Archive for September 2009
huis, koffer, onwennig, reizen, thuis
In Cocooning, Feelings on 29/09/2009 at 10:54
Ruim 6 1/2 jaar woon ik niet meer bij mijn ouders. Ik ben de oudste, dus voor moeders was het even wennen. Maar we hebben samen mijn eerste kamertje leuk ingericht (was een super kamer, gemeubileerd in helemaal mijn smaak) en ook de tweede kamer heeft ze helpen ‘customizen’.
De eerste weekenden ging ik altijd naar huis, later werd dat wat minder of ging ik gewoon ‘even op en neer’. Als ik wat langer bleef, dan kwamen er toch wat strubbelingen. Want ik deed de dingen in mijn tempo op mijn manier, en niet meer als het gezegd werd. Wat was het dan weer fijn om in mijn eigen kamertje, op eigen terrein, te zijn!
Nog regelmatig kom ik bij mijn ouders over de vloer, maar er slapen doe ik eigenlijk nooit meer. Had ik eerder nog een eigen kamer, ook dat is niet meer. Soms voelt het alsof ik op bezoek ben in mijn ouderlijk huis, zeker als er weer dingen verandert zijn of ik niet meer weet waar dingen liggen.
Er is echter een plek, waar ik me altijd helemaal ‘thuis’ voel. Daar heb ik menig uurtje doorgebracht (nee, niet het toilet), op zaterdagmiddag uitgebreid badderen en tutten in de badkamer, radio aan, deur op slot, kop thee mee en me in alle rust voorbereidend op een hectische avond werken in het restaurant. Dat was echt ‘mijn’ moment. Gister stond ik er weer, en iedere keer als ik ‘thuis thuis’ onder de douche stap, vliegt de tijd voorbij. Volkomen op m’n gemak sta ik daar lekker te treuzelen onder de warme straal.
Onze badkamer lijkt qua tegelwerk erg op die van mijn ouders, onze douche is heerlijk. Maar toch mis ik daar de rust en de ruimte. Ik blijf me verbazen over hoe snel je je ergens thuis kunt voelen, ook al is het nog wel onwennig. Zeker nu ik de afgelopen tijd steeds weg ben geweest en in Amsterdam overnachtte. Hoewel het leven uit een koffer me nog steeds niet bevalt.
Ik hou van reizen, maar de gehaastheid die daar bij schijnt te horen, daar wordt ik onrustig van. Zodra ik met mijn koffer de deur uit loop, loop ik nog 100 x na wat ik in heb gepakt en ben ik tot het moment dat ik mijn koffer weer open, bang dat ik iets vergeten ben. En juist omdat ik daar zo bang voor ben, vergeet ik iedere keer wel wat. Wat is het dan weer fijn om thuis te zijn, waar je alles om je heen hebt. Home is where the heart is. Absoluut waar. En je kan ook zeker meerdere ‘homes’ hebben. Want ook bij mijn ouders voel ik me nog steeds ‘thuis’ genoeg om te doen waar ik zin in heb. En zelfs bij mijn schoonouders durf ik ongegeneerd op de bank in slaap te vallen.
Wat zal ik zaterdag als ik thuis kom mijn plekje weer waarderen!
herfstdip, oppepper, positief, weerstand, winterblues
In Notes on 28/09/2009 at 19:26
Na een heerlijk weekend weer lekker aan het werk. Meteen de grootste uitdaging in mijn streven om niet meer te klagen; het openbaar vervoer in. Afgelopen weekend heb ik al een paar keer gemerkt dat niet klagen makkelijker gezegd dan gedaan is. Het floept er zo makkelijk uit! Vaak kan ik er nog een andere draai aangeven, zodat het geen ‘geklaag’ is. Maar steeds beter kan ik het gewoon inslikken.
Je bij de situatie neerleggen is makkelijker dan er chagrijnig van te worden en er tegenin te gaan. Stroomstoring? Tja, balen, maar niet het einde van de wereld. Veel te lang buiten in de kou moeten wachten voor je ergens naar buiten mag? Ander plan bedenken! Eerder was ik nogal van een strakke planning, inmiddels ben ik stukken flexibeler. Niet dat dat iets van de laatste dagen is, maar eerder kon ik er nog wel lang over na zeuren, waarom gemaakte plannen gewijzigd werden.
Ik wil positiever in het leven staan, soms denk ik wel eens dat ik op bepaalde stukken in mijn leventje teveel in het verleden ben blijven hangen. Deze herfst geen kwellende deprimerende liedjes waarbij ik weer terug denk aan die vervelende situatie, maar vrolijke deuntjes. Tegenslagen? Daar wil ik, zo goed en kwaad als dat kan, boven staan. Ik laat me niet kennen.
Gauw m’n wintergarderobe shoppen, theevoorraad aanvullen, nog meer geurkaarsen en cosy huisdingen scoren en vooral positief blijven denken. Als dat niet goed voor m’n weerstand is…
de storm, film, watersnoodramp, zeeland
In Notes on 27/09/2009 at 09:57
Het is bijna oktober en van de herfst is nog weinig te merken. ’s Avonds koelt het snel af, maar overdag weet een aangenaam zonnetje de temperatuur aangenaam te houden. Optimaal genieten van deze prachtige najaarsdagen.
Toch heb ik al weer een tijdje trek in winterse korst, rode wijn, herfstthee en opwarmen bij de haard na een lange schaats- of wandeltocht. De filmavonden worden weer opnieuw ingevoerd; dvd’tje huren of biosje pakken.
Gisteravond zijn we naar ‘De Storm’ geweest, de eerste film over de watersnoodramp in 1953. Het begint meteen heftig en doet me weer versteld staan van de kracht van water. Ik was extra nieuwsgierig naar de film, omdat mijn opa daar destijds heeft geholpen toen hij in het leger zat. Veel heeft hij er nooit over gesproken, maar dat het indrukwekkend en verschrikkelijk geweest moet zijn, begreep ik na het zien van de film helemaal.
Toen ik in Zeeland op de camping werkte, was ik altijd erg onder de indruk van de Oosterscheldekering en de immense Deltawerken. Een van de eigenaren werkte ook bij de brandweer en werd regelmatig opgepiept om drenkelingen te vissen die zich het toch nodig vonden om dicht bij de deltawerken te gaan zwemmen. De stroming is daar zo sterk, dat het vragen om problemen is.
Bij het bezoekerscentrum Neeltje Jans wordt duidelijk hoe de Deltawerken in elkaar steken en hoe ze daarmee Zeeland kunnen behoeden voor nog zo’n ramp. Helaas ben ik nog nooit in het watersnoodmuseum geweest, maar en bezoekje aan Zeeland staat al langer op onze to-do list. Water trekt mij. Stiekem kijk ik uit naar de eerste herfststorm, om die gelegenheid aan te grijpen om lekker uit te waaien op het strand.
De Storm is echt de moeite waard, hoewel het verhaal niet altijd even sterk is. Het is goed om te zien wat water kan doen en wat er voor ons kikkerlandje altijd dreigt. Ik kan me een zondagmiddag ‘ramptoerist’ spelen in de buurt van Zwartsluis herinneren, nog niet al te lang geleden, toen hier in de omgeving het water overal eng hoog stond en zelfs Meppel aardig was getroffen. Dat maakte best indruk. Dus als de herfst volgens de voorspellingen komende week inzet en je zit een avond saai thuis; go see the movie.
klaagmuur, klaagster, klaagzang, stoppen met klagen, zeurzak
In Adventures, Feelings on 26/09/2009 at 10:29
Klagen is zo makkelijk; trein vertraging, lange rij in de supermarkt, te koud, regen, wind etc. Als je er bij nadenkt is klagen een behoorlijk onderdeel van je conversaties. Best zonde.
