flinke dot antibiotica in de wond, mocht hij weer de reismand in, wat hij op dat moment een lekker veilig plekje vond.
Om dit spannende avontuur snel te doen vergeten kocht ik snel wat lekkere kattensnacks terwijl meneer het in de winkel een behoorlijk klaagzang inzette. Eenmaal thuis keek hij nog wat beduusd rond en durfde weer aan te vallen op zijn traktatie, die hij tijdens de reis ongeïnteresseerd liet liggen. De komende paar dagen moeten we hem nog pesten met de antibiotica-spuit, maar hopelijk geneest de wond snel. Hij ziet er best stoer uit met zijn pussige wond, maar hopelijk heeft hij er wat van geleerd en laat hij buurtkatten gewoon ‘oversteken’ door onze tuin.
Wie er van ons de hardst trillende benen had, geen idee, maar ik hield m’n hart vast gedurende ons bezoek. Pak van m’n hart dat zowel de dierenarts als ik er zonder kleerscheuren of lelijke krabben vanaf ben gekomen. Nu maar duimen dat alles voorspoedig geneest en ik ons beide de komende tijd niet weer zo hoef te kwellen.
Floor Faber, Georgina Verbaan, Net5, serie, Viva, vrouwenserie
In Notes on 28/10/2009 at 09:25
Heel eerlijk durf ik toe te geven dat ik tot de Ziggo-reclame geen fan was van Georgina Verbaan. Haar typetje in GTST vond ik verschrikkelijk en ik kan me nog een hele bizarre slechte film herinneren met haar in de hoofdrol. Ook het Schaap met de Vijf Poten vond ik haar de minst leuke, al kon ik haar al beter verdragen. Ze wordt duidelijk volwassener, al blijft ze een guitig jong koppie hebben.
Gisteravond de eerste aflevering van Floor Faber, gebaseerd op de column in de Viva (verkrijgbaar in boekvorm nu). Ik lees niet vaak de Viva, maar als ik hem doorblader bij tandarts, wachtkamer of supermarkt, sloeg ik Floor nooit over. Floor wordt gespeeld door Georgina en na het zien van de preview was ik al om! Anders dan bij Single worden niet alle grappen al in de commercial geshowd, is de cast ijzersterk en de timing perfect.
Daarbij zit er voor iedereen wel iets herkenbaars in, of je je nou herkent in de stuntelige Floor, je schoonmoeder terug ziet als je moeder Faber hoort praten of ook bent bedrogen door je vriendje. De keuzes waar ze voor staat, de twijfel die daar bij hoort. Alles wordt natuurlijk heerlijk uitvergroot en in een half uur komen situaties voor waar bij ons maanden overheen gaan. Maar het is zo leuk en luchtig gespeeld. Vanaf deze week heb ik dus twee tv-avonden. Floor Faber moet je echt eens zien, Net 5 heeft weer een topper te pakken!
excuses, indekken, productiviteit, smoesjes, wintertijd
In Notes on 27/10/2009 at 09:45
Gister was de meest ‘onproductieve’ dag van het jaar. We schijnen allemaal zwaar in de war te zijn van de zondag ingegane wintertijd, zijn al zwaar depressief en dat uit zich op de werkvloer. Er komt weinig zinnigs uit onze handen en wat er uit komt gaat bijzonder langzaam.
De rest van de komende week zal ook niet de productiefste zijn, daarin moeten we de ‘jet-lag’ verwerken. Maar goed dat half Nederland nog herfstvakantie heeft, anders zou er nog een dip in deze economische dip te zien zijn.
Dat de maandag al niet de meest productieve dag is, was algemeen bekend, maar zo’n krantenbericht geeft je natuurlijk een goed excuus om eens een dag minder productief te zijn. Wij zoeken graag naar excuses en smoesjes om ons achter te verschuilen. Wintertijd, verveling, drukte, open brug, we verzinnen de meest uiteenlopende smoezen om ergens onderuit te komen of fout gedrag goed te praten. Wij Nederlanders vinden onszelf altijd zo direct en tolerant, maar als we een excuus te horen krijgen wat niet in ons straatje past, zijn we ineens niet zo meegaand en begrijpend.
Ik heb geen last van de wintertijd, ben op maandag net zo productief als op andere dagen, de ochtenden zijn wat minder ‘mijn moment’, al begint dat langzaamaan ook te komen. En excuses en smoesjes? Tuurlijk gebruik ik die wel eens, maar het liefst zo min mogelijk. Ik zeg liever waar het op staat. En in heel Nederland is wel bekend dat het OV en NS-vertragingen helaas geen smoesje zijn, maar harde waarheid.
Misschien een gat in de markt, naast het ‘alibi-bureau’ het ‘excuus-bureau’, wat je altijd een excuus of smoes kan geven als je dat nodig hebt?
Hier het artikel in De Telegraaf van gister, over de productiviteit op de werkvloer deze week.
herfstdepressie, overwinteren, winter dip, winterslaap
In Notes on 26/10/2009 at 10:39
Stamppot rauwe andijvie, stoofpeertjesvla, appel met kaneel en suiker, warme chocolademelk met slagroom, zuurkoolstamppot a la papa, taai taai, pepernoten, chocoladeletters, goede rode wijn en kaneelstokken. Hier en daar een zonnebank. En je hebt hét medicijn tegen een winterdip.
