Archive for August 2009
moment voor je zelf, spa, tutten, verwendag, zondag
In Cocooning on 30/08/2009 at 11:53
Een tijdje geleden schreef ik dat ik af en toe wat meer ‘momentjes voor mezelf’ ging nemen. Nou is mijn balans werk/ontspanning momenteel prima in verhouding, maar toch is het lekker om jezelf af en toe te verwennen.
Dus terwijl lief nog lekker boven ligt te slapen, ben ik in de weer met maskertjes, kruidenthee, geurkaarsjes, voetenbadjes, nagellakjes en vijltjes. Als afsluiter van mijn ‘troetelochtend’ pak ik zo nog een half uurtje ontspanning onder de zonnebank mee. Heerlijk.
Je hoeft ook helemaal geen ‘Spa’ (al is een bad een vereiste in ons volgende huis) aan huis te hebben, met wat lekkere douche- en verzorgingsproducten, een maskertje en geurkaarsjes kom je al een heel eind. Uiteraard mogen de dikke badjas , lekkere snackjes en een gezapig tv-programma of lekker muziekje niet ontbreken.
Zo’n tutmoment is vooral lekker als je de deur niet meer uit hoeft, geen bezoek verwacht en de rest van de dag ongemake-upt in je huispak rond kan banjeren. Beetje bank hangen, filmpje kijken en weinig inspannends.
Vandaag zou de zon zich nog moeten laten zien zodat we een middagje kunnen rondparaderen in het plaatselijke park waar vandaag Picknick in the Park gehouden wordt. Het ziet er momenteel nog niet naar uit dat de zon zich gaat laten zien, dus voor de zekerheid al een film uitgezocht en mijn huispak ligt voor het grijpen.
Misschien ga ik van de zondagochtend maar ‘mijn’ ochtend maken. Uitslapen lukt me toch niet meer, met maskertje op kan er zelfs nog gewerkt worden en de herhaling van Eigen Huis & Tuin pik ik makkelijk met een half oog mee. Soms ben ik een heerlijke, huiselijke tuttebel. Momentje voor mezelf. Heerlijk gezapig!
Sabrina Starke – A woman\’s gonna try
agenda, google calendar, iphone, planning, vergeten
In Notes on 29/08/2009 at 13:20
Hoe het kan, geen idee, maar ik heb wat met data. Verjaardagen, bijzondere gelegenheden en afspraken sla ik onbewust allemaal op. Zonder agenda zou ik me prima redden, misschien dat ik af en toe te vroeg ben op een afspraak, maar dat ik een afspraak heb zal ik niet snel vergeten.
Sinds kort gebruik ik geen papieren agenda meer. Had ik nog braaf een exemplaar gekocht, ligt deze nu ergens in de kast. Mijn iPhone, Google Calendar en goede sync met iCal maken deze onnodig. Ook lief is via zijn iPhone helemaal op de hoogte van onze ‘afspraken’, verjaardagen en ‘uitjes’.
Hoewel ik altijd een beetje kippig word van een te volle agenda en vooruit geplande afspraken, soms is het niet anders. Gelukkig heb ik zelf veel invloed op de invulling ervan en probeer ik ’s avonds niet zoveel te plannen. Dan kan ik of werken of even niets doen.
Lang geleden dat mijn agenda zo gevuld was als de afgelopen weken en voor de komende weken is dat niet veel anders. Maar de gekleurde vakjes brengen allemaal leuke uitdagingen met zich mee en het is toch veel fijner om dagelijks nuttig bezig te zijn, dan de tijd weg te kijken. In oktober maar eens kijken of we nog wat dagen telefoon – en laptoploos weg kunnen plannen. En verder blijf ik altijd open staan voor spontane ideeën en ontmoetingen. Als mijn agenda het toe laat…
Uiteraard zorg ik wel dat ik niet alleen maar ‘gepland’ familie en vrienden zie, ff aanwaaien kan altijd 
leren, ontwikkelen, opsteken, vuurdoop, werk, werkende vrouw
In Career on 29/08/2009 at 00:07
In de trein terug vanuit Amsterdam naar huis. Weer twee productieve dagen achter de rug en eigenlijk had ik natuurlijk de UITmarkt mee moeten pakken. Maar Trijntje heb ik vorig jaar al live op zien treden, het weer stemt niet echt vrolijk en de hectiek van de stad blijft me een rusteloos gevoel geven.
De afgelopen weken vliegen de dagen voorbij, de dagen lijken ineens te kort voor alles wat ik wil doen en ik verveel me geen moment meer. Soms moet ik mezelf dwingen om mijn laptop dicht te klappen en even niet ‘bezig’ te zijn. Waar ik normaal de tv aan zou zetten en lekker een foute serie zou kijken, ben ik nu snel verveeld en bedenk me alleen maar wat voor nuttige dingen ik daarvoor in de plaats zou kunnen doen. Ik leer, ik geniet, ik werk en ik leef.
Waar ik toen ik net begon met studeren, als een boom opzag tegen het geven van een presentatie, het ontmoeten van nieuwe mensen en het voortouw nemen, daar draai ik nu m’n hand niet meer voor om. Niet dat alles meteen van een leien dakje gaat, maar ik ben me erg bewust van wat ik doe en zeg en weet mezelf op tijd te corrigeren. Vandaag weer een vuurdoop gehad in mijn ‘professionele’ loopbaan. Geweldig om daarna tevreden terug te kunnen kijken en vol enthousiasme weer aan de slag te gaan.
De titel ‘werkende vrouw’ bevalt me uitstekend. De vrijheid (terwijl ik eigenlijk langer werk dan de ‘normale’ kantoortijden), de verantwoordelijkheid, de uitdaging en vooral het opdoen van kennis en ervaring. Het netwerken en de leuke bijkomstigheden van het werken voor jezelf, maken dat ik zonder moeite om mezelf te motiveren uit bed klim en aan de slag ga.
Nog vele vuurdopen te gaan, nog lang niet uitgeleerd en voorlopig nog lang niet uitgewerkt. Misschien zit ik nog wel op de roze ’starters’ wolk, want er zal heus nog wel eens een moment komen dat ik er even de balen van heb. Voorlopig is alles een uitdaging en of uitdagingen leuk zijn, heb je zelf in de hand.
Working lady
klaar staan, omgekeerde rollen, ouder worden, rekening
In Feelings, Notes on 27/08/2009 at 09:41
Hoe vaak ik aan moeders hand ben meegenomen, geen idee. Als klein kind werd ik regelmatig verrast met een bezoekje aan de ogendokter. De orthoptiste was erg leuk, de oefeningen vond ik ook prima, alleen de echte ogendokter meed ik liever. Na een paar jaar hoefde ik niet meer voor controle en kon de schoolarts in de gaten houden hoe het ging.
Van klasgenoten had ik begrepen dat de schoolarts ook voor je kon bepalen of je een bril nodig had of niet. Slimme Sab zag dat liever niet gebeuren. Hoe ze dat testten, wist ik als geen ander. Letters oplezen. Misschien een mooi moment om aan moeders op te biechten dat ik die hele kaart op 9-jarige leeftijd uit mijn hoofd had geleerd, om te voorkomen dat ik met een bril op rond moest lopen. Geen idee of ze dat ooit hebben gemerkt, want pas toen ik een jaar of 14 was, ging ik weer naar de ogendokter. Op eigen initiatief, en ja hoor, ik moest eerst een bril.
De bezoekjes met moeders herinner ik me nog goed. Later ging ze altijd mee naar de opticien, of voor een bril of voor lenzen. Nooit heeft ze me uit gelachen, als ik van de letters steeds minder kaas kon maken. In tegenstelling tot lief, die laatst heel hard grinnikte toen ik de zwevende letters toch heel anders zag dan hij. Stiekem was ik wel eens jaloers, dat moeders tijdens het strijken de ondertiteling kon lezen en ik niet eens kon zien wat er op tv gebeurde.
Gister was het omgekeerd. Moeders kan de kleine lettertjes niet meer lezen en heeft tijdens haar werk steeds meer moeite met het ontcijferen van de codes. Dus gingen zus en ik met haar mee naar de opticien. Om giebelaanvallen te voorkomen lieten we haar lekker alleen de testen ondergaan en bemoeiden wij ons alleen met de kleur en vorm van het montuur. Vanaf half september loopt moeders met een hip modelletje op, al moeten we die ketting nog even uit d’r hoofd praten, hoe handig ook.
Mijn ouders zijn nog jong, allebei onder de 50. Maar gister bedacht ik me ineens, dat dit misschien het begin was. Het begin van omgekeerde rollen, waar je als kind voor je ouders gaat zorgen. Na alles wat ze mij hebben geleerd en gegeven, kan ik vanaf nu steeds meer terug doen. Voor mij iets vanzelfsprekends. Zo hoort het toch ook? Is dat niet het minste wat je ze verschuldigd bent?
Ouder en volwassener worden is mooi, ik krijg steeds meer inzichten, dingen vallen steeds meer op zijn plek. Maar nou heb ik van huis uit ook een prima basis gehad, voor mijn gevoel ben ik nooit tekort gekomen en heb ik dankzij mijn ouders kansen gekregen die niet ’standaard’ zijn. En daar ben ik ze heel dankbaar voor. De rekening mogen ze me de komende jaren presenteren, met liefde sta ik voor ze klaar.
bib gourmand, koperen kees, librije, orgastronomisch, restaurantweek, zwolle
In Notes on 26/08/2009 at 08:33
Na een heerlijke avond uitgebreid dineren voel ik me vandaag een stijve Harry, met een rubberen tong. Door de comfortabele bank gelukkig geen houten Klaas, maar wat een heerlijk avondje was dat bij Koperen Kees in Zwolle.
