Archive for July 2009
ambitie, kickoff, opstart, plannen
In Notes on 31/07/2009 at 19:55
Mijn eerste dagen als ‘eigen baas’ zijn verstreken. Een half dagje thuis om de vakantie ‘weg te werken’ en vervolgens richting Amsterdam te vertrekken. Alles voor ‘de business’.
Lekker gewerkt aan opdrachten, leuke mensen ontmoet en steeds meer ontdekt waar ik allemaal aan moet denken. Niet meer achteloos m’n portemonnee op ruimen in de trein en kaartjes en bonnetjes weg gooien. Dit weekend m’n administratie starten, m’n DigiD weer op zoeken om de VAR-verklaring op te sturen en alles van de KvK en de blauwe enveloppen maar eens goed doornemen.
Het is een beetje aftasten, uitproberen, informatie opzuigen en daar m’n voordeel uit halen. Maar alle leuke en enthousiaste reacties maken mij nog enthousiaster en geven me meer vertrouwen.
Zo. Nu weer bijna thuis. M’n eerste weekend als eigen baas. En ja, ook in het weekend moet er de komende tijd gewerkt worden…
behelpen, kamperen, tent, vakantieleed
In Adventures on 30/07/2009 at 11:59
Noem me een verwend nest, luxepaard, whatever. Maar ik snap de lol van kamperen niet. Waarom ga je voor de lol jezelf zo kwellen, je met alles moeten behelpen, terug naar zogenaamd primitief? Al krijg ik een week gratis kamperen in Frankrijk aangeboden, bedank ik hartelijk!
Van zondag op maandag sliepen wij in Brig op een camping in een tent. Na twee dagen luxe in onze berghut was dat afkicken. Geen waterkoker, geen koelkast, geen elektriciteit. Verveeld voor de tent zitten met een biertje, luisterend naar teveel jengelende kinderen, schreeuwende Duitsers en lachend om iedereen met plee-rol onder de arm, op weg naar toilet. Geheel tegen verwachting in is het ons gelukt om de tent op te zetten, heel te laten en zelfs gedurende de nacht te laten staan. Het kostte wat gevloek en gescheld, maar het resultaat was iets waar we stiekem best trots op waren.
Na het eten bij de plaatselijke Mc Donalds, een ijsje, boodschappen en wat biertjes voor de tent, besloten we om ons ook maar richting sanitairhokken te begeven, voor een verfrissende douche. Fris was die zeker, want het water was gewoon koud. Een hele korte douche voor Sab dus, plus een tijdje na-klappertanden. Uiteraard moest er nog gewacht worden voor de rij smerige toiletten.
Om 22.00u zou het stil moeten zijn op de camping, dus lagen wij in onze slaapzakjes in de tent. Op de achtergrond de hard stromende Rhône en om het kwartier een voorbij komende goederentrein op een kilometer van de camping in de bergen. Niet echt geluiden om lekker bij in slaap te vallen. Het feest was dus compleet.
Na de nodige biertjes moest er uiteraard ’s nachts geplast worden. Wat een crime! Zaklamp zoeken, slaapzak uit, tent openen, slippers zoeken en half slaperig en aangekleed de camping over. Daarbij was mijn slaapzak niet echt opgewassen tegen de nachtelijke temperaturen in de bergen, het zal zo’n graad of 10 zijn geweest, dus koud. Het luchtbed was te hard en het stilte-verbod werd niet echt (lees echt niet) nageleefd. Slapeloze, gebroken nacht. De volgende ochtend verdacht vroeg ‘wakker’. Alle grappen van Geer en Goor voorbij laten komen, want alles was toepasbaar op ons kampeeravontuur. En dan hebben we niet eens zelf hoeven koken, alleen maar moeten slapen!
Nog steeds stijf van dit avontuur, hebben we besloten dat dit niets voor ons is. Ik ga nog liever niet op vakantie, dan weer in een tent. Ook al hadden we een auto met koel/vrieskast en elektriciteit voor een beetje luxe, ik ga niet meer vrijwillig kamperen. Waarom zou je je zo behelpen, geeft dat een ultiem vakantiegevoel? Mij niet. Mijn vakantie-omgeving moet een verlengde van thuis zijn, waar ik net zo m’n gang kan gaan. Waar ik het gevoel heb dat niets moet, alles mag en kan. Waar ik me niet opgelaten hoef te voelen als ik naar toilet ga, niet hoef te prutsen met douche-muntjes en niet vriendelijk hoef te lachen naar iedereen die ik ’s ochtends of ’s nachts tegen kom…
Wat een lol...
bergen, gastvrij, mini-vakantie, taal, trip, zwitserland
In Adventures on 29/07/2009 at 08:23
De eerste was is alweer gedraaid, de auto bijna leeg en de spullen liggen weer zo goed als op hun plaats. Na een mini-vakantie van 5 dagen zijn we weer thuis. Het relaxte ‘niets moet, alles mag’-gevoel is meteen verdwenen, daarvoor in de plaats ligt een lange to-do list. We hebben aardig wat kilometers gemaakt, meerdere plaatsen aangedaan en veel gezien. Onze eerste ‘echte’ vakantie samen, naast wat weekendjes weg, die eigenlijk altijd samen met anderen waren.
De gebruikelijke irritaties door een in de war geraakte TomTom, ongeduldige lief en ik te laat reagerend op de afrit-borden terzijde, was het heerlijk. Samen ‘ergens’ heen en we zien wel. Dat we naar Zwitserland zouden gaan, hadden we wel van te voren bedacht. Om ergens te beginnen, kozen we voor Brienz, in het midden waar de bergen al gauw 3000 meter zijn. En de bergen, dat is iets wat we allebei mooi vinden. Lief vooral door zijn ski-avonturen, mijn ouders hebben me er mee aangestoken.
Na een tussenstop in België, om mijn ouders in Vielsalm te bezoeken, gingen we vrijdag met een omweg richting het Zwitserse. Heerlijk, zo’n lease-auto. Volgooien bij Maastricht, nog een keer in Basel en daar 5 dagen op gaan. De reis ging soepel, en we kwamen tegen 16.00u aan in Brienz. Meteen viel het prachtige groene meer op, de schattige berghutjes en het knullige bergtreintje. Op zoek naar een hotel. Dat viel tegen, want ze vroegen ons halve budget voor één nacht. Toch maar bij dat Bed & Breakfast kijken. Geluk, normaal verhuren ze daar alleen per week, maar de vorige huurders zijn eerder vertrokken en dus zou ‘the hut’ twee nachten leeg zijn. Voor een prima prijs zouden wij het hoogste berghutje twee dagen en nachten tot onze beschikking krijgen. Inclusief ontbijt bij het Zwitserse paar wat mij deed denken aan mijn oma. Incluis zelfgemaakte jam. Daar hoefden we dus geen twee keer over na te denken, en als het mogelijk was geweest, hadden we daar ook prima 5 dagen willen zitten. Helaas. De eerste avond zat het weer flink tegen, want het regende pijpenstelen. De rest van de dagen was het heerlijk, gewoon warm! Behalve hoog in de bergen, maar gelukkig waren we daar goed op voorbereid.
Dag 3 werd kamperen, daar zal ik later nog een heel blog aan wijden. Ben nog steeds zo stijf als een plank, zelfs na lang onder de hete straal van m’n eigen douche en m’n comfortabele eigen bed.
Maandag lekker een hotelletje geboekt, we zijn uiteindelijk in Chamonix (FA) uitgekomen, dus een kamer met uitzicht op de Mont Blanc. We waren daar te laat om nog de berg op te gaan, maar hebben heerlijk genoten van het dorp en het uitzicht, ik heb m’n Frans weer kunnen oefenen en m’n portie Frankrijk eindelijk weer binnen gekregen. Heerlijk! Dinsdag voor vertrek nog even bij de Boulangerie wat Pain au Chocolat’s gehaald, Vive la France!