Ik geef er ongegeneerd aan toe, leef van eetkick naar vreetaanval en ben blij dat de dikke wollen vesten ook deze winter weer mogen om de aangegeten kilootjes te verhullen. Mijn hardloopplannen zijn alweer in de ijskast beland, een oude blessure blijft opspelen en ik maak er gewoonweg geen tijd voor. Ter compensatie loop ik wel zoveel mogelijk, naar de supermarkt, de stad in etc.
Nu de wintertijd in is gegaan en het buiten nog sneller donker is, lig ik steeds sneller op apegapen, onder een dekentje op de stoel. Ik zou zonder problemen een winterslaap kunnen houden, wellicht dat ik me daarom zo vol eet met alles wat voor mijn neus komt te staan. Stukje voorbereiding.
Maar de herfst en de winter zijn niet alleen maar vervelend; zo ben ik weer helemaal uitgewaaid na weer een strandwandeling, hangt overal de kerstversiering al en wordt het ook buiten sfeervol. Vind ik het een leuk gezicht om overal die gekleurde shawls en mutsen te zien lopen, te gluren naar de etalages die helemaal in sinterklaar- en kerstsfeer worden ingericht. Daar kan ik glimlachend langs lopen, ginnegappend om de zeurende kinderen met hun ouders, de verliefde stelletjes die innig gearmd aan het windowshoppen zijn en eigenlijk in de ramen alleen maar naar zichzelf en vooral hun partner kijken.
Ook dat helpt tegen de dip. En als je geen lover hebt, ik kan ook enorm genieten van shoppen in m’n eentje. Mijn advies om de winter door te komen: neem het er gewoon lekker van. Doe waar je zin in hebt en wat je leuk vindt, geef af en toe eens toe aan de bank en de warme kachel maar ga vooral niet stil staan. Dan lijkt het alleen maar langer te duren.
forenzen, koffer, reizen, verhuizen
In Feelings, Notes on 23/10/2009 at 23:23
Deze week kwam DE mededeling; volgende week is mijn laatste week vrij reizen. Vrijdag de 30ste moet ik mijn OV-kaart inleveren. Een dag die de boeken ingaat als historisch, want vanaf dan is het gedaan met ‘zomaar even in de trein stappen’ en het halve land door crossen. Vanaf dan moet alles strakker gepland, moet er efficiënt worden gewerkt en zal ik nog vaker aan mijn telefoon gekluisterd zijn.
Momenteel leef ik aardig uit ‘mijn koffer’, ga vaak op en neer en mis geen enkele bijeenkomst, netwerkborrel of open kennismakingssessie. Dat wordt flink afkicken. En alle slimme trucjes om met je OV-chipkaart goedkoper te kunnen reizen op de voet volgen.
Stiekem krijg ik wel verhuiskriebels. In Meppel hebben lief en ik het allebei wel een beetje gezien, we mengen ons nauwelijks in het sociale leven daar, hebben onze vrienden ook voornamelijk buiten het leuke stadje en hoe centraal Meppel tot nu toe ook altijd voor ons geweest is, dat valt nu voor ons allebei tegen. Het liefst zouden we ons huisje in een iets grotere versie mee willen nemen en in Haarlem neer willen zetten, inclusief tuin.
Want ons huisje is nog steeds een echt thuis, waar we ons allebei helemaal lekker voelen, een rustpunt. Voorlopig blijven we lekker zitten in ons gezellige stulpje. Je moet altijd wat te wensen houden.
astrologie, horoscoop, sterren
In Notes on 22/10/2009 at 13:38
Van horoscopen, tarotkaarten en handlezingen moet ik niets hebben. Het zal mijn provinciale nuchterheid wel zijn. Ik geloof best in paranormale gaven en dat er ‘meer’ is tussen hemel en aarde, maar dat de sterren bepalen wat er in je leven gebeurt. Zeker omdat er zoveel mensen zijn met hetzelfde sterrenbeeld.
Lief en ik hebben het zelfde sterrenbeeld, maar absoluut niet dezelfde levens en ook zeker geen overeenkomende horoscoop. Heel vaak is de horoscoop maar op een van ons een beetje toepasbaar. Maar ja, die dingen zijn niet voor niets zo algemeen en breed opgezet. Sommige mensen hebben een horoscoop nodig om bevestiging te krijgen van de dingen die ze doen of die ze overkomen. Ik niet, ik laat het allemaal op me af komen. Maar ik lees ze wel. Hoe stom ook, als ik in de trein een krantje lees, neem ik altijd de horoscoop door.
Afgelopen week klopt mijn horoscoop wel verdacht goed. En als ik in gesprek ben met vriendinnetje D., die daar wel echt in gelooft, kan ze regelmatig bevestigen dat het sterrenbeeld gerelateerd is. Toch grappig, maar ik ben nog steeds niet overtuigd. Ik zoek wel naar tekens, aanwijzingen en bevestiging en denk dat ik me daarom steeds zo kan vinden in ‘de sterren’.
Nu de dagen wat korter worden zie je de sterren nog vroeger. Ik zal eens wat meer op letten als het weer een heldere avond is, wie weet wat de sterren vertellen…
bril, dubbel zien, laseren, lenzen, ver zien, zicht, zien
In Notes on 21/10/2009 at 11:56
Sinds mijn vijftiende ben ik bril- of lens dragend. Ik herinner me nog goed mijn eerste bril, nadat ik mezelf dus al jaren in m’n vingers had gesneden door alle kaarten bij de oogarts uit mijn hoofd te leren. Ik kreeg hem vlak voordat ik met m’n ouders op vakantie ging naar Frankrijk.