Koperen Kees is onderdeel van het ‘Librije-imperium’. Beloond met een Bib Gourmand weet je dat je daar goed kunt eten voor een aardige prijs. In het kader van de Restaurantweek wilde ik lief verrassen met een etentje, omdat we vier jaar samen zijn. En dan graag met een etentje waarbij geen carpaccio of biefstuk geserveerd werd, want dat dat lekker is weten we nu wel.
We waren al eerder in Koperen Kees geweest, om een drankje te doen voorafgaand aan de theatertour van Trijntje Oosterhuis. Koperen Kees zit namelijk in hetzelfde pand als theater De Spiegel. Het ziet er prachtig uit, modern, design maar wel warm en uitnodigend.
De Restaurantweek is in het leven geroepen om het voor iedereen mogelijk te maken eens te ervaren hoe het is om in een sterrenrestaurant of kwaliteitsrestaurant te eten. Voor €25,00 per persoon krijg je 3-gangen. Een hele schappelijke prijs. Om het af te maken namen wij ook een 4e gang en een wijnarrangement, maar je bent maar een keer vier jaar samen.
Er was een menu samengesteld wat iedereen met een beetje smaak wel aansprak; op de huid gegaarde Kabeljauw, Coq au Vin, een kaasplank van Hollandse boerenkazen met perenmosterd en een ananaschocolade-dessert na. Omdat ik (hopelijk tijdelijk) geen vlees en eiwitrijk voedsel eet, kreeg ik heerlijke vegetarische sushi (heel apart, sushi gemaakt met alleen groenten en paddestoelen, erg lekker) en als hoofdgerecht taartjes van knolselderij met eekhoorntjesbrood. Officieel mag ik ook geen chocolade, maar daar heb ik gister een uitzondering voor gemaakt. Maar goed ook, want het dessert was orgastronomisch lekker.
De avond zat goed in elkaar, de tijden tussen de gangen waren precies goed, de wijnen smaakten goed (dat ik niet van rozijnen hou geeft niets, de Roemeense wijn paste wel uitstekend bij de kazen) en ook de Oostenrijkse dessertwijn wist me te verrassen. De bediening was uitstekend en dankzij hun was de avond helemaal geslaagd. Toch ruim drie uur getafeld, leuke gesprekken gehad met lief, genoten van het heerlijke eten en de sfeer. Absoluut een aanrader om eens te gaan eten, ook buiten de restaurantweek om zijn er schappelijke arrangementen (hoofdgerecht en drankje voor €16,50) en is Koperen Kees het proberen waard.
En lief heb ik kunnen overtuigen van aparte smaakcombinaties en onbekende gerechten. Erg mooi vond ik dat hij ontdekte wat de wijnen bij de gerechten bijdroegen, want als je dat proeft, kun je optimaal genieten van de smaaksensaties.
De Restaurantweek duurt nog tot vrijdag, er zijn nog restaurants die niet volgeboekt zijn waar je lekker kunt lunchen of dineren. Wij hebben onze portie gehad, ons volgende etentje wordt nu echt De Molenmeester. Heerlijk genoten, dat wordt vanavond bij het eten even omschakelen
Geen gezellige fotootjes van ons of van het restaurant, avondje telefoons thuis gelaten en alleen aandacht voor elkaar gehad. Was een heerlijke avond.
herfst, herfstdip, vallende bladeren, wingerd, wintercollectie, winterdepressie
In Notes on 25/08/2009 at 16:59
Vandaag leek het einde van de zomer definitief. Een echte grijze druildag. Inmiddels begint het zonnetje langzaam door te komen, is er buiten weer meer leven in de brouwerij en zijn de katten weer wat rustiger, na baldadig de hele dag binnen te zijn geweest. Niet dat ze niet naar buiten kunnen, in tegendeel. Maar het blijven katten en geen waterratten.
Ik vind het na al die warme dagen wel even lekker. Wat verfrissing buiten, maar ook binnen koelt het lekker af. Het is even anders wakker worden, want de tuindeur open zetten met deze buien is niet handig, ontdekte ik vanochtend. De ochtenden beginnen ook weer wat donkerder te worden, niet echt opsta-bevorderlijk. Dat het ’s avonds eerder donker wordt, vind ik wel weer wat hebben. Ik moet me inhouden om niet al toe te geven aan de pepernoten en taai taai poppen.
Toch heeft het wel wat, de herfst. De verkleurende wingerd, van geel naar dieprood over een maandje, de vallende bladeren, de zwart kleurende olijven. Zelfs alle kruisspinnen zien er wel weer grappig uit in hun webjes, mits ze niet op plaatsen zitten waar ik langs moet. De harde wind die om het huis suist, door je haren wappert en de geur van vallend blad verspreid. Ik krijg alweer zin om met een pot thee, dekentje en goed boek op de bank te kruipen. Kaarsjes aan, muziekje op, lekker knus.
Binnenkort de zonnebank maar weer eens onder het stof vandaan halen, tegen de herfstdip en winterdepressie. Want helemaal zonder zon, is wel erg afkicken. Daarom ga ik nu nog even een frisse neus halen, een rondje rozenperk doen in het park. Wat stiekem nu op haar mooist is. Morgen in m’n pauze, ga ik lekker winterlaarzen shoppen. Je zou maar uitglijden met je slippertjes over de vallende bladeren. En aan huis gekluisterd zitten tijdens sombere, natte dagen…
aangaan, bijdraaien, confrontatie, opluchting, spiegelbeeld, weglopen
In Feelings, Notes on 24/08/2009 at 22:55
Regelmatig kijk ik in de spiegel. ’s Ochtends, onopgemaakt en net wakker word ik nooit zo blij van mijn spiegelbeeld. Een uurtje later, na wat koppen thee, goed ontbijt en make-up ben ik al meer tevreden. Over het algemeen lacht mijn spiegelbeeld me best toe.
Soms is het wat confronterend. Als het dimlicht weer niet wil dimmen en ik eens mijn dag niet heb. Of als ik een baalmomentje heb. Heel vervelend kan een spiegel dan zijn. Vooral als je in die spiegel ziet wat je tekortkomingen zijn. Behoorlijk koppig kan ik zijn en toegeven dat ik dat ben, doe ik niet zo snel. Net als toegeven dat ik fout zit. Gaat het om een rekensommetje dan geef ik dat als eerste toe, met andere dingen blijf ik stug volhouden van niet.
Soms is het juist goed om de confrontatie op te zoeken. Met jezelf, met anderen, met je spiegelbeeld. Soms even pijnlijk, maar uiteindelijk leerzaam en goed. Het dwingt je om na te denken, om uit te spreken en de neuzen weer dezelfde kant op te laten staan.
Uiteindelijk lucht zo’n confrontatie op. Het maakt je scherper, laat je weer stilstaan bij dingen die je zegt, denkt of doet. Ervoor weglopen is veel makkelijker, maar de makkelijke weg is vaak niet de goede. Het zorgt voor frustraties die het uiteindelijk alleen maar nog moeilijker maken.
Ik durf vanavond weer in de spiegel te kijken. Alle confrontaties uitgesproken. Mooi einde van een goede dag.
australia, buitenscherm, film, filmfestival apeldoorn, vierkante ogen
In Adventures on 23/08/2009 at 10:49
Gisteravond met vrienden naar het filmfestival in Apeldoorn geweest. In de buitenlucht naar het grootste buitenscherm van Europa, 10 x 20, een poging tot Australia kijken gedaan. Poging, want na nog geen uur hielden we het voor gezien. Stilzitten bij 12 graden en opkomende dauw was niet te doen.
Het idee was leuk, het begin van de film sprak ons allemaal aan, maar het klappertanden en trillen hield maar niet op. En elkaar terugvinden in het donker tussen de rijen mensen, bleek mission impossible.
Wel een erg leuk initatief. Vooral in een land als Frankrijk of Spanje, met zwoele zomeravonden. Aan de voorbereiding had het niet gelegen, een tas vol drankjes, m&m’s en chips maakte het kijken nog plezieriger, de dekentjes deden hun werk maar bleken toch niet afdoende. De volgende keer moet toch echt de ski-kleding uit de kast worden getrokken, wil je 2 uur en 3 kwartier buiten film kijken. Misschien een tip om volgend jaar naast warme choco ook glühwein te verkopen. En snert.
Met de vierkante ogen viel het dus wel mee. Wel heb ik besloten om gewoon wat vaker naar films te gaan die me op het eerste gezicht niet aanspreken. Gister werd ik blij verrast. De volgende afspraak staat nog niet vast, maar wat we gaan doen is al wel besproken: Australia kijken, kachel hoog opgestookt, kaarsjes aan en zomerse drankjes erbij drinken.
Dat ons tv’tje iets kleiner is dan 10 x 20, nemen we dan maar voor lief.
kinderen, leren, ontplooien, ontwikkelen, stil staan, veranderen
In Feelings, Notes on 22/08/2009 at 19:20
Dat ik niet de allergrootste kindervriend ben is bij een ieder inmiddels wel bekend. Vooral als ze gaan brullen, mekkeren en zeuren. Als ze vervelend zijn in een winkel of restaurant. Me voor de voeten lopen in de stad, etcetera.