Qua taal deed ik lief ook nog verbazen met mijn Duits, waar hij hakkelde, kwamen bij mij de woorden als een waterval. Ondanks mijn onwil vroeger, door een hele nare leraar Duits, borrelde er van alles boven. Het Zwitsers leek echter meer op een combi van Fries met wat plat Duits, daar viel geen touw aan vast te knopen. Wat jammer was, want vooral de familie Jobin hadden we graag wat uitgebreider gesproken. Verder dan wat complimenten over het huis, het uitzicht en het heerlijke zelfgebakken brood kwamen we namelijk niet.
Gister gingen we weer naar huis. En al kan ik prima twee weken op vakantie, ik had er wel weer zin in. Eindelijk weer m’n lekkere eigen bed, want ook het hotelbed was niet geweldig. M’n eigen warme douche, waterkoker bij de hand zodat ik altijd thee kan zetten als ik zin heb (bijna twee dagen zonder gedaan) en niet steeds met onze geweldige poezenoppas zusjelief bellen om te vragen hoe het gaat.
Hoe fijn het ook geweest is, oost, west, thuis best. En vooral m’n bedje kan ik slecht missen!
Genieten in Brienz
ambitie, geluk, gunning, heft in eigen handen, hervonden, kans, nieuwe weg, steun, www.blancotekst.nl
In Adventures, Career on 23/07/2009 at 11:30
Soms loopt niet alles volgens plan. Zoals mijn ‘jobhunt’ van de afgelopen tijd. Lichtelijk moedeloos door de argumenten bij sommige afwijzingen. Maar ik laat me niet kennen, ik trek de stoute schoenen aan en kies voor mezelf.
Letterlijk én figuurlijk, want ik begin voor mezelf. Op dit moment besta ik ‘echt’ voor de Kamer van Koophandel. Vanaf vandaag bezit ik mijn eigen freelance tekstbureau, Blanco Tekst. Een eerste klus roept, een tweede staat in de wacht. Van mezelf heb ik drie maanden de tijd gekregen om te zien of ik het met mijn freelance klussen ga redden, of ik er uiteindelijk van ‘rond kom’. Is dat niet het geval, zal ik op zoek gaan naar een baan ‘er bij’.
Vandaag geen tijd voor doemscenario’s, maar een gevoel van trots en een enorme bewijsdrang. Enthousiast vandaag bezig met m’n klus, tussen het voorbereiden van de mini-vakantie door. Lang leve het eigen ondernemer zijn en je eigen tijd indelen. Vandaag ‘officieel’ geworden en vanavond weg voor een ontspannend weekend berglucht.
Deze stap had ik nooit genomen zonder de stimulans en steun uit mijn omgeving, de kansen die ik krijg doordat iemand het aan durft om met mij in zee te gaan. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik ga er voor 250% voor, wil het onderste uit de kan en het maximale uit mezelf halen.
Eindelijk heb ik mezelf en mijn ambities hervonden, niet langer afwachtend, maar het heft zelf in handen nemend. Kansen krijg je niet, die creëer je. Bij deze.
Blanco Tekst is te vinden op www.blancotekst.nl waar nog hard aan gewerkt moet worden, zowel qua looks als qua inhoud. Het komt allemaal op mijn to-do lijst voor volgende week, wat me stiekem wel zwaar valt, control freak die ik ben. Eerst een weekend genieten samen met lief, ontspannen voordat ik mezelf een drukke periode in stuur. Met toestemming neem ik mijn EEE-pc mee, dus wie weet krijgen we nog een hele regenachtige dag waarop ik nog wat kan werken. Mijn vingers kriebelen!
Logo ontworpen door @nicolekebolleke (www.twitter.com/nicolekebolleke)
@nicolekebolleke (nu wel goed 
) heeft een logje gewijd aan het tot stand komen van het logo
afleren, bytex, nagelbijten, slechte gewoonte, typex
In Feelings, Frustrations on 22/07/2009 at 08:21
Tot grote frustratie van mijn moeder, beet ik altijd nagels. Een vervelende gewoonte met lelijke resultaten, wat moeders vooral jammer vond van mijn ‘mooie, lange pianovingers’. Moest haar altijd gelijk geven dat het niet heel mooi stond, van die afgekloven nagels. Maar wat ik ook deed, ik kon er niet vanaf komen.
De smerigste middeltjes heb ik geprobeerd. Vooral aan ‘Bytex’ heb ik slechte herinneringen. Dat was niet alleen vies, alles wat je met je vingers aanraakte, ging er naar smaken, onder andere pennen en ‘fingerfood’. Toch was ik op een gegeven moment ‘immuun’ voor de smerige smaak, en kon ik zelfs mijn gebytexte vingers gewoon in mijn mond stoppen.
Toen kwam in groep 8 de typex-rage. Zonder potje op je tafel, hoorde je er niet bij. Dat je met typex meer kon doen dan alleen schrijffouten verbeteren, hadden we al snel en masse ontdekt. Initialen werden overal opgetypexed, schriften onder gekalkt, niets was veilig voor het smerige witte spul. Zelfs de nagels van alle vrouwelijke klasgenoten niet. Het heeft even geholpen tegen het nagelbijten, het poederige witte goedje. Maar het heeft ook een typex-trauma aangewakkert. Gelukkig is de Backspace een schonere manier om je fouten te corrigeren en schrijven op papier doe ik steeds minder.
Inmiddels ben ik eindelijk van het nagelbijten af. Van de een op andere dag. Af en toe wil het me nog wel eens ‘overkomen’ bij een spannende film of goed boek. In drukte of hectiek. Daarom zorg ik dat er altijd een kleurtje op zit. Moulin Rouge, Pearl Grey of Touch of Pink, je kan het zo gek niet bedenken of ik heb wel een potje staan. Daarbij verhult een kleurtje ook mijn snel verkleurende nagels, want zodra mijn vingers een beetje koud worden, kleuren mijn nagels paars.
Enorm lange nagels heb ik niet, daar hou ik niet van. Ze zijn ook gewoon natuurlijk, niets met acryl of gel. Behalve dat ik dat niet mooi vind, vind ik het ook erg onpraktisch, zowel met typen als met allerhande klusjes. Niets zo smerig als vieze nagels.
Een andere vervelende gewoonte heb ik er, bij mijn weten, niet voor terug gekregen. Nou ja, misschien dat ik altijd iets in mijn hand heb, sinds ik m’n iPhone kreeg…
abstract, bob ross, dromen, droomverklaren, nachtmerrie, salvador dalí, schetsboekje, schetsen, schilderen, tekenen, tekening
In Adventures, Notes on 21/07/2009 at 07:59
Ontzettende tuttebel die ik ben, maar iedere keer als ik weer een leuke, bizarre of enge droom heb gehad, struin ik het net af op zoek naar de betekenis. Staat me die niet aan, bel ik met @dkformsma, die het voor me weet te relativeren of op te leuken.
Na mijn bizarre ‘bevallen van een gremlin en door minder splijten’ droom, mijn recent gekweekte trauma voor de inktvis uit Pirates of the Carribean die een wel erg stevige grip op me had, nu iets aangenaam bizars.
Al drie dagen lang lijkt het alsof Bob Ross, Salvador Dalí en mijn vroegere tekenlerares a.k.a Wallie, mij in hun ‘macht’ hebben. Al eerder schreef ik dat ik mijn teken- en schilderhobby weer op wilde pakken, maar daar is het tot nu toe bij gebleven. Nu teken ik al drie nachten lang in mijn droom. Dezelfde tekening.
De tekening lijkt totaal niet op eerder ’standaard en braaf’ werk. Sterker nog, het is weinig realistisch, een stijl waar ik eigenlijk niet van hou.
Stiekem heb ik net een snelle schets gemaakt, om de tekening niet te vergeten. Die schetst lijkt exact, de details, de schaduwen, alles klopt. Als ik de schets zou uitwerken met m’n HB12 tot echte, harde lijnen, zou ik hem misschien zelfs mooi gaan vinden.