Aangezien mijn moeders geen kaartleeswonder is en al helemaal niet van lang autorijden hoort, was het bij ons een traditie dat ik vanaf Belgie voorin zat naast vaders, om de kaart te lezen. Dat ging de jaren ervoor prima, maar nu kon ik ineens de borden van grote afstand lezen! Geen klamme handjes meer of ik het bord wel op tijd zou kunnen lezen en we de afslag zouden halen, maar meters vooruit kunnen zien! Wat een openbaring!
Nu heb ik sinds een week weer een nieuwe bril, die me van het dubbelzien moet af helpen. Geloof me, alles verder dan 5 meter van je af twee keer zien, is niet handig! Een nieuwe bril met cilinder dus. Een hele uitdaging, want daardoor wordt het zien van diepte nog onmogelijker gemaakt. Als ik de trap af loop moet ik onder mijn bril door kijken en onlangs miste ik al een afstapje midden in een winkel. Niet handig dus. Maar wel weer een hele openbaring, van grote afstand de treinborden kunnen lezen en dus niet meer de goede trein te hoeven missen. Weer scherp zien.
Zodra ik de bril opzet is het net of mijn ogen alle kanten op worden getrokken en ik heb dan ook steeds het idee dat ik er als een enorme schele Bennie bij loop, maar van horen zeggen weet ik dat het niet zo is. De eerste week ging prima, op de afstapjes na. Vandaag heb ik voor het eerst weer zo’n nare hoofdpijn die alleen door je ogen veroorzaakt wordt. Dat weet je na een paar jaar wel, want er is een duidelijk verschil tussen hoofdpijn en hoofdpijn. Ogen die aanvoelen alsof ze ieder moment uit elkaar kunnen barsten en ontzettend droog zijn, hoeveel je ook knippert.
Maar ik ben desondanks blij met mijn ‘nieuwe’ zicht. En in de winter is een bril dragen helemaal niet zo erg, het beschermt je ogen mooi tegen de koude wind! Ik mag allang blij zijn dat het met een bril of lenzen verholpen is en dat ik als ik uit bed stap me nog aardig kan redden zonder. Natuurlijk had ik liever gezonde ogen gehad of zou ik me laten laseren, maar daar kom ik niet voor in aanmerking.
Iedere dag zie ik wat voor moois het leven te bieden heeft. De ene keer scherper dan de andere, en op sommige dagen misschien een beetje vertekent. Maar daar heeft iedereen wel eens last van…
niets, ontspannen, opladen, rust
In Cocooning on 19/10/2009 at 10:30
Soms moet de batterij even worden bijgeladen. Zeker als de dagen korter, grijzer en kouder worden heb ik meer behoefte aan rust, comfort en af en toe wat luxe. Zaterdag heerlijk uitgewaaid op het strand, wat al heerlijk ontspannen was. Lekker gegeten en vervolgens lekker op tijd het warme bed in.
Zondag moest lief werken, dus moest ik me alleen vermaken. Dat wil prima, want ik heb heerlijk gewerkt en ’s middags kwam vriendinnetje D. op bezoek. Ook haar lief was er niet, dus we hebben er een heerlijke middag bank hangen, brownies, chocolade, bokkepootjes, chips en nootjes eten, thee leuten en film kijken van gemaakt. En afgesloten met lekkere zuurkool, waarvan mijn lief het wel bleek te lusten, waar ik in de veronderstelling was dat dit niet het geval was.
Af en toe zo’n weekendje doet me goed, lekker ontspannen, niets moet, alles mag. Beetje kletsen over onze mannen, klagen over alles wat we nog willen en dat de tijd zo snel gaat en concluderen dat we maar verwende nesten zijn. Best een prima conclusie eigenlijk, want dan hebben we het al met al nog niet zo slecht voor elkaar.
D. is het enige vriendinnetje waarmee ik ‘gelijk op’ loop; we zijn rond dezelfde tijd gaan samenwonen, gaan werken en hebben allebei nog niet zo lang geleden ontdekt wat onze passie is en wat we met onze ambities willen gaan doen. Het is heerlijk om af en toe eens te levelen met iemand die ook af en toe baalt van rondslingerende sokken, af en toe ook lekker uit de band wil springen en die ook naast een leven met vriendje, een heel eigen leven heeft. Dat houdt het leuk, zo kun je elkaar wat nieuws blijven vertellen.
Klaar voor een nieuwe werkweek waar ik al mijn energie weer lekker in kwijt kan.
afgesloten, gebroken, misvatting, teleurgesteld
In Feelings on 18/10/2009 at 11:20
Sommige dingen blijven nog lang sluimeren. Vooral dingen waarvan je had gehoopt dat ze nog anders zouden lopen, goed zouden komen. Soms moet je je er gewoon bij neerleggen dat dat niet meer gebeuren gaat, maar heb je net dat ene zetje nodig om het voor jezelf af te kunnen sluiten.
Dat zetje kreeg ik gister, op voor mij best pijnlijke wijze. Het bevestigde weer dat ik mensen en vriendschappen te vaak overschat. Misschien naïef, misschien ben ik wel te goed van vertrouwen, geen idee. Maar het was even alsof ik een mes in m’n rug kreeg. Pijnlijk om er zo achter te moeten komen dat een vriendschap voor iemand kennelijk niets voorstelt, dat diegene zelf geen enkel risico wil lopen en maar de veilige partij kiest.