Sinds mei 2008 ben ik ‘tante’ van Max. Een makkelijk ventje, altijd vrolijk en ik wek vaak zijn interesse met mijn sieraden en gadgets. Inmiddels had ik hem een maand niet gezien en hoorde en las ik hoe het met hem gaat. De laatste keer dat ik hem zag, begon hij steeds vaker achter zijn blokkenwagen aan te lopen, te staan zonder zich vast te houden en daar zelf weer van te schrikken en te ontdekken dat het veel leuker is om op beide benen te staan dan je kruipend voort te bewegen.
Nu loopt hij zelf. Zelfs rennen kan hij. Ook breidt zijn woordenschat langzaam uit. Was het eerst nog ‘mama’ en ‘auto’, nu brabbelt hij meer en lacht als je bevestigend knikt.
Nog steeds zie ik mezelf echt niet met een hummeltje rondlopen en dat is ook wel het laatste wat er bij mij op de korte-termijn planning staat. Maar ik vind het leuk om te zien hoe hummeltje Max zich stap voor stap ontwikkeld tot een echt ‘mensje’. Was hij eerder super makkelijk, krijgt hij nu een eigen willetje, dat hij niet onder stoelen of banken steekt. Kon je hem eerder nog gerust in de box zetten als je even wat voor jezelf wilde doen, nu moeten er slotjes op de aanrechtkastjes en is continue alertheid geboden.
Jammer dat je als volwassene niet zo vaak stil staat bij de veranderingen die je doormaakt, de dingen die je bijleert niet meer zo goed ziet. Wij hebben niemand meer nodig om ons te helpen met dagelijkse dingen als eten en drinken, aankleden of wat dan ook. Wij hebben anderen nodig om onszelf verder te kunnen ontwikkelen, te ontplooien en te ontdekken.
De afgelopen 2 maanden heb ik me ontwikkeld als werkende vrouw. Weg lui en ongemotiveerd studentenleven, welkom volle agenda. En ik vind het heerlijk. Ik merk dat ik opleef, omdat ik doe wat ik leuk vind, blijf leren en vooral veel nieuwe mensen ontmoet. Mensen die me inzichten geven waar ik mee verder kan, waardoor ik leer en in sommige opzichten misschien wel verander. En ik ben daar heel blij mee. Stap voor stap ontwikkel ik me steeds meer. Heb ik toch meer gemeen met Max dan ik dacht…
Max en ik
cocoon, geurkaarsen, herfst, malin + goetz, mojito, nesteldrang, net 5, vrowuenseries, zomeravond
In Cocooning on 21/08/2009 at 08:58
De zomeravonden worden weer korter, het donker treedt steeds vroeger in. Aan de ene kant erg jammer, aan de andere kant heb ik wel weer zin in de winteravonden.
Vooral op de ‘vrouwenavond’ met alle heerlijke vrouwenseries, pot thee in de aanslag, ingestopt in een lekker dekentje, chocolaatjes erbij en van de thee overstappen op een lekker glas rode wijn later op de avond.
Uiteraard maak ik het op die avonden ‘gezellig’ met veel (geur)kaarsen en de kachel hoog op gestookt. Inmiddels heb ik ook een excuus gekregen waarom ik wel die dure, lekkere Rituals kaarsen moet kopen in plaats van de goedkope Blokker-waxinelichtjes. Zojuist las ik namelijk dit artikel op NU.nl. Ik weet dat tegenwoordig alles gevaarlijk blijkt te zijn, ook de plakjes Bassie-worst die ik vroeger op m’n bammetjes mee naar school kreeg, maar dit bericht neem ik toch was serieuzer. Zeker in ons stulpje, waar ik ook regelmatig alleen in kaarslicht in de badkamer sta te tutten.
Mooi excuus, dat artikel, want naast het Rituals assortiment heb ik wat nieuws ontdekt. Namelijk een duurdere variant van Rituals, wat ook kaarsen in het assortiment heeft. En wat voor; ‘Dark Rum’, Mojito en Cannabis behoren tot de geurkeuzes. Wat is er nou lekkerder dan op een winteravond terug denkend aan een zwoele zomeravond waar de Mojito’s rijkelijk vloeiden? Helaas, de zaken gaan goed, maar €40,00 per kaars is misschien wel een beetje te gek.
Dus moet ik het weekend maar op zoek naar goedkopere alternatieven, zodat ik helemaal voorbereid ben op de avondjes cocoonen als de herfst straks haar intrede doet. Die korte avonden bezorgen me een bizarre nesteldrang. Misschien toch wat teveel zon gezien gister?
Behalve kaarsen kun je dankzij Malin + Goetz ook je handen wassen in Rum, Lime of Peppermint. De site bekijken is zeker de moeite waard! (Ziet er ook nog eens super mooi uit!)
Mojito in je huiskamer
blote benen, hitte, strand, warm, weeralarm, zomer
In Notes on 20/08/2009 at 21:12
De zomer is nog lang niet ten einde. Vandaag subtropische temperaturen. En uiteraard een weeralarm, want wat zal het gaan regenen en onweren na een dag 30+ in Nederland. De KNMI kan volgens mij het veranderende klimaat niet aan en roept bij alles ‘weeralarm’ uit. Het is ze weer eens naar de bol gestegen.
Ik ben gefascineerd door het warme weer en de kleding die mensen dan gaan dragen. De een loopt praktisch naakt over straat, een ander draagt nog steeds een jeans en jasje. Grappig om te zien hoe mensen zich bij warm weer kleden. In de winter zie je eigenlijk iedereen dik ingepakt en veel meer hetzelfde gekleed. Typerend is het om met dit weer te zien hoe slecht het soms gesteld is met de kledingsmaak – en keuze van Nederlanders.
Je kijkt dan ook je ogen uit op het strand. Nou ben ik niet onder de indruk van de Hollandse kusten, het slordige achterlaten van de stranden na een dagje genieten en de ‘hippe’ frites-tenten. Een dagje mensen kijken of het strand is nog hilarischer dan een uurtje rondkijken op Schiphol. Vrouwen die beter een burkini aan hadden kunnen trekken dan topless te gaan zonnen, mannen van 5o+ die denken dat ze nog 25 zijn en er zo willen bij lopen met een half afgezakte zwemshort om hun billen. En dan de outfits waarmee ze komen en vertrekken: witte sokken in sandalen, mouwloze bouwvakkershemden en shorts die er uit zien als een verwassen sportboek bij de mannen. Vrouwen die zich hip hebben gehuld in de laatste mode (legging, tuniek) maar in plaats van een legging beter een hele wijde broek kunnen dragen.
Eigenlijk zou er een blote benen policy moeten komen. Bij deze meld ik me vrijwillig aan voor de ballotagecommissie. Gelukkig is het mooie weer vanaf morgen weer voorbij en loopt niet iedereen meer ongepast half naakt, in blote bast of te strakke jurk meer over straat. Iets bewuster kleden als de temperaturen boven de 20 graden uit komt is gewenst, net als bewuster deo’en, want momenteel zit ik in een trein vol slecht geklede, naar zweet ruikende mensen, waarvan er een paar zich met het Burger King menu naar binnen hebben durfen te wagen. Ik zal toch de NS eens mailen over treinetiquette. Een beetje fatsoenlijk reizen is toch niet zoveel gevraagd?
Excuus voor het onaangekondigd overslaan van een dag bloggen. Ik had mezelf even vrijaf gegeven om ook van het mooie weer te gaan genieten. Uiteraard werd er een weeralarm afgekondigd, maar aan de kust was weinig te merken van alle heisa. Op tijd vertrokken en ultiem genoten.
bourgondier, culinaire hoogstandjes, culinaire opvoeding, genieten, levensgenieter, proeven, wijn
In Adventures, Notes on 18/08/2009 at 21:56
Naast schrijven heb ik nog een passie. Een hele brede, namelijk genieten van het leven. Daarin speelt eten en drinken voor mij een hele grote rol. Qua ‘Hollandse’ keuken ben ik een pierewaaier. Ik word echt heel verdrietig van gekookte aardappels, gekookte groente, jus in een kuiltje en een stukje vlees.
Lekker eten dus. Het liefst decadent en met een goede wijn erbij, maar dat moet natuurlijk wel speciaal blijven. Al zou ik er best aan kunnen wennen, regelmatig in goede restaurants eten. Maar hard blijven werken, wie weet…
Van zelf koken hou ik dan weer niet. Geen culinaire hoogstandjes van mijn adres; het moet simpel, gezond en makkelijk te maken zijn, het liefst met weinig afwas en troep. Pasta’s of een rijstschotel klus ik zo in elkaar, zonder probleem. Die vind ik zelf ook lekker, dan gaat het sowieso al beter. Een stuk vlees bakken is echter niet aan mij besteed. Heel blij ben ik dan ook met de ‘Vleeswijzer’ waar per diersoort en onderdeel precies staat beschreven hoe te bereiden. Die lees ik dan ook graag voor aan lief, want we hebben de mooie afspraak dat hij avgtjes maakt, de niet-Hollandse gerechten zijn voor mij.