In de Glamour van oktober had een redactrice volgens een Amerikaans principe 30 dagen niet geklaagd. Om eens te kijken wat voor effect het zou hebben. Ze stond er zelf ook versteld van, mensen reageerden steeds positiever op haar, ze vond haar werk leuker en voelde zich stukken lekkerder.
Normaal gesproken ben ik niet zo van dit soort dingen, maar ik weet van mezelf dat ik best makkelijk klaag. Dus heb ik besloten dat de komende 15 dagen eens lekker in te slikken. Van die vervelende neus die nog steeds dicht zit, tot slecht geslapen, gemiste trein en lange rij bij de kassa, ik ga het allemaal niet uitspreken en er zelfs positief over proberen te denken. Ik stel m’n geduld op de proef. Want waarom klagen we daar toch zoveel over? Het leven is toch te kort en te mooi om het te vullen met geklaag en gezeur?
Vanaf vandaag zet ik een ‘roze’ bril op en is alles alleen maar mooi. Misschien dat ik niet op ieder moment even oprecht vriendelijk kijk of lach, maar klagen zal ik in ieder geval niet. 9 van de 10 keer klagen we ook alleen maar over dingen waar je zelf toch geen invloed op hebt. Dan heeft het al helemaal geen zin. En klagen over dingen die je zelf in de hand hebt, kun je ook zelf voorkomen.
Vandaag begint gelukkig al goed met een prachtige ochtend. De weekendplannen zijn alleen maar leuk, dus het weekend moet niet zo’n probleem zijn. Stiekem ben ik erg nieuwsgierig of het me echt lukt, maar ook of het inderdaad effect heeft op mijn omgeving. Misschien is 15 dagen daarvoor te kort en besluit ik wel om het nog 15 dagen voort te zetten. Maar om wel realistisch te blijven, lijkt 15 dagen me eerst een goed streven. Zoveel zelfkennis heb ik, om te weten dat het me niet altijd mee zal vallen.
Maar ik wil niet bekend staan als klaagster of zeurzak. Dat heb ik helemaal zelf in de hand. Time for another life changing moment. Er zit een hele website achter die je kan steunen en advies geeft op momenten dat je het zwaar hebt. En het is niet eens Dr. Phil.
Ook op mijn blog wil ik het experiment voort zetten. Geen geklaag over de supermarkt en de Starbucks. Positivisme is mijn motto these days. Als nou iedereen, inclusies de NS nou een beetje meewerkt…
overpriced, overrated, overwaarderen, starbucks, utrecht centraal station
In Notes on 25/09/2009 at 12:24
Wat zijn wij goed in het overschatten van dingen zeg. Gister had ik afgesproken met een vriendin op station Utrecht. Daar proberen we met enige regelmaat af te spreken, maar de afgelopen twee keer waren we niet tevreden over de bediening bij De Tijd. Dus was het tijd voor iets nieuws. Laat nou nog niet zo lang geleden op Utrecht CS de Starbucks zijn geopend. De eerste dagen stonden de rijen halverwege het station. Ik was zo naïef om te denken dat dit nu wel mee zou vallen.
Omdat ik wat eerder was, besloot ik alvast in de rij te gaan staan om wat te bestellen. Grootste grap is dat ik helemaal niet van koffie hou. Helemaaaaaal niet zelfs! In plaats van een standaard thee besloot ik een ijskoffie te nemen. Na de rij kwam daar meteen het tweede minpunt; wat belachelijk veel geld voor een plastic beker koffie met ijsklontjes! En geen bediening, zelfs niet als je ergens een plekje aan een tafel hebt weten te veroveren.
Daarna besloot ik even te gaan werken tot L. gearriveerd was. Dat liep even anders, want Starbucks biedt geen wi-fi (draadloos internet). Gelukkig heb ik een iPhone-abonnement en internet via xs4all en kan ik daardoor op KPN hotspots inloggen en gratis internetten, dus heb ik nog nuttig mijn wachttijd door kunnen brengen. Tot jaloezie van mijn ook werkende buurmannen daar.
Toen L. kwam werd de rij alleen maar langer en besloot ze gewoon lekker niet te gaan bestellen. Na een half uur hadden we genoeg van de herrie van de melkstomer, het schreeuwende personeel en het kippenhok wat binnen was ontstaan. Terwijl we allebei een avondmaaltijd scoorden kletsten we verder, allebei verbaasd over de hype rondom Starbucks hier in Nederland. In Berlijn nooit zo’n rij gezien, zij in de USA nooit zoveel moeten betalen voor een drankje.
We zijn heel goed in het overwaarderen en ophemelen van dingen. Iets waar ik heel wars van word. Ik ben niet onder de indruk van de Starbucks, loop net zo lief rond met een kartonnen bekertje thee van de kiosk. Dat ik er dan niet ‘bij hoor’ of niet ‘hip’ ben, so be it. Ik gebruik, doe en koop dingen omdat ik ze fijn vind, niet om een ander een plezier te doen. Ik hoef niet een bepaalde auto voor de deur om te laten zien dat het goed met ons gaat en durf ongegeneerd de Aldi en de Lidl binnen te lopen. De volgende keer dat L. en ik weer afspreken, gaan we zeker niet weer naar Starbucks. Liever wat mindere bediening maar wel gratis internet en eten en drinken dat qua prijs en kwaliteit met elkaar in verhouding staat.
anders, gewoon, normaal, verschillend
In Feelings on 23/09/2009 at 23:12
Iedereen heeft wel eens van die momenten waarop je je onzeker, raar en/of anders voelt. Dat je het liefst in bed blijft liggen met een dekbed over je hoofd getrokken en een dag overslaat. Geen idee waarom we ons allemaal wel eens zo voelen, het overvalt ook altijd en zo’n moment komt nooit goed uit.
Je ‘anders’ voelen hoeft niet negatief te zijn. In tegendeel, soms ben ik juist heel blij dat ik ‘afwijk’ of niet mee doe met de rest. Vandaag nog werd ik zielig aangekeken toen ik in mijn eentje zat te lunchen. Ik kan daar van genieten, hoewel ik het een paar jaar geleden ook altijd sneu vond voor diegene. Nu lees ik op mijn gemak m’n krantje, ga wat werken of gewoon ‘mensen kijken’. Niets zieligs aan. En het spijt me, maar het alternatief om maar niet te gaan lunchen of met een zak frites door de stad te lopen, vind ik nog veel sneuer.
Naarmate ik ouder word heb ik minder moeite met me ‘anders’ voelen. Loop ik er niet zo hip bij? Jammer dan, ik voel me lekker in wat ik draag en mijn kledingbudget is nog steeds niet onbeperkt. Laatste rage gemist? So be it, als het echt toegevoegde waarde voor me had, had ik het zeker geprobeerd. Iemand die me saai of raar vindt? Jammer dan. Al blijft het even slikken als je zoiets hoort, soms moet je voor jezelf kiezen en maar accepteren dat je niet met iedereen bevriend kunt zijn of door iedereen leuk en aardig gevonden kunt worden.