Ze hebben hun punt gemaakt. Ik neem m’n schetsboekje de Zwitserse Alpen in. Wie weet maak ik prachtige abstracte bergen. Of gewoon een Zwitserse koe. En in de verloren minuutjes van vandaag, zoek ik m’n HB12-vriend op.
The Persistence of Memory van Dalí
bioscoop, bol.com, boodschap, disney, harry potter and the half blood prince, lord of the rings, rode draad
In Adventures on 19/07/2009 at 12:19
Eerst was er Disney. Van mijn vierde tot mijn twaalfde heb ik alle Disney-films gevolgd. Na mijn twaalfde heb ik ze stiekem nog wel eens weer gekeken, maar dan is het toch anders. Prachtige tekeningen, meeslepende muziek en altijd een rode draad met ‘verborgen boodschap’. Daarna kwam Tolkien, met zijn ‘Lord of the Rings’. Die ‘magische wereld’ was niet aan mij besteed, heb geen boek uitgelezen en ben nooit verder gekomen dan het intro van een film.
Toen ik net in Groningen zat kwam ik in aanraking met Harry Potter en zijn avonturen. Heb tot deel 6 gelezen, het laatste deel durf ik om de een of andere reden niet aan, want dan houd het echt op met zijn avonturen. De films tot nu toe allemaal gezien, en gisteravond dus Harry Potter and the Halfblood Prince in de bioscoop aanschouwd.
Zodra de film begint, lijkt het alsof je een soort Disneyland betreedt. Langzaam begint weer terug te komen wat je een paar jaar geleden ook alweer gelezen hebt en sleept Harry je weer mee met zijn avonturen tegen ‘het duister’.
Uiteraard ga ik niet teveel over de film zeggen, gewoon heen gaan. Wel dat het veel minder ‘kinderfilm’ is geworden. Ontluikende puberliefdes, jaloezie, genegenheid en obstakels in vriendschappen. Tegen het einde moest ik zelfs een paar keer flink slikken om opkomende tranen te bedwingen. Vooral Draco is qua uiterlijk erg volwassen geworden, Hermelien is een prachtig jonge vrouw geworden waar inmiddels commercieel ook gebruik van wordt gemaakt. Harry blijft iets ‘kinderlijks’ over zich hebben, en Ron komt nog steeds goed weg met z’n foute kleding.
Harry Potter and the Half Blood Prince
Ook in de HP-films zitten veel boodschappen ‘verstopt’, is Perkamentus een soort ‘opper God’, inclusief water splitsen en Voldermort de ‘duivel’, het duister is het kwaad, en stiekem zitten alle tien geboden er in verwerkt.
Toch vind ik dat de verhalen het mooist tot hun recht komen in de boeken. De details en de uitleg worden nu vaak geschrapt, wat ook logisch is, want een film moet niet veel langer dan 2 1/2 uur duren. Maar daardoor krijg je toch het idee dat er met het verhaal gerommeld is. En een verfilming is toch altijd weer een confrontatie met je eigen fantasie en beleving.
Rowling heeft het goed gedaan, ik ben lichtelijk jaloers op haar fantasie, want zo wil ik ook wel boeken schrijven! Tot de volgende films uitkomen moet ik mijn verzameling boeken maar gaan compleet maken, want inmiddels staat alleen nog deel 1 in mijn kast. De andere vier delen zijn in beslag genomen tijdens het uitlenen, dus ga meteen Bol.com maar afspeuren naar een mooie ‘box’.
Want later, als ik groot ben en aan kinderen moet geloven, wil ik niet alleen mijn Disney-collectie en voorliefde overbrengen. Ik ben ook van de Harry Potter-generatie en geef die magie graag door.
PS Bambi terug kijken op je 18e is geen goed plan, want die is ineens dodelijk saai als hét moment met de zielige bambi-is-alleen-ogen voorbij is. The Lion King overigens, is prima vulling voor een regenachtige zondag.
achterlaten, afscheid, begrafenis, crematie, donor, testament
In Feelings, Notes on 18/07/2009 at 12:12
Vaak wordt het nog gezien als taboe, zeker bij ons in de buurt. Over dood gaan en je einde praat je niet. Dat gebeurt gewoon. Familie, vrienden en buren stoppen je onder de grond, en that’s it. Zeker in Staphorst, bij de ‘echten’ bestaat zelfs de ‘burenplicht’. Kist dragen voor de mannen en met koffie en cake rondgaan voor de vrouwen. Best een mooi gebaar, jammer dat het van oorsprong een kerkelijke inslag heeft.
Ik vind het een vervelend idee, om achtergelaten te worden zonder te weten hoe iemand zelf herdacht wil worden. Geen idee waar dat vandaan komt, wellicht dat de stijve, deprimerende echte begrafenissen van mijn overgrootouders daar een bijdrage aan hebben geleverd. De naam van de overledene wordt niet genoemd, het is alleen maar hel en verdoemenis, donker en onpersoonlijk. Daarbij lijkt het me niet fijn om, zoals Michael Jackson, je familie achter te laten zonder recent/duidelijk testament, zeker niet als er kinderen bij betrokken zijn, zodat er nu drie partijen ruziën om kids die gebroken zijn.
Dat kan ook anders, heb ik meegemaakt. Al zou ik niet gecremeerd willen worden. Waarschijnlijk heeft mijn aversie voor vuur sinds een brand thuis-thuis daar voor gezorgd, maar het spreekt me ook minder aan. Nog steeds overvalt me soms het beeld van een herdenkingsdienst, waarbij de kist alleen in het crematorium achterbleef in een grote zaal. Niemand die er zorg voor zou dragen dat het goed en waardig zou gebeuren, geen familie voor een echt laatste afscheid. Dat idee, deed me veel pijn. Niet dat ik er ook maar iets van merk, maar toch.
Een testament heb ik al, uit pure noodzaak bij de koop van een huis samen. Een goede uitvaartverzekering ook, je weet maar nooit, het kan morgen plots afgelopen zijn. Daarom ga ik ook meer bij dag leven, en niet teveel meer in de toekomst. Wat komt, dat komt. Maar over mijn begrafenis heb ik niets op papier. Wel heb ik zoveel, vooral muziek, in mijn hoofd, wat ik wel en vooral niet zou willen. Het vastleggen lukt me niet, want eigenlijk is het niet aan mij om daar invulling aan te geven. Dat zouden de mensen die mij lief hebben, prima voor mij kunnen doen, want zij kennen mij het best. Of ik ze daarmee mag opzadelen? Ik weet niet of je dat zo moet zien, volgens mij is het ook een stukje rouwproces.
Regelmatig discussiepunt bij ons is, dat ik donor ben. Behalve mijn huid en ogen, mogen ze alles wat bruikbaar is gebruiken, als ik daar iemand mee kan redden. Zelf merk ik er niets van en je ziet er ook niets van. Toch staat de gedachte vooral mijn vader niet aan. Ondanks die wetenschap zit er toch een codicil in mijn portemonnee. Want mocht mijn leven met een donororgaan gered kunnen worden, zou mijn vader daar ook geen nee tegen zeggen.
Zo, nou heb ik toch wat ‘op papier’. Mocht het nodig zijn, maak er wat van. Geen treurige bedoeling alstjeblieft, en laat de wijn en het eten je smaken. Een beetje Bourgondisch, of op z’n Brabants lijkt me wel wat. En een open huis graag, mijn ‘trots’. Misschien dat er voor de gelegenheid nog een leuke designjurk geregeld kan worden, met matching Manolo’s? Lopen hoef ik dan toch niet meer, kan ik ze eindelijk aan! Ik betaal niet voor niets al jaren premie natuurlijk! Dan wil ik het ook in stijl!