Nooit gedacht dat ik slakken ooit lekker zou vinden, maar culinair opgevoed ben ik bij het restaurant waar ik jaren heb gewerkt. Eerst als afwashulp en later in de bediening. Een keuken met vooral eerlijke, biologische producten en een combinatie van de Franse en Hollandse keuken, vooral afhankelijk van het seizoen. Daar leerde ik aliekruiken leegpulken en opeten, kon ik de geur van mosselen niet weerstaan en was ik vrij snel vegetarisch-af (hoewel ik door een bepaald ‘Bambi’ incident eigenlijk anders had moeten besluiten). De heerlijke smaken van goed vlees wonnen het van mijn puberale gedrag. Waar mijn zusje gruwelt van zalm of het eten van garnalen, loopt bij mij het water al in de mond als ik er aan denk. Hemels, gamba’s in knoflook gebakken, verse sushi, oesters of Zeeuwse mosselen. Heel blij word ik ook van zelfgemaakt ijs, crème brule, tarte tartin of, stiekem nog steeds favoriet, rabarbertaart. Al lust ik ook nog graag sinaasappelbavarois met chocolademousse. Uiteraard alles begeleidt met een passende wijn. Zoete witte wijn drink ik niet gauw, tenzij het een dessertwijn van Muskaatdruiven is. En uiteraard een goede port bij een kaasplank.
Dit jaar nog geen mosselen gegeten, maar daar komt snel verandering in, voor het seizoen weer voorbij is. Heb gelukkig een vrijwilliger gevonden, lief heeft het vorig jaar geprobeerd, maar slaat dit jaar toch liever over. Tja, smaken verschillen. Ik ben heel blij dat ik een stukje culinaire opvoeding heb meegekregen, want anders had ik al die bovenstaande lekkernijen misschien niet weten te waarderen. Het geduld wat ik voor koken niet op kan brengen, besteed ik veel liever aan uren tafelen in een goed restaurant. Genietend van de sfeer, het eten en drinken, goede bediening en fijne gesprekken. Een stukje ‘quality time’.
Volgende week is het Restaurantweek en gaan lief en ik een avond ultiem smullen (en ga ik later in de week ook nog lekker lunchen, vervelend ‘zaken’). Helaas zit het restaurant waar ik gewerkt heb, er niet bij. Dat hebben ze ook niet nodig, ze hebben zichzelf al op de kaart gezet. In die vier jaar samen met lief ben ik er toch nog nooit wezen eten, daar moet dit jaar maar eens verandering in komen! Eerst komende week maar lekker smullen, en dan maar eens een datum prikken om te reserveren. Anders komt het er nooit van.
Laat het vooral smaken! De regel ‘bord leeg eten’ geldt hier in huis niet, iets is lekker of niet, dat moet je zelf bepalen. Af en toe proeven en nooit oordelen voordat je het geprobeerd hebt. Er zijn te veel lekkere dingen die je anders mist, afgaand op alleen de ‘looks’.
gras, groene vingers, groener, passie, tuin
In Notes on 17/08/2009 at 08:00
Wij hebben een stadstuin. Voor stadstuinbegrippen is deze zelfs ruim te noemen. Zodra het voorjaar wordt kan ik niet wachten om de tuindeur ’s ochtends weer open te zetten. Frisse lucht, een warm zonnetje en de geur van buiten, lekker het huis binnen laten dringen. Weg met de droge lucht, veroorzaakt door de gaskachels en alle gezellige kaarsen.
Het is bij het opstaan inmiddels een standaard ritueel; bij mooi weer meteen de deur open. Even in de deuropening de ochtend opsnuiven, met een kopje thee de tuin in en genieten. Voor mij is dat iedere keer weer een ultiem momentje van tevredenheid. Al blijf ik alert op de vieze buum, als ik in mijn shortama de tuin door loop.
Toen ik nog in Groningen woonde, op kamers, was bij mooi weer een gebrek aan ‘buiten’ een groot gemis. In mijn eerste huis was een balkon van 1×2 wat volgepropt was met lege bierkratten, aangebrande pannen en een kapotte stoel. Een van mijn huisgenoten durfde daar boven gewoon de schone was te laten drogen. In mijn tweede huis was een koepelraam wat naar het platte dak leidde. Officieel geen dakterras, maar wij vonden het er toch geschikt voor. Dus sleepten we er wat stoelen heen en studeerden bij mooi weer regelmatig op het dak. Afgeleid door al het moois wat beneden op het Zuiderdiep gebeurde of over de activiteiten op de Nieuwstad.
Bleef het langer mooi weer, was het in mijn kamertje, onder het platte dak, niet uit te houden. Dan vluchtte ik naar mijn ouders, want improviseren in het park hield ik wel een middag vol, daarna was ik wel klaar met het gesleep van kleden, drankjes, studieboeken etc.
De tuin van mijn ouders is heerlijk. Het is dan ook hun trots en hobby. Vaders houdt zich vooral bezig met de vijver en het gras, moeders zorgt dat de tuin onkruidvrij blijft en de plantjes er fleurig bij staan. Bij het eerste beste zonnestraaltje staan ze dan ook de hele zaterdag in de tuin te wroeten. Vaders is dan ook blij dat wij allemaal de leeftijd hebben gehad waarop er badjes in de tuin moeten staan (op het gras), er luchtbedden moesten dienen als glijbaan en er een schommel in stond. Geen gele, kale plekken meer, een doorkijk naar het achterste terras en makkelijker maaien.
Gistermiddag was het heerlijk weer en vertoefden we even bij hun in de tuin. Even met blote voeten door het gras lopen (gras hebben wij uiteraard niet in onze stadstuin, qua onderhoud maar beter ook), in de zon bij de vijver zitten, uit de wind in het tuinhuis (dat tuinhuis was in Havo-5 ‘mijn’ huis tijdens het ‘leren’ van mijn examens -Sims spelen-) of in de ‘zitkuil’ uit de wind lekker eten. Ze hebben praktisch geen inkijk in de tuin, genoeg lekkere plekjes om te zitten en je ziet de passie van mijn ouders er in terug. Eens in de zoveel tijd gooien ze alles om en ook komend voorjaar staat dat op de planning. Ongetwijfeld dat vaders af en toe weer een ontwerpje op de pc klust, zodat ze tegen die tijd alle mogelijkheden op papier hebben en meteen aan de slag kunnen.
Pas sinds we onze eigen tuin hebben, heb ik ontdekt dat het helemaal niet zo vervelend is om met plantjes te pielen, onkruid te wieden en je tuin zomer- of winterproof te maken. Voor tips over planten en handige truucjes bel ik met moeders. Wetende dat ze het niet vervelend vindt om te doen, durf ik haar zelfs te vragen om bij ons het deze zomer hardnekkige onkruid (incluis distels en brandnetels) te komen doen. Vorige week zat ze hier dan ook een paar uurtjes en inmiddels is er geen onkruid of mos meer te bekennen.
Toch mis ik soms het gras, de klaterende fontein, de rustgevende vijver en de wind in de bloemen. Het gras is altijd groener bij een ander…
En ik ben niet de enige die de tuin van mijn ouders kan waarderen; sinds vrijdag hebben ze een schildpad in de vijver ontdekt! Foto’s te zien op Flickr.
Groen als gras – Acda en de Munnik
betrouwbaar, motor, ns, ov, ov-kaart, rijbewijs, vrijheid
In Adventures, Notes on 16/08/2009 at 15:17
Vanaf morgen begint het Noorden weer aan de dagelijkse (school)sleur. Althans, de basisscholen. Gedaan met de vakantiepret, de rust op de weg en de drukte in de stad, op de stranden en in de pretparken. De eerste schooldag na de vakantie. Altijd spannend en na zes weken vakantie keek ik er altijd wel weer naar uit.
Morgen breekt voor mij weer een dag ‘vrij zijn’ aan. Niet in de zin van het niets doen, maar in de zin van onbeperkt overal heen kunnen, zonder kaartjes te hoeven kopen. Vanaf morgen is mijn OV weer geldig. Voorgaande jaren meed ik tijdens de vakantieperiode het openbaar vervoer zoveel mogelijk. Deze zomer was dit onmogelijk, vanwege mijn opdrachten voor Blanco Tekst. De keren dat ik betaalde voor een kaartje, werd ik 9 van de 10 keer niet gecontroleerd, had ik vertraging of vergaten ze een treindeel te ontkoppelen. Dat is nog erger dan zelf vergeten uit te checken met je OV-chipkaart.
Toch vreemd dat zo’n pasje je een gevoel van vrijheid kan geven. Wat als ik mijn OV straks moet inleveren? Mijn rijlessen staan op een laag pitje, aangezien ik nog twee maanden moet wachten op mijn oogsterkte en nieuwe bril. Dubbel zien tijdens het rijden is niet echt ideaal, dus blijven lessen is momenteel zonde van het geld. Inmiddels spreken in mijn omgeving steeds meer mensen hun verwachtingen uit, dat het rose pasje misschien niet haalbaar is. Maar zo makkelijk geef ik niet op.
Tot nu toe heeft mijn rij-instructrice me er al bijna een jaar doorheen gesleept. Desondanks stap ik nog steeds als onzeker, bang vogeltje achter het stuur. Of dat zal veranderen op den duur, geen idee. Maar tot zij uitspreekt dat het misschien beter is om te stoppen, blijf ik proberen. Lief zegt wel eens dat hij zich vrij voelt achter het stuur, dus ook die vrijheid wil ik kunnen ervaren. Ook daarin wil ik onafhankelijk zijn. Ultieme vrijheid zou je pas ervaren als je je motorrijbewijs hebt, maar die ambitie heb ik al laten varen. Zo’n monsterlijk zwaargewicht tussen m’n benen, gevoelig voor elk hobbeltje of steentje op de weg, daar zie ik mezelf niet echt op rond crossen. Ik zie iedereen al grinniken bij alleen al het idee.