Soms ben ik misschien wel anders, doe ik dingen anders, wil ik dingen anders en wijk ik af van het ‘normale’. Ik volg geen standaard pad, maar kies zelf de wegen die ik wil in slaan. Ik ben mijn eigen kompas, ongetwijfeld zal ik eens de weg kwijt raken en had ik wellicht beter de standaard route kunnen nemen. Net zo kunnen zijn en doen als ieder ander. Maar ik doe het op mijn manier, want dat is voor mij de enige manier. Op die manier kan ik anders zijn, verschil maken en bovendien mezelf zijn.
schuld, schuldgevoel, verantwoordelijk
In Notes on 22/09/2009 at 19:00
We doen allemaal wel eens dingen waarvan we weten dat het niet slim of goed is. We voelen ons allemaal wel eens schuldig over iets wat we gezegd of gedaan hebben. Dat is ook gezond, het is geen goed teken als je je soms niet schuldig voelt. Wel is het een kunst om toe te geven dat je ergens schuld aan hebt.
Het is heel makkelijk om een ander de schuld te geven van iets wat jij hebt gezegd of gedaan, een situatie de schuld te geven, of in andere gevallen de schuld bij jezelf te zoeken als je er geen andere logische verklaring voor kunt vinden. Jezelf schuldig vinden voor iets waar je eigenlijk geen invloed op hebt, is heel menselijk, maar wel verkeerd. Jezelf schuld aan praten om andermans gedrag of keuzes te verklaren, schept alleen maar verwarring en creeert situaties waardoor je niet meer open staat voor de realiteit.
Sommige mensen kijken zich ‘zwart’ door schuld, of moeten per se een schuldige aanwijzen in situaties. Wat maakt het eigenlijk uit wie er schuld heeft? Praat over hetgeen dat is voorgevallen of gezegd, wees open en durf kritiek te incasseren, durf je uit te spreken, durf toe te geven als dat nodig is.
Schuld bij jezelf zoeken is soms wel eens goed, als onderdeel van zelfreflectie. Maar je schuld geven van alle dingen die niet lopen zoals je wilt, is jezelf beperken in de dingen die wel goed gaan.
Schuldgevoel is een rotgevoel, het knaagt altijd of overvalt je op momenten dat je er echt niet op zit te wachten. Zolang je jezelf maar in de spiegel aan durft te kijken en je ‘eigen schuld’ onder ogen komt, is er niets aan de hand.
En de kreet ‘eigen schuld, dikke bult’ is soms heel waar en terecht. Maar vaak het laatste waar je op dat moment op zit te wachten.
Wees puur. Naar jezelf en anderen.
bonbons, chocolade, chocoladefestival zutphen, liefhebber, truffels
In Notes on 22/09/2009 at 10:50
Roep tegen een vrouw ‘chocolade’ en haar oren zijn meteen gespitst. Geef haar bonbons en je maakt een erg goede beurt. Is ze chagrijnig? Na een reep chocola niet meer.
Afgelopen zondag was ik voor het eerst in mijn leven op een heus Chocoladefestival, een jaarlijkse traditie in Zutphen. Samen met chocoladeliefhebster pur sang, schoonmoeder (lief en schoonvader waren ook mee). Prachtig om te zien hoe ze ambachtelijke bonbons maken, hoe je kunt schilderen met chocolade en vooral heel veel proeven.
Meteen ontdekt dat de combinatie witte broek – chocolade niet aan mij is besteed. Wel genoten van de lekkerste slagroomtruffels ooit. Wat chocolade nou zo aantrekkelijk maakt? Het is niet alleen de smaak, het is de hele beleving. Een doosje bonbons open maken is al een cadeau op zich. De geur van chocolade is zo intens, dat het meteen een lach op je gezicht tovert.
Tijdens het schrijven loopt het water me weer in de mond, dus ga ik nu naarstig op zoek naar een warme choco met slagroom. Heel misschien heeft lief nog wel een lekker slagroomtruffeltje voor me bewaard.
communiceren, leren communiceren, openstaan, praten
In Notes on 19/09/2009 at 22:52
Het lijkt soms zo vanzelfsprekend, communiceren. In een relatie, vriendschap of onderling met je familie. Toch is het dat niet altijd. Iedereen herkent wel een moment van pijnlijke stilte, onuitgesproken meningsverschil of een verkeerd opgevatte opmerking.
Vooral als je niet open en direct met elkaar communiceert, ontstaan er nog al eens misverstanden. Zo kan ineens ziek zijn overkomen als smoesje, creëer je (verkeerde) verwachtingen, afstand of onbegrip.
Maar open, direct en eerlijk zijn is niet altijd even makkelijk. Zeker niet als je daarmee een ander pijn denkt te doen. Goed communiceren begint met niet voor anderen denken en aannames doen. Door niet alles op te sparen ‘tot de bom barst’, maar en ce moment te zeggen wat je dwars zit.
Ook ik moet op sommige vlakken beter leren communiceren. Hoe ik dat zakelijk doe, heb ik allemaal geleerd tijdens mijn studie. Helaas is niet alles toepasbaar in m’n prive-leven.
Communiceren kun je leren. Moet je leren. En met de een verloopt dat wat soepeler dan met de ander, loopt het natuurlijk en is alles vanzelfsprekend. Bij een ander moet je alles praktisch uitspellen, gebarentaal toepassen.
Als je niet meer met elkaar communiceert, kun je er net zo goed mee stoppen, dan zul je nooit een goed inhoudelijk gesprek hebben. Want communiceren betekent niet dat je het altijd met elkaar eens bent, maar wel dat je een ander respecteert, door elkaar uit te laten praten, naar elkaar luistert.
Niet alle momenten en plaatsen zijn even geschikt om eens goed met elkaar te communiceren. Een beetje tact en inzicht is gewenst. Maar ook dat kan je aanleren. Ik ga weer even ‘live’ communiceren. Zo’n schermpje zorgt toch voor een afstand…
30-jarig jubileum, kinderen voor kinderen, kinderliedjes, kvk, meezingen, vara, zaterdag
In Memories on 17/09/2009 at 15:08
Eigenlijk was ik al begonnen met een ander blogje, maar vanmiddag werd ik via Twitter getipt over de Kinderen voor Kinderen verkiezing. Het koor bestaat dit jaar 30 jaar en daarom kun je je stem uitbrengen op een liedje tussen 1980 en 1989. Ik kom uit ‘85 en ken dus echt niet alle liedjes, maar heb de rest van de middag tussen het schrijven door heerlijk oude nummers terug geluisterd en foute clipjes gekeken.
Samen met lief, die nog ziek thuis zit en zusje die taart kwam bakken, alle liedjes die in ons opkwamen geluisterd en meegezongen. De clipjes ondertussen beschrijvend en ons herinnerend. Nostalgie alom. Want allemaal zaten we op zaterdagavond gedoucht en wel voor de tv. Wat er precies zo leuk aan was? Niet de rollende R of de mooie kinderen. Niet Karin Bloemen, Anita Meyer of Paul de Leeuw die het presenteerden of kwamen leuken.