Heb ze zelf al uitgezocht. Om het makkelijk te maken...
ns, openbaar vervoer, ov, ov chipkaart, ov studentenkaart, ovkaart
In Frustrations on 17/07/2009 at 10:46
Vermoedelijk is het om ons te pesten, onze vakantie onnodig duur te maken en ter vergroting van de agressiviteit in het openbaar vervoer. Van 16 juli tot 16 augustus is de OV-studentenkaart niet geldig en kun je alleen reizen met korting. Zonder die korting wordt een retourtje Amsterdam net zo duur als een enkeltje Parijs – Rotterdam, heerlijk die Nederlandse monopoly van de NS!
Aangezien ik nog wekelijks hard werk aan het verkrijgen van ‘hét’ rosé pasje, heb ik er weinig aan als de auto eens voor de deur staat. Mijn fiets en ik hebben ook geen hele hechte band, dus vooral mijn benen brengen mij overal heen. Meestal in de combi met het openbaar vervoer. Sinds gister voel ik me dan ook enigszins gehandicapt, beperkt in mijn vrijheid.
Niet even naar Breukelen voor een bezoekje aan S., niet het nieuwe appartementje in Den Haag bekijken van R., mijn thee-date met S. moet wachten tot na de 16e en iedere twee weken moet ik op station Zwolle nu mijn fiets gaan verplaatsen om te voorkomen dat de gemeente hem in beslag neemt, waar ik lief nu maar voor moet gaan strikken, want snel op en neer wordt nu al snel een duur grapje.
Wat ga ik die OV-kaart missen als ik afgestudeerd ben. En dan heb ik nog niet eens de goede tijd meegemaakt waarin het ding áltijd geldig was. Geen Goede Vrijdag waar je ineens op moet betalen, vrij reizen in het weekend én doordeweeks. Optimaal heb ik altijd gebruik gemaakt van mijn OV-kaart. Carnaval in Breda, werken in Zeeland, vriendinnetjes bezoeken all over the country, woonbeursje hier, studiebeursje daar. Hoe vaak ik het openbaar vervoer ook heb vervloekt, vanwege vertragingen, uit(een)vallende treinen, overvolle treinen, blad op het spoor én vooral gecancelde laatste treinen, het idee dat je zo in een gele rups kunt stappen en overal in Nederland weer uit kunt stappen, vond ik erg fijn. Het maakte Nederland echt ‘klein’, zelfs al zijn de verbindingen niet altijd optimaal. Een treinreis Meppel – Doetinchem duurt namelijk minstens 2:11. Gelukkig ben ik wel met een klein uurtje in Amersfoort/Utrecht en is Amsterdam met iets meer dan anderhalf uur ook ‘te doen’.
Nu even een maand vooral Meppel. En wat uitspatting in het weekend met de wagen, lang leve lease. Prima uit te houden, maar toch voelt het als een straf. Ongetwijfeld dat ik deze maand bij een treintripje vergeet een kaartje te kopen, waardoor ik in de trein zal zitten met het idee dat ik ‘iets’ vergeet, maar wat? Kan NS geen mooie iPhone app maken, zoiets als MyOrder maar dan voor je OV-kaartjes? Die chipkaart is toch al geen succes.
Ik ga weer aan het werk. Aan huis gekluisterd. O, en NS/OV Nederland, als jullie dan toch bezig zijn met veranderingen, maak dan ook eens een goed systeem. Kijk het af van steden als Berlijn, Parijs en Praag. Dan heb ik, met velen, veel minder moeite met betalen voor vervoer. Als het maar betrouwbaar is.
censuur, dagboek, gevoelens, kwetsbaar, leven, open
In Career, Feelings on 16/07/2009 at 11:30
Open en bloot is mijn blog sinds kort voor iedereen. Mijn ouders zijn op de hoogte (Google weet m’n blog goed te vinden ), op hyves is mijn blog te vinden, dus er blijft maar weinig geheim over mijn leventje.
Even heb ik er aan gedacht om wat censuur toe te passen, maar ik doe het ook niet. Mocht je iets lezen wat je kwetsend vind, weet je me te vinden. Daarbij, ik schrijf het vooral voor mezelf. Natuurlijk vind ik het leuk als ik reacties krijg en zie dat mijn blog wel degelijk gelezen wordt. Maar ik hou geen blog bij voor anderen.
Waarom ik dan geen dagboek bij hou, lekker anoniem? Omdat ik schrijven te leuk vind, daar graag reacties op krijg en het zie als een stimulans als mensen aangeven mijn blogjes of schrijfstijl te waarderen. Dat niet iedereen dat doet, maakt me niet uit. Niemand is verplicht het te lezen. En stel nou, dat ik een dagboek bij hou, wat op een dag, als ik er al niet meer ben, gevonden wordt. Wat heb ik er dan aan als mensen zeggen: ‘Goh, ze kon best leuk schrijven, jammer dat ze daar niets mee heeft gedaan.’
Want ik weet dat ik ‘iets’ met mijn schrijven wil gaan doen, kan gaan doen. Of er iemand op me zit te wachten, geen idee. Misschien wel, misschien blijft het bij af en toe een klusje. Voor mezelf ‘moet’ ik het doen. Dan heb ik het geprobeerd, mezelf bewezen, ook al faal ik misschien jammerlijk.
Toch voel ik me door mijn blog wel eens ‘naakt’ en ‘kwetsbaar’. Maar misschien is het juist wel dat ik me zo open stel, wat mijn blog interessant maakt. Praten over mijn gevoel, daar ben ik niet zo goed in. Het neertikken in een documentje of op papier zetten, gaat als vanzelf. Voor mezelf.
Iedereen bedankt voor de leuke reacties op mijn blogje in de Revu. Mocht je hem niet kunnen kopen, maar toch belangstelling hebben, heb ik een ingescande versie voor de liefhebbers 
Met dank aan @patjem
Handle me with care please
blogje, publicatie, publiciteit, recensie, revu
In Adventures, Career on 15/07/2009 at 12:39
Een paar weken geleden kreeg ik een mailtje namens Revu. Eén van mijn blogjes, staat deze week in het blad, wat vanaf vandaag in de schappen ligt (week 29 moet je hebben, met de weduwe van Willem Endstra op de cover, pagina 23). Geen grote foto, interview of andere apartigheid, nee, gewoon een blogje en het adres van mijn site. Maar toch (landelijke) publiciteit.
Digitaal zal het niet te vinden zijn, dus ik hoop stiekem op een ‘run’ naar het blad. Wat lief toen we net samen waren, regelmatig las, erg toevallig. Ben benieuwd of mijn statistieken me vandaag weer net zo doen verblijden als tijdens de hoogtijdagen rond de Nobiles Blogwedstrijd.
Benieuwd ook naar de reacties, E. had het online nog niet gelezen, maar moest een paar keer hardop lachen. Goed teken. Past helemaal bij het blogje.
Revu week 29 met mijn blogje
automatisch, bewust, gemis, stil, wennen
In Feelings on 14/07/2009 at 10:14
Je weet pas wat je mist, als je het niet meer hebt. Of dat nou tijdelijk of voor altijd is, met personen of materialen.
Soms is het juist nodig om even ‘afstand’ te doen. Momenteel zit broer in Griekenland en zusje keert vandaag terug van een weekje France. Hier in Meppel heb ik niet zoveel vrienden, dus regelmatig zag ik hen. Vooral met zus onderneem ik regelmatig wat, of we nou samen bankhangen, zonnen of de stad in gaan, ze vindt alles best.
Afgelopen week stond ik een paar keer met m’n telefoon in de hand, ‘FF zusje bellen, vragen of ze langs komt’. Eh, duur telefoontje en voor een kopje thee gaat ze echt niet het strand verlaten. Zelfde met broer, die regelmatig spontaan op de stoep stond voor een bakkie.
