Victorinox Tomo

Meisjes design mes

Als je de jungle in gaat is een zakmes met meerdere opties een must op je paklijst. Mijn vader ging niet op vakantie zonder zijn rode Victorinox mes met 100.000 opties. Ook buiten vakanties om was deze binnen handbereik. Toen vond ik het echt een mannending, maar als je regelmatig reist en soms wat langer onderweg bent, is het onmisbaar. Ooit een schaar in een hotelkamer zien liggen? There you go. Inmiddels weet ik dat je ook prima met een aansteker irritante kaartjes uit kleding kunt branden, maar lelijke etiketjes krijg je er niet uit. Best zonde om op een leuk feestje in een hippe stad je nieuwe buy aan te trekken en de hele avond met het etiket uit je jurk te lopen. Victorinox geeft gehoor aan vrouwen en hun crisissen on the go. Een mini-zakmes met Japans design, de Victorinox Tomo. Britse papier snijder Rob Ryan ontwierp het strakke, simpele design. In plaats van een zwaar, mannelijk zakmes is het nu strak en vrolijk. Naast een klein, vlijmscherp mesje zit er ook een schaar en een, uiteraard onmisbare, vijl aan.

Victornix Tomo Design Cutting

Multifunctionele vrouwenvriend

Sinds ik het de Victorinox Tomo heb, heb ik ook in het gewone dagelijkse leven al vele toepassingen gevonden. Geen vieze mandarijnschillen meer onder mijn nagel, maar netjes gesneden schillen. Een splinter uit mijn vinger gehaald met het mesje, en vele draadjes losgeknipt met de schaar. De Tomo is klein en je kunt hem aan je sleutelhanger hangen. Ik heb er een nieuwe vriend bij, de Tomo zit standaard in mijn tas. Aangezien het een mes is, mag dit niet in je handbagage maar het is zo klein, dat hij altijd in je koffer past! Het Zwitserse merk speelt slim in op alledaags gebruik en vrouwen als nieuwe doelgroep, wat een strak design en wat plastic al niet kan doen!

Tomo kleuren

Comfortabele outdoor vakantie

Zelf ben ik niet een die hard outdoor die graag primitief met een tentje op de rug trekt en door bergen tjokt, maar ik ben wel een natuurfreak. Zo heb ik in de zomer van 2009 zowaar gekampeerd in de Zwitserse bergen. Een Victorinox mes was niet nodig, want primitiever dan in een tent slapen werd het niet. Terwijl ik genoot van het zonnetje in de sneeuw zag ik vele professionele bergbeklimmers passeren. Vol bewondering, want hoe gaaf het ook is om op de top van een berg te staan en mijlenver te kunnen kijken, als ik niet met een (stoeltjes)lift kan, dan blijf ik liever beneden. De Tomo herinnert mij aan de comfortabele outdoor vakanties, zoals toen in Brienz, en vroeger met mijn ouders in een stacaravan op de camping in de Franse Alpen. Alle comfort en faciliteiten bij de hand, midden in de natuur, maar zonder de ongemakken die er normaal mee gemoeid zijn. De Tomo heeft de basis, niets extra’s, maar altijd bruikbaar. En hij ziet er leuk uit in je tas! :)

Post to Twitter

Hotspot Pastis Amsterdam

Pastis Amsterdam – my little Paris

Pastis stond al lang op mijn lijstje om eens te bezoeken. Maar vanwege de werkzaamheden er voor, leek het me nooit zo’n geschikte plek om rustig te ontbijten, werken, lunchen of dineren. Vandaag, grijs, druilerig en nat, was ik toe aan een beetje Parijs. Pastis is een Frans bistro restaurant, stiekem geïnspireerd door hotspot Pastis in New York. Waar ik dus niet had gereserveerd *stom!*, maar waar zij wel at. Je kunt er terecht voor ontbijt, lunch, diner en, geheel in Parijse stijl, buiten genieten van een wijntje, als het Hollandse weer het toestaat.