Vanaf morgen ligt Nederland weer gratis aan mijn voeten, voor twee maanden. Daar ga ik dus optimaal gebruik van maken. Iemand die mee treint naar Maastricht? 
Zo'n motor durf ik nog wel te rijden
accepteren, onderscheiden, respecteren, uniek, verschillen
In Notes on 15/08/2009 at 11:24
Gelukkig vinden we niet allemaal dezelfde dingen leuk, dezelfde mensen aardig en hetzelfde eten lekker. Dan zou het er behoorlijk saai en communistisch-achtig uit gaan zien. Toch is het soms wel fijn als je wat meer ‘hetzelfde’ bent, zodat je je in de ander kunt verplaatsen.
Vaak zoeken we tegenpolen van onszelf op, in vriendschappen en relaties. Botst het met mensen die teveel op jezelf lijken, maar ook als je veel van elkaar verschilt is het af en toe lastig. Na 4 jaar samen hebben wij een gulden middenweg gevonden in het avondeten, want lief is een echte aardappel- en vleeseter. Twee dingen die ik zonder problemen van mijn menu schrap. Verliest E. snel zijn geduld, terwijl ik gerust twee uur blijf prutsen, zolang het uiteindelijk maar lukt.
Toch vreemd, we willen allemaal uniek en onderscheidend zijn, maar lachen iemand uit als die het lef heeft om er anders uit te zien dan ‘normaal’. Wat is dan normaal? Er uit zien zoals de rest? Je door blaadjes laten voorschrijven wat je aan trekt en daardoor maar grijze muis worden, bang voor de reacties van anderen?
We willen allemaal onopvallend opvallen, iemand die uit de band springt krijgt meteen het predicaat gek. We zouden mensen die wel durven opvallen eens wat meer moeten respecteren, eens kritisch naar ons zelf moeten kijken. Wat straal je uit? Durf je het aan om verschillend te zijn, door je eigen touch te geven aan de laatste trends? Durf je tegendraads te zijn?
Het is juist goed om verschillend te zijn, het is maar net hoe je met die verschillen om gaat. Leg je je er bij neer, of ga je de strijd aan om je eigen ideeën op te dringen? Dat laatste, een ander proberen te veranderen, is nooit goed. Wie ben je nog als je dat zelf niet weet?
Nu tijd voor een pauze in de tuin, met koffie voor lief en thee voor mij. Verschil moet er zijn…
bewust, campagne, hirsch ballin, hyves viral, prive, stanislav
In Notes on 14/08/2009 at 08:59
Ongetwijfeld al wat van meegekregen, de nieuwe Hyves Viral van Stanislav, gebaseerd op de Russische maffia. Een campagne om je te wijzen op je online privacy en je bewust te maken van het verstrekken van privé-gegevens. Gemaakt in opdracht van Hirsch Ballin, die eigenlijk het hele internet het liefst zou afschaffen, want dat is een groot gevaar voor ons burgers.
Het is alleen beschikbaar voor ‘Hyvers’, waarschijnlijk ook om de hyves-hipheid weer wat op te hemelen. Stanislav nagelt je aan het ‘Wanted’ bord, compleet met jou foto en persoonlijke gegevens. Profiel op privé? Jammer dan, daar heeft Stanislav zogezegd sch*it aan. Want hyves heeft stiekem al je gegevens gewoon beschikbaar gesteld aan het reclamebureau achter de campagne.
Ik ben me wel degelijk bewust van het invoeren van gegevens. Bij mij staat eigenlijk alles te grabbel, want Blanco Tekst voer ik vanuit huis uit en ook mijn telefoonnummer pluk je daar zo af. Dat risico neem ik. Op Hyves en andere sociale netwerken scherm ik mijn gegevens wel degelijk af. Alleen voor vrienden zijn foto’s te zien en persoonlijke gegevens in te zien. Wat moet een vreemde met mijn e-mailadres? Als ik een nieuwsbrief wil ontvangen, schrijf ik me daar zelf wel voor in.
Toch is het onvoorstelbaar, wat er naar boven komt als je eens kijkt op ‘Wie o Wie’. Al je profielen weten ze te vinden, zelfs als je op privé staat. Mijn Hyves is ook afgeschermd, niet-vrienden krijgen weinig informatie. Toch voelde ik me lichtelijk genaaid toen ik gister in het filmpje al die privé-gegevens voorbij zag komen. Ik begrijp dat vooral jongeren moeten leren om te gaan met het verstrekken hiervan. Maar laten we dan eens beginnen met MSN, hoeveel 14-jarigen hebben onbekenden in hun lijst? Hoe makkelijk is het om je online voor iemand anders uit te geven?
Ondanks de goede insteek van de Hyves viral is het toch jammer dat ze misbruik maken van je privé-gegevens. Maar misschien dat de boodschap zo júist overkomt…
flow, flugzeuge im bauch, reflectie, stof tot nadenken, zelfbezinning
In Notes on 13/08/2009 at 13:57
Na een lekkere dag werken in Amsterdam, sushi eten met leuke mensen en een treinreis die uiteraard weer alles behalve soepel ging, vandaag weer terug naar de Meppelse realiteit. De laatste donderdag meppeldag, dus terwijl ik zit te werken heb ik uitzicht op de hordes mensen die de stad in trekken.
Vandaag is een dag die me veel laat denken, vooral laat beseffen dat het leven kort is en je er alles uit moet halen wat er in zit. Live life to the max. Dat heb je zelf in de hand, maar we zijn zo gauw geneigd om alleen de dingen te doen die ‘veilig’ voelen of door mensen om ons heen gedoogd worden. Echt voor ons zelf kiezen doen we niet zo snel.
Naast mijn werk heb ik vandaag een paar momentjes voor mezelf in gepland. Even reflecteren, terug kijken en herinneringen ophalen en mezelf af en toe vertroetelen. Tussen de teksten en websites door wat muziek draaien, waar ik bepaalde momenten aan heb gehangen of aan dingen terug moet denken. Soms met een brok in m’n keel, dan weer met een lach. Ondertussen wat foto’s kijken, van lang geleden, toen het besef dat leven en dood zo dicht naast elkaar lagen maar klein was. Fijn om op zo’n dag thuis te werken. Na je ontbijt met een maskertje achter de laptop te kruipen, tot lunchtijd rondhobbelend in je huispak, maar ondertussen wel op je to do lijst kunnen blijven strepen.
Vandaag besef ik me eens te meer dat je je eigen geluk bepaalt met de wegen die je inslaat, de mensen waar je mee omgaat en de keuzes die je maakt. Weer besluit ik om voor mezelf te kiezen, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Onbewust laat je je toch door anderen beïnvloeden, soms zelfs sturen.
Die momenten voor jezelf, van zelfreflectie, zijn soms confronterend maar altijd goed. Dingen gaan nu eenmaal niet altijd zo zoals je ze graag ziet gaan. Wij denken altijd dat we pas gelukkig zijn als alles klopt: familie, liefde, gezondheid, werk en carrière, materialistische zaken. Helaas is er vaak altijd wel een onderdeel wat niet 100% klopt. Maar betekent dat dat je nooit gelukkig kunt zijn? Volgens mij niet. Het betekent dat je moet genieten van wat er wel is, van de kleine dingen in het leven.
De uitspraak “Heb geen spijt van de dingen die je niet gedaan heb, maar wees trots op de dingen die je wel gedaan hebt!” slaat de spijker op z’n kop. Beter een fout maken, deze erkennen en verder gaan, dan altijd maar kiezen voor veilig en vertrouwd en later spijt hebben van de gemiste kansen.
Nu is het tijd voor een kopje thee en een Mars Icecream (het zonnetje schijnt inmiddels flauwtjes), als lekker momentje voor mezelf. Met wat muziek van Herbert Grönemeyer, want hij maakt me altijd aan het lachen met zijn grappige teksten over droevige dingen. Vandaag heb ik ook een ‘Flugzeuge im Bauch’.
Waarom er vandaag een vliegtuig in m’n buik zit? Omdat er vandaag iemand jarig had moeten zijn. Zie hier.
afwijken, burgerlijk, ontmoeting, samen, vier
In Feelings on 12/08/2009 at 20:12
Oktober 2004, zaterdagnacht in de plaatselijke boerendisco. Status: beneveld gezellig en net weer vrijgezel. Via via worden we aan elkaar voorgesteld; lief en ik. Hij was de hele avond al aan het praten met een andere dame, dus bleef ik gezellig doen met onze wederzijdse bekende.
Augustus 2005, donderdagnacht in de plaatselijke kroeg. Status: beneveld gezellig en weer vrijgezel. Gespot: vrienden van lief, die leuke krullenbol van toen. Elkaar net gemist, hij bleek net naar huis. Toch z’n nummer gekregen. Na een week veel heen en weer sms’en, afgesproken op de donderdag nadat ik zijn vrienden lastig viel.
Dat is vandaag (eigenlijk 11 augustus 23.30u) precies vier jaar geleden. Sindsdien zijn we samen en zijn we niet meer van elkaars zijde afgeweken. Van onze eerste ontmoeting bleek ook nog toevallig een foto, dus die 2 minuten lijken toen al bepalend te zijn geweest.