Gelukkig afgelopen week genoeg andere leuke dingen gedaan, dus me prima vermaakt. Stilte voor de storm ook meteen, want als mijn ouders vrijdag vertrekken voor een weekje vakantie, weet ik al wie er hier de deur plat loopt.
Ga zusje vanmiddag ophalen uit Rotterdam, dus bijna twee uur tijd om bij te kletsen, nu hopen dat ik haar nog herken, als blonde negerin.
Nog even een momentje van bezinning
doel, heft, inspiratie, inspiratiebron, stilstaan, stimulans, vooruitgang
In Notes on 13/07/2009 at 21:59
In plaats van te balen van de dingen die niet lukken, ben ik een andere weg ingeslagen. Don’t worry, ik heb niet The Secret gelezen, maar ik geloof wel in het creëren van kansen.
De dingen die ik wil gaan doen, krijg ik niet alleen van de grond. Daar heb ik opstapjes voor nodig, mensen met meer kennis en ervaring, waar ik ideeen mee kan uitwisselen, mee kan samenwerken. Sinds een paar weken heb ik via Twitter iemand leren kennen die me daarbij geweldig helpt en steunt, me inspireert om echt te gaan doen wat ik leuk vind. Natuurlijk moet ik nog een balans vinden tussen doen wat ik leuk vind en daarmee mijn brood verdienen, maar het begin is er. Ik laat me meeslepen naar werelden die ik niet goed ken, maar merk dat mijn nieuwsgierigheid en gedrevenheid het wint van de ‘angst voor onwetendheid’. Ineens heb ik wel het lef en ga ik er voor.
De eerste echte stappen zet ik deze week, wat voelt als een grote stap vooruit. Ik heb niet meer het gevoel dat ik stil sta, ik ga niet langer afwachten, ik neem het heft zelf in handen.
We zien wel hoe het afloopt, ervan leren zal ik in ieder geval. En niets is zo onbetaalbaar als een goede levensles.
buckshot, de spiegel, den haag, groningen, jazz, north sea jazz, rotterdam
In Notes on 12/07/2009 at 12:04
Vrijdag weer van start gegaan, en ook dit jaar ontbrak ik. Alleen heen gaan heeft toch iets triest, en kennelijk is er niemand in mijn nabije omgeving zo goed ontwikkeld dat diegene zich opoffert als vrijwilliger om mee te gaan. Gelukkig wordt het via tv, radio en internet uitgezonden, dus krijg ik er toch nog wat van mee.
Ik kwam met jazz in aanraking toen ik ging werken in de horeca, want het is erg geschikt als achtergrondmuziek. Vlak daarna kwamen nieuwe talenten als Norah Jones en Jamie Cullum, met hun jazzylike klanken. In Groningen vond ik wel jazzmates, en op een paar honderd meter van mijn huisje aan het Zuiderdiep, zat Buckshot. Iedere donderdag- en zaterdagavond plus zondagmiddag werd daar live jazz gespeeld. Regelmatig was ik daar te vinden, afgewisseld met het wat grotere De Spiegel, verderop. Vooral in de herfst en winter vond ik het heerlijk, met een goed glas wijn wegdromen op de meeslepende klanken. En nog steeds, kan ik genieten van jazz op een zondagmiddag. Goed boek erbij, heerlijk.
Helaas moet ik deze manier van ontspannen alleen uitvoeren, het liefst als lief niet thuis is, want hij kan de typerende jazzklanken niet waarderen. Gelukkig zijn er genoeg momenten waarop ik dat wel kan, maar helaas is Meppel geen jazzstad. De enige kroeg die af en toe jazzoptredens verzorgde, is overgenomen en is nu gecommercialiseerd tot ‘muziekcafé’. Spijtig.
Duim met me mee, dat het vanmiddag vanaf 16.00u droog is. Dan stuur ik lief weg op zijn mountainbike, schenk ik mezelf een goed glas wijn in en laat ik me meevoeren met jazzicoon Herbie Hancock, de prachtige stem van Melody Gardot, Jamie Cullum en zelfs oude rot Seal. Toegegeven, ik heb wel eens een sterkere line-up gezien, maar wie weet bewaren ze wat voor volgend jaar. Als ik gewoon toch ga. Alleen of niet. Liefhebbers onder elkaar, dat moet wel goed komen lijkt me.
PS Lief heeft de afgelopen dagen genoeg cultureel gedaan, gister een tripje Zutphen-Deventer-Arnhem gemaakt. Onze vakantieplannen zijn gewijzigd van een weekend Parijs tot een paar dagen de Oostenrijkse bergen in als Peter und Heidi. Frisse berglucht, mooie natuur en haarspeldbochten. Als dat geen vakantie is…
Verhuisd van Den Haag naar het grotere Rotterdam.
jules unlimited, kinderen voor kinderen, opblijven, oppassen, singin'bee, tv, verloedering
In Notes on 11/07/2009 at 12:52
Het aanbod op tv verloedert. Dat kan ik concluderen na een dagje nostalgische programma’s en herinneringen ophalen in het museum voor Beeld & Geluid gister, met daar aansluitend een avondje tv.
Wat ik me nog heel goed kan herinneren, is dat wij op zaterdagavond, ik zal een jaar of 7 geweest zijn, na het eten in bad of onder de douche gingen, en in onze pyamaatjes mochten ‘opblijven’. Dan begonnen we met Kinderen voor Kinderen, waar we meezingend voor de tv zaten. Daarna kwam Jules Unlimited en Oppassen, wat ook mijn ouders mee keken. Met een glas cola en wat chocola, en later op de avond mochten we chips. Weekendeten, wat ik hier al jaren tevergeefs probeer door te voeren, maar wat door mijzelf ook iedere keer jammerlijk mislukt. Alleen chocola in het weekend hou ik niet meer vol.
Inmiddels is er op zaterdagavond zeker weinig op de buis, wordt Sesamstraat op een tijdstip uitgezonden dat de kids net van de creche worden opgehaald en is het Klokhuis niet meer wat het geweest is.
Vanavond trek ik de spelletjes maar eens uit de kast, en laten we de beeldbuis maar een avondje rusten. Want als Gorden’s geflopte ‘Singin’ Bee’ in komkommertijd weer uit de kast gehaald wordt, heeft RTL bij mij helemaal afgedaan.
Toch zielig voor neefje Max, hopelijk is de Duitse tv minder verloedert en kan hij ook nog met z’n ouders voor de buis zitten op zaterdagavond, als ‘ie straks wat ouder is. Want daar heb ik fijne herinneringen aan. Net als de sinterklaasintochten op zaterdagmiddag, al pannekoekenetend voor de buis.
Kinderen voor Kinderen. Gelukkig hebben we de cassettebandjes nog...
Toen ik op mijn 14e begon met werken op de zaterdagavond, moest ik vlak voor de koffie met chocola kwam, aan het werk. Iets waar ik in het begin best moeite mee had, want ik vond het altijd reuze gezellig. Met z’n allen voor de buis, samen bepalen wat er op kwam, samen lachen om dezelfde dingen. Toen Oppassen stopte, was er eigenlijk niets meer wat we gezamenlijk wilden zien. Iedereen werd ouder en de zaterdagavond werd steeds meer een stapavond.
Gedaan met een mooie traditie. Gedaan met goede tv. Leve de commercialisering. De chocola bij de koffie, is nog steeds standaard zaterdagavondprik. En ook al zitten de ouwe lui met z’n tweetjes op de bank, de zak is aan het eind van de avond traditiegetrouw leeg. Niet alles hoeft altijd te veranderen…
Bodies The Exhibition, cultuur, kunst, museum, museum voor beeld en geluid, tentoonstelling, World Press Photo
In Adventures on 10/07/2009 at 22:10
De een vind het een genot, voor de ander is het een kwelling. Cultuur snuiven. Ik vind het heerlijk, zet mij in een willekeurig museum, kunstgalerie of op een vage tentoonstelling. Een kerk, te beklimmen toren, VOC-schip, I don’t mind. Ik vermaak me wel.