Weer een periode afgesloten, weer wat contacten uit mijn adresboek geschrapt. Het is geven en nemen, maar is het dan teveel gevraagd om af en toe wat te krijgen? Ik was voor diegene opgestaan, ongeacht wat ‘de rest’ vindt. Altijd achter iemand blijven staan, altijd steun bieden ook al snap je niets van bepaalde keuzes.
Gelukkig genoeg andere vriendschappen, oud en nieuw, waarmee ik kennelijk wel op een lijn lig. Vanaf vandaag geen enkele moeite meer, al twijfelde ik toch nog even voor ik op ‘verwijderen’ klikte. Punt. Afgesloten. Geweest. Mooie herinneringen, geen toekomst.
gedachten, hoofd leegmaken, kust, uitwaaien, wind, zee
In Notes on 17/10/2009 at 23:40
Men neme een mooie zonnige vrije zaterdag, een lekker windje en warme kleding en trekt er heerlijk op uit richting Hollandse kust. Zo kwam ik vandaag de dag door, ruim twee uur met de neus in de frisse zeewind.
Helemaal in m’n element ben ik dan, met de wind door m’n haren (expres los), lopend door het afwisselend harde of mulle zand, kijkend naar de golven en lachend om de wilde honden. Op zomerdagen vind ik het strand leuk, maar in de herfst en de winter is het dé manier om me even op te laden. Gedachten laten varen, straffe wind in je gezicht en even denken aan helemaal niets.
Uiteraard even bijkomen met een warme chocolademelk mét slagroom of een lekker glas rode wijn en vervolgens weer met rode wangen de auto in terug. Want helaas wonen we niet dicht bij het strand, kunnen we er niet de zondag beginnen met hardlopen of fietsen, of na een lange dag even een uurtje zonsondergang kijken om tot rust te komen.
Maar daar gaat verandering in komen. Als we Meppel gaan verlaten, wat nog even op zich laat wachten, maar zeker in de planning staat, dan willen we dicht(er)bij zee. Ongetwijfeld dat er nu een hond moet komen, aangezien lief sinds kort in de hondenbusiness werkt, en een labrador kan zich uitstekend uitleven op het strand.
Leuk om plannen te maken, vooruit te kijken en toch tot de conclusie komen dat we het nu ook niet zo slecht voor elkaar hebben. Dit gaan we gewoon vaker doen, terug naar de kust.
Nu moe maar voldaan lekker slapen. De natuur heeft haar werk gedaan.
onafhankelijk, tevreden, tijd, zelfstandig
In Feelings on 15/10/2009 at 15:37
Langzaam verdwijnt mijn heftige afscheid van dinsdag naar de achtergrond. Zo af en toe overvalt het me even, maar als iemand die zo ziek is de kracht heeft om door te gaan en er nog wat goeds van te maken, wie ben ik dan om te gaan zitten kniezen? Daar is het leven veel te kort en te mooi voor.
Momenteel zit ik in het zonnetje in de trein te werken. En opeens werd ik overvallen door een gevoel van tevredenheid. Ik ben gezond, heb m’n lief, familie, lieve vrienden en werk wat ik echt leuk vind en met veel plezier doe. Ik woon in een heerlijk huis, doe waar ik zin in heb en leef van het ene leuke vooruitzicht naar het andere.
Soms gaat de tijd zo snel dat ik vergeet te genieten of er pas na die tijd bij stil sta hoe fijn iets is geweest. Maar ik ben erg blij met mezelf en mijn leventje op dit moment. Gister kreeg ik een, in mijn ogen, compliment wat ik heel fijn en belangrijk vond: ik ben een zelfstandige vrouw. Ik hang niet aan mijn vriendje, ik leun niet op mijn familie en ik profiteer niet van vrienden, ik red mezelf. Dop mijn eigen boontjes. Dat kan ik heus niet zonder goede steun, wijze raad en goedbedoelde adviezen uit mijn omgeving, maar stiekem ben ik er wel trots op. Ik ben ‘vrijgevochten’ zoals ze dat zo mooi noemen. Praktisch van niemand afhankelijk. Dat geeft me een fijn gevoel.
De tijd tikt door, voor je het weet is het alweer oud en nieuw. Waar ik stil zal staan bij dit enerverende jaar, waarin ik mijzelf heb zien groeien en opbloeien, waar ik de symbolische ‘zeven jaar ellende’ zal afsluiten en zeker nog terug zal denken aan het bijzondere afscheid van deze week. Laat de tijd niet met je op de loop gaan, sta af en toe even stil.
film, inleven, kluun, komt een vrouw bij de dokter
In Notes on 14/10/2009 at 22:11
Bijna iedereen heeft het boek gelezen. Zelfs mensen uit mijn omgeving die helemaal niet van lezen houden. Ik heb het natuurlijk over Kluun’s Komt een vrouw bij de dokter (KEVBDD). Reinout Oerlemans durfde het aan om het boek te verfilmen. Bij het horen van dat bericht was ik behoorlijk sceptisch. Je maakt er tijdens het lezen toch een beetje een ‘eigen’ verhaal van, je maakt je een voorstelling van Stijn, Carmen en Roos.
Toen de cast bekend werd, kreeg ik er wat meer vertrouwen in. Carice van Houten als Carmen, dat moet wel goed komen. En Barry Atsma als Stijn, daar kon ik ook zeker in komen. Waar ik ook 100% zeker van ben, is dat het met de soundtrack helemaal goed komt. Toen ik het boek uit had gelezen ben ik een hele dag bezig geweest om alle nummers die werden behandeld in het boek aan te schaffen en er mijn eigen KEVBDD-cd van te maken. Een paar weken later lag deze gewoon in de winkel, te verkrijgen bij het boek.