De teksten zijn nog steeds grappig en makkelijk te onthouden, de wijsjes blijven in je hoofd zitten en hoe verdrietig sommige liedjes ook zijn, je wordt er altijd vrolijk van. Inmiddels heb ik het hele lijstje waar je op kan stemmen bekeken, maar weet ik het nog steeds niet. Wat is nou mijn favoriet? Als ik afga op het liedje wat ik volledig uit mijn hoofd ken, wint ‘Waanzinnig gedroomd’. Of ‘Op een onbewoond eiland’. Of toch ‘Tietenlied’. ‘Ochtendhumeur’ past erg goed bij mij, ‘Ruim je kamer op’ is geschreven voor mijn zusje en ‘Vakantieliefde’ bleek het lievelingsliedje van lief.
Ik pleit voor een zaterdagavond Kinderen voor Kinderen. Uitgezonden op groot scherm in de kroeg, waar je verzameld met al je vriendjes en vriendinnetjes van ‘vroeger’. Onder het genot van een drankje meezingen met de liedjes, herinneringen ophalen en lachen om de outfits die voorbij komen. Ik mag het mijn moeder niet kwalijk nemen, maar kan me echt niet voorstellen dat het ooit ‘in’ was om een zelfgemaakte broek met bijpassend haarfrutsel te dragen. Of de bloemetjesjurken gemaakt door oma. De gebreide truien met muizen of katten erop, met daarbij een staartje op zij, opgesierd door linten in bijpassende kleur. Of de playbackshows en gymuitvoeringen, gehuld in de meest verschrikkelijke outfits. Hoe fout. Maar zo mooi. Die goede ouwe tijd 
Stemmen op je favoriete Kinderen voor Kinderen liedje kan hier. Laat even weten waar je op gestemd hebt, dan kies ik gewoon een liedje waar niemand op heeft gestemd. Ik kom er toch niet uit.
analoog, bijhouden, digitaal, moleskine, noteren, ouderwets, vulpen
In Notes on 16/09/2009 at 20:15
Een tijdje geleden liet ik al weten dat mijn papieren agenda een loze aankoop was. Het bijhouden van zowel een digitale als een analoge agenda, werkte niet. Aangezien ik mijn iPhone altijd binnen handbereik heb, is het handig als daarin mijn agenda wordt bijgehouden. En de combinatie met mijn MacBook is helemaal perfect!
Toch kan niet alles digitaal worden vervangen. Mijn uren hou ik het liefst gewoon bij op een papieren formulier. Ik kan geen fijne manier vinden om het digitaal bij te houden en toevallig vond ik nog een formuliertje van mijn stagetijd. Misschien als ik die eens inscan, dat ik er dan digitaal ook een gewoonte van kan maken. Notities maak ik ook het liefst gewoon op papier. Zonder notitieboek ga ik al jaren de deur niet meer uit. Toch noteer ik vaak genoeg ‘digitaal’. Zo heb ik namelijk geen gewone post-its meer, maar plak ik ze digitaal op mijn bureaublad.
Bij de start van Blanco Tekst kreeg ik een vulpen cadeau, ingegraveerd en wel. Meteen moest ik terug denken aan de basisschool, al weet ik niet meer precies in welke groep het nu was, volgens mij groep 5. Balpennen verboden, verplicht schrijven met een vulpen. Verschrikkelijk vond ik, want de letters werden of te dik, of de inkt was nog niet droog met als gevolg lelijke vegen op je papier en aan je handen. Daarbij vond ik de vulpen voor linkshandigen mooier dan mijn eigen, met een lelijke groene achterkant. Toen was ik absoluut geen fan, zodra het even kon pakte ik mijn afgekauwde Bic-balpen.
Nu gebruik ik juist mijn vulpen. Ik kan er snelle, slordige aantekeningen mee maken, maar ook netjes mee schrijven. Zelfs als ik prive dingen opschrijf, pak ik steeds vaker mijn vulpen. Gister moest ik mijn eerste vulling verwisselen. Het ging gepaard met blauwe handen, spetters en geklieder. En de vulpen openen boven mijn witte macbook, laat ook regelmatig sporen na. Gelukkig is inkt snel weg te poetsen en ben ik inmiddels weer genoeg gewend om niet al mijn aantekeningen uit te vegen.
Nooit gedacht dat ik nog weer in deze ouderwetse traditie zou vallen. Maar de vulpen, Moleskineboekje en ik zijn een goed team en ik hoop er nog lang al mijn ideeën mee vast te kunnen leggen. Bovendien is het ook nog leuk om na een paar weken eens door je notities te bladeren. Iets wat digitaal nog steeds lastig is. Misschien een ideetje voor Apple; een tablet met ‘vulpenachtige’ aanwijzer. Of een e-book met aanwijspen. Zijn meteen alle vulpen-nadelen opgelost.
aannemen, blij, geluk, gunnen, jaloers
In Frustrations on 15/09/2009 at 23:02
Sommige mensen hebben een hoge gunfactor. Helaas voor de goede doelen en energiemaatschappijen geldt dit niet altijd voor het door hun ingehuurde personeel. Deze loop ik dan ook stug voorbij.
Goede verkopers met gunfactor vind ik erg belangrijk. Voor ik iets aanschaf wil ik er zeker van zijn dat ik dat ik dat bij de juiste partij doe. Een leuke babbel of goed advies, daar hecht ik veel waarde aan.
Dat niet iedereen geschikt is daarvoor, moge duidelijk zijn. Iedereen heeft wel eens chagrijnig een winkel verlaten omdat er onkundig personeel stond.
Niet alleen verkopers moeten een gunfactor hebben. Persoonlijk vind ik het erg menselijk en nobel om mensen om mij heen ook geluk te gunnen, in werk, liefde, gezondheid etc.
Dat is voor mij heel vanzelfsprekend. Dat dat niet voor iedereen zo is, daar kom ik af en toe op pijnlijke wijze achter.
Jaloerse reacties, misplaatste vergelijkingen of mensen die graag baas boven baas willen zijn, om de buitenwereld af te troeven. Als je je daardoor gelukkig moet voelen, ben je wel erg triest.
Gun een ander toch die fijne dingen, je hebt zelf in dr hand wat er op je pad komt.
Zo. Mijn paarse kleur van woede zakt weer wat. En ik zal er altijd voor waken dat IK niet groen van jaloezie zal zien…
amsterdam, hoogte, panorama, uitkijk, uitzicht
In Notes on 14/09/2009 at 23:01
Geen idee hoe het komt, maar iedereen is gevoelig voor mooie uitzichten. In de bergen vind je regelmatig een ‘panorama-punt’, wordt grof geld verdient aan para-sailende toeristen en staat op ieder bergtopje wel een horecazaak. Goud geld is er te verdienen met helikoptervluchten over je woonplaats of een ronddraaiende tv-toren.
In Groningen hadden wij een ‘dakterras’, waar vanaf je heerlijk over de stad kon kijken. Tussen de A-kerk en de Martini-toren, de rookwolken van de Suiker Unie en gestoord worden tijdens het zonnen door de laag overvliegende trauma-heli. Toen vond ik Groningen indrukwekkend. Inmiddels heb ik op meer plekken genoten van nog mooiere uitzichten, prachtige zonsondergangen en betoverende lichtjes.
Vanavond nog droomde ik even weg boven Amsterdam. Een stukje rust, want op die hoogte weinig drukte, terwijl het beneden blijft krioelen van de gehaaste mensen. Uitkijkend over al die dingen, dwalen mijn gedachten af naar dingen waar ik naar uit kijk, uitzicht op heb of graag zou willen zien.
We hebben dat soort referentiekaders nodig om verder te komen. Al ging ik in gedachten ook even terug in de tijd. Het moet alsmaar beter en meer worden, willen we tevreden blijven, het gevoel hebben dat we vooruit gaan.