Vier jaar klinkt lang, maar het lijkt veel korter. Onze eerste ontmoeting, afspraak en eerste weken samen kan ik me nog heel goed herinneren. Sindsdien zijn we allebei erg verandert, in ieder geval qua levensstijl. Na een half jaartje nog regelmatig op pad, hadden we dat allebei wel gehad, verruilde ik mijn actieve studentenleven in Grun voor een baan in Meppel en gingen we hokken.
Nog geen half jaar later beek het appartementje (vakantiehuis volgens zwager J.) toch wat te klein voor twee personen en begonnen we onze huizenjacht. In november dit jaar wonen we alweer drie jaar in ons schattige optrekje.
Als het goed is, is voor mij de studententijd nu echt voorbij en verricht ik vanuit ons voormalige arbeidershuisje noeste arbeid. Lief heeft de winkel waar hij werkte toen we elkaar net kenden, verruild voor een commerciële baan met leasebak, dus we voldoen al helemaal aan alle stereotypen voor ‘burgerlijk’. Zo ziet iedereen ons ook graag, maar valt het met dat burgerlijke reuze mee. We hebben ons leven samen en daarnaast ook ons eigen ding. We laten elkaar vrij en daardoor vliegen die vier jaar voorbij.
Het is leuk om elkaar te zien groeien in nieuwe levensfasen, te zien dat we beide niet stil staan. We kunnen elkaar nog steeds vlinders bezorgen, aan het lachen maken, bij elkaar uithuilen en af en toe met deuren slaan. De doordeweekse dagen zijn meestal weinig spannend, maar de weekenden zijn ‘voor ons’. We hebben nog veel plannen samen, voor ons huis, voor ons volgende huis, voor de toekomst en hopelijk zullen we uiteindelijk samen oud worden ergens op het Franse platteland, wat nog steeds mijn droom is.
Vandaag ons vier jaar samen zijn vieren zit er niet in, ik vertrek zo naar Amsterdam voor een werkdag daar en eigenlijk hou ik daar ook niet zo van. We weten het allebei, we gaan voor nog vele jaren samen en de toegevoegde waarde van cadeaus zien we allebei niet echt. Zelfs die mooie bedel van Thomas Sabo niet. ‘Ons’ moment komt nog wel, op een onverwacht moment. Zo burgerlijk dat we vanavond met z’n twee uit eten te gaan, zijn we gelukkig niet.
afplakken, lui oog, oogarts, orthoptist
In Feelings, Notes on 11/08/2009 at 08:34
Als klein meisje liep ik parmantig rond met een afgeplakt oog. Ik heb een zogenaamd ‘lui oog’. Niets aparts, wel onhandig. Daardoor zie ik namelijk geen diepte. Dus in Disneyland Parijs waren al die 3D films niet aan mij besteed, fietste ik vroeger regelmatig tegen paaltjes aan of kwam die volleybal precies op mijn neus, door mijn fantastische inschattingsvermogen. Nu heb ik er vooral last van tijdens het autorijden, want het verschil tussen 3 of 5 meter zie ik niet. Maar kan wel cruciaal zijn.
Als klein meisje moest ik regelmatig voor controle naar de orthoptist of oogarts. In Zwolle, waar ik nog steeds de weg naar de afdeling kan dromen. De geur, de lego in de wachtkamer en de brievenbus voor je ponsplaatje, het is me allemaal heel erg bijgebleven. Terwijl ik er op latere leeftijd eigenlijk nooit meer ben geweest.
Vandaag moet ik weer naar de oogarts. De afdeling is verplaatst van locatie Sophia naar de Wezenlanden, de leuke orthoptiste van vroeger werkt er niet meer en de arts waarmee ik een afspraak heb, heb ik nooit eerder gezien. Vandaag wandel ik dus niet aan mama’s hand de bekende route, maar gaat vriendjelief gezellig mee. Ongetwijfeld zullen de handelingen ongeveer hetzelfde zijn; lampje volgen, bord oplezen, parachute kijken en door wat glaasjes gluren. Toch vind ik het, voor mijn gevoel, net zo spannend als vroeger.
Gelukkig ben ik inmiddels te oud voor de mooie afplakstickers, dus bang daarvoor hoef ik niet meer te zijn. En wellicht is daar inmiddels wel een alternatief voor. Misschien mag ik wel weer op de film, want volgens lief ben ik héél bijzonder hilarisch als ik zonder bril naar het scherm van een laptop of telefoon kijk. Een nieuwe bril komt er sowieso, want nu ik dagen niets anders doe dan naar mijn scherm kijken, moet ik mijn ogen wat meer vertroetelen. Hopelijk blijven de jampotglazen voorlopig nog uit…
Met zulke mooie pleisters + spannende sticker liep ik vroeger rond. Balen dat ik de Spongebob versie gemist heb!
draaien, lui, piekeren, slapeloos, wakker houden, woelen, zondag
In Frustrations on 10/08/2009 at 08:04
Al sinds ik een jaar of 12 ben, heb ik er last van. Op zondag gingen we allemaal op tijd naar bed, om fris en fruitig aan de nieuwe week te kunnen beginnen. Maar no way dat ik in slaap kon komen, laat staan door kon slapen.
Nog steeds, of ik op zondag nou laat in bed beland of niet, is de nacht van zondag op maandag vaak horror. Lief heeft er helemaal last van, zodra hij zich bedenkt dat het zondag is en de volgende dag de werkweek weer begint, ligt hij bij voorbaat wakker.
We houden elkaar dan fijn uit de slaap met ons gewoel, gezucht en gekreun. En een uur voor de wekker gaat, kun je eindelijk lekker slapen. Typerend, want ik zie niet op tegen de nieuwe werkweek. Vaak komt het gewoon omdat ik het weekend te weinig actiefs heb gedaan, te lang heb uitgeslapen etc. Toch blijft het iedere week weer terug komen.
Gelukkig ben ik niet de enige die er last van heeft, uit meerdere onderzoeken is al eens gebleken dat velen wakker liggen vanwege de naderende maandag. Wat minder handig is, ik ben al niet zo’n ochtendmens, maar de maandagochtend is altijd drama. Misschien moet ik op maandag eens wakker worden met een ander nummer in mijn hoofd, dan The Cure, met ‘I don’t like Mondays’…
ambitie, balans, drijfveer, gevonden, prestatiedrang, prive, werk
In Career, Feelings on 09/08/2009 at 13:19
Inmiddels een eerste volle werkweek achter de rug. Weer wat bijkomende dingen geregeld en de administratie op orde. Mijn eerste inkomen ontvangen en investering gedaan.
Want goed werken begint bij goed materiaal. Dus type ik vandaag mijn blogje vanaf mijn gloednieuwe (uiteraard witte) Macbook. Staat er vanmiddag op de planning het overzetten van bestanden en het bestuderen van de snelcodes, want het was even geleden dat ik met een Mac heb gewerkt. Wat een verademing. Snel, simpel en compleet. Mocht ik toch besluiten me meer te gaan verdiepen in ontwerp en vormgeving, is het materiaal in ieder geval voor elkaar.
Ik heb, ondanks de drukte, weer rust in mijn hoofd. Alsof ik mijn roeping heb gevonden. Hoewel ik nog heel veel moet leren, vind ik het enorm leuk. Tussen de opdrachten door zit ik met mijn neus in de boeken of in Google te neuzen. Het is heerlijk om van mijn hobby, schrijven, mijn werk kan maken. Het voelt goed om te studeren op dingen waarvan ik weet dat ik er wat aan heb en het niet alleen hoef te leren omdat het moet. Daardoor gaat het makkelijker en blijft het stukken leuker.
Deze uitdaging heeft mijn prestatiedrang weer aangewakkerd, mijn drijfveer is om de fijne mensen om mij heen, die me deze kans geven, niet teleur te stellen. Daarbij heb ik nog een beetje moeite om ‘afstand’ te doen en mijn laptopje aan het eind van de dag af te sluiten. De balans tussen werk en privé moet ik weer hervinden, maar in de opstartfase gaat werk toch even voor. Beter een goede start, dan beginnen met half werk.
Voor mij is dit momenteel mijn droombaan, die ik zelf heb gecreëerd. Ik heb weer een stukje ‘Sabine’ gevonden.
dominee reinders, eerlijk, geloof, hypocriet, open, respect
In Feelings, Frustrations on 08/08/2009 at 21:36
Het is weer zover. ‘De’ kerk in Staphorst heeft net een nieuwe dominee en staat weer negatief in het nieuws, door de discussie die deze wil aanzwengelen. Het marktplein, waar iedere week de weekmarkt is en 3 keer per jaar de feesttent staat voor de zogenaamde Staphorstdagen, staat te dicht bij het kerkhof. Sterker nog, de muziek die er gedraaid wordt en het gedrag van de jongeren daar, is respectloos naar de doden. Expliciet moet er bij vermeldt worden dat de gemeentewerkers onlangs zo radicaal gesnoeid hebben, dat je vanaf de straat bijna de namen op de grafstenen kunt lezen en van privacy voor zowel de doden als de bezoekers is al helemaal geen sprake meer.
Discussie alom. Lichtelijk misplaatst als je het mij vraagt, want zoals mijn zusje vroeger eens zei, staan er naast de kerk fietsenstallingen bovenop oude graven. De grafstenen zie je net door het stalen gebeuren heen. Dat is wel respectvol?