Gister werd de trailer van de film vertoont in RTL Boulevard. Ik had andere dingen te doen maar was er na mijn heftige middag ook niet aan toe. Vanavond heb ik hem gekeken en meteen werd alles waar ik sceptisch over was, weggenomen. De eerste traan biggelde zelfs al over mijn wangen. Eigenlijk wil ik voor de film uit komt het boek nog een keer lezen. Maar de stapel ongelezen boeken is zo groot, waarom dan een boek wat ik al ontzettend vaak gelezen heb, nog eens oprakelen?
De Weduwnaar, het boek wat KEVBDD opvolgt, viel mij enorm tegen, geen traan heb ik daarom gelaten. Ik denk dat de film het boek zal overtreffen. Maar goed dat Kluun er zo nauw bij betrokken is, zodat het ook een beetje zijn ‘kindje’ blijft. Lijkt me voor hem ook niet makkelijk.
26 november gaat de film in première, vergeet niet de doos tissues mee te nemen!
Trailer Komt een vrouw bij de dokter
afscheid, emotioneel, oneerlijk
In Feelings, Memories on 13/10/2009 at 19:27
Afscheid nemen is niet mijn ding. Of het nu gaat om een paar dagen weg van huis te zijn, ouders uit te zwaaien als ze op vakantie gaan of serieuzere gelegenheden. Binnen no time krijg ik een brok in m’n keel, dus doe ik maar bot zodat dat heus niet opvalt.
Tranen bewaar ik altijd tot ik een momentje voor mezelf heb. Of, bij hoge uitzondering, huil ik uit bij iemand die ik volkomen vertrouw.
Vandaag heb ik afscheid genomen van iemand die niet lang meer te leven heeft, maar heel bijzonder daarmee om weet te gaan. We hebben gelachen, gepraat en een balletje geslagen. Allebei werden we stiller naarmate het afscheid naderde.
Een bizarre gewaarwording, afscheid nemen en weten dat je elkaar nooit meer zult zien. Niet toevallig als je door Amsterdam crosst een blik van herkenning.
Vandaag keek ik de dood in de ogen, ogen die altijd straalden en veel indruk op me maakten, stonden nu glazig en mat. Het leven is soms zo oneerlijk. Tocb ben ik blij dat ik de kans heb gehad om afscheid te nemen. Dat is niet vanzelfsprekend.
Respect voor mensen die zo positie in het leven kunnen staan, terwijl de dood als het zwaard van Damocles boven hun hoofd hangt. Hoe ze van ieder moment wat rest kunnen genieten.
Afscheid nemen bestaat niet. Mooi zeggen. Gedeeltelijk waar. Maar eens in het hart, voor altijd in het hart.
opluchting, tranen, verdriet, zwaarmoedig
In Feelings on 12/10/2009 at 21:52
Maandagavond 20.30u. Voor het eerst sinds maanden weer een aflevering Grey’s Anatomy kijken. Met thee, deken en iets chocoladigs in de aanslag. En hoewel vorig seizoen minder noodzakelijk: tissues voor het grijpen.
Een geweldige serie, goede acteurs en muziek die je tranen nog sneller aanzwengelen. Vooral de zwaarmoedige Meredith maakt heel wat ellende mee. Waar je je absoluut niet mee kunt identificeren, maar wel heel hard bij kan mee janken.
En dat is precies waar die serie voor gemaakt is. Janken tot je niet meer kan, niet wetend waarom. Of juist je eigen ellende er lekker uit bleren zonder dat iemand het door heeft.
Ideaal om de donkere avonden met slecht weer door te komen en ongegeneerd even toe te geven aan de herfstdepressie. Een uurtje per week grienen tot er geen tranen meer zijn. Dat zouden we eigenlijk allemaal moeten doen.
Wat zouden we allemaal opgelucht zijn, als we ons allemaal af en toe laten gaan.
dagboek, digitaal, moleskine, reisverslag, schrijven, verslag
In Notes on 11/10/2009 at 22:06
Niet de slecht bekende, vrouwonvriendelijke ‘zwarte boekjes’ die mannen zoals McSteamy of George Clooney bij zouden houden om hun ‘veroveringen’ te raten. Maar de geweldige Moleskine boekjes. Schoonzus U. gebruikt ze al sinds ik haar ken. Ik deed toen nog niet zo veel met schrijven dat ik daar mooie boekjes voor kocht. De verplichte dingen maakte ik op m’n bakbeest-laptop of een papiertje uit m’n kladblok.
Pas sinds kort gebruik ik ze zelf. Eentje voor al mijn plannen, ideeën en overleg. En sinds kort vertrouw ik aan de ander mijn ‘geheimen’ toe. Vorige week zaterdag in Parijs nog met het City Notebook in m’n hand gestaan, maar voor een dag was het wel erg kort. Bovendien is het heel 1.0 om met een boekje of kaart de toerist uit te hangen, daar heb je tegenwoordig de iPhone voor.
Ineens zie ik de boekjes overal opduiken, behalve in de plaatselijke boekwinkels. Zo af en toe blader ik door m’n aantekenboekje, grijnzend kijkend naar mijn gekriebel op papier. Het stevige papier wat nog ‘ouderwets’ naar papier ruikt. Niet statisch zoals het meeste printpapier.