Nu lief uitzicht heeft op een nieuwe baan met hogere functie en meer salaris, is het makkelijk om al te fantaseren over een groter huis, de betere auto en de dingen die nu meer binnen ons handbereik liggen. In plaats van daar heel enthousiast van te worden, maakt het me aan het twijfelen. Groter is niet per definitie beter. Mijn stulpje is nu mijn thuis, mijn rustpunt waar ik me heerlijk terug kan trekken. Het uitzicht op een avondje niets, een luie zondag, helpt me de drukke dagen door. Even tot mezelf komen, weer ademhalen en van de automatische piloot af.
Voor het eerst voelde ik een vergelijkbaar moment van rust in Amsterdam, kon ik dat gevoel dat ik had op mijn dakje in Groningen terug halen, diep inademen en genieten van wat er zich onder mij afspeelde. Even ‘onthaasten’.
Nu weer met beide benen op de grond, nagenietend van het uitzicht en van mijn ‘thuis’. Met ook een, voor mij, onbetaalbaar uitzicht.
achtervolging, dromen, monster onder bed, nachtmerrie
In Adventures on 13/09/2009 at 11:10
Als ik ziekig ben, kan ik er de klok op zetten: nachtmerries. Niet dat ik gillend wakker word, maar wel klam van het zweet, in de war en onder de indruk. Vaak zijn het dan ook dezelfde nare dromen achter elkaar. En van die dromen die je overdag ook nog bezig houden, je overvallen.
Ineens ben je dan weer dat kleine meisje wat bang is voor monsters onder het bed, in schaduwen enge beesten ziet en met je knuffel op de overloop staat te huilen om mama. Al doe je dat natuurlijk niet meer op je 24ste en heb ik niet eens een knuffel, afgezien van twee harige katten en lief dan.
Om nachtmerries te voorkomen kijk ik al niet naar thrillers, horrorfilms of clowns by night. Nachtelijke boswandelingen of spooktochten zijn zeker niet aan mij besteed, ik ben een schijterd eerste klas. Zo erg, dat ik net, alle plekken waar ik over gedroomd heb, even langs ben gelopen. Nergens vleermuizen, spijlen, geen as in de container en andere bizarre dingen. Zo ben ik iets meer gerustgesteld, al blijft die droom nog in mijn hoofd spoken. Vandaag geen kleine dutjes op de bank, alleen gezond voedsel en wat actiefs op het programma. Mezelf uit putten zodat ik vannacht hopelijk lekker en zonder nare dromen slaap. En misschien voor het slapen gaan eens een zoetsappige Disneyfilm opzetten. Als dat niet helpt…
boodschappen, drama, druk, kassarij, opgejut
In Adventures on 12/09/2009 at 21:29
Een vreselijke hekel heb ik aan ruimtes en straten vol met gehaaste, drukke, chagrijnige mensen. Daarom ben ik niet zo’n fan van winkelen (behalve op dinsdagmorgen, als er geen kip de stad in gaat) en boodschappen doen. Op zaterdag is dat laatste een ware verschrikking. Echtparen die met hun ‘Sonja Bakker lijstje’ de winkel door gaan, hun kar overal voor zetten net waar jij iets vandaan wilt pakken en karren met kinderen die midden in het pad geparkeerd worden. Om het nog niet te hebben over de stelletjes die in de supermarkt bekenden tegen komen en uitgebreid bij gaan kletsen. Is daar de koffie corner niet voor bedoeld? En niet alleen stelletjes, ook buurvrouwen, collega’s of bekenden kunnen er wat van.
En wat ik ook niet snap, waarom gaan al die bejaarden op hetzelfde tijdstip boodschappen doen? Die hebben toch alle tijd van de wereld en kunnen toch genieten van de rust in de supermarkt om 9.00u ’s ochtends? Of direct na de lunch? Als het zo druk is voel ik me opgejut, vergeet ik de helft en word ik cranky. Als ik dan ook nog in een lange rij bij de kassa terecht komt, omdat de kassamiep iemand die ze kent mag helpen, is het helemaal gedaan. Hetzelfde met koken en werken; zodra ik op de vingers gekeken word, loopt alles in de soep, voel ik me opgejaagd.
Toch raar dat ik daar zo door beïnvloed word, want ik kan prima tegen stress en druk op de studie/werkvloer. Ik laat me niet zo snel gek maken en dankzij mijn ‘lijstjestic’ vergeet ik in alle hectiek niet zo snel dingen. Ik wist tijdens tentamenperioden precies wanneer ik veel opnam, of juist minder, wanneer het tijd was voor een ontspannend studiebiertje of wanneer ik de boel even van me af moest slaan op het hockeyveld.
Vandaag na de boodschappen heerlijk thuis gerelaxed dus snel dat opgejutte boodschappenavontuur vergeten. Hopelijk bezorgt albert.nl binnenkort ook in het pittoreske Meppel (I know, ben alvast begonnen met dat op m’n buik te schrijven), anders moet ik misschien toch de grote weekboodschappenlijst van de Allerhande maar gaan gebruiken. Iedere dag opgejut in de supermarkt staan kan niet goed voor je zijn. Gelukkig is de wandeling er naar toe een stuk gezonder en rustgevender.
Harry kijkt ook niet altijd even relaxed...
9/11, gelukskreet, impact, indruk, job, schok
In Notes on 11/09/2009 at 21:22
Nu zou ik een stukje kunnen schrijven over 9/11 en wat ik deed toen ik de eerste berichten hoorde en schokkende beelden zag. Of dat lief zo goed als zeker een nieuwe job heeft. Maar niets van dat al.
Wel wil ik kwijt wat een impact zulke berichten kunnen hebben. Acht jaar geleden zat ik met kippenvel op m’n armen aan de tv gekluisterd. Ongeloof, medelijden, schok maar ergens ook angst. Want hoe duidelijk werd het hoe kwetsbaar we zijn, in die grote wereld die zogenaamd zo goed beveiligd is? Ik weet nog zo goed mijn reacties bij vervelende berichten. Meestal resulteren die berichten in een kleine angstkreet of lange stilte van ongeloof.
Mijn reactie bij hele positieve berichten is echter vaak hetzelfde, alleen is de angstkreet dan meer een vreugdekreet. Ook van die berichten weet ik nog wat ik deed, waar ik was en met wie ik zo’n bijzonder moment heb gedeeld.
Goede en slechte berichten hebben altijd een flinke impact op ons leven. Soms niet direct, maar pas op de langere termijn. Soms worden goede berichten naarmate de tijd verstrijkt ook slecht, of andersom. Het zijn in ieder geval vaak doorslaande veranderingen waar we mee te maken krijgen.
Welke berichten je krijgt heb je niet altijd zelf in de hand. Welke impact het heeft, deels wel. Gebukt gaan onder slecht nieuws berichten sluit je ogen voor de goede berichten, voor de mooie dingen die er nog wel zijn en de kansen die voorbij komen. Te lang op een roze wolk blijven zitten na goed nieuws is ook niet slim. Keer tijdig terug naar de realiteit en wees niet te snel van je apropos. Wat de impact soms ook is.
girl talk, herinneringen, plannen, vriendinnen
In Notes on 10/09/2009 at 08:29
Dinsdagmiddag zag ik sinds lange tijd vriendinnetje D. weer. Van mei tot september zit ze altijd ‘all over the place’ en spreken we elkaar minder, maar als we elkaar weer zien hebben we genoeg te vertellen. Hoewel we heel verschillend zijn, verbaas ik me met regelmaat over de dingen die we wel gemeen hebben of waar we allebei tegen aan lopen.