Verschrikkelijk hoe deze dominee ook weer publiciteit haalt door uitspraken te doen waarmee hij zijn eigen dorp voor l*l zet. Al jaren vinden er vele activiteiten, bedoeld voor alle Staphorst-inwoners, plaats op de markt. Ook kerkgangers gaan regelmatig naar dit soort activiteiten en ook de jeugd is luidkeels vertegenwoordigd. Het gedrag van hun lijkt me eerder aanstootgevend dan de locatie van de tent en de muziek die er wordt gedraaid. Maar meneer Reinders moet zich natuurlijk even op de kaart zetten.
De hypocrisie is duidelijk te merken, het wordt niet georganiseerd door de kerk dus is het fout. Terwijl velen, vooral de jongere generaties, naar de kerk gaan omdat het een verplichting is. Daadwerkelijk zal er maar een klein deel zijn dat uit eigen beweging op zondag twee keer voor in de kerk gaat zitten. Eigenlijk is het net een hip feestje, waar je gezien moet worden en aanwezig moet zijn, niet te vergeten, met hippe hoed.
Ik kan heel slecht tegen mensen die dingen doen uit plichtsgevoel. Of het nou gaat om naar de kerk gaan, op een bepaald terras zitten of je iedere week weer laveloos drinken in de plaatselijke horeca. Ik doe dingen omdat ik het leuk vind of omdat het goed voelt. Niet om een ander te plezieren. Als dat een beweegreden is om bepaalde dingen te doen, dan leef je niet voor jezelf maar voor een ander.
Die ‘achter de ellebogen’-mentaliteit bezorgt mij acute jeuk, kan een avond voor mij totaal verpesten. Hoe bekrompen kunnen sommige mensen zijn, verblind door een kerk of door jaloezie. Je bepaalt je eigen leven, tenzij je zo beïnvloedbaar bent dat je je eigen keuzes niet kunt maken. Waarom iedere zaterdag laveloos in de kroeg? Om er bij te horen? Waarbij dan? En is het dan alleen daar maar leuk en gezellig? Waarom iedere zondag luisteren naar preken waar je eigenlijk niets van begrijpt, je dingen laten verbieden die gebaseerd zijn op de interpretatie van één persoon? Ik heb nog nooit in de Bijbel kunnen lezen dat muziek slechte invloed heeft. Sterker nog, muziek speelde altijd een belangrijke rol op feesten en bij etentjes.
Niets tegen het geloof, iedereen is vrij om te kiezen waarin hij of zij wil geloven. Wat ik niet snap is dat mensen alles wat ‘de kerk’ zegt zo maar geloven. Heb je dan zelf wel echt de Bijbel gelezen? Waarom laat je je dingen opleggen, die nergens terug te vinden zijn? Waar staat dat homo’s slecht zijn?
Ik laat me geen regels voorschrijven, doe waar ik zin in heb. Ik probeer rekening te houden met de wensen van anderen, hun keuzes te respecteren. Maar ik neem geen blad voor de mond. De discussie in Staphorst zal nog wel even doorgaan, ongetwijfeld zal de SGP weer veel voor elkaar krijgen. Jammer dat er zoveel mensen zijn die achteloos en blind volgen wat er geroepen wordt. Maar respect voor hun keuze. Dwing ze alleen een ander niet op.
belasting, bureaucratie, goed geregeld, nederland, verzekering
In Notes on 07/08/2009 at 10:40
Nederland staat bekend als een land waar je het als inwoner goed voor elkaar hebt en redelijk wat in je ’schoot’ geworpen krijgt van de overheid. Ongetwijfeld dat sommige dingen prettig geregeld zijn, bijvoorbeeld als je op straat komt te staan of arbeidsongeschikt raakt. Helaas krijg je dat niet zomaar in je schoot, een levenlang blauwe enveloppen ontvangen en belasting betalen ligt. Los van de te betalen premies, want de verzekeringsmaatschappijen houden beide handen op om zoveel mogelijk te vangen en zo min mogelijk uit te keren.
Al een tijdje heb ik last van mijn teen, wat volgens de huisarts een simpel zwemmersexceempje was. Helaas bleken die medicijnen averechts te werken en uiteindelijk ben ik bij de dermatoloog beland. Wat crèmepjes en pilletjes later weet ook hij niet wat het is. Hij stelt voor om het ‘aangetaste’ stuk huid te behandelen met laser, wat zorgt voor sneller herstel van de huidcellen. Daar moet ik wel toestemming voor krijgen van de verzekeraar, wil ik het vergoed krijgen. Dus brief dermatoloog opgestuurd, medisch dossier door laten sturen, foto’s van tenen gemaakt en opgestuurd. En… afgewezen. Er is te weinig te zien, de specialist kiest te snel voor laser als behandeling. Fijn. Die specialist snapt er natuurlijk ook niets van. En ondertussen kan ik niet meer zonder m’n medicijnen, want anders lig ik de hele nacht wakker van de jeuk. Daar betaal ik maandelijks dus dik voor. Omdat mijn specialist te dure behandelingen wil geven, omdat alle andere mogelijkheden niet gewerkt hebben, aldus VGZ. Ben je klaar mee.
In maart hebben wij onze belastingaangifte laten doen. Ik bleek van de afgelopen jaren nog terug te kunnen vragen en al met al kwamen we op een leuk bedrag, waarvan we in gedachten al 3x lekker op vakantie waren geweest, een schilder hadden ingehuurd etc. Helaas, 2008 mogen ontvangen (en van op vakantie geweest), verder blijft het verdacht stil. Behalve op zakelijk gebied. In tijden niet zoveel blauwe enveloppen op de mat gehad, als sinds de start van Blanco Tekst. En niet alleen blauwe enveloppen. Duidelijk merkbaar is de commercialisering van de Kamer van Koophandel, die mijn gegevens doorverkoopt. Alles hebben ze me al geprobeerd aan te smeren, advertenties, kantoorartikelen, een zakelijk mobieltje, nieuwe laptop… Rechtstreeks de papierbak in.
Als ik dat soort spullen moet hebben, kan ik dat prima zelf regelen. Zo gaat mijn eerste investering op korte termijn plaats vinden (Macbook) en bij een regenachtige zondag denk ik dat ik met lief maar even richting Zwolle ga, voor wat mooie kantoorgadgets bij het Home Deco Center.
Toch heel typisch, zowel voor de verzekeringen als de Belastingdienst geldt dat je niet van ze op aan kunt als je ze nodig hebt, maar ze weten jou maar al te goed te vinden als ze denken dat er wat te halen valt.
Misschien dat mijn bezoekje oogarts weer een goede aanleiding is om op kosten van de verzekering een nieuwe bril uit te zoeken. Mijn bril is alweer zo 2008…
Leuker kunnen we het niet maken. Wel makkelijker. Jaja... dat ga ik nu uitproberen, tijdens mijn verplichte administratie-orden-klus
amsterdamse dag, donderdagmeppeldag, hartjesdag, jordaan, meppel, mokum in meppel
In Notes on 06/08/2009 at 08:30
Het komt niet door die ene gracht, met straten als de Herengracht, Keizersgracht en Prinsengracht er om heen. Niet door de winkels en ook de pleinen met horeca lijken in de verste verte niet op Amsterdam. Toch is het vandaag klein-Amsterdam in Meppel. Amsterdamse dag is het thema van deze donderdag. Er is zelfs een straat omgetoverd in de Zeedijk.
Deze dag is altijd het grootste succes, een toeristentrekker. Al jarenlang komen er bussen vol uit Amsterdam, met rasechte Amsterdammers, type tante Leen en Johhny, deze kant op. Ook als de zon niet schijnt kan je de stad niet door zonnebril, tegen al het blinkende goud, de hoogblonde kuiven en getoupeerde kapsels.
De sfeer is hecht, gemoedelijk en gezellig, de terrassen zitten op deze dag altijd vol, mooi weer of niet. Inmiddels is er bij ons in de straat geen parkeerplaats meer vrij, zijn de bussen uit Mokum gearriveerd en hoor ik in de tuin de eerste accordeonmuziek. Het weer vandaag werkt goed mee, het bier zal er alleen maar rijkelijker van vloeien.
Vandaag werk ik maar een halve dag, om wat van al deze gezelligheid mee te pikken. Want ik wil natuurlijk Willeke Alberti niet missen, sta vooraan bij het Tribute to André Hazes (not!), kijk weer voor m’n plezier naar Peter Beense en hoor graag het gejammer van Wesley Bronckhorst en Dario. Het meest kijk ik uit naar Tjerk, de dinershowkoning. Vele (oud)Meppelers komen vandaag weer even terug, dus het wordt een gezellig weerzien met oude bekenden.
Zo verkeerd is Meppel helemaal niet. En te zien aan alle bootjes in de grachten, de bussen uit het Amsterdamse en de volle parkeerplaatsen (ja, nu al), denken er vele met mij zo over. Het volledige programma is te vinden op www.donderdagmeppeldag.nl
Wesley trad al eerder op tijdens DMD. Voor de wat meer onderlegden onder ons, Cor Bakker verzorgt vanavond het grachtenconcert.
gezoem, insecten, irritatie, muggen, nachtrust, opmars, wespen
In Adventures, Notes on 05/08/2009 at 08:55
Ieder jaar in augustus is het zo ver. In juni merk je de eerste komst, maar in augustus zijn ze ineens met velen. Zoemende zomerverpesters; muggen, wespen, bijen, hommels, horzels. In grote getale vallen ze je lastig op het terras, zoemen ze om je hoofd als je even een dutje in de zon doet en duiken ze massaal op je bordje met lekkernijen of je zomerse ijstraktatie.