Helaas is lief iets meer een cultuur barbaar. Bij het zien van de kunst buiten het Kroller Muller Park, kreeg ik hem met geen stok mee naar binnen. In plaats van het National Museum in Praag, bezochten we het Museum of Torture, tentoonstellingen als Bodies, Hermitage en Magazines moet ik met anderen bezoeken.
Afgelopen week nog even World Press Photo bekeken. In mijn Groningen-tijd was dit vaste prik, de kerk waar deze jaarlijks tentoongesteld werd stond dan ook bijna in mijn ‘achteruin’. Iedere keer ben ik weer onder de indruk, want bij mij ontbreekt het talent om precies op het juiste moment te ‘knippen’.
Vandaag een regenachtige dag en een vrije lief. Ideale combinatie om eindelijk onze vrijkaarten voor het Museum voor Beeld & Geluid eens te gaan gebruiken, dat leek lief nog enigszins interessant. Al moesten we op de heenweg nog even langs Eemnes, om te kijken wat er van ‘De Gouden Kooi’ geworden is (een nog grotere puinhoop). Ik was er al eens geweest voor een korte ontmoeting met een oud-Klokhuis gezicht, en was erg onder de indruk van het gebouw. En terecht, zo moest ook lief vandaag toegeven.
Oude afleveringen De Fabeltjeskrant, Ko de Boswachtershow, Het Zakmes, jeugdsentiment ten top. Lachend om de vooroorlogse radio’s, na-oorlogse bakbeest-televisies en de gigantische afstandsbedieningen waarmee je iemand de hersens in kunt slaan. Wat outfits van Margreet Dolman en Ushi bewondert, slechte foto’s gemaakt en helaas, ontdekte lief de oude afleveringen van Van Kooten en De Bie. Het zal zowel mijn geslacht als leeftijd zijn, want terwijl lief aan het kijken was, gluurden er een paar passerende mannen lachend mee, terwijl ik verveeld rond keek.
Zo’n dag vliegt voorbij, maar mijn voorstel om maandelijks een museum of tentoonstelling te gaan bezoeken, had weinig bijval. Over twee weken gaan we samen een weekendje naar Parijs, en ik ben hard aan het bedenken hoe ik hem toch mee naar het Louvre krijg. De Eiffeltoren en Moulin Rouge gaat geen probleem worden, maar als er kunst aan te pas komt…
Tips zijn altijd welkom… Voor de goede orde… De Davinci Code-route is geen optie!
Het Museum voor Beeld & Geluid in Hilversum
Nog vrijwilligers voor het Museum voor Communicatie in Den Haag?
dmd, donderdagmeppeldag, gemak, mokum in meppel, rusteloos, thuis, thuisvoelen
In Cocooning, Feelings on 09/07/2009 at 13:07
Nooit geweten wat een dorp of stad voor effect op je kan hebben. Iedereen houdt wel van de idyllische dorpjes met mooie boomgaarden en schattige boerderijtjes. Een historische binnenstad met drukke grachten en gezellige pleinen, daar voelt iedereen zich ook wel thuis.
So do I. Tot mijn 18e woonde ik bij mijn ouders in Staphorst. Daarna vertrok ik naar Groningen, een half jaartje in de knusse A-straat, daarna drie jaar aan het Gedempte Zuiderdiep. Groningen bruist en leeft, op ieder moment van de dag. Maar gaat ook vervelen, als je studententijd op zin einde loopt. Nu woon ik alweer 3 1/2 jaar in pittoresk Meppel. Iets meer dan een half jaar in de Lindestraat, in november drie jaar op onze huidige stek, een paar honderd meter verderop.
Als ik vanaf het station naar ons huis loop, kijk ik tevreden om me heen. Mooie huizen, leuke mensen, rust. Als ik door de stad loop, is er altijd bedrijvigheid. Al vermijd ik deze liever vandaag, vanwege Donderdag Meppeldag, ‘ons’ trots. Zodra je de stad verlaat, ligt alles aan je voeten; bos, water, weilanden. ‘Grote’ steden zijn makkelijk bereikbaar en qua reistijd zitten we hier best centraal.
De afgelopen weken ben ik een paar keer in Amsterdam geweest. Zodra ik daar uit de trein stap, ervaar ik een enorme rusteloosheid. De drukte, de haast en de ‘ik-mentaliteit’ die velen uitstralen, maakt dat ik me niet ‘thuis’ voel. Iedereen verklaart me voor gek, maar het is iets wat ik in andere steden helemaal niet ervaar! Haarlem, Utrecht, Den Haag, overal voel ik me wel op mijn gemak. Maar niet in ‘de stad van Nederland’. Hoe mooi het daar op sommige plekken ook is, de grachten, de Begijnhof, het Vondelpark. Hoeveel interessanter het is om daar op een terrasje om je heen te kijken, naar zoveel verschillende type mensen.
Het grote, massale, geen idee wat het is, waardoor ik me zo voel in Amsterdam. Het voelt in ieder geval niet als ‘thuis’. En ‘thuiskomen’ vind ik nog steeds een heerlijk gevoel.
O, en voor de BN’ers hoef ik er ook niet heen. Vanmiddag treedt LUV hier op, clown Bassie, Jim Bakkum, Ben Cramer, Willeke Alberti allemaal komen ze hier een donderdag voorbij. Heb je er nog één vrij: check www.donderdagmeppeldag.nl wat er te beleven valt. Ik blijf lekker thuis, behalve als Mokum naar Meppel komt (nederlandstalig). Dan komen er weer bussen vol uit de Jordaan, en is het echt feest!
gevoel, hart, intuitie, leerschool, leven, pijn, verstand
In Feelings, Notes on 08/07/2009 at 09:24
Soms krijg je van het leven zelf, de deksel op je neus. Een pijnlijk, maar uiteindelijk vaak heel leerzaam moment.
Broer is inmiddels bijna twee weken weg, en probeert mij per e-mail een beetje op de hoogte te houden van zijn verblijf daar. Inmiddels is hij aan het werk in de cocktailbar in Samos-stad, heeft hij zijn draai gevonden en gelukkig naast het werk genoeg tijd om goed na te denken.
Een harde leerschool, vooral zo’n eerste week, als je helemaal op jezelf bent aangewezen. Zeker voor hem, want alleen zijn is nooit zijn specialiteit geweest. Sterker nog, dat kan hij niet. In tegenstelling tot mij en m’n zusje. Op zaterdagmiddag zat ik het liefst alleen op mijn kamer, Top 40 luisteren, beetje tekenen en schilderen, wat lezen, dutten of tutten. Vooral toen ik begon met werken op zaterdagavond, waren die middagen me heilig.
Nog steeds heb ik er geen problemen mee om ‘het rijk’ voor mezelf te hebben. Lief kan er minder goed tegen, maar begint te wennen. Als ik er nu een avondje niet ben, stapt hij op z’n fietsje, fietst ruim anderhalf á twee uur, en is kapot als hij thuiskomt. Prima afleiding dus.
Voor mijn gevoel proberen mensen die niet alleen kunnen zijn de confrontatie met zichzelf uit de weg te gaan. Misschien zie ik dat helemaal verkeerd, maar als ik alleen ben kan ik soms heerlijk mezelf, mijn leventje en alles wat daarmee te maken heeft, overpeinzen. Met sommige dingen aan mezelf ben ik meer tevreden dan met andere, kwestie van aan werken of accepteren en weer doorgaan. Op sommige momenten kom je tot heel heldere inzichten, soms kom je ook geen steek verder. In dat laatste geval vind ik het fijn om me gewoon lekker terug te trekken, muziekje op, kopje thee, lekker boekje en even toegeven aan een moment voor jezelf.