Terras van Pastis Amsterdam

Goede start

Vanochtend begon ik mijn dag goed en gezond met Turkse yoghurt, granola en fruit en een flinke kop thee. Gratis WiFi, dus rustig e-mail doorlopen, eindelijk een hotel voor Londen boeken (volgende week ga ik daar heen, tips zijn welkom!) en daarna aan het werk. Het was er erg rustig, van de werkzaamheden krijg je binnen niets mee maar het verpest wel je uitzicht. Heel eventjes waande ik me in Parijs. Al miste ik de ‘garçons’ die in hun mooie werkkleding je bedienen en half Frans half Engels grapjes met je maken. Sterker nog, het leek erop alsof de dame van de bediening er weinig zin in had. Iets wat me iedere keer weer enorm irriteert, want het lijkt wel alsof je alleen in Amsterdam niet op een fijne manier bediend kunt worden. En, minor detail, de Franse chansons bleven ook uit…

Pastis bistro restaurant Amsterdam

Vriendelijke prijs

De gerechten op de menukaart zijn inderdaad typisch Frans en voor een bistro niet heel verrassend. Wel vond ik de prijzen erg vriendelijk, zeker omdat ze wel met verse en goede producten werken. Mijn ontbijt was dan wel geen culinair hoogstandje, het was niet een flutje yoghurt met een paar stukjes fruit en goedkope muesli, zoals ik wel eens eerder heb meegemaakt. En fijne Mr. Jones thee. Een leuke plek voor een afspraak of als je even in een andere omgeving wilt werken! Wat ik overigens wel een verrassing vond; ze accepteren geen credit cards. Geen probleem qua betaling, maar ik ben een groot voorstander van plastic en volgens mij is een credit card een redelijk ingeburgerd betaalmiddel… Tipje voor Pastis Amsterdam!

Dinerkaart Pastis

Pastis Amsterdam zit op de
Eerste Constantijn Huygensstraat 15
(het pleintje tussen de Derde Helmersstraat en Bosboom Toussainstraat, Oud West)
Reserveren kan via 020 616 6166


Post to Twitter

Roadtrip Andorra

Stijlvolle mini-vakantie

Vorig jaar leerde ik via Instagram Marta kennen. Ze runt een succesvolle social media monitoring startup in Barcelona, is nog gekker op foto’s maken en is local manager van de Instagramers Barcelona community. Ze liet me vorig jaar al geweldige hotels, dakterrassen en restaurants zien, maar ik als niet-Barcelona inwoonster kwam ook op plekken die zij nog niet kende. Of juist op dezelfde plekken. Ze werd mijn eerste vriendin in Barcelona. Ook haar vriend, Xavier, runt een succesvolle start-up, het besloten netwerk Sibarit.us. Een term die in Spanje gebruikt wordt voor mensen die houden van het goede leven. Jep, daar hoor ik ook bij. Na een avondje gin-tonics en Spritz drinken bij het Art hotel, grapten we over een vakantie met z’n 4-en, want ook Patrick hadden ze inmiddels leren kennen. En zo gezegd, zo gedaan. Vrijdagavond vertrokken we naar Andorra. De bedoeling was dat Patrick en Marta zouden gaan snowboarden, maar er lag nauwelijks sneeuw en wat er lag was vooral ijs. Dus het werd een weekend vol eten, drinken, foto’s maken en luxe. Heerlijk!