Dat ik er nu eentje als soort van dagboek gebruik, is helemaal apart. Vroeger schreef ik nauwelijks. Ik sloot mezelf middagen op om te tekenen of te schilderen. Maar vriendinnetje E. hield wel een dagboek bij. In een schrift, wat ze altijd heel goed wist te verstoppen. Dat wilde ik ook, en ik begon iedere keer fanatiek. Maar na 3 dagen had ik het wel weer gezien. Ik zag er het nut niet van in, vond het schrijven niet leuk en had ook niet het idee dat er iemand op mijn verhaal zat te wachten. Want stiekem droomden we natuurlijk van een heuse ontdekking, mijn dagboek heette niet voor niets, hoe origineel, ook Kitty.
Naast mijn digitale leventje hier op mijn blog dus aan het schrijven geslagen. Het is fijn om dingen van je af te schrijven, maar ook prettig om zo af en toe terug te lezen. Dat merk ik bij ons ‘reisverslag’. Af en toe kom ik het tegen en lees ik weer even wat we die 5 heerlijke dagen gedaan hebben. Even een momentje ’stop de tijd’.
Grappig om in dit digitale tijdperk weer terug te grijpen naar old school dingen.
daadkracht, herfstblues, knopen doorhakken, toegeven, twijfelkont
In Feelings, Frustrations on 10/10/2009 at 10:28
Op een dag als vandaag best een opgave; niet toegeven aan de herfstblues. Het is grijs, nat en koud buiten. De katten zijn wild en vervelen zich binnen, maar halen het niet in hun hoofd om in de stromende regen buiten te zijn. Het is donker in huis, weinig te doen dus weer een saaie bankhangdag. Gelukkig heb ik nog wat werk bewaard.
Op zulke dagen ben ik slecht te motiveren, vind ik niets leuk mits het warm onder een deken liggen niets doen is. Maar ik ga er niet meer aan toegeven. Ik ga het licht opzoeken (thank god hebben wij een zonnebank), actief doen (die tweede keer hardlopen deze week moet echt vandaag!) en net zo genieten als in de zomer.
Ik laat me niet meeslepen door gesteun en geklaag, want ook in de herfst en de winter gaat het leven gewoon door en zijn er genoeg mooie dingen te vinden. Als het droog is lekker sjouwen in het bos, als het miezert lekker hard lopen, als het ’s avonds hard regent lekker luisteren naar het gekletter op het dakraam en een boek lezen. Tussen de grijze regendagen door zal de zon ons heus af en toe mooie najaarsdagen bezorgen.
Niet toegeven. Best een opgaaf, niet alleen qua herfstblues. Ik kan mezelf heel makkelijk overgeven aan een ’slechte bui’. Laat me een triest muziekje horen en ik draai de rest van de dag het liefst melancholische muziek. Zet me voor een jankfilm en ik kan niet meer stoppen. Maar aan mijn eigen gevoelens en gedachten toegeven, gaat me moeilijker af. Ik blijf te lang hopen, wachten en stilzitten. Als het gaat om keuzes maken, ben ik niet altijd de daadkrachtigste. Weer een minpuntje girlpower. Ik ben een twijfelkont, piekeraar en control freak.
Soms durf ik een onverwachte sprong te wagen, soms durf ik niet eens over de rand te kijken (en ik heb niet eens hoogtevrees, da’s gewoon aanstelleritis als je het mij vraagt). Knopen doorhakken, is daar niet een cursus voor? Na al die verplichte zelfreflectie op het HBO heb ik er dus nog niets aan. Reflecteren en evalueren kan ik wel. Maar er wat mee doen, toegeven aan zwakheden, is kennelijk one step to far.
De zonnebank roept. Met een vrolijk muziekje op me even weer op het strand wanen. Herfstblues? Mij krijg je niet klein!
independent, kou, onafhankelijk, rijbewijs, rose wolk, schaatsen, wolkjes
In Notes on 09/10/2009 at 10:18
Voor het eerst ’s nachts wakker worden omdat je het koud hebt. De gordijnen open doen en een wit laagje op de schuurdaken zien. Wolkjes kunnen blazen in de slaapkamer. Het wordt steeds kouder, vaker draai ik de kachel omhoog en zonder jas ga ik de deur zeker niet uit. Ondanks de mooie najaarsdagen als vandaag, waar het in het zonnetje goed vertoeven is.
Op deze dagen kriebelt het; schaatskoorts. Schaatsen vind ik geweldig. Of het nou rondjes op de parkplas zijn of grote rondes in Thialf, ik voel me heel vrij op het ijs. Ondanks dat ik een ontzettende koukleum ben, als je stevig doorschaatst en goede kleding draagt merk je daar niets van. Dan vind ik het juist heerlijk om die koude wind in je gezicht te voelen.
Gister ben ik behoorlijk van mijn eigen ‘rosé’ wolk afgevallen. Een tijdje geleden schreef ik al over mijn rijlessen die niet heel soepel gingen en tijdelijk waren gestaakt omdat ik een nieuwe bril moest. Die ligt volgende week klaar, maar met de fijne mededeling dat ik eigenlijk niet mag lessen. Ook mijn instructrice gaf me net te kennen dat ik wel m’n rijbewijs mag gaan halen, maar niet verzekerd zal zijn omdat ik op medische grond afgekeurd ben.