Zij is ook meteen het enige vriendinnetje wat samenwoont, dus onze mannen gaan iedere keer heerlijk over de tong. Uiteraard niets dan lof. Waar we eerder tijdens de reclames in Sex and the City ons beklag deden over vriendjes, scharrels en ex-en, zitten we nu burgerlijk en tevree onder het genot van een hapje en een drankje gelukkig te zijn. Allebei zijn we sinds kort aan het werk met onze ambities, zijn we in een andere fase beland. Geen middelbare school of studentjes meer, maar ‘in serious business’.
Heerlijke open gesprekken, soms het verleden oprakelend, maar vooral genietend van het nu en wat de toekomst nog brengen zal. Babbelend over katten, honden en kinderen, maar ‘het’ onderwerp blijft mannen. Geen mooie verhalen over jagen en avontuurtjes en geen krokodillentranen meer als dat lekkere ding je niet zag staan.
Ik blijf me verbazen over vriendschappen en hoe mensen soms met elkaar om gaan. Als D. en ik elkaar maanden niet spreken, sturen we af en toe een sms, mailtje of tweet. Zo weten we dat alles nog in orde is, de uitgebreide verhalen komen vanzelf weer. Als we weer ouderwets lang aan de telefoon bijkletsen, over een beurs lopen of elkaar meeten voor een quick lunch of whatever. Sommige vriendschappen ontgroei je, anderen verwateren gewoon.
Het mooie vind ik nu, is dat je vriendschappen combineert. Met bekenden nieuwe mensen ontmoeten. Een netwerk creëren waar privé en zakelijk samen gaan, waar je wat voor elkaar kunt betekenen.
Zo’n middagje ‘girltalk’ geeft weer energie en inspiratie. Herkenning van bepaalde dingen geeft een soort bevestiging, dat we toch niet gek zijn. We hebben weer plannen gemaakt, leuke dingen in het verschiet. Soms is het heerlijk om aan de stereotype van vervelende giebelmeid te voldoen. Niet te vaak, maar dat lukt ook niet met onze drukke agenda’s. Blij met mijn vriendinnetjes!
dierenzaak, ikea, keuringsdienst, mc donalds, mc fail, zelfkastijding
In Notes on 08/09/2009 at 14:10
Al een tijdje word mijn denkvermogen ernstig op de proef gesteld als het op eten aan komt. Sinds een pittige buikgriep eind juli, zijn maag en darmen nog ernstig van slag. Zo ernstig dat alles met veel eiwit er in no time weer uit komt. Dus schrap ik al tijden vlees, ei en zuivel van mijn menu. Kaas gaat gelukkig nog wel, net als vis. Maar goed ook, want het is behoorlijk beperkt. De salades en zalm komen me eigenlijk m’n strot uit. Net als in mijn ‘vegetarische periode’ zijn quorn en vleesvervangers nog steeds smakeloos en slecht te bereiden, want je ‘kaasburger’ of ‘groenteschijf’ valt in de pan al uit elkaar.
Op een avond, laat, na weer een soepje met wat crackers, bedacht ik me ineens dat de Mc Donalds eerder altijd groenteburgers in het assortiment had. Best te eten, zo tussen zo’n broodje. Helaas, we zijn al niet zo te spreken over de plaatselijke Mc Donalds, waar het lijkt of de koeien nog gemolken moeten worden als je een Sunday-ijsje besteld, laat staan hoe lang ze doen over een hamburger bakken, dat vlees moet wel van heel ver komen. Helaas, mijn avondsnack zat er niet in. In Meppel hadden ze niet ‘de capaciteit’ voor groenteburgers. Mc Fail dus. Heel hard. Een week later, filiaal iets verderop, bleek dat ze gewoon uit het assortiment gehaald waren.
Belachelijk hoe sommige winkels en bedrijven hun klanten te woord staan. Afgelopen weekend nog, wilde ik snel nog brokken halen voor de katten. Er zit een dierenzaak iets verderop, maar daar had ik eerder al eens kittenmelk gekocht wat way over the expired date was. Toch maar gaan kijken en in plaats van brokken met speciaal vlees naar huis. In de aanbieding, dus lekker verwennerijtje. ’s Avonds, met twee jengelende katten om mijn benen, zie ik op het bakje, onder het kartonnetje staan: ‘best before april 2009′. Inmiddels was het september en de katten haalden kieskeurig hun neus op. De volgende dag, zaterdag. Met de twee resterende bakjes vlees terug naar de dierenzaak. De eigenaar was er op het moment niet, ik kon geen geld terug krijgen maar mocht iets vervangends uitzoeken. Het eerste het beste wat ik beet pak: ten minste houdbaar tot: 2-2-2009.
Inmiddels is de eigenaar gearriveerd in de vrij drukke winkel. Ik mag wel een zak voer mee van hem. Ik bedank vriendelijk. Want ik wil natuurlijk niet lullig doen, maar het is niet de eerste keer, en het eerste het beste wat ik uit een schap pak, is ver over datum. Dat doe ik natuurlijk mijn poezels niet aan, ik probeer dierenartsbezoekjes zoveel mogelijk te mijden, want de prijzen daar zijn niet voor de poes. Anyway, midden in de winkel roep ik tegen de eigenaar met zijn goede bedoelingen dat ie die zak voer mag houden en dat ik niet weer terug kom. Als ik naar buiten loop, hoor ik een vrouw tegen haar wachtende man zeggen, dat ze hoorde over veel spullen over de datum en de volgende keer wel naar een echte dierenspeciaalzaak gaat. Net als ik, want hoe handig het ook is zo’n zaak dichtbij huis, ik betaal liever wat meer voor producten die nog wel goed zijn.
Drie keer pech is scheepsrecht; op zondagmiddag naar Ikea. Filiaal Groningen wordt uitgebreid, dus de halve parkeerplaats staat op zijn kop en het hele noorden is en masse richting de blauwe blokkendoos getrokken. Onze missie: nieuwe tas. Product uit de handel vanwege productiefout. Daarvoor het hele filiaal in begrafenistempo doorgelopen, tussen de jankende kinderen en zeurende vrouwen. Je reinste zelfkastijding. Als er dan ook nog twee zwijgende oudjes bij aan tafel schuiven, terwijl wij rustig onze ‘gravad lax’ naar binnen werken, hebben we het helemaal geschoten. Tijd voor een IKEA-webshop. Samen met de nieuwe catalogus graag.
alpen, asphalt spagetti, davos, lef, rijden, top gear
In Adventures on 07/09/2009 at 17:00
Gisteravond flitste onze korte vakantie in Zwitserland op tv voorbij. Nog iets extremer en gaver, maar herkenbaar. TopGear had de 3 mannen in de mooiste wagens de Europese Alpen in laten rijden, op zoek naar de mooiste bergwegen. Beetje oefenen en inrijden in Frankrijk en Italie, en voor het echte werk naar Zwitserland. Davos, of ook wel ‘asphalt spaghetti’ genoemd door Jeremy Clarkson.