Oesters eten

SabineDeWitte en Marta

3 Landen in 2 dagen

Vrijdag aten we na aankomst in het Plato restaurant, wat een geweldige kaart heeft. Zaterdag gingen we sneeuw happen in Vallnord, een prachtig wintersportgebied waar alles echt super goed voor elkaar is. Vorig jaar zat ik daar gewoon te werken, dit jaar genoten we van de zon, het eten, de wintersportende mensen en goede gesprekken. Marta en Xavier zijn Catalaans, maar schuwen het niet om de gevoelige economische situatie te bespreken. Ook zij verbazen zich over de hoge werkloosheid onder onze leeftijdsgenoten, want zij bewijzen beide dat als je echt wilt, er genoeg werk is en succes te behalen valt. De frustratie is duidelijk merkbaar, maar ze geven ook aan dat ze door hard te werken er zelf voor zorgen dat ze een goed leven hebben. En dat is het voornaamste verschil met Nederland: de Spanjaarden die het goed hebben, hebben ook echt een goed leven. Inclusief 2e huis, veel winkelen, reizen en lekker eten. Zondag ontbeten we uitgebreid en luxe in het Hermitage Hotel, waar de Spa helaas was volgeboekt, waaraan duidelijk te merken is dat ondanks de weinige sneeuw Andorra nog steeds in trek is. Daarna rijden we richting Pas de la Casa, meer richting de Franse Pyreneeën. Daar lag meer sneeuw, waren ze aan het sneeuwscooteren en met honden aan het sleeën, geweldig! Vorig jaar heb ik dit al gedaan in Grandvalira, het andere grote wintersportgebied van Andorra, dus nu alleen toegekeken. Daarna nog even heerlijk op het terras genoten van de zon en de frisse berglucht, om daarna via Frankrijk door te rijden naar het 2e huis van de ouders van Marta in de bergen. Na een ontvangst met champagne en hapjes, een trotse vader die vertelde dat de voorzitter van FC Barcelona 2 huizen verderop zijn residentie heeft en een bescheiden Spaanse moeder. Het leven in Spanje gaat echt alleen maar om lekker eten als ze vrije tijd moeten besteden, want na de hapjes daar (op zondag is dit een Spaanse traditie, rond 12.00u, voor luchtijd en dit heet ‘Vermoet’) werd het tijd voor tapas in een restaurantje verderop. Daarna was het alweer tijd om afscheid te nemen en naar de airport te rijden. Spanje, Andorra en Frankrijk, 3 landen in 2 dagen, een goede roadtrip door de Pyreneeën!

Roadtrip in Andorra

Hondenslee in Andorra

Het luxe leven

Waar het in Nederland vaak als ‘opschepperig’ wordt gezien als je in een restaurant een fles champagne laat aanrukken, in Spanje en Andorra laat je er alleen maar mee zien dat je geniet van het leven en dat je het goed hebt. Ze gaan naar Andorra en genieten daar in de weekenden van rust en het goede leven, om bij te komen van het harde werken. Dat zijn inderdaad geen ‘medewerkers’ maar ondernemers, want hard werken en Spanje is een combinatie waar we in Nederland vaak om moeten lachen. Andorra is/was een belastingparadijs, dus een goedkoop toevluchtsoord voor de rich & famous. Je vindt er veel luxe restaurants, hotels, spa’s en winkelcentra met dure merken. Op straat zijn geen buitenlanders of zwervers te vinden, want Andorra weert daklozen en immigranten vakkundig. Een heel verschil met Barcelona, waar je continue op je spullen moet letten en een beroving altijd op de loer ligt. Het voelt veilig, er is veel politie op straat en in tegenstelling tot de Spaanse politie, zijn ze vriendelijk en behulpzaam. De mensen zijn er vrolijk en genieten zichtbaar van de rust en de luxe. Andorra is dus geen wintersportbestemming voor de apres-skiers die er graag een biertje doen, want alles is er stijlvol en beschaafd. Zelfs de Russen die om 11u beginnen met wodka achterover slaan, weten zich te gedragen. Voor mij is Andorra je even dompelen in de weelde van het goede leven. Perfect om even bij te komen en je weer op te laden voor een nieuwe periode hard werken. Wat overigens niet wil zeggen dat ik alleen maar genoegen neem met luxe en champagne. Maar ik vind het fijn als er wat comfort tegen over het werken staat :) Ben je dus op zoek naar een wintersportoord waar je laveloos apres-skieen niet als vereiste geldt, dan kan ik je Andorra van harte aanbevelen!

Bollinger champagne en tapas

Voor meer foto’s, bekijk mijn Andorra set op Flickr



Post to Twitter