Bummer, daar gaat mijn ‘miss independent project’. Altijd afhankelijk van het openbaar vervoer of anderen zal ik dus blijven. Hoewel ik wel wist dat ik nog een lange weg te gaan zou hebben, viel me dit rauw op m’n dak. Gelukkig mag ik wel m’n scooterrijbewijs gaan halen, dus wie weet cross ik ooit nog eens rond in een 45 km wagentje. Al is het alleen maar om onafhankelijk te zijn. Ook een leuk boodschappenwagentje. Al had ik liever die Mini of Fiat 500 voor de deur gehad.
Op zoek naar een nieuw project dan maar. Iets waarmee ik minder geld verspil. Suggesties?
gunnen, kans, oneerlijk, vriendschap
In Feelings on 08/10/2009 at 06:40
Sommige vrienden hou je voor het leven, sommigen maar voor even. Je verliest elkaar uit het oog, groeit uit elkaar vanwege andere interesses of ‘de klik’ verdwijnt gewoon.
Gelukkig ontmoet je vaak genoeg nieuwe mensen waar weer een mooie vriendschap uit kan ontstaan. Soms komen mensen uit je verleden ook weer terug. Je komt elkaar spontaan tegen, hoort via via weer wat over diegene of ziet elkaar staan op facebook/hyves whatever.
Soms hoor je schokkende dingen als vroegere vriendinnetjes die zwanger zijn, oude scharrels die getrouwd zijn, of triestere berichten. Helaas is dat laatste nu het geval. Slechts een paar seconden elkaar weer naar jaren gezien, wat heen en weer gemaild en nu een bericht wat insloeg als een bom.
Apart dat zulke berichten je na jaren bijna geen contact zoveel kunnen doen. Dat je daardoor weer contact hebt, ook met anderen ‘uit die tijd’. Soms is het leven zo oneerlijk. Vervelend dat je vaak alleen door slechte berichten weer leert relativeren en waarderen. Dat zou toch anders moeten. Ik probeer zo veel mogelijk van kleine dingen te genieten. Maar door haast, ergernis of door iets voor lief te nemen, vergeet je vaker dan je denkt, waar het eigenlijk allemaal om draait.
Ik ga genieten van deze nieuwe dag, die mij zomaar gegund word. Niets is vanzelfsprekend in het leven.
behandeling, klantvriendelijk, service, verkoop, vriendelijk
In Notes on 07/10/2009 at 16:28
Tegenwoordig lijkt het bijna gewoon. Je stapt een winkel in, het personeel hangt wat aan de toonbank of speelt verveeld met een stukje kauwgom en als je wat wilt vragen hebben ze het enorm druk. Bij de supermarkt weten de vakkenvullers niet eens meer waar dingen staan, zo vaak worden ze dagelijks gewisseld en worden de vakken omgegooid. En een vriendelijke kassamedewerker lijkt ook nauwelijks meer te bestaan.
Zo af en toe kom je een uitzondering tegen, die me dan ook lang bij blijft. Ik vind goede service en klantvriendelijkheid belangrijk. Ik ben dan ook bereid om daar iets meer voor te betalen. Dat ik dat niet in alle goedkopere winkels kan verwachten, prima. Maar dat er ook in de exclusievere zaken niet of nauwelijks meer naar je wordt omgekeken, snap ik echt niet. Een winkel binnentreden is al een koopsignaal. Bewezen is dat het gedrag van personeel van invloed is op de uiteindelijke aankoop.
Gelukkig zijn er nog zaken waar het wel goed voor elkaar is. Meestal de wat grotere ketens, maar toch. Twee maanden geleden had ik een laptoptas gekocht bij de plaatselijke V&D. En dan niet zo’n lelijk, oubollig geval. Nee, een grijze, leren tas. Vereiste was dat er naast een laptop ook meer in de tas kon, zodat ik maar met 1 tas hoef te sjouwen. Mijn hele hebben en houden qua verplichte tasinhoud paste er in. Helemaal in mijn nopjes was ik. Maar na een maand kwamen er al lelijke scheuren in het mooie grijze leer. En na nog geen twee maand lieten hele stukken los. Freak die ik ben, had ik de bon en alle kaartjes nog. Na twee maanden gebruik vond ik dit niet kunnen, het was ook niet de goedkoopste tas. Een beetje sceptisch ging ik heen, niet verwachtend dat ze er wat aan zouden doen, laat staan terugnemen. Tot mijn grote verbazing was dit geen probleem. Helaas was de tas niet meer verkrijgbaar en kon ik geen goed alternatief vinden.
Goede service, vriendelijk geholpen worden en deskundig advies krijgen kan dus toch. Helaas moet ik daardoor wel een dagje met 2 tassen op pad, waarvan 1 saaie zwarte laptoptas. Goede reden om tussen de werkzaamheden door op zoek te gaan naar een nieuwe. En laat ik nou net vandaag in Amsterdam werken… daar is het aanbod in ieder geval stukken groter. Kan ik meteen checken of het personeel daar wel klantvriendelijk is!
hardlopen, podcast evy, runkeeper, sport
In Notes on 05/10/2009 at 09:41
Al tijden had ik het plan. Een plan waar ik tegen aan hikte. Waarvan ik het begin niet zag zitten. Maar vandaag was de kick-off, trok ik de stoute (hardloop)schoenen weer aan. Voor het eerst sinds tijden. Een zonnige herfstdag, te veel lekker gegeten de afgelopen dagen en toe aan de energyboost die je er nadien van krijgt.