Nog erger zijn de nachtelijke verstoorders, muggen. Ik heb nergens last van, slaap gerust door het gezoem heen en word zelden geprikt. Lief daarentegen, hoort ze, wordt wakker en slaapt nooit weer. Zelfs als er geen levende mug meer in de slaapkamer te vinden is, blijft hij paranoia wakker liggen want hij hoort het gezoem nog steeds.
Dáár word ik wel wakker van. Om vervolgens door het gewoel naast mij in combinatie met de warmte in onze ’slaapkamertent’ nauwelijks de slaap weer te kunnen vatten. Wat me veel goede ideeën heeft gebracht, toen ik vannacht toch wakker lag, maar nu wat opstartproblemen oplevert. Zat ik de afgelopen dagen al ijverig te werken en ontbeet ik snel tussendoor, nu zit ik nog slaperig te kijken naar mijn schermpje, waar alles al wel is opgestart.
Gelukkig gunnen ook 6- en 8-potige insecten me geen rust, want ik ontdek zojuist dat de miereninvasie ons huis weer terroriseert. En na een rondje door de tuin heb ik vele spinnenwebben van me af mogen vegen, heerlijk! Gelukkig zijn onze katten goede spinnen-, libellen- en vlindervangers dus zij nemen me enig werk uit handen.
Vandaag maar de wespenvangers vullen met stroperige limonade, citronellakaarsjes branden, vannacht de buitenlampen aan en het slaapkamerraam potdicht en eens checken of de ‘anti-mosquito-app’ voor de iPhone enig effect zal hebben. Met aan twee kanten van het bed zo’n hoge toon, zullen ze lief hopelijk niet meer om z’n hoofd zoemen.
Vandaag maar de Spaanse werktijden aanhouden en vanmiddag een siësta plannen. De temperaturen zijn er naar en nu ik toch m’n eigen tijden kan bepalen, moet ik er maar van profiteren. Misschien werkt dat gezoem dan wel heel slaapverwekkend…
Als ze nou eens konden lezen, wisten ze dat ze bij ons niet welkom zijn...
buiten zitten, handig, improviseren, zomeravond, zwoel
In Notes on 04/08/2009 at 08:26
Eén van de fijne dingen op vakantie, is dat je vaak gerust tot laat in de avond in je zomerse outfit buiten kunt blijven. Helaas zijn in Nederland de echte zwoele zomeravonden schaars.
Zo ook gisteravond, toen we buiten zaten om de verjaardag van moeders te vieren. Ondanks dat Piet Paulusma gewaarschuwd had dat het erg zou af koelen, stookten we de terraskachel wat op, en onder moeders parasol was het goed uit te houden. Toch bleef de koele rosé dicht (maar goed ook, zeker op een doordeweekse dag…) Met een glas Merlot lekker kletsen en hapjes snacken.
En als het dan toch afkoelt? Trekken de dames fleece-vesten over hun mooie jurkjes aan, worden de (wollen) sokken uit de kast getrokken en aan het bezoek uitgedeeld en de glazen nog eens gevuld. Om écht goed voorbereid te zijn op een Hollandse zomeravond, staat de muggenspray uit voorzorg op tafel, naast het gezellige olielampje. De mannen houden zich bezig het met het vuur en houden het zo lang mogelijk vol om geen jas of vest aan te trekken. Het is tenslotte ‘zomer’.
De Hollandse zomers vergen wat Hollandse handigheid, creativiteit en improvisatievermogen, maar dan kun je er best van genieten. Gewoon een goede terraskachel en flinke houtvoorraad regelen en de wintergarderobe niet te goed opruimen. Tot hoe lang ze het vol hebben gehouden, geen idee, wij zijn op tijd afgehaakt. Plicht roept!
compleet, familie, gezin, samenzijn, verjaardag
In Feelings, Notes on 03/08/2009 at 08:00
Voor het eerst sinds 3 jaar zijn we vandaag ‘compleet’ op de verjaardag van moeders. Dat is het nadeel van jarig zijn in de zomer en oudere kids hebben, die gaan op vakantie als ze zin hebben. Hoewel moeders altijd zegt dat het haar niet zoveel uit maakt en ze geen waarde hecht aan verjaardagen, weet ik dat ze het stiekem wel erg fijn vindt.
Broer is dus terug. De crisis heeft ook op toeristisch Samos toegeslagen en er was dus weinig werk. Inmiddels werkt hij in Nederland op een camping. Vandaag zie ik hem dus voor het eerst weer, na een maand. Geen idee of hij er tot nu toe wat aan heeft gehad, misschien was het handiger geweest om gewoon vakantie op te nemen en daarna weer fris en fruitig aan de slag te gaan. Hopelijk weet hij eind augustus wat hij moet doen. Heeft hij van en over zichzelf geleerd en de keuze gemaakt om door te gaan met zijn leven en weer op te bouwen. Voor moeders zou dat haar mooiste cadeau zijn.
Daar drink ik vanavond een borrel op. En op moeders. Op nog vele jaren in goede gezondheid. Als compleet gezin.
Gefeliciteerd mams!
algemene kennis, cultuur, inzicht, kennis vergroten, opvoeding
In Notes on 02/08/2009 at 22:30
Toen ik van de HAVO af kwam, dacht ik dat ik wel redelijk cultureel onderlegd was. Kunstgeschiedenis, literatuur, Frans, maatschappijleer. Op alle vakken scoorde ik hoog, de ochtend begon met het lezen van de krant en later het afstruinen van het internet.
Ik wilde niets missen, overal over kunnen meepraten en mijn algemene kennis verbeteren. Nog steeds heb ik die drang, vind ik het heerlijk om in een museum kennis op te doen of tijdens een potje Triviant mijn kennis te kunnen testen.
Toch sta ik versteld van sommige dingen die ze op de middelbare school ons niet hebben bijgebracht. De film Amélie zou gewoon verplichte kost moeten zijn, je zou de middelbare school pas mogen verlaten als je in ieder geval alle bekende historische Nederlandse schilders en tenminste een van hun werken kent en weet dat Pieter Cornelis Hooft een groot dichter was. Sommige ‘gevoelige’ boeken zouden niet verboden moeten worden, maar verplichte literatuur. (Kan me herinneren dat ze mij bij de plaatselijke bibliotheek heel raar aankeken toen ik het boek van Karl Marx wilde reserveren. Zal te maken hebben met het dorp, want ook de Revu met mijn blog was er nergens verkrijgbaar) Niet omdat de schrijver zo geweldig was, maar om te laten zien hoe makkelijk je beïnvloedbaar bent door een boek. Invloed van anderen is een van de grootste zwakheden van de mens.
The Secret was een succes, omdat mensen op dat moment behoefte hadden aan zelfverrijking en het idee dat geloof in jezelf gouden bergen waarmaakt. Persoonlijk denk ik dat je met zelfreflectie, open staan voor gevoelens en ideeën van anderen en geloof in je eigen kracht verder komt. Herken en erken je zwakheden en ga daarmee aan de slag. Bouw je sterke kanten verder uit en laat je leiden door je eigen ‘oerkracht’.
Gisteravond keek ik Amélie met twee mannen. Beide hadden hem nog nooit gezien, maar konden na het intro eigenlijk al aangeven dat het gewoon een vage ‘cult’ film was en ze daar niet zo van houden. Wellicht dat het ook niet zo slim was om deze film op zaterdagavond na wat borrels te kijken, en had ik vandaag met lief op de bank moeten ploffen. Of moet ik gewoon accepteren dat ik lief niet mee krijg naar een filmhuis film. Andere interesses en achtergronden. Toch allebei voldoende algemene kennis en genoeg stof om samen over te praten, want na bijna vier jaar hebben we elkaar nog steeds veel te vertellen.
Wel blijf ik er bij dat er voor de CKV-pas toch meer verplicht moet worden gesteld, in plaats van jongeren eens per jaar gratis naar de bioscoop te laten gaan, naar een film van keuze. En als mijn leraar Frans vroeger Amélie had op gezet, had ik hem vast positiever onthouden…
Les fabuleux Destin d'Amélie Poulain
gewoonten, logeren, rituelen, vaste plaats, wennen
In Notes on 01/08/2009 at 13:13
Pas als je uit je eigen vertrouwde omgeving gaat, merk je wat je mist als je ergens anders bent. Ga je op vakantie, ben je toch nog iets vergeten, wat thuis zo gewoon is, dat je er niet eens bij na denkt dat het ergens anders niet aanwezig is.
Of ik nou een nachtje uit logeren ga of een week op vakantie, ik neem liever te veel mee. Met moeite kan ik de fles mondwater laten staan, want dat is misschien een tikje overdreven bij een gewoon logeerpartijtje, maar dan baal ik daar toch weer. Tenzij ik weet dat daar het badkamerkastje ook goed gevuld is.
Na m’n vakantie en 2 Amsterdamse nachten, genoot ik gisteravond dan ook optimaal van mijn eigen stek. Waar alles een vaste plek heeft, waar ik ongegeneerd een half uur met een kop thee van een uitgebreide douche geniet. M’n eigen rituelen, want ik kwam er ineens achter dat ik die toch wel heb.
Voorlopig geen logeerpartijtjes voor mij meer, maar de huismus uithangen. Om dat nog aangenamer te maken, de rest van de Rituals Hammam lijn online scoren, incluis Rituals thee. Reken maar niet dat ze dat hier in Meppel verkopen.
Rituals Hammam-lijn; aanrader!