Eigenlijk las ik dat soort momenten al jaren voor mezelf in. In Grun ging ik niet met vriendinnen de vrouwenseries kijken. Ik zorgde dat ik gedoucht was, kop thee, chocola en telefoon in de aanslag, maskertje op, en bellen met vriendinnetje Dee. Althans, in de goede tijden van SatC. In de reclames gauw bijkletsen over wat er gebeurt was in de serie en in onze real life soaps, om weer zwijgzaam verder te kijken.
Ik hoop dat broer daar leert om samen met zichzelf te zijn, zichzelf te accepteren en eigen doelen kan ontwikkelen. Hoe hard de levensschool soms ook kan zijn. Soms is het beter om je verstand te volgen, soms kun je beter je hart najagen. Meestal wordt je subtiel het juiste pad in gezogen door intuïtie, maar daar moet je wel op af durven gaan…
Alleen
En vanaf vandaag ben ik een weekje ‘enigskind’ aangezien zuslief de bloemetjes in Frankrijk gaat buiten zetten. Lieve zus, geniet er van, heb je verdiend! (Slaat gewoon de eerste Donderdag Meppeldag over, zonder zus is er niks an)
dalique, fotografie, online, ontwerp, trots
In Notes on 07/07/2009 at 22:32
Niet omdat ik tot de doelgroep behoor (maat 128 – 170, met mijn 176 val ik net buiten de boot), laat staan dat ik kids heb die ik er in kan hullen. Toch wil ik jullie dit niet onthouden.
Vooral vanwege de Mojito’s die virgin moesten blijven, en het spreekwoordelijke bloed, de zweet en de tranen die het vriendinnetje Dee gekost heeft. Denise-Kim is verantwoordelijk voor de prachtige foto’s, de ontwerpen komen van Charlotte’s hand.
Bij deze, namens DaLiQue, vanaf vanavond, dinsdag 7 juli 2009 online!
Preview DaLìQue
Omdat we met de dag enthousiaster worden over de draagbare, eigentijdse collectie. Omdat we zelf niet langer kunnen wachten. Omdat we jullie nieuwsgierigheid niet op de proef willen stellen. Omdat een tipje van de sluier oplichten nu eenmaal spannend is. Omdat het DaLìQue is.
Stiekem in het pashokje gluren? Op www.dalique.com kun je nu terecht voor een preview van de eerste collectie. Een collectie speciaal voor tweens. Een collectie voor jongens en meisjes met een eigen wil. Hippe kleding met een basic karakter. Draagbare kleding met een twist. En bovendien gemaakt met respect voor het milieu.
Dee, en natuurlijk Charlotte, heel veel succes met DaLiQue, wat absoluut een succes zal gaan worden. Ben heel trots op je Dee, jij hebt je talent ontdekt, een prachtige kans met schitterende resultaten gekregen. Geniet er van!
PS Voor de Twitteraars onder ons: laat @dkformsma gerust weten wat je er van vindt!
DaLiQue Collectie. Vanaf 17-07-2009 is het mogelijk om een pre-order te plaatsen.
drentse fietsvierdaagse, fietsvierdaagse, gedrang, gevaar, verkeersregels, verkeersveiligheid
In Adventures on 07/07/2009 at 10:11
Niets mis met een rondje trappen op een stalen ros door de vlakten van ons Holland, mits het een beetje goed weer is. Ook mag ik best een middagje tijdens de Tour de France voor de buis hangen, vooral kijkend naar de omgeving. Hoe vaak vaderlief ook geprobeerd heeft uit te leggen hoe het nou werkt met al die leuke gekleurde shirts, het is net als tennis, ik onthoud het toch niet. Regelmatig gluur ik ook bij Marijn de Vries, die op haar 30ste begonnen is aan een carrière wielrennen. Vriendlief doet de laatste tijd sportief aan mountainbiken, iets wat ik ook tijden heb gedaan toen ik nog ‘thuis thuis’ woonde, maar voor een tweede fiets moet nog even gespaard worden.
Verder heb ik niet zoveel met fietsen. Ik krijg braakneigingen als ik stelletjes zie met hetzelfde model fiets (zoals onze buren, even oud als wij), vooral als ze dan ook hun kleding op elkaar hebben afgestemd. Té burgerlijk, zelfs voor mij.
Gisteravond is hier de Fietsvierdaagse van start gegaan. Drama. Kuddes oudjes, op dezelfde fietsen, in matching trainingspak, met mooie zonneklepjes op, poncho’s in de fietstas en een appeltje voor de dorst, nemen alle fietspaden in beslag. De verkeersveiligheid komt ernstig in het gedrang, want ook zonder verkeersregelaars in de buurt veranderen de deelnemers in overstekend wild. De komende dagen ben je hier je leven dus niet zeker! Fietsen in Amsterdam op een fiets zonder remmen is nu nog veiliger! (Heb het donderdag ervaren, weet waar ik over praat).
Nou ja, na deze vier dagen is er voorlopig weer rust, want hier moeten de oudjes toch een paar weken van bij komen. Mochten mijn ouders over een jaar of tien de wens uitspreken om mee te doen aan de Fietsvierdaagse, zal ik ze dat subtiel doch met enige dwang uit het hoofd praten…
Kudde oudjes op de fiets tijdens de Fiets4Daagse
feestje, herfstig, museum, strand, strijd, yakult, ziek
In Notes on 06/07/2009 at 13:12
Wat een heerlijk, lang weekend had moeten worden, eindigde nogal bruut. Het bezorgde me zelfs een laptop- en blogloze dag! Iets wat niet vaak voorkomt. Oorzaak: een heftige strijd in mijn buik, tussen goed en kwaad. Of het onderdeel is van de nieuwe marketingcampagne van Yakult om me weer overstag te krijgen, wie zal het zeggen, maar lief heeft vanmorgen toch maar een pak meegenomen.
Donderdag begon mijn lange weekend super, vriendinnetje S. bezoeken in het Amsterdamsche, zonnende op het dakterras bij Nemo, waar ik zowaar een oude bekende tegenkwam. Vervolgens togen we per cabrio richting Bloemendaal, om daar het strand te bezoeken. Om 20.00u wilden we ergens wat gaan eten, maar waren we vergeten dat we niet in een Franse kustplaats waren; alle keukens dicht. En dat terwijl we ons allemaal hadden verheugd op verse mosselen! Voor mij een ultiem teken van het feit dat de zomer echt is begonnen, heerlijk! Uiteindelijk bij de enige open kraam maar een frites en een visje verorberd, en een afsluitend drankje in de stad gedaan. Vrijdag had ik een paar leuke afspraken, en ’s avonds treinde ik samen met vriendin S. terug naar Meppel. Moe maar voldaan vroeg in bed beland.
Zaterdag genoten van het uitslapen, de drankvoorraad weer aangevuld door een bezoekje over de grens te doen (altijd Mojito’s gaan ook vervelen, we hebben nu voorraad voor Gin Tonic ingeslagen, ook erg fijn met deze temperaturen). Daarna door naar schoonouders, voor een gezellig maal in de tuin. Uiteraard had schoonmoeders zichzelf weer uitgesloofd én overtroffen. De wijntjes en het eten in het zonnetje, smaakten heerlijk. Geen tijd om uit te buiken, snel naar huis voor een feestje.
Een kleintje Yakult... maar weer dagelijks!
Na een barre fietstocht op mijn oude brik, met twee tassen bungelend aan het stuur, kwamen we aan in Nijeveen. Het cadeau (de beroemde Mojito-kit) viel in de smaak en er bleef maar gebouwd worden. Helaas kwam er een bruut einde aan de gezelligheid, waar net de barbecue was ontstoken voor wat nachtelijke happen. Mijn maag protesteerde. Hevig. Taxi gebeld, en samen met lief terug naar huis, midden in het feestgedruis. Thuis bleek al snel dat onze geplande stranddag gestrand was, want de hele nacht én dag kon ik niets binnen houden en hield ik al klappertandend lief wakker. Tot de perenijsjes werden aangeleverd, wat me weer goed deed.