Hardlopen dus. In Groningen deed ik het met regelmaat, om mijn conditie op peil te houden en omdat het gewoon lekker was. Daar liep ik altijd samen met een vriendinnetje. Lekker door het Noorderplantsoen, of gewoon in de buurt. Als ze niet kon, probeerde ik toch te gaan, muziekje op en lekker je hoofd leeg maken. Als het regende ging ik niet, tenzij het miezerde. Niets is lekkerder dan in de miezer hockeyen en hardlopen.
Toen stopte ik met hockey en ging ik verhuizen. Ik stopte met hardlopen, miste mijn buddy en kon geen leuke route verzinnen. Een paar keer een poging gedaan, als alternatief af en toe gaan skaten, maar ook daar kon ik geen lekkere route voor vinden. De laatste keer dat ik weer een poging tot hardlopen deed, stond op iedere hoek waar ik langs moest, dezelfde nare man. Die keer ging ik heel snel, maar voelde ik me niet geroepen om het weer op korte termijn te doen.
Vandaag fanatiek begonnen. Helaas liet Evy, de begeleidster, me in de steek op m’n iPod, had ik geen GPS voor mijn Runkeeper en dus geen idee hoe ver ik heb gelopen, maar wel een uurtje genoten. Rustig aan gelopen, afwisselend gewandeld, en ondertussen genoten van de herfstzon, de herfstgeur en de vallende bladeren. Zorgvuldig al gevallen kastanjes ontwijkend, om niet geblesseerd te raken. Het voelde weer heerlijk, ondanks mijn gierende longen. Met rode wangen en een big smile kwam ik weer thuis. Die eerste keer viel eigenlijk best mee. Nu gewoon vaste prik, twee keer in de week lopen en volhouden. Weer of geen weer, zin of geen zin. Hoe verleidelijk die bank ook is, ik krijg er niet het voldane gevoel van. En het is toch veel leuker om jezelf na een stuk hardlopen te trakteren op een lekker stuk chocola, dan je continue schuldig te voelen omdat je niet beweegt?
kansen, plannen, reflectie, toekomst, verstreken
In Feelings on 04/10/2009 at 13:27
De ene keer vind ik het een hele slechte eigenschap van mezelf, een ander moment kan ik er van genieten: terugkijken. En in sommige gevallen, terug verlangen naar die tijd, die gebeurtenis of naar het moment van een bepaalde keuze, omdat ik toch een andere had moeten maken.
Inmiddels zijn er 7 jaren ’student zijn’ verstreken. Een periode met veel hoogtepunten, waar ik veel heb geleerd over hoe mensen in elkaar steken en al vrij in het begin van mijn studie werd geconfronteerd met het feit dat dingen niet altijd lopen zoals je wilt of in gedachten had en het leven niet alleen maar mooi is. Iets wat ik tot toen nauwelijks besefte.
Zeven jaar. Steeds vaker word ik overvallen door een moment van bezinning, reflectie. Wat als? Als ik toen? Hoe had ik dat aan moeten pakken? Heb ik er juist aan gedaan? Vragen waar ik nooit een antwoord op zal krijgen. Ik kan mezelf dezelfde vragen blijven stellen, spijt hebben, maar ook bewust kiezen om niet meer terug te kijken maar juist vooruit. De toekomst kan ik zelf sturen. Dat ik niet tijdens mijn studie naar het buitenland ben geweest, wil niet zeggen dat die kans er niet meer is.
Afgelopen dagen een boel nagedacht, steeds weer tot de conclusie komend dat ik nog jong ben en de wereld aan mijn voeten ligt. Beperkingen omzetten naar kansen, dromen omzetten naar werkelijkheid. Ik ben mijn toekomst. Met een verleden waar ik graag aan terug denk, want het heeft me gebracht en gevormd tot wat ik nu heb en ben. Zeker geen tijd die verloren is. Verstreken tijden, die het herleven af en toe best waard zijn, om me scherp te houden.
carmen van het noorden, filmfestival, nederlands filmfestival, tygo gernandt, utrecht
In Notes on 01/10/2009 at 08:34
Nederlandse films: je vindt ze fantastisch of helemaal niets. Ik ben er fan van. Vooral de ‘gouwe ouwe’ klassiekers als Schatjes, Turks Fruit en Soldaat van Oranje. Maar ook recentere films als De Tweeling, Simon en Bride Flight kunnen mijn goedkeuring wegdragen.
Afgelopen week vond ik Utrecht het Nederlands Filmfestival plaats. Dinsdag ben ik naar de film ‘Carmen van het Noorden’ geweest. De recensies waren goed, mijn verwachtingen hoog. Helaas werden deze al na een paar minuten film zwaar teleurgesteld. De film had een zwak verhaal en leek meer een grote Tygo Gernandt show. En laat ik nou niet zo’n Tygo-fan zijn, was dat een kleine tegenvaller.
De komende weken wordt geprobeerd het Nederlandse Filmfestival uit te breiden, door op zaterdag en zondagavond Nederlandse films uit te zenden. Geen klassiekers uit de oude doos, maar recentere films. Met bekende namen, maar ook onbekend talent. Variërend van bioscoophit tot filmhuisfilm. Geen zaterdagavond of saaie zondag meer om je te vervelen of te klagen dat er niets op tv is. Vele films die de moeite waard zijn, ik ga er zoveel mogelijk kijken.
Want er is niets heerlijker dan wegdromen bij een film, je helemaal in te leven in een andere wereld en opgaan in de vierkante kast.