Persoonlijk heb ik niets met auto’s. Lief en ik kunnen ook niet dezelfde auto’s waarderen. Ik vind kleine autootjes fijn, zie mezelf wel in een Fiat 500 of een mooie Mini rijden, mocht ik ooit het pasje behalen. Lief loopt wel warm voor vier rondjes op de motorkap. Maar naar TopGear kijken we allebei graag. Ik niet lettend op mooie wagens, snelle racemonsters of auto-gadgets, maar lachend om de rare fratsen die ze uithalen en de fantastische humor van die gekke Britten. Stiekem ook een beetje voor die schattige Richard Hammond a.k.a The Hamster, maar dat terzijde.
In die flits zag ik mijn motivatie om, zodra mijn nieuwe bril er is, weer verder te gaan met rijlessen. Want zo door de bergen rijden, wil ik ook! Wat een kick lijkt me dat! Was ik me daar afgelopen zomer niet zo bewust van, lijkt het me nu ongeveer het gaafst om te doen. Scheurend door de bergen, rijdend door de wolken, met je haren wapperend in de wind. Genieten van de prachtige uitzichten, anticiperend op scherpe bochten en tegenliggers.
Je begrijpt, bovenstaande lijkt me alleen leuk bij het mooiste weer van de wereld. Zonder regendruppels en geflits of sneeuwkettingen en ellende. Want stiekem speel ik het liefst op safe. Dat vrije gevoel van wapperende wind door m’n haren, vind ik vooral lekker als ik veilig op het strand sta, in plaats van hard race in een auto. Onweer vind ik gezellig klinken, maar het liefst hoor ik het als ik niet alleen thuis ben.
Stiekem ben ik een held op sokken. Toch probeer ik steeds meer m’n angsten op te zoeken, de confrontatie aan te gaan en mijn grenzen te verleggen. Maar er zijn en blijven grenzen. Op een motor zul je mij niet tegen komen, bij spinnen blijf ik gillen en thrillers en horrorfilms zal ik niet vrijwillig kijken.
Voorlopig zie je mij nog niet cruisend de bergen door dus. Daar zal lief het ook niet meteen mee eens zijn, zelfs al zou ik het roze pasje eindelijk bezitten. Al gaan we Davos zeker onthouden en bezoeken, als het ooit zover mocht komen.
masker, materialisme, oprecht, schone schijn, smoes
In Feelings on 06/09/2009 at 10:18
In het kader van ‘tijd voor mezelf’ en ‘tutten’ zit ik weer op zondagochtend gemaskerd achter mijn macbookje. Ik moet altijd denken aan het liedje van Marco Borsato, Wereld zonder jou: ‘Ik heb een masker opgezet’.
Want hoe vaak hebben we wel niet een masker op? Hoe vaak zeggen we dat het goed gaat als dat gevraagd wordt, terwijl dat helemaal niet zo is? Hoe vaak doen we alsof, spelen we toneel? Als je een oude bekende tegenkomt in de supermarkt waar je even geen zin in hebt, staat er toevallig iemand op je te wachten op de parkeerplaats, heb je een afspraak of ben je gewoon ‘heel druk’? Of druk je iemand weg omdat je geen zin hebt om met die persoon te praten.
Wat te denken van feestjes, waar iedereen schone schijn speelt, tegen elkaar op bokst en elkaar afbluft op het gebied van banen, huizen, gadgets en auto’s. Op zulke feestjes verdwijn ik het liefst. Zonde van je tijd en energie om met mensen om te gaan die zich anders voor doen dan ze werkelijk zijn.
Hoogste tijd om dat masker af te zetten en gewoon oprecht te zijn. Misschien niet in de supermarkt als je even geen zin hebt in een social talk, maar wel op verplichte feestjes en borrels. Laat iedereen in waarde, met of zonder baan, dikke auto, groot huis en veel vakanties. Verdoe je tijd niet in mensen die zich druk maken om een ander, maar investeer tijd in mensen waar je je goed bij voelt en waarmee je verder kan. Zowel in werk- als privé. Af en toe je adresboek opschonen klinkt misschien pijnlijk, verplicht bij elkaar op bezoek gaan en elkaar eigenlijk niets te vertellen te hebben en er tegen opzien, is veel erger.
Hoogste tijd om m’n masker af te pulken. Ik heb m’n masker af gezet…
bloemen, bloemig, fleurig, geur, katten, rozen, rozig, zeg het met bloemen
In Notes on 05/09/2009 at 12:08
Het lijkt wel of ik steeds meer op moeders ga lijken. Al jaren is het bij mijn ouders vaste prik; op vrijdag bij de weekendboodschappen een bloemetje mee nemen. Er staat daar altijd wel een bloemetje op tafel. Ik moest er in huis weinig van hebben, vooral omdat de katten er binnen no time een zooi van maakten als er een bepaalde soort in verwerkt was.
Sinds ik vorige week thuis kwam en er van lief een mooi bosje rode rozen op tafel stond (in mijn nieuwe MENU rubberen vaas waar ik al heel lang op zat te wachten), vond ik dat het er toch best leuk uitzag. Nog een beetje sceptisch naar de katten toe, maar ik gaf ze het voordeel van de twijfel. Een week hebben ze gestaan, toen was het mooie er af. En de katten hebben er wonderlijk genoeg niet naar om gekeken.
Maar wat was het ineens kaal en om nou weer dat bonsaiboompje op tafel te zetten, tijd voor wat anders. Dus kocht ik gister voor het eerst sinds ik lange tijd, bloemen voor mezelf. Wederom roosjes, in een mooie zalmtint. Voor mijn gevoel is het profiel ‘burgerlijk’ nu helemaal compleet, maar zo hou ik nog een beetje zomer in huis. Voor het contrast steek ik vanavond wel weer winterse geurkaarsjes aan, want zo’n klein bosje bloemen heeft weinig geureffect in ons stulpje.
Eerder kocht ik alleen bloemen om weg te geven. Want je kunt zoveel ‘zeggen’ met bloemen.Voorlopig stralen deze roosjes weer een week ‘vrolijkheid’ uit. Wat kleur tussen al het grijs, binnen en buiten.
nieuwsgierig, pepernoten, sinterklaasgoed, spanning, uitkijken, verwachting, zenuwachtig
In Feelings on 04/09/2009 at 13:58
De discussie of de pepernoten nou wel of niet al in de winkel mogen liggen, is alweer een tijdje aangewakkerd. Enkele supermarkten zijn teruggefloten, wat natuurlijk volkomen terecht is. In augustus hoor je je nog niet te verlekkeren aan alle winterse lekkernijen. De overgang van fruit en frisse salades naar kruidige noten, zoet marsepijn, chocolade en taai taai is te groot. Daarbij, het effect van het snoepgoed rondom Sinterklaas verdwijnt, want er is niets speciaals meer aan.
Deze week viel de eerste Intertoys gids alweer in de bus. Zus en ik grinnikten hoe enthousiast we daar vroeger van werden, dat we er ruzie om maakten en dat mijn ouders moeite deden om via via voor iedereen een boekje te regelen. Dan bleven wij en de speelgoedgids tenminste heel.
Typisch dat je als kind zo vol verwachting kunt zijn van iets zo onbelangrijks als Sinterklaas. Niet dat ik het niet leuk vind, in tegendeel. Maar dat heeft dan meer te maken met de gezelligheid er om heen en onze familietradities. Net als avonden voor je verjaardag wakker liggen om je cadeaus. Niet kunnen slapen de avond voor je kinderfeestje. Wakker liggen omdat je weer fluor moet bij de tandarts.