Inmiddels heb ik licht kunnen ontbijten, kan ik weer praten over eten, al moet ik nog niet denken aan een bord dampend voedsel onder mijn neus. De laptop staat weer aan, en na een verkwikkende douche ga ik zo maar eens proberen om wat te werken.
Hopelijk genoeg geleden voor deze zomer, en komend weekend weer mooi weer om ons dagje strand in te gaan halen. Al zou het volgens de KNMI vanaf vanmiddag ‘herfstig’ worden. In dat geval eindelijk maar eens de vrijkaarten voor het Museum voor Beeld & Geluid gebruiken. En misschien krijg ik vriendlief wel zo gek, dat ‘ie nog even doorrijdt naar Den Haag. Het Museum voor Communicatie staat ook al heeel lang op mijn lijstje… Dat wordt weer (gezonde) strijd!
Voor de thuisblijvers; vakantie-behang!
beklag, gevoelstemperatuur, hitte, klimaat, luchtvochtigheidsgraad, weer
In Notes on 04/07/2009 at 16:51
Wij Nederlanders klagen graag, het weer is daar in ons kikkerlandje vaak uitermate geschikt voor. De winters zijn grauw en grijs, de lente komt vaak laat op gang, de zomer is te nat, en de herfst te depressief.
Maar ook al is het een paar dagen wél zonnig en warm, is het nog niet goed. Dan is het weer te warm en benauwd. De hoge luchtvochtigheidsgraad maakt de gevoelstemperatuur onaangenaam, waardoor je 24/7 een klam en bedrukt gevoel krijgt.
De waarschuwingen voor vooral jonge kids en ouderen duiken overal op, de koeien nemen een frisse duik in de sloot, en onze katten liggen languit hijgend in de koele steeg. ’s Avonds komen ze weer tot leven, maar ook dan is hun activiteit maar van korte duur, want de zwoele avonden is voor hun uitdunnende vacht nog te warm.
Hoe aangenaam is het om op zulke dagen in een cabrio naar het strand te kunnen? The best place to be, met een fijn zuchtje wind en verkoelend water in de buurt. Donderdag heerlijk van genoten. Vrijdag verblijd met een korte bui, wat alles weer snel fris maakte. Het voelde heerlijk om de eerste druppels op mijn warme huid te voelen, waar nog net geen damp af kwam.
Ik kan niet zo goed meer tegen die drukkende warmte, al twee keer deze week werd ik erdoor ‘bevangen’. Vooral de verschillen van gekoelde ruimtes naar het warme buiten, of ons huisje waar de warmte maar moeilijk weg wil trekken, zorgen voor ‘aanvallen’. Gelukkig weet lief precies wat te doen als ik wit weg trek en van m’n stokje dreig te gaan. Toch maar even opgezocht wat ik kan doen om het te voorkomen, dus staat er druivensuiker en ‘verfrissingswater’ voor het gezicht op de boodschappenlijst. Wat meer letten op wat ik eet en drink, al die salades zijn heerlijk maar kennelijk toch niet voldoende en vallen de prosecco’s niet altijd goed, wat minder de zon op zoeken en ik moet de Hollandse warmte weer kunnen trotseren.
En voor de katten gooi ik maar wat ijsblokjes in het water. Wel buiten, want het is leuker om met zo’n ding te spelen dan daadwerkelijk te gaan drinken. Misschien worden het zo nog wel eens echte waterkatten. Volgens Geen Stijl heel ‘hot’.Kunnen ze de me de volgende keer gezelschap houden in het badje…
Geen Stijl Water Kat
afsluiten, den haag, luiheid, punt, student, studie, verleidingen, vrijheid
In Adventures on 02/07/2009 at 10:39
Weer een periode afgesloten, nadat zus gister haar diploma in ontvangst mocht nemen. Een tenenkrommende ‘Talentshow’, die te lang duurde en grappen die slecht overkwamen in een warme zaal, herinnerden weer aan oude tijden.
Als ik er rondloop, is er op het oog veel veranderd, maar ik kan me niet voorstellen dat het voor mij alweer zeven jaar geleden is dat ik er rond liep. Nog goed kan ik me de onzekerheid uit het eerste jaar en de verveeldheid uit het vijfde jaar herinneren. Net zoals op de basisschool, was ik toe aan iets nieuws.
Nu is er geen reden om nog weer terug te keren, zijn mijn ouders niet meer verplicht tot lange, warme en saaie avonden voorlichting of presentaties, hoeven ze niet meer ‘bang’ te zijn voor weer een brief over stout zusje. Punt. Klaar. Over. Nieuwe ronden, nieuwe kansen.
Ze heeft nu een jaartje de tijd om te laten zien dat ze zich prima zelf kan redden, want ook voor haar lonkt ‘de grote stad’. Wel het Westen, maar meer uit studie-oogpunt dan om de stad zelf, Den Haag. (Volgens mij is ze daar namelijk nog nooit geweest ) Eerst de verleidingen van Zwollywood en de vrijheid als ’student’ leren weerstaan.
Ik zie dat wel goed komen, ze is niet op haar bekkie gevallen en hoewel ze soms wat makkelijk is, kent ze haar verantwoordelijkheden. Nu maar hopen dat ze een goede keus maakt, want ik blijf het vroeg vinden om op je 17e een keuze te moeten maken waar je de rest van je leven gevolgen van merkt.
Eerst vakantie. Helemaal volgens haar levensmotto: ‘Lang leve luiheid’.
Het zat er al vroeg in...
familie, loslaten, steun, trots
In Feelings, Frustrations on 01/07/2009 at 10:20
Soms is het noodzakelijk, moet je mensen en wensen los laten. Maar fijn en makkelijk is het niet. Zeker niet als je, net als ik, sommige dingen al zo lang wenst. Nog moeilijker is het als je er toe gedwongen wordt.
Toen ik op kamers ging, vond mijn moeder dat nog wel even slikken. Samen zochten we naar meubels en klusten we er een gezellig plekje. In het begin kwam ik veel in de weekenden thuis, tot ik besloot te gaan hockeyen. Na een tijdje waren we allemaal gewend, zag moeders dat het goed ging en kon ze ‘loslaten’.
Met uit huis gaan heb ik nooit moeite gehad, wat ik soms wel lastig vond en vind, is mijn verantwoordelijkheidsgevoel voor mijn familie. Misschien komt het omdat ik de oudste ben, maar er hoefde maar iemand een scheet dwars te zitten, of ik ging er heen. Niet altijd een goede keus geweest, maar ik ging gewoon op mijn gevoel af. Inmiddels heb ik dat wat beter leren inschatten; wanneer is het echt nodig, hebben zij er wat aan, heb ik er wat aan?
Vrij...
Nu moet ik gedwongen broer weer loslaten. Wat vooral moeilijk is omdat je weet dat hij niet lekker in zijn vel zit, omdat het eigenlijk niet goed met hem gaat. Dat frustreert. Afgelopen zondag zijn we wezen barbecuen bij mijn ouders, en had ik continue zes borden en zes keer bestek in mijn hand. FF wennen. Vandaag de eerste happening, waarbij hij schittert in afwezigheid en echt ontbreekt. Zusje krijgt vandaag haar diploma. Sluit vandaag een levensfase af en staat aan de rand van een nieuw avontuur.
Ik weet mijn eigen uitreiking nog goed, en was blij dat mijn ouders, broertje en toen in mijn ogen mini-zusje daarbij waren. Erna ging ik echter niet naar huis, maar werd dit heugelijke feit gevierd op een erg geslaagd feestje. De rozen die ik kreeg bij de uitreiking, hebben de avond niet overleefd. Maar wat voelde ik mij trots op dat moment. Stiekem richting familie kijkend bij het zetten van mijn handtekening op mijn diploma.
Vandaag ben ik dus broer én grote zus. Valt nog niet mee…