Kinderen zijn veel meer bezig met wat ze kunnen verwachten. Positief of negatief, het niet weten wat er komen gaat, zorgt voor slapeloze nachten. Soms vind ik het wel jammer dat dat kinderlijke enthousiasme verdwijnt naarmate je ouder wordt. Komt dat omdat je te vaak bent teleurgesteld, dat je verwachtingen niet aansloten bij het werkelijke? Of omdat we dingen voor lief nemen, omdat het er nou eenmaal bij hoort?
Soms lig ik nog wel eens wakker, vol enthousiasme over iets dat komen gaat. Maar die hoogtepunten lijken steeds minder te worden, gewoner in ieder geval. Tegenwoordig lig je niet meer wakker voor een vakantie, want iedereen gaat minstens twee keer per jaar. Een nieuwe auto, laptop of zelfs een nieuw huis? Daar is eigenlijk weinig bijzonders meer aan. Hoewel ik me er soms enorm aan irriteer, is mijn lief daarin heel anders en weet hij me daar mee te vertederen. Een nieuwe bedrijfsauto? De brochure ligt al weken in huis, alle (technische) specificaties kent hij uit zijn hoofd. Een paar dagen Zwitsterland? Hij verkent al dagen de omgeving via Google Maps. Een mountainbike? Zelfs als die al twee maanden onder het afdakje staat, komt het boekje nog regelmatig uit het nachtkastje.
Stiekem moet ik dan terug denken aan verjaardagen waarop we een nieuwe fiets kregen; bij het ontbijt zag je dan eindelijk weer de fiets, die je weken ervoor bij de fietshandel had uitgezocht. De hele dag mocht de fiets dan, op een kleed, in de kamer staan. Vol trots kon je dan je visite laten zien wat voor stoere, grote fiets je gekregen had.
Vol verwachting klopt mijn hart. Voor al wat komen gaat. Op welke manier dan ook…
anoniem, bijzonder, geluksarmband, geluksbedels, gelukswens, pink ribbon
In Notes on 03/09/2009 at 09:45
Vandaag zat er een klein pakje bij de post. Geadresseerd aan Blanco Tekst. Even dacht ik aan weer een stom reclamekladblok van een bedrijf wat weer wat van me moet. Er zat geen briefje in het pakje, maar een rond doosje. Er zat een Pink Ribbon armband met geluksbedels in.
Gelukkig heb ik niets met Pink Ribbon, al is het wel een goed doel wat ik steun. Meestal koop ik in september een actie-artikel. Nu ben ik dus al voorzien en krijg ik gelukswensen op een wel heel speciale manier. De betekenis van de bedels:
Hoefijzer (Bescherming en geluk)
Zon (Welvaart, gezondheid en geluk)
Matroeska (Vruchtbaarheid en eeuwigheid)
Eindeloze knoop (geluksbrenger)
Klavertje vier (Geluk)
Boeddha (Verlichting)
Pink Ribbon (Internationaal symbool strijd tegen borstkanker)
Geen idee van wie het is, heb de meeste ‘verdachten’ al aangesproken, maar het is wel een erg originele manier om me succes te wensen.
Bij deze: bedankt! Ik hoop dat ik je nog persoonlijk kan bedanken.
herfst, nachtbraker, ochtendmens, sluimerstand, stilstaan, vallende bladeren
In Notes on 02/09/2009 at 08:43
Langzaam doet de herfst haar intrede. Gister begon deze meteorologisch, maar het is de laatste weken steeds goed te merken. Het is ’s avonds veel korter licht en iedere dag lijkt het ’s ochtends ook veel schemeriger dan de dag ervoor. Ik merk het meteen, word veel moeilijker wakker en blijf nog langer hangen in ’sluimerstand’.
Heel fijn, aangezien ik geen ochtendmens ben. Zeker niet als ik dan ook nog moet haasten, zoals vandaag. Wilde ik in de trein gaan werken, is er op dit tijdstip geen zitplaats te krijgen en mag ik met mijn OV-kaart niet eersteklas gaan zitten. Dat mag tegenwoordig alleen als je een kaartje hebt gekocht. Belachelijk!
Niet alleen ik heb last van het wisselen van de seizoenen. Het lijkt wel alsof de katten uit hun doen zijn, want zodra het donker is (21u) staan ze binnen te zeuren om eten. Terwijl ik ze zomers met moeite om 23.30u binnen krijg. Voor de verandering breekt er weer een haarperiode aan, dat veranderende klimaat is echt niet goed voor m’n stofzuiger.
De herfst zet alles in de sluimerstand. Bladeren vallen, alles staat tijdelijk ’stil’. Dat gevoel heb ik zelf ook heel erg in de herfst en winter. Niets ontwikkelt zich, alles ziet er triest, kaal en grijs uit. Echt vrolijk word ik er niet van, maar ik krijg nog meer zin om het om me heen gezellig en aangenaam te maken.
Hoe dichter ik bij Amsterdam kom, hoe harder het zonnetje gaat schijnen. Tot de herfst echt inzet, ga ik optimaal genieten van iedere zonnestraal. En als het dan echt begint, duik ik wat vaker in sluimerstand onder de zonnebank. Nu eerst energiek aan een werkdag beginnen.
ns, proef, spoorboekje, trein, vertraging
In Notes on 01/09/2009 at 12:18
Iedereen is in rep en roer. De NS heeft gister een proef gestart, waarbij treinen op het traject Amsterdam – Eindhoven niet meer volgens het boekje rijden. Om de 10 minuten vertrekt er op dat traject een trein, maar hoe laat en vanaf welk spoor is tot op het laatste moment onbekend.
Het ‘heilige’ NS-boekje is zomaar verworpen en ik vermoed sterk dat ze op deze manier het percentage vertraagde/te late treinen gewoon willen verbloemen. Maar het idee is zo slecht nog niet. In tegenstelling, in veel Europese landen hebben ze een dergelijk metro-systeem. Wel met een vast spoor, maar geen vaste tijden. Je gaat naar het perron en je weet als er net een voor je neus wegrijdt, dat je maar even hoeft te wachten op de volgende. Geen halve uren, zoals nu als er eens een trein uitvalt.
Wij Nederlanders doen liever alles ‘volgens het boekje’. Hoe tolerant en vooruitstrevend we onszelf ook vinden, het moet wel volgens de regeltjes. Zeker als we denken dat we er zelf minder van worden, hebben we ineens recht op van alles. Ik word er een beetje moe van. Lekker hypocriet, we balen van de steeds meer opkomende ‘Big Brother is Watching You’-mentaliteit van de regering, tenzij het ons uit komt. Wordt er zeven jaar reisinformatie opgeslagen, staat iedereen op z’n achterste poten, stel je voor dat je niet naar college ging maar lekker naar het strand!
Normen en waarden staan niet alleen in het boekje en die pas je niet alleen maar toe als het je uit komt. Dus niet op z’n Hollands mopperen dat je nooit fatsoenlijk de trein uit kunt stappen, en zelf wel tussen de uitstappende mensen naar binnen glippen zodat je toch een zitplaats scoort. Niet gaan zeiken op mensen die bellen in de stilte coupe en zelf de luidruchtigste gesprekken voeren over die leuke, uit de hand geëscaleerde stapavond.
Ben benieuwd of de NS proef het haalt, ik ben wel voorstander van het systeem. Mits de Trein-app een paar minuten van te voren maar aangeeft waar ik zijn moet 
